Τετάρτη, 11 Σεπτεμβρίου 2013

Μια «μετ’ επαίνων» απόρριψη … της απεργίας διαρκείας των καθηγητών


Αφορμή για το κείμενο που ακολουθεί αποτέλεσε η παρέμβαση του Α.Ζαφείρη, μέλους της γραμματείας των Συνεργαζόμενων Εκπαιδευτικών Κινήσεων (ΣΥΝΕΚ) για την απεργία διαρκείας των καθηγητών, παρέμβαση που δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα Ίσκρα. Αλλά και αντίστοιχες προσεγγίσεις που έχουν προβληθεί από διάφορες πλευρές.
Το μέλος της γραμματείας των ΣΥΝΕΚ καταθέτει τις σκέψεις και τους προβληματισμούς του, όπως ο ίδιος αναφέρει, για το χρόνο εκδήλωσης, τη μορφή, το περιεχόμενο, το ενδεχόμενης νίκης ή υποχώρησης του απεργιακού(;) αγώνα.
Για να δώσει μάλιστα μεγαλύτερο κύρος στις θέσεις του επικαλείται ρήσεις μεγάλων στρατιωτικών ιδιοφυϊών, όπως ο Deval και ο Sun Tzu καθώς και ανάλογα γνωμικά…
Πριν δούμε πιο συγκεκριμένα τις θέσεις του Α.Ζ. θεωρούμε ότι είναι αναγκαία μια προκαταρκτική παρατήρηση από μέρους μας: Ενώ το επίδικο της παρέμβασης του μέλους των ΣΥΝΕΚ υποτίθεται πως είναι η απεργία διαρκείας των καθηγητών, αυτή μέσα στις γραμμές της ανάλυσής του και όσο αυτή προχωρά, ουσιαστικά αλλοιώνεται, υπονομεύεται, εξαϋλώνεται
Στην τοποθέτηση του η μοναδική πολιτική αξία της απεργίας εγκλωβίζεται στον πολιτικό στόχο της πτώσης της κυβέρνησης και στην ανάδειξη του ΣΥΡΙΖΑ ως μελλοντικής κυβερνητικής λύσης. Σ’ αυτό το πλαίσιο συγχέονται οι όροι «απεργία διαρκείας» με τον «ανένδοτο αγώνα για την πτώση της κυβέρνησης»…
Ας έρθουμε όμως στο προκείμενο.
Α) Σχετικά με το χρόνο εκδήλωσης της απεργίας.
Ο A.Z. υποστηρίζει ότι η απεργία πρέπει να ξεκινήσει στις 23/9 για τέσσερις λόγους: 1)για να φανεί καλύτερα μετά από κάποιες μέρες λειτουργίας των σχολείων ότι η κυβέρνηση «κλείνει» τα σχολεία και όχι οι εκπαιδευτικοί 2) για να συντονιστεί ο απεργιακός αγώνας των καθηγητών με τους αγώνες άλλων σωματείων του δημόσιου και ιδιωτικού τομέα, ομοσπονδιών, εργατικών κέντρων, συλλόγων γονέων κ.λπ. 3) για να ενημερωθούν πληρέστερα οι μαθητές και 4) για να έχουν πραγματοποιηθεί οι γερμανικές εκλογές που θα αναδείξουν τις αντιθέσεις και αντιφάσεις που τότε θα αξιοποιηθούν από το εργατικό-λαϊκό κίνημα.
Σχετικά με το πρώτο «επιχείρημα» τα πράγματα είναι ακριβώς αντίθετα. Κάθε μέρα που περνά χωρίς απεργία διαρκείας λειτουργεί προς όφελος της κυβέρνησης. εμπεδώνεται η λογική του τετελεσμένου, της κανονικότητας της λειτουργίας του σχολείου, της καθημερινότητας της κατανομής των μαθημάτων κ.λπ.
Στην ουσία η απεργία όχι μόνο δεν μπορεί να τραβηχτεί προς τα πίσω αλλά έπρεπε ήδη να έχει γίνει. έπρεπε να πραγματοποιηθεί τον Μάιο-Ιούνιο, όταν ήδη η κυβέρνηση είχε ξεδιπλώσει τα χαρτιά της (αύξηση ωραρίου-υποχρεωτικές μετατάξεις, εφεύρεση «πλεοναζόντων» καθηγητών…).
Με ευθύνη κυρίως των ΣΥΝΕΚ (το ΠΑΜΕ είχε ήδη φροντίσει να αποκηρύξει την απεργία τότε…) φτάσαμε στην «απεργία που δεν έγινε», που αποχαλίνωσε την επιθετικότητα της κυβέρνησης. Στο μεταξύ είχαμε τις διαθεσιμότητες-απολύσεις των συναδέλφων μας ειδικοτήτων των ΕΠΑΛ και τις υποχρεωτικές μετατάξεις.
Αλήθεια, ξεχνά ο Α.Ζ. τις τοποθετήσεις παρατάξεων -και της δικής του- που αν έστω και ένας συνάδελφος απολυθεί, τα σχολεία δεν πρέπει ν’ ανοίξουν; Αυτή δεν ήταν και η απόφαση του Συνεδρίου της ΟΛΜΕ στις αρχές Ιουλίου, πριν ακόμη υπάρξουν οι πρώτες διαθεσιμότητες-απολύσεις;
Η απεργία, με τα δεδομένα του καλοκαιριού έπρεπε να εκδηλωθεί αρχές Σεπτεμβρίου ή έστω με την «έναρξη» των μαθημάτων. Αποτελεί ήδη υποχώρηση ότι προτείνεται η μετάθεσή της για τις 16/9. Κάθε πρόταση για παραπέρα μετάθεσή της, μόνο κακό μπορεί να κάνει!
Και πώς θ’ αντικρύσουμε στα μάτια τους υπό απόλυση συναδέλφους μας των ΕΠΑΛ, αν τους πούμε ότι δεν αρκούν οι δικές τους απολύσεις για να αρχίσουμε όσο το δυνατό πιο γρήγορα την απεργία διαρκείας και ότι πρέπει να την μεταθέσουμε για να καταλάβουν οι γονείς «το μέγεθος της διάλυσης που η ίδια η κυβέρνηση φέρνει στη δωρεάν δημόσια εκπαίδευση»;
Από υποχωρήσεις και μεταθέσεις χορτάσαμε. Η απεργία διαρκείας πρέπει να ξεκινήσει το αργότερο στις 16/9.
Για την αναγκαιότητα συντονισμού των επιμέρους κλάδων αρκεί να τονίσουμε τα εξής: ένας κλάδος της μαζικότητας και της εμβέλειας των καθηγητών της Β’βάθμιας εκπαίδευσης, δεν μπορεί να περιμένει πότε άλλα σωματεία ή Ομοσπονδίες ή Εργατικά Κέντρα θα θελήσουν να συντονιστούν για να ξεκινήσει τον αγώνα του. Πολύ περισσότερο που οι δυνάμεις που ελέγχουν αυτά τα σωματεία ή τις Ομοσπονδίες έχουν κάνει καθαρό με τη στάση τους ότι δεν θέλουν να αγωνιστούν. Για παράδειγμα: Ο Μπαλασόπουλος στον ΟΤΑ κάνει ό,τι μπορεί για να μην ξεδιπλωθεί αγώνας των εργαζομένων στους ΟΤΑ ενώ επιδεικτικά ξεχνάει τους απολυμένους σχολικούς φύλακες. Η ηγεσία της ΠΟΕΔΗΝ, ενώ ολοκληρώνεται το κλείσιμο των πρώτων νοσοκομείων, δεν τολμά ν’ αναφέρει καν τη λέξη απεργία. Ο κλάδος των καθηγητών όχι μόνο δεν πρέπει να περιμένει πότε και αν θα κηρύξουν απεργία οι εργατοπατέρες του συνδικαλισμού της υποταγής αλλά θα πρέπει να μπει μπροστά και να ξεκινήσει την απεργία διαρκείας. Μόνον έτσι έχει πολύ ισχυρές πιθανότητες να αποτελέσει την θρυαλλίδα ευρύτατων απεργιακών αγώνων που οι εργαζόμενοι και θέλουν και έχουν ανάγκη να πραγματοποιήσουν σε χώρους που πλήττονται (Δήμοι, Υγεία…) κατά πάσα πιθανότητα παρά και ενάντια στην ξεπουληματική λογική των συνδικαλιστικών ηγεσιών του. Σε τελευταία ανάλυση τι εμποδίζει τη συνδικαλιστική ηγεσία αυτών των χώρων (και ανάμεσά τους συγκαταλέγονται και αυτές της επίσημης αριστεράς) να προκηρύξει απεργία διαρκείας από τη στιγμή που το καμπανάκι των απολύσεων ήδη έχει αρχίσει να χτυπά και στους χώρους αυτούς; Προφάσεις εν αμαρτίαις, προφανώς.
Σ’ ό,τι τώρα αφορά την καλύτερη ενημέρωση των μαθητών και την συστοίχισή τους στον αγώνα των καθηγητών από πουθενά δεν προκύπτει ότι απαιτούνται δυο εβδομάδες λειτουργίας των σχολείων για να επιτευχθεί. Από την πρώτη μέρα «έναρξης», την 11/9, ο κλάδος των καθηγητών, μέσα από τις απεργιακές επιτροπές που είναι αναγκαίο να δημιουργήσει, μπορεί να ενημερώσει και τους μαθητές και τους γονείς για τις επιπτώσεις της πολιτικής κυβέρνησης-ΕΕ- ΔΝΤ στα μορφωτικά δικαιώματα των παιδιών. Διαδικασία που μπορεί και πρέπει να συνεχιστεί και στο διάστημα της απεργίας διαρκείας. Ποιος νόμος το λέει, ότι οι μαθητές πρέπει να ενημερωθούν για να συστρατευτούν με σχολεία ανοιχτά, όπως διατείνεται ο Α.Ζ.; Τα παραπάνω ισχύουν πολύ περισσότερο όταν ήδη μαθητές, ιδιαίτερα των ΕΠΑΛ σε πρώτη φάση, μιλούν για καταλήψεις; Το λύκο βλέπουμε, το ντόρο γυρεύουμε», που λέει και ο λαός μας.
Όσο για το επιχείρημα περί των γερμανικών εκλογών, τι να πει κανείς; Αν αυτές οι εκλογές τύχαινε να γίνουν ένα μήνα μετά, τι θα πρότεινε το μέλος των ΣΥΝΕΚ;
Β) Ως προς τη μορφή του αγώνα.
Στο υποκεφάλαιο αυτό αρχίζει να φαίνεται πιο καθαρά η άποψη του ότι η απεργία διαρκείας δεν είναι ακριβώς απεργία διαρκείας με όλο το νόημα του όρου.
Δια τις διολισθήσεως η απεργία διαρκείας μετατρέπεται σε «ανένδοτο αγώνα(!) διαρκείας».
Και ενώ το πραγματικό ζητούμενο και αναγκαίο είναι η μαζικοποίησή της, το αγκάλιασμά της απ’ όσο δυνατό περισσότερες δυνάμεις του κλάδου, ο A.Z. προτείνει κυλιόμενες ημέρες δράσης-απεργίας ανά περιφέρεια. Στον Έβρο λοιπόν και στη Θράκη, οι καθηγητές θα απεργούν και από κει και κάτω στα σχολεία θα γίνεται μάθημα! Τόσο ωραία. Μ’ αυτή τη λογική και πρόταση δένει και η πρότασή του για ανοιχτά σχολεία, κέντρα πολύμορφων δραστηριοτήτων… Απ’ την άλλη, η πρότασή του για συνέχιση των μαθημάτων της Γ’ Λυκείου και της ενισχυτικής, εν μέσω απεργίας(!) αυτονόητα είναι ανοιχτό κάλεσμα σε απεργοσπασία.
Το δίπολο ανένδοτος αγώνας διαρκείας-ανοιχτά σχολεία-κέντρο αγώνα, όπως το προτείνει το μέλος των ΣΥΝΕΚ, δεν είναι τίποτα άλλο παρά υπονόμευση και άρνηση της απεργίας διαρκείας. Είναι μια λογική και πρακτική που όχι μόνο δε συγκεντρώνει δυνάμεις αλλά τις κατακερματίζει και σπέρνει την απογοήτευση και την αίσθηση ανημποριάς σ’ έναν ολόκληρο κλάδο.
Γ) Για το περιεχόμενο της Απεργίας(;)
Σύμφωνα με τον Α.Ζ., η απεργία πρέπει να έχει ως πολιτικό στόχο την ανατροπή της κυβέρνησης. Από την επίτευξη του στόχου αυτού εξαρτά και την αποτελεσματικότητά της. Εδώ ήρθαμε. Πολιτικό πλαίσιο της απεργίας διαρκείας δεν είναι λοιπόν, η ανατροπή της πολιτικής των απολύσεων και όλου του θεσμικού πλαισίου που οδηγεί σ’ αυτές (επιπλέον 2ωρο, υποχρεωτικές μετατάξεις, μετακινήσεις, διαθεσιμότητα) αλλά η πτώση της κυβέρνησης.
Μπορεί ο καθένας να έχει τις πολιτικές του απόψεις, μπορεί ο Α.Ζ. να είναι υπέρμαχος της ανάληψης κυβερνητικών ευθυνών από τον ΣΥΡΙΖΑ. σε καμιά περίπτωση, όμως, δεν πρέπει να παίζει με τις αγωνίες ενός ολόκληρου κλάδου. Οι καθηγητές προετοιμάζονται για απεργία διαρκείας προκειμένου να βάλουν φρένο στην πολιτική των απολύσεων, το ξήλωμα της μόνιμης, σταθερής δουλειάς, στο πέταγμα των μαθητών από την εκπαίδευση, όπως αυτή εκφράστηκε με τα συγκεκριμένα μέτρα που πήρε η κυβέρνηση στην προοπτική ανατροπής της πολιτικής κυβέρνησης-ΕΕ-ΔΝΤ. Αυτά είναι στοιχεία που μπορούν να ενοποιήσουν ολόκληρο τον κλάδο. Αντίθετα, η πολιτική στόχευση της πτώσης της κυβέρνησης απομαζικοποιεί την απεργία διαρκείας καθώς δεν συμφωνούν (για διάφορους λόγους…) όλοι οι καθηγητές μ’ έναν τέτοιο στόχο.
Πολύ περισσότερο που η πρόταση ενός τέτοιου προτάγματος, αν γίνει, θα οδηγήσει σε υποχώρηση και σε ένα εκ νέου πολύμηνο κάθισμα του κινήματος και του κόσμου ενόψει των …εκλογών. Και αυτό είναι μια πρόταση απόσυρσης της λογικής της απεργίας και του αγώνα και ενίσχυση της επίλυσης των προβλημάτων μέσα από τις εκλογές, με τον κόσμο στο σπίτι του να παρακολουθεί τα γκάλοπ… Το έργο το έχουμε ξαναδεί και μάλιστα πρόσφατα, και ήταν ταινία φρίκης για το κίνημα.
Αντίθετα, εμείς πιστεύουμε ότι ο παρατεταμένος απεργιακός αγώνας των καθηγητών (και ότι ο κλαδικός κατ’ αρχάς αγώνας) μπορεί και να αποτελέσει σημείο συμπαράταξης και άλλων κλάδων των εργαζομένων και της νεολαίας, μπορεί να αποτελέσει τη θρυαλλίδα ενός παλλαϊκού ξεσηκωμού και να σταματήσει, ανατρέψει σημαντικές πλευρές της αντιδραστικής πολιτικής κυβέρνησης-ΕΕ-ΔΝΤ. Αυτό άραγε είναι μικρός και λίγος πολιτικός στόχος; Και τι να πούμε για τους συναδέλφους σε Δανία, Πορτογαλία, που με τον αγώνα τους κατόρθωσαν να σταματήσουν την επίθεση που δέχτηκαν από τις κυβερνήσεις τους; Ότι ο αγώνας τους ήταν μάταιος επειδή δεν κατάφεραν να ανατρέψουν τις κυβερνήσεις;
Δ) Το ενδεχόμενο της νίκης και το ενδεχόμενο της υποχώρησης.
Αφού ο Α.Ζ. οριοθέτησε κατά πώς τον βολεύει το περιεχόμενο της απεργίας, αφού την ξεδόντιασε από τον παρατεταμένο χαρακτήρα της, αφού τη μετέθεσε χρονικά όσο πιο πίσω γίνεται, κάνει λόγο και για το ενδεχόμενο της υποχώρησης. Υποχώρηση όμως ως προς τι; Μα από τον υποτιθέμενο πολιτικό στόχο της, της πτώσης της κυβέρνησης. Μπορεί, λοιπόν, μετά τις γερμανικές εκλογές να μην γίνει μπορετό να πέσει η κυβέρνηση με γενική πολιτική απεργία (όπως είχε προταθεί πάμπολλες μέχρι τώρα φορές). Οπότε σε μια τέτοια περίπτωση οι καθηγητές που θα βρίσκονται σε μια μορφή αγώνα …θα σταματήσουν. Και θα μπουν ξανά στον στίβο του αγώνα, όταν ο ΣΥΡΙΖΑ θα ξαναπροσπαθήσει να ξαναρίξει την κυβέρνηση. Πολύ ωραία πρόταση και λογική. Τι κι αν ο κλάδος αριθμεί δυόμισι χιλιάδες απολύσεις, μέχρι τώρα. Τι κι αν οι μαθητές των ΕΠΑΛ δεν θα μπορούν να πάρουν τις ειδικότητες που θέλουν. Τι και αν προχωρήσει η κυβέρνηση σε νέες διαθεσιμότητες, υποχρεωτικές μετατάξεις καθηγητών. Τι κι αν προωθηθεί η ωρομισθιοποίηση. Όλα αυτά δεν είναι αρκετές αιτίες για την απεργία διαρκείας. Μόνο που οι καθηγητές (αλλά και άλλοι κλάδοι εργαζομένων) δεν μπορούν να περιμένουν πότε θα είναι έτοιμος ο ΣΥΡΙΖΑ να διαχειριστεί το σύστημα από κυβερνητική θέση αλλά είναι ανάγκη τώρα να απαντήσουν μαζικά, δυναμικά, με απεργία διαρκείας για την προάσπιση των συμφερόντων τους.
Συμπερασματικά, η πρόταση του μέλους της γραμματείας των ΣΥΝΕΚ υπονομεύει την απεργία διαρκείας των καθηγητών. Γι’ αυτό άλλωστε, σ’ ένα κείμενο τόσο καλά μελετημένο δεν υπάρχει ούτε μια αναφορά στη συγκρότηση απεργιακών επιτροπών, στο άνοιγμα απεργιακού ταμείου, σε λογικές και πρακτικές περιφρούρησης της απεργίας διαρκείας. Ο Α.Ζ. δεν προτείνει τίποτα από τα παραπάνω γιατί στο μυαλό του και στην πρόταση του δεν υπάρχει ουσιαστικά η απεργία διαρκείας! Το μόνο που μένει να δούμε είναι αν η παρέμβαση του Α.Ζ. είναι προσωπικές και μόνο σκέψεις-προτάσεις ενός μέλους της γραμματείας των ΣΥΝΕΚ ή αποτελεί άρθρο γραμμής που προετοιμάζει το «στρίβειν δια του αρραβώνος» από την απεργία διαρκείας για την παράταξη των ΣΥΝΕΚ συνολικά. (Ο Μάιος-Ιούνιος, η «απεργία που δεν έγινε» και οι στάση των ΣΥΝΕΚ δεν είναι μακριά…)
Σαπουνάς Παναγιώτης

μέλος των Αγωνιστικών Κινήσεων Εκπ/κών Ν. Κιλκίς

Σχεδιασμός απεργιακής επιτροπής

Συνάδελφοι, καλησπέρα
Δυστυχώς τα γράμματα δε θα μπορούμε να τα έχουμε αύριο, οπότε σας τα στέλνω για μία - στοιχειώδη έστω- αναπαραγωγή. Αφίσες έχει ο Κώστας και ο Αποστόλης, οπότε επικοινωνείτε μαζί τους. Αύριο λογικά θα έχουμε και τα υλικά (θα πάει στην ΟΛΜΕ ο Κώστας Β.)
Επίσης, στέλνω και τον προγραμματισμό (αν ξεχνάω κάτι συμπληρώνετε). Να σκεφτούμε επίσης και το ζήτημα του απεργιακού ταμείου για τη συνεδρίαση της Παρασκευής. 
ΤΕΤΑΡΤΗ 11/9: Αγιασμός: Παρέμβαση "Αφιερωμένη" στους μαθητές (γράμμα ΟΛΜΕ)
                       19.30 μμ. παρέμβαση στην παράσταση των Αισχυλείων με πανό και υλικό (τα γράμματα της ΟΛΜΕ)
ΠΕΜΠΤΗ 12/ 9: Συζήτηση με τους μαθητές- συνεδριάσεις συλλόγου διδασκόντων για κουβέντα με τους συναδέλφους 
                        13.30μμ πανό στο 1ο Λύκειο
ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 13/ 9: 14.00 συνεδρίαση απεργιακής επιτροπής στα γραφεία της ΕΛΜΕ
                               συνάντηση με σωματεία- φορείς (εκκρεμεί η συννενόηση με τον Δημήτρη)
                               απόγευμα (θα το τσεκάρει η Ουρανία για την ώρα) παρέμβαση στη συναυλία Νικολόπουλου (Ασπρόπυργος)
                               
            καλή δύναμη σε όλους και όλες   

Γράμμα προς τους γονείς

Αγαπητοί Γονείς,
  Ο φετινός Σεπτέμβρης με το άνοιγμα των σχολείων μας βρίσκει όλους, εργαζόμενους και νεολαία με σοβαρά προβλήματα επιβίωσης από τη συνέχιση της πιο βάρβαρης πολιτικής Κυβέρνησης και Τρόικα.  
Ο χώρος της δημόσιας εκπαίδευσης δέχεται ολομέτωπη επίθεση.

ΚΛΕΙΝΟΥΝ ΤΑ ΔΗΜΟΣΙΑ ΣΧΟΛΕΙΑ
Ας μας απαντήσουν :

1.Μπορούν να λειτουργήσουν τα σχολεία με 16.000 λιγότερους καθηγητές;

2. Μπορούν να λειτουργήσουν τα σχολεία με 27αρια και 30αρια τμήματα, με μετακινήσεις μαθητών και κατευθύνσεων;

3. Μπορούν να λειτουργήσουν τα σχολεία χωρίς ένας μεγάλος αριθμός μαθητών των ΕΠΑΛ και ΕΠΑΣ (περίπου 15.000) να βρίσκει τον καθηγητή του και τον τομέα στον οποίο φοιτούσε και θα ήθελε να συνεχίσει να φοιτά;

4. Μπορούν να λειτουργήσουν τα σχολεία με καθηγητές που δεν ξέρουν σε ποια και πόσα σχολεία θα διδάξουν, σε ποια περιοχή της χώρας θα δουλέψουν κι αν θα έχουν δουλειά το επόμενο διάστημα;

5. Μπορούν να λειτουργήσουν τα σχολεία με λειτουργικές δαπάνες μειωμένες κατά 60%. χωρίς χρήματα για ρεύμα, νερό, θέρμανση;

6. Μπορούν να λειτουργήσουν τα σχολεία με προγράμματα που αναμορφώνονται κάθε ημέρα και περιμένουμε που θα σταματήσει η ρουλέτα; Χωρίς να υπάρχει μια μελέτη που να υποστηρίζει τη μια ή την άλλη αλλαγή;

7. Μπορούν να λειτουργήσουν τα σχολεία με προγράμματα αποσπασματικά – επιστημονικά αντικείμενα κατακερματισμένα- με πληροφορίες ατάκτως εριμμένες αντί της γνώσης σε βάθος και πλάτος των γνωστικών αντικειμένων;

8. Μπορούν να λειτουργήσουν τα σχολεία και να ανταποκριθούν οι μαθητές που προέρχονται από φτωχές οικογένειες στον εξεταστικό μαραθώνιο που ετοιμάζουν, με εξετάσεις τύπου πανελληνίων στις τρεις τάξεις του Γενικού Λυκείου και στην Α τάξη των ΕΠΑΛ και μάλιστα χωρίς καμιά υποστηρικτική διαδικασία; Με αμφισβήτηση και αυτής της δυνατότητας να πάρουν απολυτήριο;

9. Μπορούν να λειτουργήσουν σχολεία που μετατρέπουν τα οράματα και τις προσδοκίες των μαθητών για επαγγελματική εκπαίδευση, σε απλήρωτη, ανασφάλιστη εργασία μέσω της μαθητείας, για να αυξάνουν τα κέρδη τους οι εργοδότες;

10. Θα αποδεχτούμε για τα παιδιά μας τη θέση ενός μισοκαταρτισμένου εργάτη σε μια ειδικότητα που θα υπάρχει όσο εξασφαλίζει κέρδη στους εργοδότες και θα καταργείται όταν ο εργοδότης αυτός βρει αλλού, σε άλλο τόπο και κλάδο δυνατότητες για να αυξάνει τα κέρδη του;

11. Μπορούν να λειτουργήσουν και να παράγουν ποιοτικό έργο οι εκπαιδευτικοί σε σχολεία που λειτουργούν με την απειλή του ελεγκτή της δημόσιας διοίκησης, την απειλή των κακόβουλων καταγγελιών που οδηγούν σε βαριές πειθαρχικές ποινές και αργία όσους δε συμμορφώνονται με τις επιλογές τους;

Για όλους αυτούς τους λόγους και πολλούς άλλους εμείς οι εκπαιδευτικοί, μαζί με τους μαθητές και τους γονείς και όλους τους εργαζόμενους.

 ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ «ΑΝΟΙΞΟΥΜΕ» ΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ:

  • στην ουσιαστική μόρφωση για όλους τους μαθητές, χωρίς εξεταστικούς και ταξικούς φραγμούς, 

  • στη σταθερή, μόνιμη αξιοπρεπή εργασία για εκπαιδευτικούς, για μαθητές – αυριανούς εργαζόμενους και για τους γονείς τους – τωρινούς εργαζόμενους κι ανέργους.

Αντιστεκόμαστε στη διάλυση του δημόσιου σχολείου. Με μαζικούς ενωτικούς αγώνες ΜΠΟΡΟΥΜΕ και θα ΑΝΑΤΡΕΨΟΥΜΕ αυτή την πολιτική.

ΜΑΖΙ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΓΙΑ ΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΠΟΥ ΘΑ ΧΩΡΑΕΙ ΌΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΜΑΘΗΤΕΣ ΚΑΙ ΌΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΥΣ


Στάλθηκε από Μαρία Περιστεροπούλου



ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ! ΣΥΝΑΔΕΛΦΕ ΤΗΝ ΩΡΑ ΤΗΣ ΑΠΟΦΑΣΗΣ ΣΤΑΣΟΥ ΟΡΘΟΣ!


Είναι άλλο πράγμα να διδάσκεις στην ιστορία, πως απάντησαν σε διλήμματα ζωής, απλοί καθημερινοί άνθρωποι, που μετά τους έντυσαν με τις δάφνες των ηρώων. Κι άλλο να πρέπει εσύ να απαντήσεις, για τη δική σου ζωή! Έρχεται όμως στη ζωή του καθένα μας, μια τέτοια στιγμή!
4-5 Σεπτέμβρη οι καθηγητές σε Γενικές Συνελεύσεις, για άλλη μια φορά, αποφάσισαν απεργία διαρκείας .
Η ώρα της προσωπικής ευθύνης έχει  φτάσει.  Τον ύπνο μας δεν πρέπει άλλο να τον χαλάει  ο φόβος και το άγχος για το που θα βρεθούμε αύριο. Αν θα είμαστε οι επόμενοι της διαθεσιμότητας-απόλυσης.  Αν θα πάρουμε το βαλιτσάκι μας για άλλη γη γι άλλα μέρη. Αν σήμερα μπορούμε να διδάξουμε το ένα μάθημα και αύριο όχι.  Αν  σήμερα διδάσκουμε σε ένα σχολείο και αύριο σε δύο ή και τρία, γιατί θ’ αυξάνουν οι μαθητές σε κάθε τμήμα κι εμείς θα πλεονάζουμε. Δεν μπορούμε να «εκτιμάμε» το συνάδελφο του διπλανού γραφείου με βάση τα μόρια  και τις περγαμηνές του, με το ερώτημα αν «θα είμαι εγώ που θα φύγω ή αυτός». Πως θα μπούμε στην  τάξη, όταν ξέρουμε πως 15.000 μαθητές  μας πετάχτηκαν έξω από τα σχολεία τους ή αναγκάστηκαν να αλλάξουν βίαια ειδικότητα. Όταν ξέρουμε πως χιλιάδες μαθητές θα το εγκαταλείψουν, έστω κι αυτό το κουτσουρεμένο, πληγωμένο και λειψό σχολείο,  για να οδηγηθούν στη μερική κατάρτιση  και τη μαθητεία. Να σπρωχτούν δηλαδή σε ένα μέλλον απλήρωτης παιδικής εργασίας, εκεί που το μόνο «μορφωτικό εφόδιο» που θα πάρουν θα είναι η υποταγή στον εργοδότη και η προετοιμασία  τους για να γίνουν οι σύγχρονοι δούλοι του 21ου αιώνα.
Η δουλειά μας έχει βαρύ φορτίο. Όχι γιατί  το αποδεικνύει η  ΟΥΝΕΣΚΟ, δείχνοντας πόσες ώρες γραφείου αντιστοιχούν  σε μία διδακτική ώρα, αλλά γιατί το αποδεικνύει η ίδια η ιστορία. Η εκπαίδευση ήταν πάντα μπροστά στους αγώνες για μια καλύτερη ζωή, για ψωμί- παιδεία –ελευθερία .
Ο δάσκαλος μπαίνει μέσα στη τάξη  έχοντας χρέος. Αυτό το χρέος πρέπει να ξεπληρώσουμε εμείς και όχι το χρέος στους δανειστές και τις τράπεζες, που θέλουν οι κυβερνώντες.
Έχουμε χρέος να απεργήσουμε γιατί:
Τα σχολεία  πρέπει να  ξεκινήσουν με όλους τους συναδέλφους που βγήκαν σε διαθεσιμότητα-απόλυση, που οδηγήθηκαν με το πιστόλι στον κρόταφο στις υποχρεωτικές μετατάξεις, με τους χιλιάδες αναπληρωτές που πετάχτηκαν εκτός. Για μαζικούς διορισμούς στην εκπαίδευση. Γιατί πολλά παιδιά του κόσμου αλλά και το δικό μας παιδί μπορεί να είναι πτυχιούχος ή φοιτητής καθηγητικής σχολής και δεν θα δει  ποτέ την πόρτα του σχολείου. Γιατί δεν θα μπορούμε να το κοιτάξουμε στα μάτια αν δεν κάνουμε τίποτα για να σταματήσουμε το κακό.
Οι μαθητές μας στην τεχνική εκπαίδευση πρέπει να επιστρέψουν στα θρανία τους, στις ειδικότητες που διάλεξαν. Να μην επιτρέψουμε να κάνουν  έκπτωση στα όνειρα τους. Να γίνουν λεία στα χέρια των σχολαρχών για νέα κέρδη.
Το δικαίωμα στη μόνιμη και σταθερή εργασία είναι δικαίωμα όλων  και δεν το απεμπολούμε στο  όνομα  της  καπιταλιστικής κρίσης  και της ανάπτυξης,  με  1,5 εκατομμύρια ανέργους  να οδηγούνται στο κοινωνικό περιθώριο. Θα δώσουμε τη μάχη με το βλέμμα  στραμμένο στους άνεργους  και απλήρωτους  γονείς των μαθητών μας . Η νίκη του δικού μας αγώνα θα ανοίξει δρόμο για όλη την κοινωνία. Οι εκπαιδευτικοί δεν ήταν ποτέ συντεχνία.
Ο μισθός μας λεηλατείται, οι συντάξεις κόβονται, η δημόσια δωρεάν υγεία  διαλύεται. Και αν σήμερα  φοβόμαστε, πως θα τα βγάλουμε πέρα, αν χάσουμε  το μισθό με την απεργία, αύριο μπορεί να μην τον έχουμε καθόλου. Γιατί και όποιος τον έχει, ξέρει καλά, ότι με τα χαράτσια, τους φόρους και την ακρίβεια δε φτάνει ούτε για την επιβίωση. Αλλά και γιατί το ψωμί της δικής μας οικογένειας, δεν είναι πολυτιμότερο από του διπλανού μας.  Όταν θα επιτρέψουμε την δουλεία του 21ου αιώνα, δούλοι θα είμαστε και εμείς, και ας διδάσκουμε πως η δουλεία έχει καταργηθεί .
Το δημόσιο σχολείο μεταλλάσσεται με το νέο νόμο για την αναδιάρθρωση της εκπαίδευσης. Το Λύκειο μετατρέπεται σε εξεταστικό κάτεργο που θα αποβάλλει ως ξένο σώμα τους  αδύναμους μαθητές  που δεν μπορούν να ανταποκριθούν. Νέο ΓΕΛ, πιο επιλεκτικό, πιο ταξικό. Η μείωση των εισακτέων στα ΑΕΙ το αποδεικνύει περίτρανα. Αυτό σημαίνει νέα συγχώνευση σχολικών μονάδων νέες  υπεραριθμίες. Η Τεχνική εκπαίδευση οδηγείται απευθείας στην αγκαλιά της αγοράς εργασίας, με κατακόρυφη μείωση της γενικής παιδείας  και τα αναλυτικά  προγράμματα  των ειδικοτήτων  να αλλάζουν κάθε έξι χρόνια για να προσαρμόζονται στις καταρτίσεις που χρειάζονται οι επιχειρήσεις. Και αν η ειδικότητα σου, εσένα συνάδελφε του ΕΠΑΛ, δεν έχει αξία για αυτούς πια, μη σκεφτείς πως κάποιος θα σε λυπηθεί και θα σε βολέψει. Πολλές φορές μας  έκλεισαν το μάτι φιλικά, κέρδισαν πολιτικό χρόνο και μας την έφεραν.
Το δημόσιο σχολείο το πονάμε εμείς οι χιλιάδες εκπαιδευτικοί που προσπαθούμε να το κρατήσουμε όρθιο. Το πονάνε χιλιάδες άλλοι άνθρωποι που ξέρουν πως το πισωγύρισμα στην  Παιδεία  θα είναι  χτύπημα για όλη την κοινωνία. Ο σεβασμός της κοινωνίας προς τους εκπαιδευτικούς θα κατακτηθεί, όχι μπαίνοντας  και κάνοντας μάθημα  μέσα σε αυτές τις συνθήκες, αλλά στον αγώνα  για τη δημόσια δωρεάν εκπαίδευση για τη μόρφωση και το μέλλον των μαθητών μας. Η αποφασιστικότητα, η μαχητικότητα και η αγωνιστική ενότητα μας θα σπάσει το βρώμικο πόλεμο της κυβέρνησης και των ΜΜΕ. Ας μην ξεχνάμε πως η κοινωνία είναι ένα καζάνι που βράζει από  τη βαρβαρότητα που ζει. Τα μάτια των μαθητών μας και οι προσδοκίες των ανθρώπων στρέφονται πάνω μας.
Δεν μπορεί  για τη ζωή  μας να  αποφασίζει   η κυβέρνηση η Ε.Ε. και το ΔΝΤ. Δεν μπορεί να ανεχόμαστε  να είμαστε οι παράπλευρες απώλειες ενός πολέμου για να αυξήσουν την ανταγωνιστικότητα τους. Για τα κέρδη τους και τις ζημιές τους. Εμείς αγωνιζόμαστε για μια  αξιοβίωτη και αξιοπρεπή ζωή. Μπορούμε να ζήσουμε και χωρίς αυτούς, ενώ αυτοί δεν μπορούν  να ζήσουν χωρίς εμάς.
Αυτός   ο  αγώνας θα είναι δικός μας κόντρα στις συνδικαλιστικές γραφειοκρατίες. Εμείς τον αποφασίσαμε  μέσα από τις Γ.Σ, χωρίς να υπάρχει κεντρική πρόταση. Εμείς θα τον οργανώσουμε και θα τον περιφρουρήσουμε μέσα από τις απεργιακές επιτροπές και τα απεργιακά ταμεία αλληλεγγύης. Όλα τα σχολεία πρέπει να μείνουν κλειστά. Αν θέλουμε να διαμορφώσουμε όρους νίκης,  πρέπει να μπούμε όλοι στην απεργία χωρίς ταλαντεύσεις.
Γιατί όποιος σκεφτεί να σπάσει  την απεργία θα είναι πολύ δύσκολο να εξηγήσει στους μαθητές του, από το λεξικό του γνωστού κ Μπαμπινιώτη τι σημαίνει «απεργοσπάστης». Όποιος επενδύσει στην ήττα της απεργίας, για να δικαιώσει την ταλάντευσή του, να θυμάται ότι η ήττα θα είναι βαριά για όλους .

Ξέρουμε πως ο αγώνας δεν είναι μια ζαριά, δεν είναι εύκολος. Ξέρουμε πως έχουμε πολλά εμπόδια να προσπεράσουμε. Το πρώτο ίσως και δυσκολότερο είναι να μάθουμε ξανά να κρατάμε το χέρι του  διπλανού μας και να του έχουμε εμπιστοσύνη, γιατί χρόνια  τώρα το χουμε ξεχάσει. Ήρθε όμως η ώρα να τολμήσουμε και απέναντι στα διλήμματα της ανημπόριας που μας βάζουν, αυτοί που ανήμπορους και σκυφτούς μας θέλουν, να μην υποκύψουμε. Να σταθούμε ορθοί, ο ένας δίπλα στον άλλον κι όχι απέναντι, ανεμίζοντας τις σημαίες ενός αποφασιστικού αγώνα. Του δικού μας αγώνα!  

Στάλθηκε από τη συνάδελφο Μαρία Περιστεροπούλου

Γράμμα από τη συνάδελφο Αννα προς τους μαθητές

Μαρία, Γιάννη, Πέτρο, Ελένη, Ανίσα, Βλαντισλάβ…

Αγαπητή μας μαθήτρια, αγαπητέ μας μαθητή 

Πάει καιρός από τότε που οι πρώτες μέρες του Σεπτέμβρη ήταν για όλους μας μια γλυκιά επιστροφή στο σχολείο, γεμάτη από τις ανταλλαγές των καλοκαιρινών εμπειριών, από το σχεδιασμό και τις αποφάσεις για την καινούργια σχολική χρονιά και την ανανέωση της υπόσχεσης πως θα κάνουμε ό,τι μπορούμε, για να ζήσουμε καλύτερα. Έχει περάσει ήδη αρκετός καιρός, από τότε που οι κυβερνήσεις των μνημονίων και όλοι όσοι τις υπηρετούν, αποφάσισαν να διαλύσουν το Δημόσιο Σχολείο,  να το μετατρέψουν σε μια άχρωμη και σκληρή επιχείρηση, που θα χωράει όλο και λιγότερα παιδιά. Κάποιοι προσπαθούν επίμονα να μας πείσουν πως αυτό είναι κάτι φυσικό και λογικό. Περιμένουν από μας να «συνηθίσουμε» την καταστροφή. Όμως ξέρουμε, ότι αυτό δεν θα συμβεί!  Γιατί δεν μπορούμε να ζήσουμε έτσι. Αλλά και γιατί ακόμη δεν θα παραιτηθούμε -ούτε εμείς ούτε εσύ- από το να είμαστε άνθρωποι, από το να θέλουμε έναν καλύτερο κόσμο, από τη δύναμη της νεανικής ορμής και δημιουργικότητας, από την έντονη επιθυμία ν΄ αλλάζουν τα πράγματα γύρω μας κόντρα στις συνήθειες και τον εφησυχασμό.

Μετά από τούτο το Σεπτέμβρη λοιπόν, τίποτα δεν θα είναι πια το ίδιο. Γι αυτό, εμείς, οι καθηγητές και οι καθηγήτριές σου, αποφασίσαμε να ξεσηκωθούμε σε έναν απεργιακό αγώνα για την υπεράσπιση του Δημόσιου Σχολείου, της ζωής μας και της δικιάς σου ζωής. Απέναντί μας έχουμε τα στελέχη των υπουργείων, τους καλοπληρωμένους μάνατζερ, τα δελτία ειδήσεων, που δεν έχουν σταματήσει να επαναλαμβάνουν μονότονα ότι ο δικός μας αγώνας θα βλάψει το Σχολείο και όχι η δική τους βάρβαρη πολιτική. Αυτοί οι άνθρωποι, ζώντας χρόνια τώρα στα σαλόνια της εξουσίας, δεν είναι σε θέση να καταλάβουν τις ανάγκες σου, τις αγωνίες σου, τα όνειρά σου. Αυτοί οι άνθρωποι, γρανάζια του συστήματος ξέρουν μόνο να κάνουν λογιστικούς λογαριασμούς, και σ’ αυτούς τους λογαριασμούς βρήκαν ότι το Δημόσιο Σχολείο περισσεύει.
Μέσα στο καλοκαίρι, συνέχισαν το καταστροφικό έργο της συγχώνευσης/κατάργησης σχολείων.  Έκλεισαν αιφνιδιαστικά και μέσα σε μια νύχτα σχολεία καταργώντας ειδικότητες της τεχνικής εκπαίδευσης σπρώχνοντας εσένα και χιλιάδες συμμαθητές σου στην «αγκαλιά» των σχολαρχών. Την ίδια στιγμή, η κυβέρνηση προσπαθεί να ολοκληρώσει τη μετατροπή του σχολείου σε ένα εξεταστικό κάτεργο, ένα εξαντλητικό κέντρο εξετάσεων.  Αντί να επεξεργαστεί ένα εκπαιδευτικό πρόγραμμα που θα στοχεύει στην ουσιαστική και πολύπλευρη γνώση, που θα μειώνει την αφόρητη πίεση που ζεις, δημιουργεί έναν απάνθρωπο μηχανισμό, ένα Μινώταυρο, που βασίζεται στις συνεχείς εξετάσεις από το Γυμνάσιο μέχρι και την τελευταία μέρα σου στο Λύκειο. Θέλουν έτσι να τσακίσουν τη Νιότη σου, να συνηθίσεις τον έλεγχό τους, ώστε αύριο να είσαι ένας υπάκουος υπάλληλος. θέλουν να σε διώξουν πρόωρα από το Σχολείο, ώστε να γίνεις ένας «φθηνός» ανειδίκευτος εργαζόμενος, αν καταφέρεις να βρεις δουλειά. Σχεδιάζουν μια σχολική ζωή άχαρη και δυσάρεστη, με πιο πολλά παιδιά στα τμήματα και τα εργαστήρια και πολύ λιγότερους καθηγητές  περιπλανώμενους –σε πολλά σχολεία ο καθένας-. Με την ίδια περιφρόνηση που φέρονται σε καθετί ζωντανό και όμορφο, μας επιβάλλουν να «αξιολογηθούμε», να μετατρέψουμε δηλαδή ό,τι αγαπάμε περισσότερο –τις σπουδές μας και την καλλιέργειά μας, τα προγράμματα και τις εργασίες που κάνουμε μαζί με σένα, τις εκδρομές, τα θεατρικά, τις συζητήσεις, τις πρόβες και τις συναυλίες- σε «χαρτιά» που θα γεμίσουν το φάκελό μας, μήπως και γλιτώσουμε για λίγο την απόλυση. Μαζί μ’ αυτό έχτισαν έναν ασφυκτικό πειθαρχικό κώδικα που μας θέλει άβουλα ανθρωπάκια που θα κάνουν απλά μάθημα και δεν θα νοιάζονται για τίποτε περισσότερο.

Ξεκινάμε αυτή τη χρονιά σημαντικά λιγότεροι: με κλεισμένα πολλά σχολεία στην τεχνική και τη γενική εκπαίδευση, με πάνω από δέκα χιλιάδες συναδέλφους μας που τους έκοψαν το δρόμο για το σχολείο. Είναι μια κατάσταση που τη γνωρίζεις και εσύ από πρώτο χέρι: Και οι δικοί σου γονείς  υφίστανται την ίδια βίαιη επίθεση με τις περικοπές των μισθών τους, τις απολύσεις , τα λουκέτα των καταστημάτων και το απελπιστικό τέρας της ανεργίας να τους απειλεί. Γιατί  κι εσύ κάθε μέρα μετράς τα λιγοστά ψιλά μπροστά στο κυλικείο, δηλητηριάζεις τη χαρά της επιτυχίας σου στις Πανελλαδικές με την αγωνία  αν θα τα βγάλει η οικογένειά σου πέρα οικονομικά,  ρωτάς αν έχει πια νόημα να σπουδάσεις αυτό που θέλησες ή αν υπάρχει κάποια άλλη σχολή που να σε οδηγεί σε «πιο σίγουρο μισθό» μήπως και ξεφύγεις έτσι απ’ τη μιζέρια και  τη φτώχεια. Γιατί είναι οι χθεσινοί μας μαθητές, δηλαδή τ’ αδέρφια και οι φίλοι σου,  που μας λένε ότι πια δεν αντέχουν εδώ και κυνηγούν την τύχη τους στο εξωτερικό, στο δρόμο της μετανάστευσης, που τον είχαν πάρει κάποτε οι παππούδες μας κι ελπίζαμε πως δεν θα τον ξαναπερπατήσουμε από την ανάγκη.

Είναι κοινά τα προβλήματά μας. Ζούμε, δημιουργούμε, αγωνιούμε και ονειρευόμαστε στον ίδιο χώρο αλλά για ολόκληρη την κοινωνία. Μια κοινωνία που δεν έχει την πολυτέλεια να παρακολουθεί μουδιασμένη το ένα χτύπημα να ακολουθεί το άλλο. Γι’ αυτό εμείς, οι καθηγητές και οι καθηγήτριές σου, αποφασίσαμε να ξεσηκωθούμε σ’ αυτόν τον αποφασιστικό αγώνα, που θα σπάσει την αδράνεια του  «δε γίνεται τίποτα». Σ’ αυτόν τον αγώνα θέλουμε δίπλα μας όλους τους εργαζόμενους. Θέλουμε τους γονείς σου, μα χρειαζόμαστε κι εσένα. Όχι για να αναλάβεις καθήκοντά που είναι δικά μας. Το κόστος του αγώνα θα το σηκώσουμε εμείς στο ακέραιο. Σε θέλουμε δίπλα μας γιατί, όπως και μέσα στην τάξη, είναι η δικιά σου συμμετοχή που δίνει νόημα στη δουλειά μας και στον αγώνα μας. Μόνο μαζί μπορούμε να σπάσουμε την κυριαρχία της μοιρολατρίας και της μιζέριας, μόνο μαζί μπορούμε να σταθούμε όρθιοι και να αποδείξουμε ότι δεν είμαστε απλώς «άλλο ένα τούβλο στον τοίχο» τους, άλλο ένα γρανάζι στη μηχανή τους.

Μετά από τούτο τον Σεπτέμβρη λοιπόν τίποτε δεν θα είναι πια το ίδιο. Αυτήν την κρίσιμη μάχη ή θα την κερδίσουν οι πολιτικές της Τρόικα και της κυβέρνησης που την υπηρετεί επιβάλλοντας την ερήμωση και τη δυστυχία ή θα την κερδίσουμε εμείς, ανοίγοντας το δρόμο για το σχολείο του μέλλοντος, για μια δημιουργική και ελεύθερη ζωή για όλους.  Εμείς, οι καθηγητές και οι καθηγήτριές σου, σου ζητάμε να σταθείς στο πλάι μας, να προσθέσεις την αποφασιστικότητά σου στη δική μας και να γίνεις μέρος του τεράστιου λαϊκού ποταμιού που θα γεμίσει τους δρόμους της χώρας και θα νικήσει!
Με αγάπη,

        Οι αγωνιζόμενοι καθηγητές και καθηγήτριες σου! 


Στάλθηκε από τη συνάδελφο Μαρία Περιστεροπούλου