Τετάρτη, 21 Οκτωβρίου 2015

Μέρες συνελεύσεων



Μέρες συνελεύσεων στις ΕΛΜΕ όλης της χώρας.Ολες οι παρατάξεις θα δώσουν τον καλύτερο εαυτό τους να κατεβάσουν προγράμματα προετοιμασίας αγώνων,συμπορεύσεων,κοινών δράσεων
Μέρα τη μέρα,η επίθεση μετά το 3ο Μνημόνιο εξελίσσεται σε καταιγίδα.Κι όλες οι συνδικαλιστικές ηγεσίες,ιδιωτικού και δημόσιου τομέα,διακηρύσσουν αγώνες που.....αργησαν μια μέρα,Γιατί τα μέτρα ψηφίζονται και οι εργαζόμενοι ακούνε για αγώνες που θα προετοιμαστούν,θα έρθουνε,θα αρνηθούν,θα ανατρέψουν.Σχεδιασμοί σε γραφεία,μακριά από τις ανάγκες των εργαζόμενων,των συνταξιούχων ,των ανέργων ,των άστεγων.
Τρια χρόνια κινηματικής απραξίας,τρία χρόνια αναμονής για να........μιλήσει ο λαός.Και τη φωνή του λαού,που μόνο μέσα απο τις κάλπες την,,,,, ακούνε,την ονομάζουν άλλη μια φορά συναίνεση στα μέτρα που περνάνε.Συνεχώς το ίδιο άστοχο επιχείρημα,για να δικαιολογήσουν την ολομέτωπη επίθεση στο λαό ,που ακολούθησε την ολομέτωπη εξαπάτηση,με υποσχέσεις που κανένας δεν λογοδοτεί για το τι απέγιναν, πως χρησιμοποιήθηκαν,πώς έγιναν το άλλοθι να αφοπλιστεί ακόμα περισσότερο ο λαός και να αποδεχτεί παθητικά όλα αυτά που σχεδιάστηκαν για αυτόν χωρίς αυτόν.
Σε χρόνο μηδέν,άνθρωποι που περπάτησαν μαζί μας στο δρόμο του αγώνα και της αντίστασης,έγιναν τα συνειδησιακά φερέφωνα ενός συστήματος εξάρτησης ,υποτέλειας,ξεπουλήματος της χώρας και του λαού,πιστοί στα κελεύσματα των εντολοδόχων τους.Σαν έτοιμοι απο καιρό,έπεσαν σαν ώριμα φρούτα στο βούρκο και υποστηρίζουν πως κι ο λαός,είναι μαζί τους μέσα σε αυτόν και τους στηρίζει,γιατί τους έδωσε την ψήφο του.
Κι έρχονται τώρα συνδικαλιστές σε ΟΛΜΕ και ΕΛΜΕ που λίγο διάστημα πριν τα έδιναν όλα για να μπλοκάρουν κάθε λαϊκή κίνηση,με φρούδες ελπίδες,με όρους και προϋποθέσεις,να παραστήσουν άλλη μια,πώς είναι κι αυτοί απο εμάς,από τις γραμμές μας και ανεξάρτητοι απο την κυβέρνηση που ασκεί αυτή την πολιτική
Και φθάνουν μάλιστα στο σημείο να βγάζουν καταγγελία για ομάδες εκπαιδευτικών που εμπόδισαν τον ειλικρινή διάλογο που ήθελαν να κάνουν με το υπουργείο,που θα έδινε λύσεις,αν δεν τον εμπόδιζαν τα μικροκομματικά συμφέροντα των παρατάξεων.(βλ ανακοίνωση ΟΛΜΕ http://olme-attik.att.sch.gr/new/wp-content/uploads/2015/10/deltiosinantisisyppeth13102015.pdf )
Και δεν υποστηρίζουμε ότι τα κινήματα γίνονται με θεατρικές παραστάσεις μπροστά στις κάμερες,από ορισμένους μάλιστα που όλο το προηγούμενο διάστημα συνέβαλαν στην αποδιοργάνωση των αγώνων και στο να μην απαντηθούν οι επιθέσεις του συστήματος στον κλάδο.Αλλά από αυτό μέχρι να βγει η ομοσπονδία να καταδικάζει τα μέλη της,απέχει πολύ!Νέου τύπου κυβερνητικός συνδικαλισμός που ξεπερνάει κάθε προηγούμενο,έρχεται να βαθύνει ακόμα περισσότερο το ρήγμα ανάμεσα στους εκπαιδευτικούς και τις συνδικαλιστικές  ηγεσίες,που έτσι κι αλλιώς έχουν μια αρνητική καταγραφή στους συναδέλφους.
Κι ενώ τα κενά στα σχολεία υπάρχουν και θα παραμείνουν και αυτό που επιφυλάσσουν  στους εκπαιδευτικούς και τους μαθητές δεν έχει εκτυλιχθεί ακόμα,οι αγώνες απομακρύνονται όλο και πιο πολύ.Και στο μεταξύ,το κράτος οργανώνει διώξεις,πειθαρχικά,καταδίκες αγωνιστών του κλάδου και ελεγκτικούς μηχανισμούς πάσης φύσεως.
Τίποτα δεν έχουμε να περιμένουμε από όλους όσους στάθηκαν απέναντι στους αγώνες μας.
Όσο αργούμε να δώσουμε με αποφασιστικότητα αγώνες πραγματικής σύγκρουσης με αυτή την πολιτική,τόσο πιο δύσκολο γίνεται και τόσα περισσότερα θα χάνουμε σαν κλάδος,σαν εργαζόμενοι.
Να οργανώσουμε την ανειρήνευτη πάλη μας με διάρκεια και αποφασιστικότητα,είναι ο μόνος δρόμος για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων  μας.

Δευτέρα, 19 Οκτωβρίου 2015

Συζήτηση για το Κουρδικό ζήτημα


Συζήτηση για το κουρδικό ζήτημα έγινε με πρωτοβουλία της εφημερίδας "Προλεταριακή Σημαία" και του βιβλιοπωλείου " Εκτός των Τειχών".Στη συζήτηση έλαβαν μέρος πολιτικές και πολιτιστικές οργανώσεις Κούρδων και Τούρκων.Στις τοποθετήσεις όλων,τόσο των διοργανωτών όσο και των προσκεκλημένων εκφράστηκε η μεγάλη ανησυχία μετά τις τελευταίες εξελίξεις,τόσο στο χώρο της Συρίας,όσο και της Τουρκίας μετά τις πρόσφατες εγκληματικές ενέργειες του Τουρκικού κράτους και παρακράτους,σε μια προσπάθεια να τρομοκρατήσουν τους λαούς που αντιδρούν στις πολεμικές βλέψεις του Τουρκικού κράτους με τη στήριξη των ιμπεριαλιστών.Η  χαοτική κατάσταση που επικρατεί στην περιοχή με τις επεμβάσεις των ιμπεριαλιστών και τις μεταξύ τους αντιθέσεις,έχει δημιουργήσει πρόσφορο έδαφος για τα αυτονομιστικά κινήματα των Κούρδων,που κέρδισαν δικαιώματα με τους αγώνες τους και μπόρεσαν να συνυπάρχουν παρά τις αντιθέσεις τους.
Η δολοφονική πρακτική του Τουρκικού κράτους ,ποθυ δεν είναι πρωτόγνωρη,θεωρείται έργο της κυβέρνησης Ερντογαν,που προσπαθεί να χρησιμοποιήσει τους τσιχαδιστές σαν παρακράτος και βρίσκει και στήριξη μέσα στην ΕΕ.Εκμεταλλευόμενοι τις θρησκευτικές διαμάχες,που έχουν μακροχρόνια ύπαρξη στην περιοχή,προσπαθούν να δημιουργήσουν συγκρούσεις
Ο αγωνιζόμενος κουρδικός λαός που παλεύει σε ιδιαίτερα αντίξοες συνθήκες να προστατέψει τις περιοχές του,έχει κατορθώσει να ελέγξει εκτεταμένες περιοχές ιδιαίτερης στρατηγικής σημασίας για τους τσιχαδιστές και να εμποδίσει τη δράση τους.
Ιδιαίτερη αναφορά έγινε στην περιοχή της Ροζάβα,στο Δυτικό Κουρδιστάν,που διεξάγεται ένας σημαντικός αγώνας για ανεξαρτησία.Αυτό βρίσκει εντελώς εχθρική την Τουρκία,που κάνει τα πάντα για να καταπνίξει τα κουρδικά κινήματα.Οι δημοκρατικές κοινότητες που έχουν αναπτυχθεί στην περιοχή,γίνεται προσπάθεια να διοικούνται από τη βάση με συνελεύσεις και όχι από την κορυφή.
Παραδοχή όλων ήταν ότι για το επαναστατικό κίνημα της Τουρκίας και της Συρίας,είναι απαραίτητη η προσπάθεια ειρήνευσης μεταξύ των λαών.Η ενότητα των λαϊκών δυνάμεων και η διεθνής αλληλεγγύη,καθώς και οι αγώνες όλων των λαών στη χώρα τους ενάντια στον ιμπεριαλισμό.είναι η καλύτερη συμβολή στον αγώνα των αντιστεκόμενων λαών της Μέσης Ανατολής.

Παρασκευή, 16 Οκτωβρίου 2015

Κραυγή




Γιατί κάνουμε σα να μη συμβαίνει τίποτα;
Γιατί θα πρέπει να φύγουμε από τη δουλεία,λίγο πριν την τελευταία μας πνοή;
Γιατί αποδεχόμαστε το ρεαλισμό του συστήματος σα να είναι το κισμέτ;Γιατί δε δεχόμαστε σαν τη μόνη αλήθεια,ότι δίκιο είναι το δικό μας ;
Γιατί μας φαντάζει τόσο άπιαστο,πως μπορούμε να τα ανατρέψουμε όλα αυτά;
Σκύβουμε το κεφάλι όλο και περισσότερο,όσο δεν οργανώνουμε την πάλη μας.
Εμένα μου έρχεται να βγω και να ουρλιάξω...Μόνο εγω νοιώθω έτσι σε αυτο τον εικονικό κόσμο;
Και πού είναι όλοι αυτοί που νομίζανε ότι τα κινήματα γεννιόνται με αναρτήσεις στο facebook;
Είναι δύσκολο βέβαια να βγει κάποιος απο το παθητικό ρόλο που του έδωσαν και να πάρει την κατάσταση στα χέρια του.
Ομως εγώ θα βγω και θα φωνάξω και σήμερα,όπως έκανα και χθες το βράδυ και τη Δευτέρα πως νόμος πρέπει να γίνει το δίκιο του εργάτη,του απεργού,του άνεργου,του πρόσφυγα  και του μετανάστη.
Θα το φωνάξω να ακουστεί τόσο δυνατά.μήπως και διαταράξει την Παρασκευιατικη βραδινή νιρβάνα,μέσα σε κλειστούς τοίχους που παλεύουν κάποιοι να παραστήσουν  πως δε συμβαίνει τίποτα.

Τετάρτη, 14 Οκτωβρίου 2015

ΚΑΤΩ Ο ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟΣ! ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΙΣ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΕΣ ΕΠΕΜΒΑΣΕΙΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΕ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ ΚΑΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ!






ΚΑΤΩ Ο ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟΣ! ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΙΣ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΕΣ ΕΠΕΜΒΑΣΕΙΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΕ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ ΚΑΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ!

Η Λαϊκή Αντίσταση - Αριστερή Αντιιμπεριαλιστική Συνεργασία συμμετέχει στο αντιπολεμικό αντιιμπεριαλιστικό συλλαλητήριο και αλληλεγγύης στους πρόσφυγες που διοργανώνεται την Πέμπτη 15/10 και καλεί στις 6:00 μ.μ. στα Προπύλαια.

Να δυναμώσει ο αγώνας του λαού μας ενάντια σε πολεμικά σχέδια και αντιλαϊκά μέτρα!

Την ίδια ώρα που τα κύματα των προσφύγων συνεχίζουν να συρρέουν καθημερινά, κατά χιλιάδες, στη χώρα μας και στην Ευρώπη, την ίδια στιγμή που παιδιά, γυναίκες και άνδρες δολοφονούνται στο Αιγαίο σε νέα «ναυάγια», ένας νέος γύρος φονικών βομβαρδισμών ξεκίνησε στη Συρία, απ΄ τη Γαλλία και τη Ρωσία αυτή τη φορά, με πρόσχημα την «καταπολέμηση του ISIS». Στην πραγματικότητα Αμερικάνοι, Γάλλοι, Ρώσοι και άλλοι ιμπεριαλιστές ανεβάζουν την αντιπαράθεση και τους ανταγωνισμούς τους, με θύματα τους ίδιους τους λαούς. Και είναι ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος και όσα αυτός παράγει, η αιτία για τον ξεριζωμό, τη δυστυχία, και τη μαζική προσφυγιά και μετανάστευση εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων. Που αναζητούν – μάταια – μια καλύτερη τύχη στη Δύση. Κι όσο η αντιπαράθεση αυτή θα οξύνεται, τόσο μεγαλύτερα κύματα προσφύγων θα δημιουργούνται!Ταυτόχρονα όμως αυξάνονται και οι συνολικότεροι κίνδυνοι εμπλοκής των λαών στα πολεμικά σχέδια των ιμπεριαλιστών, σ΄ όλο το «θερμό τόξο», απ΄ το ανοικτό μέτωπο της Ουκρανίας μέχρι τα Βαλκάνια, κι απ΄ τη Μέση Ανατολή μέχρι τη Βόρεια Αφρική.
Οι κίνδυνοι αυξάνουν και για το δικό μας το λαό, όταν η νέα συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ υποτάσσεται πλήρως στις απαιτήσεις των αμερικάνων ιμπεριαλιστών. Αυτών που εύχονται “Good job, Alexis”, τους οποίους ονομάζει θρασύτατα, «φίλους μας». Το ζήτημα των προσφύγων θα γίνεται πιο εκρηκτικό κοινωνικό πρόβλημα, όσο η κυβέρνηση στηρίζει και εξωραΐζει την αντιμεταναστευτική πολιτική της ΕΕ και αποφάσεις της σαν την πρόσφατη που αποκλείει και απωθεί τους εκατοντάδες χιλιάδες πρόσφυγες που θέλουν να πάνε σε ευρωπαϊκές χώρες. Και είναι τόση η υποκρισία της, που την ίδια ώρα, προβάλει ως λύση το λεγόμενο «εθελοντισμό» και τη «φιλανθρωπία» απέναντι στους πρόσφυγες. Η απάντηση σ΄ αυτή την κατάσταση δεν μπορεί να είναι η υποκριτική και τάχα «απολίτικη» «φιλανθρωπία», που αξιοποιείται απ΄ την κυβέρνηση, τη λεγόμενη «τοπική αυτοδιοίκηση», την εκκλησία, διάφορες Μ.Κ.Ο., ή ακόμα και καπιταλιστικές επιχειρήσεις, όλων αυτών δηλαδή που υπηρετούν το σύστημα της εκμετάλλευσης και δήθεν «θυμήθηκαν» τώρα τον ανθρωπισμό.
Πως πρέπει να σταθεί ο λαός μας απέναντι σ΄ αυτή την κατάσταση; Πως πρέπει να σταθούν οι εργαζόμενοι, οι άνεργοι, η νεολαία, που ζουν κι αυτοί μια σκληρή καθημερινότητα ανεργίας, απολύσεων, φτώχειας, «Μνημονίων» και αντιλαϊκών μέτρων και που σε μεγάλο βαθμό, έστω και μεμονωμένα κι αυθόρμητα, εκφράζουν την υλική τους αλληλεγγύη στους πρόσφυγες. Για τη μελανή πραγματικότητα που ζει ο λαός μας υπάρχουν υπεύθυνοι. Και είναι οι ίδιοι! Οι ιμπεριαλιστές των ΗΠΑ, ΝΑΤΟ, ΕΕ, ΔΝΤ. Αλλά κι η ντόπια άρχουσα τάξη και οι κάθε είδους κυβερνητικοί διαχειριστές του συστήματος της εξάρτησης.
Αντιστεκόμενος στο ρατσιστικό δηλητήριο που διοχετεύουν όσοι επιθυμούν να αποκρύψουν τους πραγματικούς υπεύθυνους της κατάστασης, κλείνοντας τον δρόμο στο ρατσισμό και σε εκείνες τις συνθήκες που τροφοδοτούν τον φασισμό και την εχθρότητα ενάντια στους ξεριζωμένους πρόσφυγες και μετανάστες, ο λαός μας να ξεδιπλώσει μαζικούς αγώνες ενάντια στον ιμπεριαλισμό και τον πόλεμο. Να εκφράσει ουσιαστικά την πραγματική αλληλεγγύη στους πρόσφυγες και τους μετανάστες, που είναι κι αυτοί θύματα των ίδιων εχθρών. 
Με πρωτοβουλίες, κινητοποιήσεις, εκδηλώσεις, παρεμβάσεις και διαδηλώσεις, να συμβάλλουμε στην ανάπτυξη ενός κινήματος ελλήνων και προσφύγων, ενάντια στους υπεύθυνους του προβλήματος.
Πλάι στη γνήσια λαϊκή αλληλεγγύη, να διεκδικήσουμε:
ΑΣΥΛΟ, ΕΓΓΡΑΦΑ, ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ ΚΑΙ ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΥΝΘΗΚΕΣ ΔΙΑΒΙΩΣΗΣ ΣΕ ΚΑΘΕ ΜΕΤΑΝΑΣΤΗ ΚΑΙ ΣΕ ΚΑΘΕ ΠΡΟΣΦΥΓΑ! 
ΟΧΙ ΣΤΑ ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΑ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗΣ!
ΟΧΙ ΣΤΙΣ ΣΥΜΦΩΝΙΕΣ ΤΟΥ ΣΕΝΓΚΕΝ, ΤΟΥ ΔΟΥΒΛΙΝΟΥ 1 & 2 ΚΑΙ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΑΝΤΙΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΤΙΚΟΥΣ ΝΟΜΟΥΣ!
ΕΞΩ ΟΙ ΒΑΣΕΙΣ, ΤΟ ΝΑΤΟ ΚΑΙ ΟΙ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΙ! ΚΑΜΙΑ ΝΕΑ ΒΑΣΗ ΣΤΗ ΧΩΡΑ ΜΑΣ!
ΝΑ ΜΗ ΓΙΝΕΙ Η ΧΩΡΑ ΟΡΜΗΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΝΑΤΟ!
ΚΟΙΝΟ ΜΕΤΩΠΟ ΤΩΝ ΛΑΩΝ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΝ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟ, ΤΟ ΦΑΣΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ!
ΝΑ ΔΥΝΑΜΩΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΛΑΙΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΤΟ ΑΝΤΙΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΟ – ΑΝΤΙΠΟΛΕΜΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ!
9.10.2015

Δευτέρα, 12 Οκτωβρίου 2015

Πιστοποιητικό Παιδαγωγικής και Διδακτικής Επάρκειας …για να μας θεωρούν συνεχώς «ανεπαρκείς»…!




Πιστοποιητικό Παιδαγωγικής και Διδακτικής Επάρκειας
για να μας θεωρούν συνεχώς «ανεπαρκείς»…!

Τί γίνεται…
Aλλαγές στην ισχύουσα νομοθεσία για το ζήτημα της παιδαγωγικής επάρκειας προωθεί το υπουργείο Παιδείας. Σε συνεργασία με τα τμήματα που τα αφορά το ζήτημα (δηλαδή αυτά των οποίων οι απόφοιτοι έχουν την δυνατότητα να δώσουν ΑΣΕΠ για την δευτεροβάθμια) έχουν ανακοινωθεί έως τώρα 12 υπουργικές αποφάσεις για το ζήτημα. Αυτό που συνοπτικά βγαίνει σαν κατεύθυνση είναι ότι για να μπορέσει ένας φοιτητής τέτοιου τμήματος να έχει κατοχυρωμένη την διδακτική επάρκεια θα πρέπει να παρακολουθήσει «ένα ειδικό πρόγραμμα σπουδών διάρκειας τουλάχιστον ενός εξαμήνου». Αυτό θα ισχύσει για τους φοιτητές που έχουν μπει στα τμήματα το έτος 2013-2014 και θα είναι προϋπόθεση για να μπορούν να διδάξουν. Για όλους τους υπόλοιπους (απόφοιτους ή εισαχθέντες πριν το 2013) τους «δίνεται» η «ευκαιρία(!!)» να δώσουν τον επόμενο ΑΣΕΠ και έπειτα θα χρειαστεί να κάνουν κάποιο σεμινάριο προκειμένου να την αποκτήσουν. Όλα αυτά στο όνομα της «αναβάθμισης των πτυχίων των καθηγητικών σχολών».

Τί θα σημαίνει αυτό…
Φυσικά αυτό δεν γίνεται ούτε για να έχει μεγαλύτερες δυνατότητες το πτυχίο ούτε για να προσφέρουν περισσότερα δικαιώματα στους απόφοιτους των σχολών, όπως προκλητικά θέλουν να προβάλουν. Γίνεται ακριβώς το αντίθετο. Το πτυχίο από ενιαίο που ήταν, διασπάται (σε αυτούς που «επιλέγουν» να γίνουν καθηγητές και στους υπόλοιπους) και κατά συνέπεια τα όποια επαγγελματικά δικαιώματα που αυτό κατοχύρωνε καταργούνται! Γιατί ενώ μέχρι τώρα το πτυχίο μας, μας έδινε την δυνατότητα να διδάξουμε, αυτό έρχεται τώρα να αναιρεθεί, και μπαίνει η προϋπόθεση της απόκτησης του Πιστοποιητικού της Διδακτικής και Παιδαγωγικής Επάρκειας. Ένα επιπλέον χαρτί δηλαδή που πρέπει να έχεις για να μπορείς να διδάξεις. Και αυτό φυσικά σε ένα εργασιακό περιβάλλον πολύ συγκεκριμένο: με σχολεία να υπολειτουργούν και να κλείνουν από ελλείψεις καθηγητών, με τον ΑΣΕΠ να έχει να γίνει από το 2008 και με τα Μνημόνια να επιβάλλουν μαζικές απολύσεις στον δημόσιο τομέα.

Τί θέλουν να κάνουν…
Σε αυτήν την πραγματικότητα της κατάργησης όλων των λαϊκών και δημοκρατικών δικαιωμάτων εντάσσεται και αυτή η απόφαση. Δεν μπορούν να προχωρήσουν και να υλοποιήσουν την αξιολόγηση και κατά συνέπεια τις απολύσεις των καθηγητών και παράλληλα να δίνουν με ένα πτυχίο την δυνατότητα σε ένα απόφοιτο να διεκδικεί πρόσληψη και δουλειά. Δεν μπορούν να έχουν μια εργαζόμενη νεολαία να ζει μέσα στην αβεβαιότητα και την ανασφάλεια, να την χαρακτηρίζουν «άχρηστη» και υπεύθυνη την ίδια για την ανεργία και την κατάστασή της και να μην θέλουν να μας εντάξουν ακόμα περισσότερο σε αυτό το λούκι. Γιατί αυτό είναι η λεγόμενη «δια βίου μάθηση», στην οποία εντάσσεται και η διδακτική επάρκεια. Πώς το δικαίωμα που πρέπει να έχει κάποιος στην δουλειά, θα έχω την δυνατότητα να το αμφισβητώ? Πώς την απόλυση θα μπορέσω να την ρίξω στην πλάτη του? («δεν είσαι επαρκής», «δεν προσαρμόζεσαι στα σύγχρονα εργασιακά και γνωστικά δεδομένα»). Για αυτό και τα διάφορα σεμινάρια κατάρτισης και επανακατάρτισης (επί πληρωμή πάντα).
Για να φτιάξουν μια νεολαία που θα την έχουν του χεριού τους, χωρίς δικαιώματα, μόνη απέναντι στο κάθε αφεντικό. Που θα τρέχει συνεχώς να μαζέψει χαρτιά και μπόνους για να ξαναζήσει μες στην αβεβαιότητα. Γιατί και ο ΑΣΕΠ, όταν πρωτοέγινε το 1998, δεν καθιερώθηκε για να «ελέγχει» τις γνώσεις των καθηγητών που θα πήγαιναν στα σχολεία αλλά να αφαιρέσει το δικαίωμα στην δουλειά από χιλιάδες πτυχιούχους. Και αυτό είναι ολοφάνερο σήμερα. Χιλιάδες οι επιτυχόντες, ελάχιστες οι προσλήψεις. Και όχι λόγω επάρκειας στα σχολεία (πράγμα το οποίο μπορεί να το διαπιστώσει ο καθένας ρίχνοντας μια ματιά γύρω του, και όχι μόνο στην επαρχεία αλλά και στα αστικά κέντρα) αλλά λόγω ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΕΠΙΛΟΓΗΣ για την κατάργηση του δικαιώματος στην μόνιμη δουλειά, όχι μόνο στο δημόσιο –όπως θέλουν να το παρουσιάσουν- αλλά στο σύνολο των εργαζομένων.
Δεν θα ‘ναι λοιπόν μόνο το Πιστοποιητικό Διδακτικής Επάρκειας αυτό που θα μας ζητάνε, όσο και αν θέλουν να προβάλλουν τώρα ότι θα είναι εύκολο και απλό να το αποκτήσουν όλοι. Γιατί όσο δεν αντιδρούμε θα ζητάνε και άλλα και ακόμα περισσότερα. Και όχι γιατί μας θέλουν «έξυπνους και μορφωμένους». Όχι γιατί θέλουν να προκόψουμε και να προσφέρουμε. Όχι γιατί αναζητάνε μόνο τους άξιους και τους καλούς και οι υπόλοιποι είναι για τα σκουπίδια. Γιατί πόσους ξέρουμε? Φίλους, γνωστούς, συγγενείς, και τόσους άλλους που μάζεψαν τόσα χαρτιά (μεταπτυχιακά, διδακτορικά κτλ) και πάλι ΤΙΠΟΤΑ! Σε καφετέριες ανασφάλιστοι και με ιδιαίτερα βγάζουν το χαρτζιλίκι τους. Δεν είναι λοιπόν αυτό που διακυβεύεται το ζήτημα των γνώσεων που θα έπρεπε να κατέχουμε. Ούτε τους έκοψε κανένας κρύος ιδρώτας να γίνουμε καλύτεροι καθηγητές και να γνωρίζουμε «παιδική ψυχολογία». Οι ίδιοι που τσακίζουν την ψυχολογία των μαθητών με τις πανελλήνιες και την εντατικοποίηση στα σχολεία. Δεν είναι λοιπόν ζήτημα ατομικής προσπάθειας και επιλογής όπως θέλουν να προβάλλεται. Γιατί όλους ενιαία μας πλήττει αυτή η πολιτική. Για αυτό δεν μπορούμε να αποδεχτούμε αυτό που γίνεται σαν κάτι το αντικειμενικό και φυσιολογικό και να χωρίζουμε οι ίδιοι τους εαυτούς μας, σε αυτούς που τους πιάνει και στους άλλους, σε αυτούς που θα επιλέξουν την διδασκαλία και στους υπόλοιπους (λες και υπάρχουν πολλές άλλες επιλογές) κ.ο.κ. Γιατί στην τελική δεν έχουμε και τίποτα να χωρίσουμε και να ανταγωνιστούμε με τον διπλανό μας. Γιατί αυτή πολιτική μας έχει όλους στο στόχαστρο: τους φοιτητές και τους εργαζόμενους, τους άνεργους και τους μαθητές, τους συνταξιούχους και τους απολυμένους. Όλο τον λαό. Θέλουν να μας βαφτίσουν άχρηστους, τεμπέληδες και ανεπαρκείς.

Για μας…
  • Για μας το πτυχίο μας πρέπει να έχει επαγγελματικά δικαιώματα κατοχυρωμένα σε αυτό. Για να μπορούμε παίρνοντάς το να έχουμε δυνατότητα να ψάχνουμε για δουλειά και να μην μας τρέχουν στα διάφορα σεμινάρια κατάρτισης.
  • Για μας το πτυχίο μας πρέπει να είναι ενιαίο. Να μην διασπώνται οι απόφοιτοι σε πολλές ταχύτητες, για να μην αντιμετωπίζουμε ατομικά τον εργοδότη.
  • Για μας αυτό το μέτρο δεν έρχεται μόνο του. Προγράμματα σπουδών αλλάζουν σε όλους τις σχολές πανελλαδικά και σπάνε τις σπουδές σε κύκλους, διαλύουν τα πτυχία και τα επαγγελματικά δικαιώματα, εντατικοποιούν την φοιτητική καθημερινότητα. Όλα αυτά μαζί με την κατάργηση των δωρεάν παροχών (σίτιση, στέγαση κτλ) αποτελούν όλους τους αντιδραστικούς νόμους που ψηφίζονταν τόσα χρόνια για την εκπαίδευση. Που θέλουν να ξεφορτωθούν τους πολλούς φοιτητές και απόφοιτους (μιας και δεν έχουν τίποτα να μας προσφέρουν). Που θέλουν σχολές για λίγους και απόφοιτους χωρίς δικαιώματα.
  • Μα ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΟΛΑ για μας τα δικαιώματα που θα έχουμε, η ζωή που θα ζήσουμε είναι ζήτημα της δικής μας πάλης. Που δεν μπορούμε να το αφήσουμε σε κανένα για να μας το λύσει. Για αυτό και χρειαζόμαστε και τον Σύλλογο μας και την Γενική του Συνέλευση. Για να μπορέσουμε να συζητήσουμε και να παλέψουμε για τα δικαιώματά μας. Και αυτό πρέπει να κάνουμε και με το Πιστοποιητικό της Διδακτικής Επάρκειας. Να μιλήσουμε με τους συναδέλφους μας. Να παλέψουμε για να μην διαλυθούν τα επαγγελματικά δικαιώματα του πτυχίου μας. Και αυτό να το κάνουμε και με τους υπόλοιπους φοιτητές των σχολών που τους πλήττει το μέτρο. Και αυτό να ανοίξει τον δρόμο για να μάθομε να παλεύουμε, να διεκδικούμε, να νικάμε
  • ΚΑΜΙΑ ΠΡΟΥΠΟΘΕΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΙΔΑΚΤΙΚΗ ΕΠΑΡΚΕΙΑ!
ΠΤΥΧΙΟ ΜΟΝΗ ΠΡΟΥΠΟΘΕΣΗ ΓΙΑ ΔΟΥΛΕΙΑ
ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΔΙΑΣΠΑΣΗ ΤΟΥ ΠΤΥΧΙΟΥ.
ΠΤΥΧΊΟ ΕΝΙΑΙΟ ΜΕ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΣΕ ΑΥΤΟ
ΔΗΜΟΣΙΑ ΔΩΡΕΑΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ
ΜΟΝΙΜΗ ΚΑΙ ΣΤΑΘΕΡΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ

Κάλεσμα της ΑΤΙΚ στη συγκέντρωση καταγγελίας της μαζικής δολοφονίας στη Τουρκία

Avrupa Türkiyeli İşçiler Konfederasyonu
Konfederasyona Karkerên ji Tirkîye li Ewropa
Konföderation der Arbeiter aus der Türkei in Europa
Confederation of Workers from Turkey in Europe
La Confédération des Travailleurs de Turquie en
Συνομοσπονδία Τούρκων Εργαζομένων στην Ευρώπη
www.atik-online.net - konsey@atik-online.net - info@atik-online.net - atikathens@gmx.com

Γίναμε μάρτυρες ακόμη μιας άνανδρης επίθεσης ενάντια στον αγώνα του λαού μας για την ελευθερία και την δημοκρατία, στην Άγκυρα. Είναι ξεκάθαρο ποιος είναι υπεύθυνος αυτού του μακελειού του λαού που συγκεντρώθηκε για να εκφράσει με ειρηνικό τρόπο τα αιτήματά του για «Ειρήνη και Δημοκρατία». Το τουρκικό φασιστικό κράτος και η σημερινή του κυβέρνηση του AKP είναι υπεύθυνοι για αυτή την αιματηρή σφαγή! Πρέπει να αποκαλυφθεί και να μη μείνει στο σκοτάδι, ότι το μακελειό που βιώσαμε είναι ένας καινούργιος κρίκος της συνεχιζόμενης κρατικής πολιτικής! Ο λαός μας πρέπει να ξέρει ότι η ιστορία του τουρκικού κράτους είναι γεμάτη από σφαγές ενάντια στον λαό.
Το κράτος συνθλίβεται κάτω από την πίεση που ασκείται από το προχώρημα του απελευθερωτικού αγώνα του κουρδικού λαού και από τους κλυδωνισμούς που δημιούργησαν οι λαϊκές κινητοποιήσεις στο Gezi. Προσπαθεί να συντρίψει με αιματοχυσίες τα πρωτοπόρα κινήματα επειδή ξέρει ότι δεν μπορεί να αντέξει τους νέους ξεσηκωμούς. Έτσι στέλνει το μήνυμα σε εκατομμύρια αποδέκτες «μην εναντιώνεστε στο κράτος».
Η επίθεση είναι επίθεση στον αγώνα του λαού για ειρήνη και δημοκρατία. Απέναντι σ’ αυτήν την κατάσταση δεν υπάρχει άλλη απάντηση, παρά μόνο η ισχυροποίηση αυτού του αγώνα! Απέναντι στις κάθε είδους προσπάθειες να μας τρομοκρατήσουν με τις ενέργειές τους, θα αναβαθμίσουμε τα καλέσματα του αγώνα που είναι η μοναδική απάντηση! Δεν υπάρχει πεδίο ευαισθητοποίησης καλύτερο από το πεδίο των κινητοποιήσεων.
Καλούμε την εργατική τάξη και τον εργαζόμενο λαό να βγουν μπροστά, να βγουν στους δρόμους απέναντι στο μακελειό και να αγωνιστούν για τους μάρτυρες. Ο φασισμός να ξέρει: Τα συνθήματα των νεκρών δεν θα μείνουν μισά, ο αγώνας δεν θα σταματήσει. Αντίθετα η φωνή μας θα δυναμώσει, ο αγώνας μας θα ισχυροποιηθεί! Η μόνη επιλογή για μας είναι η αντίσταση και ο αγώνας και αυτό θα κάνουμε!

ΘΑΝΑΤΟΣ ΣΤΟΝ ΦΑΣΙΣΜΟ ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟ!
ΑΘΑΝΑΤΟΙ ΟΙ ΜΑΡΤΥΡΕΣ ΤΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ
ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑΣ: Δευτέρα 12 Οκτώβρη στις 6:30 μ.μ. ΣΥΝΤΑΓΜΑ

Πέμπτη, 8 Οκτωβρίου 2015

ΕΡΝΈΣΤΟ ΤΣΕ ΓΚΕΒΑΡΑ Πάντα απ΄την πλευρά της επανάστασης

Ερνέστο Τσε Γκεβάρα. Πάντα απ' την πλευρά της επανάστασης!

Ερνέστο Τσε Γκεβάρα. 43 χρόνια από τη δολοφονία του

ΤΣΕ.jpgΗ συμπλήρωση των 43 χρόνων από το θάνατο του Τσε Γκεβάρα μάς δίνει την ευκαιρία να κάνουμε μια μικρή αναφορά στη ζωή του μεγάλου αυτού λατινοαμερικάνου επαναστάτη. Η δολοφονία του στις 9 Οκτώβρη του 1967 στα βουνά της Βολιβίας από άντρες του βολιβιανού στρατού και αμερικανούς στρατιώτες των ειδικών δυνάμεων συγκλόνισε όχι μόνο τη Λατινική Αμερική, αλλά τους αγωνιστές και δημοκράτες σ' ολόκληρο τον κόσμο. Ο Τσε είχε πάει στη Βολιβία από το φθινόπωρο του 1966 σε μια προσπάθεια να οργανώσει ένοπλο επαναστατικό κίνημα στη χώρα. Επί ένα σχεδόν χρόνο εκπαίδευε βολιβιανούς αγρότες στον ανταρτοπόλεμο. Στις 8 του Οκτώβρη του 1967 το απόσπασμα που τον καταδίωκε -βολιβιανοί στρατιωτικοί μαζί με αμερικανούς κομάντο- περικύκλωσε την ομάδα του Τσε και μετά από σκληρή μάχη κατάφεραν να τον τραυματίσουν. Την επομένη και ενώ ήταν τραυματισμένος δεν δίστασαν να τον δολοφονήσουν εν ψυχρώ. Ηταν μόλις 39 ετών.

Τα πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε στις 14 Ιούνη του 1928 στην Αργεντινή. Η οικογένειά του ήταν μεσοαστική, πράγμα που σήμαινε ότι αν ήθελε είχε την ευκαιρία να ζήσει μια σχετικά άνετη ζωή. Αυτός όμως, αφού πήρε το πτυχίο της ιατρικής, άρχισε μια σειρά από ταξίδια στη Λατινική Αμερική με στόχο να βοηθήσει το φτωχό λαό της που βασανιζόταν καθημερινά από δεκάδες αρρώστιες λόγω των κακών συνθηκών διαβίωσης. Σύντομα όμως ανακάλυψε ότι το πρόβλημα των λαών της περιοχής λύνεται με διαφορετικό τρόπο. Κι αυτός δεν ήταν άλλος από την πολιτικοποίηση, την οργάνωση, την πάλη ενάντια στον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό και τους ντόπιους υποτακτικούς τους, την ένοπλη εξέγερση, την επανάσταση, τη σοσιαλιστική προοπτική. Και αφιερώθηκε πλέον σ' αυτή την υπόθεση. 
Το 1953 επισκέφθηκε τη Γουατεμάλα όπου την εξουσία είχε ο φιλελεύθερος Αρμπενς, ο οποίος είχε μπει στο μάτι των Αμερικάνων με τις μεταρρυθμίσεις που προωθούσε, ειδικά στον αγροτικό τομέα. Τη επόμενη χρονιά οι ΗΠΑ ανατρέπουν το καθεστώς του Αρμπενς με πραξικόπημα. Ο Τσε συμμετείχε στην ένοπλη αντιπαράθεση με τους πραξικοπηματίες και, μετά την επικράτησή τους, καταδιωκόμενος, αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τη χώρα. Τα γεγονότα αυτά, όπως αναφέρει και ο ίδιος, ήταν καθοριστικά για τη μετέπειτα πορεία του.

Επανάσταση στην Κούβα
Μετά τη Γουατεμάλα, ο Τσε πηγαίνει στο Μεξικό όπου γνωρίζει τους Φιντέλ και Ραούλ Κάστρο, πολιτικούς εξόριστους από την Κούβα, που προετοιμάζουν την επιστροφή στο νησί και την έναρξη της κουβανικής επανάστασης. Στις 25 Νοέμβρη του 1956 ο Τσε με τους αδερφούς Κάστρο και μια ομάδα ανταρτών αποβιβάζεται με το πλοίο «Γκράνμα» στην Κούβα. Στην πρώτη τους συμπλοκή με τα στρατεύματα του κουβανού δικτάτορα Μπατίστα, οι περισσότεροι αντάρτες σκοτώνονται και ο Τσε τραυματίζεται. Παρ' όλα αυτά, κατάφεραν να οργανώσουν το αντάρτικο και μετά από δύο χρόνια, στις 2 του Γενάρη του 1959, οι επαναστάτες επικρατούν και εισέρχονται στην Αβάνα. 
Στην κυβέρνηση του Κάστρο ο Τσε θα καταλάβει σημαντικές θέσεις, όπως υπεύθυνος της εκπαίδευσης του στρατού, πρόεδρος της Εθνικής Τράπεζας το Νοέμβρη του 1959 και υπουργός Βιομηχανίας το Φλεβάρη του 1961. Στις θέσεις αυτές διακρίθηκε για την πρακτικότητα, την αποτελεσματικότητα και το επαναστατικό του πνεύμα. Δεν ήταν λίγες οι περιπτώσεις που εργάστηκε εθελοντικά και σε άλλες δουλειές. Αλλωστε ήταν μέσα στη λογική του η αλλαγή στη νοοτροπία των ανθρώπων μιας χώρας που θέλει να οικοδομήσει σοσιαλισμό σε ό,τι αφορά την εργασία, η οποία την προηγούμενη περίοδο είχε καταντήσει συνώνυμο της σκλαβιάς. Λόγω της θέσης του είχε τη δυνατότητα να ταξιδέψει σε πολλές χώρες του ανατολικού μπλοκ και να δει από κοντά την πορεία της οικονομίας τους. Χωρίς να είναι και πολύ γνωστή η πλευρά του αυτή, έκανε κριτική στο πισωγύρισμα που έγινε στις χώρες του «σοσιαλιστικού» μπλοκ μετά το 1956, αναφερόμενος βασικά στην πρωτεύουσα σημασία που έδιναν στο νόμο της αξίας και στα καπιταλιστικά ήθη που εισάγονταν σταδιακά στην οικονομία. 
Οταν οι ΗΠΑ πραγματοποίησαν την εισβολή στον Κόλπο των Χοίρων στην Κούβα, τον Απρίλη του 1961, συνέβαλε σημαντικά στην αποτροπή της εισβολής και στη νίκη των Κουβανών, καθοδηγώντας τα στρατεύματα στην περιοχή Πινάρ ντελ Ρίο όπου και συνελήφθησαν πράκτορες της CIA με πολεμικό υλικό που προοριζόταν για τους εισβολείς. Η φήμη του Τσε έφτασε στο απόγειο μετά από τις δημόσιες εμφανίσεις του (και μέσα στον ΟΗΕ), όπου καταδίκαζε με παρρησία τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό, καταγγέλλοντας τη νεοαποικιοκρατική πολιτική των ΗΠΑ σε Ασία, Αφρική και Λατινική Αμερική.

Ο Τσε εγκαταλείπει την Κούβα
Το Φλεβάρη του 1964 συμμετέχει στη διάσκεψη του δεύτερου Οικονομικού Σεμιναρίου Αφροασιατικής Αλληλεγγύης. Στην ομιλία του υπερασπίστηκε τις απόψεις του πως οι σοσιαλιστικές χώρες έπρεπε να αναλάβουν το κόστος των εθνικοαπελευθερωτικών αγώνων, διαφωνώντας ουσιαστικά με την πρακτική της Σοβ. Ενωσης. Ηταν μάλλον το επεισόδιο που προκάλεσε την οριστική ρήξη με το ανατολικό μπλοκ και τον Κάστρο. Την επόμενη χρονιά ο Τσε θα αποχωρήσει από την κυβέρνηση. Δεν έγιναν ευρύτερα γνωστοί οι λόγοι που τον οδήγησαν σ' αυτή την απόφαση, αλλά σημαντικό ρόλο έπαιξαν οι διαφωνίες του με τον Κάστρο στην εκβιομηχάνιση της χώρας, που ουσιαστικά απέτυχε, αλλά και οι ιδεολογικές του διαφωνίες με τους ρεβιζιονιστές της Σοβ. Ενωσης. 
Ετσι αποφάσισε να πάει σε άλλες χώρες, βοηθώντας στην ανάπτυξη ένοπλων εθνικοαπελευθερωτικών και αντιιμπεριαλιστικών αγώνων. Βιετνάμ, Κονγκό αλλά και χώρες της Λατινικής Αμερική ήταν μερικά από τα μέρη που επισκέφθηκε. 
Στο Κονγκό μαζί με μια ομάδα Κουβανών έκανε μια προσπάθεια ενίσχυσης του Λαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού, χωρίς όμως να καταφέρει το άπλωμα της επανάστασης στη χώρα. Ετσι, στα τέλη του 1965 θα φύγει από το Κονγκό. Στη σκέψη του πάντα βρίσκεται η Λατινική Αμερική.
Στη Βολιβία
Στα 1966 πήγε στη Βολιβία και οργάνωσε το αντάρτικο στην περιοχή της Σάντα Κρουζ. Πολλά από τα γεγονότα που συνέβησαν στον ένα χρόνο μέχρι τη δολοφονία του τα κατέγραψε στο γνωστό ημερολόγιο που δημοσιεύτηκε σχεδόν τρεις δεκαετίες αργότερα. Για μια ακόμα φορά δεν κατάφερε να συσπειρώσει ευρύτερες λαϊκές μάζες Βολιβιανών. Σημαντικό ρόλο στην εξέλιξη αυτή έπαιξε και η προδοτική στάση του βολιβιανού ΚΚ, που όχι μόνο δεν ήθελε το προχώρημα της επανάστασης, αλλά υπάρχουν σοβαρές ενδείξεις ότι πρόδωσε τον Τσε. Ετσι, στις 8 Οκτώβρη του 1967 η ομάδα του περικυκλώνεται σ' ένα φαράγγι, ο Τσε τραυματίζεται στο πόδι και συλλαμβάνεται. Στην ανάκριση παρευρίσκεται και ο αμερικανός πράκτορας Φέλιξ Ροντρίγκεζ και, κατόπιν εντολής του, ένας υπαξιωματικός του βολιβιανού στρατού, ο Μάριο Τεράν, πυροβολεί και σκοτώνει τον Τσε. 
Σίγουρα θα μπορούσαν να διατυπωθούν πολλές ενστάσεις σχετικά με τη λογική του Ερνέστο Τσε Γκεβάρα ως προς το πώς μπορεί να προχωρήσει μια επανάσταση. Η λογική μιας παρέμβασης απ' έξω με μια μικρή ομάδα που θα λειτουργήσει κατά κάποιον τρόπο ως παράδειγμα στον ντόπιο πληθυσμό αποδείχθηκε αναποτελεσματική. Παρ' όλα αυτά, ο Τσε παραμένει στις καρδιές εκατομμυρίων ανθρώπων ως ένας φλογερός επαναστάτης που θυσίασε τις ανέσεις μιας ασφαλούς ζωής που μπορούσε να έχει στην Αργεντινή αλλά και τις υψηλές θέσεις στον κρατικό μηχανισμό της Κούβας για να προωθήσει, σύμφωνα με τη δική του λογική, την επανάσταση.
Ενδεικτική βιβλιογραφία
1. Τσε Γκεβάρα, Βιογραφία, Καστανιώτης 
2. Ερνέστο Τσε Γκεβάρα, Κείμενα, Σύγχρονη Εποχή 
3. Τσε Γκεβάρα, «Ημερολόγιο μοτοσικλέτας», Λιβάνης 
4. Μάικλ Ράτνερ, Μάικλ Στίβεν Σμιθ: «Ο Τσε Γκεβάρα και το FBI», Μαύρη Λίστα 
5. Τσε Γκεβάρα: «Το ημερολόγιο του επαναστατικού πολέμου 1956-1959», Ποντίκι 
6. Ερνέστο Τσε Γκουεβάρα: «Πολιτικά Κείμενα», Καρανάση 
7. Ι. Λαβρέτσκι: «Ερνέστο Τσε Γκουεβάρα», εκδόσεις Ακάδημος 
8. R. Rojo: «Τσε Γκουεβάρα - Η ζωή και ο θάνατος ενός φίλου», Δημιουργία 
9. Ζαν Κορμιέ, Ιλδα Γκεβάρα Γκαδέα, Αλμπέρτο Γρανάδο Χιμένες: «Τσε Γκεβάρα», Καστανιώτη 
10. Πάκο Ιγνάσιο Τάιμπο ΙΙ «Ερνέστο Γκεβάρα, γνωστός και ως Τσε» Κέδρος 
11. Gonzalez, Mike «Ο Τσε Γκεβάρα και η επανάσταση στην Κούβα», Μαρξιστικό Βιβλιοπωλείο 
12. Ερνέστο Τσε Γκεβάρα «Ο Τσε Γκεβάρα μιλάει στους νέους», Διεθνές Βήμα
Στέφανος Σκοδράνης

Τετάρτη, 7 Οκτωβρίου 2015

Να ανατραπεί το κλίμα απογοήτευσης και υποταγής στον κλάδο

Να ανατραπεί το κλίμα απογοήτευσης και υποταγής στον κλάδο

Η διέξοδος στο ΔΡΟΜΟ ΤΗΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ ΚΑΙ ΠΑΛΗΣ

Τώρα για άλλους μιλάμε, για άλλα μιλάμε, έτσι ξεχνάμε…”.Κάπως έτσι θα μπορούσε να περιγραφεί η κατάσταση που κυριαρχεί στα σχολεία μας. Μας βάζουν να συζητάμε τα «χαλαρά» σαν αγχολυτικά και να απωθήσουμε από τη σκέψη μας τα σοβαρά ζητήματα της ζωής μας μήπως μας «ξεχάσουν» και αυτά… Ή να δεχτούμε ότι όλα είναι από πάνω καθορισμένα και δεν αλλάζουν…

Συναδέλφισσες και συνάδελφοι υπάρχει κάτι χειρότερο από τα αμέτρητα μέτρα που έρχονται να προστεθούν σ’ όλα τα προηγούμενα. 
Η απογοήτευση, η μοιρολατρία, η ανημπόρια, η επικράτηση εντός μας «ότι δε γίνεται τίποτα», τελικά η αποδοχή, η παράδοση στην εξαθλίωση, στη βαρβαρότητα, η υποταγή.
Μπορούμε όμως να παραιτηθούμε από τη ζωή; Γιατί ενώ όλα τα μνημονιακά μέτρα των τελευταίων χρόνων είναι παρόντα, αυτά που έρχονται θα δώσουν ένα συντριπτικό χτύπημα στην εργασία μας, στις σπουδές των μαθητών μας, στο εισόδημά μας, στην περίθαλψη-ασφάλιση μας, στο δικαίωμα μας συλλογικά και οργανωμένα να διεκδικούμε τα προηγούμενα. 
Τόσο το παλιό όσο και το “νέο” μνημονιακό καθεστώς, τόσο η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ όσο και η αντιπολίτευση, μας “υπόσχονται” κι άλλα δάκρυα και αίμα πόνο και δυστυχία. Εξαθλίωση για το λαό και λεηλασία του τόπου από τα ιμπεριαλιστικά αφεντικά ΗΠΑ - ΕΕ. Και στο φόντο ιμπεριαλιστικές βόμβες που γεννούν εκατομμύρια απελπισμένους πρόσφυγες.
Το ίδιο μαύρο νήμα συνδέει τα κενά στα σχολεία και τις ελαστικές σχέσεις των αναπληρωτών που θα έρθουν να τα καλύψουν, με τις νέες περικοπές στις. Ίδια είναι η πολιτική που γεμίζει τις σχολικές τάξεις με 27-30 μαθητές, που εξαγγέλλει μαθητεία για τους μαθητές των ΕΠΑΛ και νέους ταξικούς φραγμούς στο δικαίωμα στις σπουδές, με τη κινητικότητα στο δημόσιο και την υλοποίηση των «βέλτιστων πρακτικών» του ΟΟΣΑ και της Ε.Ε. για αύξηση του ωραρίου μας και νέες συγχωνεύσεις -κλεισίματα σχολείων. Πλεόνασμα επίθεσης στις τσέπες μας με απανωτά ραβασάκια και mail για πληρωμές φόρων, συμπληρωμένο με το νέο μισθολόγιο με τις νέες περικοπές και τη σύνδεση του με την αξιολόγηση. Δίκες - καταδίκες αγωνιστών εκπαιδευτικών (Σάμος) και προγράμματα συνεργασίας(!) σχολείου – αστυνομίας πάνε μαζί με τη μνημονιακή υποχρέωση για “αποπολιτικοποίηση της δημόσιας διοίκησης”, περιτύλιγμα της επιχείρησης διάλυσης των συνδικαλιστικών μας δικαιωμάτων.
«Εντάξει όλα αυτά αλλά τι να κάνουμε;» Ναι πράγματι συναδέλφισσες και συνάδελφοι αυτό είναι το ζήτημα. Πρώτα-πρώτα όμως να αναγνωρίσουμε σε τι ΔΕΝ πρέπει να ελπίζουμε: Δεν πρέπει να ελπίζουμε σε μια… αμοιβαία επωφελή συμφωνία που θα φέρουν τα τραπέζια «διαλόγου» με τους υπουργούς και τη διοίκηση. Στις χωρίς τους εργαζόμενους και τους αγώνες τους ατελείωτες συζητήσεις εκπροσώπων-συνδικαλιστών στο υπουργείο και στις διευθύνσεις εκπαίδευσης. Στις μηνύσεις και τις προσφυγές στα δικαστήρια. Στην υποκατάσταση των απεργιών και διαδηλώσεων από απεργίες που καλεί η συνδικαλιστική ηγεσία και τις υπονομεύει ταυτόχρονα. Στην αναζήτηση «λύσεων» στους αιρετούς και στους διευθυντές που έχουν εκλεγεί με τη ψήφο μας αλλά θα κληθούν να παίξουν τον ίδιο με πριν ρόλο. Στη συνδιαχείριση με τη διοίκηση. Στην αναμονή των νέων εκλογών τόσο βουλευτικών όσο και στα σωματεία μας που θα αλλάξουν δήθεν τους συσχετισμούς που μας προκύπτουν μετά την κάλπη χειρότεροι. 
Συμπερασματικά πρέπει να πεταχτούν στο σκουπιδοτενεκέ όλα αυτά που μας κρατούν στη γωνία θεατές των εξελίξεων και όχι πρωταγωνιστές. Που συντηρούν την παράλυση και την αδράνεια στο κλάδο, που αναπαράγουν το ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΜΟ ΤΗΣ ΗΤΤΑΣ και ΤΗΣ ΥΠΟΤΑΓΗΣ.

Συναδέλφισσες και συνάδελφοι

Όταν αυτοί τα βρίσκουν στη βουλή η μόνη αντιπολίτευση είναι οι απεργοί οι διαδηλωτές οι εργαζόμενοι που αγωνίζονται για να υπερασπίσουν τα δικαιώματα τους. Οι ανάσες που χρειαζόμαστε, η καλύτερη ζωή με δικαιώματα στην εκπαίδευση, στην περίθαλψη, στη δουλειά δεν μπορεί να προκύψει παρά μόνο ως αποτέλεσμα αναμέτρησης με αυτούς που μας τη στερούν. Δεν μπορεί να προκύψει παρά μόνο ως αποτέλεσμα ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΗΣ και ΠΑΛΗΣ. Στον αγώνα για την ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΗΣ ΑΝΤΙΛΑΪΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ. Αυτόν τον δρόμο πρέπει ν' χαράξουμε-ανοίξουμε-βαδίσουμε. Γιατί όλα όσα ψάχνουμε σ' αυτόν το δρόμο βρίσκονται, της σύγκρουσης με τη κυβέρνηση, τα ξένα και ντόπια αφεντικά της και τα δεκανίκια της. Είναι δύσκολος και βασανιστικός κόντρα στους αρνητικούς συσχετισμούς αλλά και ο μόνος πραγματικός και αποτελεσματικός. Γιατί το εύκολο, το άμεσο, το “εδώ και τώρα” αποδείχτηκε ψεύτικο και απατηλό.

Να ανοίξει η συζήτηση μέσα στον κλάδο για όλα αυτά. Να γίνει πανελλαδικά κύκλος Γενικών συνελεύσεων. Να τις μαζικοποιήσουμε για ν' αποφασίσουμε και να υλοποιήσουμε πρόγραμμα δράσεων-διαδηλώσεων -απεργιών για την ανατροπή του 3ου μνημονίου και των δυο προηγούμενων.

Π                                                ΠΑΛΕΥΟΥΜΕ - ΔΙΕΚΔΙΚΟΥΜΕ
  • Μόνιμη σταθερή δουλειά με δικαιώματα, με ανθρώπινους μισθούς, με ασφάλιση – περίθαλψη για όλους.
  • Ενάντια σε κάθε αξιολόγηση – Δημοκρατικές και συνδικαλιστικές ελευθερίες.
  • Ενάντια σε διαθεσιμότητα, κινητικότητα, απολύσεις, ελαστικές εργασιακές σχέσεις. Μαζικοί μόνιμοι διορισμοί!
  • Ενάντια στους ταξικούς φραγμούς- Δωρεάν σπουδές για όλους.
  • Συνδικάτα ταξικά και αγωνιστικά - όχι κυβερνητικά και συνδιαχειριστικά.



Σάββατο, 3 Οκτωβρίου 2015

Καταδίκασαν τους 4 αγωνιστές στη Σάμο! Θέλουν να βάλουν στο «γύψο» τη μαζική πάλη!


Καταδίκασαν τους 4 αγωνιστές στη Σάμο! Θέλουν να βάλουν στο «γύψο» τη μαζική πάλη!
Αγώνας- Αντίσταση- Ξεσηκωμός!
Σε καταδικαστική απόφαση 20 ημερών φυλάκισης για τον καθένα με αναστολή για ένα χρόνο κατέληξε την Παρασκευή 2-10-15 το Μονομελές Πρωτοδικείο Σάμου σε βάρος των 4 εκπαιδευτικών της ΕΛΜΕ Σάμου για τη συμμετοχή τους στην κινητοποίηση του σωματείου στις 16-17/9/13 που είχε στόχο να μην σταλεί στην περιφερειακή Διεύθυνση η λίστα των δεκάδων διαθεσίμων που είχε διαμορφώσει η ΔΙΔΕ Σάμου. Μια κινητοποίηση που γινόταν στα πλαίσια της πανελλαδικής απεργίας των Εκπαιδευτικών που πάλευε για την ανατροπή των απολύσεων και των διαθεσιμοτήτων αλλά και των νέων ταξικών μέτρων ενάντια στους μαθητές.
Η δίκη ξεκίνησε την Πέμπτη 1-10 με την παρουσία μέσα και έξω από το χώρο των δικαστηρίων εκατοντάδων αλληλέγγυων εργαζομένων από όλους τους χώρους του Δημόσιου του νησιού , από τα εκπαιδευτικά σωματεία της Ικαρίας, αλλά και από εργαζόμενους του ιδιωτικού τομέα και φοιτητές και νεολαίους. Όλοι αυτοί ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα της ΕΛΜΕ και μαζί με τις ανακοινώσεις των σωματείων τους, του Εργατικού Κέντρου Σάμου, του Νομαρχιακού Τμήματος της ΑΔΕΔΥ, του Δήμου Σάμου και άλλων φορέων συμπαρατάχθηκαν με τους διωκόμενους απαιτώντας να απορριφθούν όλες οι κατηγορίες και καταγγέλλοντας την επιχείρηση ποινικοποίησης των αγώνων και της δράσης των σωματείων. Είναι χαρακτηριστικό ότι πολλά σχολεία του νησιού έμειναν κλειστά την Πέμπτη 1/10, λόγω της συμμετοχής των εκπαιδευτικών στις στάσεις εργασίας που είχαν κηρυχθεί από την ΕΛΜΕ, την ΟΛΜΕ και το ΝΤ της ΑΔΕΔΥ για να συμμετέχουν οι εργαζόμενοι στη συγκέντρωση που καλούσε η ΕΛΜΕ έξω από τα δικαστήρια. Και ενώ είχε διαμορφωθεί αυτή η ασπίδα αλληλεγγύης, η δίκη και καθυστέρησε να ξεκινήσει και διακόπηκε χωρίς προφανή τουλάχιστον λόγο, για να συνεχιστεί την επομένη μέρα με τις απολογίες των 4 εκπαιδευτικών.
Μέσα στην αίθουσα του δικαστηρίου βασικό και σταθερό χαρακτηριστικό και στις δύο μέρες υπήρξε η πίεση που ασκήθηκε με πολλούς τρόπους σε μάρτυρες και κατηγορούμενους από την έδρα και την εισαγγελική αρχή. Οι μάρτυρες υπεράσπισης διακόπτονταν ξανά και ξανά, οι νουθεσίες για τα «όρια της συνδικαλιστικής δράσης», ατελείωτες, ενώ δεν έλειψαν ακόμα και θυμοί και φωνές που επιχειρούσαν να σκεπάσουν ακόμα και τις απολογίες των κατηγορουμένων! Επιπλέον όσον αφορά το στενά νομικό μέρος της διαδικασίας ήταν διάχυτη η αίσθηση ότι δεν τεκμηριώθηκε ούτε καν «η διατάραξη της λειτουργία της υπηρεσίας» σε μια μέρα που το 98% των υπαλλήλων της εκπαιδευτικών απεργούσε και δεν βρέθηκε ούτε ένας μάρτυρας μέσα ή έξω από την υπηρεσία που να καταθέσει ότι «παρεμποδίστηκε» με όποιο τρόπο από την κινητοποίηση.
Το αποκορύφωμα είναι βέβαια η ίδια η απόφαση που έγινε «δεκτή» με συνθήματα και έντονες αποδοκιμασίες από τους 4 εκπαιδευτικούς και τους δεκάδες αλληλέγγυους που και τη δεύτερη μέρα βρέθηκαν στη δικαστική αίθουσα. Μια απόφαση που:
  • Με την επιλογή της «αναστολής» θέλει να βάλει σε ομηρία για ένα χρόνο τους 4 αγωνιστές.
  • Χαρακτηρίστηκε από άρνηση της έδρας να δεχτεί το αίτημα της υπεράσπισης των 4 να είναι εφέσιμη η ποινή, άρνηση που αποσκοπούσε να καταγραφεί οπωσδήποτε η «καταδίκη» των 4 εκπαιδευτικών.
  • Πάνω από όλα στρέφεται ενάντια συνολικά στους αγώνες, τα σωματεία και τη συνδικαλιστική δράση, μια απόφαση που στοχεύει να ανοίξει το δρόμο σε μια ακόμα μεγαλύτερη περιστολή των δικαιωμάτων στον αγώνα του λαού και της νεολαίας.
Δεν πρόκειται δηλαδή για μια «ειδική» ή «ατυχή» στιγμή και συγκυρία σε ένα απομακρυσμένο νησί. Αντίθετα, μπορεί και να θεωρήθηκε ότι αυτά τα χαρακτηριστικά του τόπου επιτρέπουν με σχετική ασφάλεια να υπάρξει αυτή η πολιτική επιλογή. Επιπλέον η –τελευταίας στιγμής- ανακοίνωση του Υπουργείου Παιδείας την 1/10, σύμφωνα με την οποία η πολιτική του ηγεσία «είναι αντίθετη με την ποινικοποίηση της συνδικαλιστικής δράσης», είναι τουλάχιστον υποκριτική, καθώς η δίωξη προκλήθηκε από την Περιφερειακή Διεύθυνση Εκπαίδευσης Β. Αιγαίου η οποία όλο το προηγούμενο διάστημα δεν έκανε απολύτως τίποτα για να δείξει ότι δεν επιθυμεί τη συνέχιση της διαδικασίας δίωξης, αλλά και ο μοναδικός μάρτυρας κατηγορίας (ο ΔιΔΕ Σάμου) είναι διοικητικός υφιστάμενος του Υπουργείου Παιδείας! Εξάλλου είναι η ίδια ηγεσία που αυτές ακριβώς τις μέρες ενώ στην ίδια ανακοίνωση δηλώνει πως «θέλει πνεύμα κατανόησης και συνεργασίας με τους εκπαιδευτικούς» συνεχίζει ακόμα πιο εκτεταμένα από τους προκατόχους της την πολιτική των χιλιάδων κενών σε όλα τα σχολεία μαζί με τον εμπαιγμό και την εμπέδωση της «δουλεμπορικής» χρήσης για τους συναδέλφους αναπληρωτές.
Οι άγριες συνθήκες που έχουν ήδη διαμορφωθεί στην Εκπαίδευση για εκπαιδευτικούς και μαθητές και όλα όσα έχουμε μπροστά μας (ασφαλιστικό, αξιολόγηση, νέα μισθολογικά και εργασιακά χτυπήματα και στους εκπαιδευτικούς…) δεν επιτρέπουν καμιά αυταπάτη αναζήτησης προστασίας των ελευθεριών και των δημοκρατικών μας δικαιωμάτων από την κυβέρνηση που έχει την ευθύνη προώθησης αυτής της αντιδραστικής επίθεσης.
Γι αυτό η καταδικαστική απόφαση της 2/10 στη Σάμο, πρέπει να αντιμετωπιστεί από το κίνημα ως αυτό που πράγματι είναι: Μια βαριά αντιδημοκρατική πρόκληση, ένα χτύπημα στις ελευθερίες και στο δικαίωμα στη μαζική πάλη. Τα εκπαιδευτικά σωματεία και οι Ομοσπονδίες τους οφείλουν να επιδιώξουν με κάθε τρόπο την καταγγελία και την αναίρεση της απόφασης αυτής. Και συνολικά οι εκπαιδευτικοί, η νεολαία και όλοι οι εργαζόμενοι οφείλουμε να καταδικάσουμε την απόφαση αυτή, να υπερασπιστούμε τα δικαιώματα μας ξεδιπλώνοντας αγώνες αντίστασης-διεκδίκησης και ανατροπής της επίθεσης που αντιμετωπίζουμε.