Σάββατο, 27 Ιανουαρίου 2018

Η κινηματική νηνεμία δεν θα σπάσει με ανυπακοή αλλά με πραγματικούς αγώνες!

   

Πολύς λόγος γίνεται για το ζήτημα της κοινής δράσης. Όλες οι δυνάμεις που αναφέρονται στην αριστερά μιλούν για αυτήν και θεωρούν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο ότι την υπηρετούν .
     Πόσο όμως μια τέτοια άποψη είναι πραγματική;Κι αν είναι έτσι,τότε γιατί φαίνεται ότι το ζήτημα στομώνει και πολύ περισσότερο αυτό που φτάνει στο λαό είναι η αίσθηση πως δεν έχει πού να στηριχτεί όταν οι απαιτήσεις της πάλης ορίζουν μέτωπα σκληρού και παρατεταμένου αγώνα;;
Ο καθένας εννοεί εντελώς διαφορετικά την κοινή δράση. Έρχονται μάλιστα στιγμές που κομμάτια της αριστεράς φαίνεται να διεκδικούν την απόλυτη αλήθεια και την απόλυτη δικαίωση των θέσεων τους,χωρίς ίχνος αυτοκριτικής ,όταν η πραγματικότητα δεν προσαρμόζεται στις αλήθειες τους.
     Μπορεί όλα αυτά να μην γίνονται σαφή,αν δεν παρακολουθεί κάποιος  στενά τα γεγονότα και τις διεργασίες. Όμως αυτές οι διεργασίες,αποδεικνύονται στην πράξη,αν δικαιώνονται ή απορρίπτονται.
Σε κάποιους λοιπόν φαίνεται γενικόλογο και λίγο,το να θέλουν κάποιες δυνάμεις που αναφέρονται στο κίνημα να παρέμβουν από κοινού στη βάση για να συγκροτηθούν αντιστάσεις που να έχουν ένα επίδικο:την άρνηση στην πράξη του να μείνουμε αδρανείς στην επίθεση της κυβέρνησης και της συμπόρευσης των συνδικαλιστικών ηγεσιών.Να συμβάλλουμε στην πράξη,μπαίνοντας μπροστά στη συγκρότηση αντιστάσεων που θα κοντράρουν τον αντι-απεργιακό νόμο με κύριες αιχμές τα ζητήματα που τόσο πιεστικά σήμερα μπήκαν από την πλευρά της κυβέρνησης.(απεργία,30ωρο,συγχωνεύσεις)
Σε αυτή λοιπόν τη φάση ,οι ¨"ειδήμονες "του κινήματος,που θεωρούν ότι έχουν ¨'εμπεριστατωμένη και ολοκληρωμένη "άποψη"προσφεύγουν σε γνωστές εξόδους διαφυγής:πετούν τη μπάλα πάλι στην εξέδρα,κάνοντας το δευτερεύον κυρίαρχο και βάζοντας μπροστά άλλη μια τους συλλόγους διδασκόντων των σχολείων,που καλούνται σε ...ανυπακοή,πάντα με συνδικαλιστική κάλυψη(πώς ακριβώς μεταφράζεται αυτό,όταν δεν διαμορφώνονται κινηματικές διαδικασίες είναι απορίας άξιο!!),για κεφαλαιώδη ζητήματα,όπως οι δημιουργικές εργασίες και η Pisa.Θέλουν να ξεχάσουμε βέβαια την προηγούμενη στάση τους που πρότειναν άλλη διαδικασία στην κυβέρνηση και άλλους φορείς,και επιπλέον επιμόρφωση για να μπορούμε να ....σταθούμε επαρκώς στις νέες επιταγές του συστήματος.
Μπορεί η κινηματική νηνεμία να μας φέρνει όλους σε πολύ δύσκολη θέση και να πρέπει να κοπιάσουμε πολύ για να ανοίξουμε μικρές ρωγμές στην απραξία και την αίσθηση αδυναμίας,δεν επιτρέπει όμως να προσπαθούμε τις δικές μας ευθύνες προς αυτή την κατεύθυνση να τις ρίχνουμε στους συναδέλφους ,περιμένοντας μάλιστα ότι με μια τεχνητή διαδικασία θα αλλάξουν τα δεδομένα.
      Εμείς θα επιμείνουμε στην άποψη μας για να δημιουργηθεί η απαιτούμενη συγκρότηση με σκοπό να διαμορφωθούν καλύτερες κινήσεις απάντησης ενάντια στην επίθεση στην εκπαίδευση.Καλό θα ήταν ο καθένας πια να τοποθετηθεί πάνω στο ζήτημα. Όχι για να δικαιωθεί η πρόταση μας,αλλά για να προχωρήσει ο ίδιος ο κλάδος στη διεκδίκηση του δίκιου του.

Το υποχρεωτικό 30ωρο των εκπαιδευτικών και οι αντιδραστικές αλλαγές στην εκπαίδευση.

Το υποχρεωτικό 30ωρο των εκπαιδευτικών και οι αντιδραστικές αλλαγές στην εκπαίδευση.

   
 Προαπαιτούμενο της 3ης   αξιολόγησης η αύξηση του εργασιακού χρόνου των εκπαιδευτικών, η επιβολή της αξιολόγησης –χειραγώγησης, οι συγχωνεύσεις σχολικών μονάδων,η  διαμόρφωση ενός πιο ταξικού σχολείου, αποθαρρυντικού για τα παιδιά των εργατών και των πιο φτωχών οικογενειών
  Η  «αναδιατύπωση» του νόμου που ορίζει το εργασιακό ωράριο των εκπαιδευτικών δεν είναι ανώδυνη, όπως διατείνεται το υπουργείο. Κατ’ αρχήν διευρύνει τις εργασίες που ανατίθενται στον εκπαιδευτικό και μάλιστα ενισχύει το ρόλο του Διευθυντή  για να  του αναθέτει όποτε θέλει διοικητικές- γραφειοκρατικές εργασίες ,πέρα απ’ αυτές που αναλάμβανε ως τώρα. Του φορτώνει δηλαδή όλη τη δουλειά των γραμματέων που δεν υπάρχουν στα σχολεία και δεν πρόκειται να προσλάβουν. Τον υποχρεώνει να συμμετέχει στις λεγόμενες παιδαγωγικές συνεδριάσεις για την αξιολόγηση του εκπαιδευτικού έργου, άρα να συμμετέχει στη αξιολόγηση του ίδιου και των συναδέλφων του. Να συμμετέχει στις «δομές στήριξης» της σχολικής μονάδας, δηλαδή  τη αυτοαξιολόγηση της σχολικής μονάδας. Προκειμένου δε, να έχει θετικά αποτελέσματα θα «γίνει κυνηγός χορηγών» για να στηρίζεται οικονομικά το σχολείο. Αύξηση ουσιαστικά του και  του διδακτικού ωραρίου, αφού επιβάλλεται η επίβλεψη – απασχόληση των μαθητών  όταν λείπουν καθηγητές. Καταργούν  την  προσμέτρηση της  ώρας σίτισης στις διδακτικές ώρες στην πρωτοβάθμια. Ταυτόχρονα όμως  επιβάλλεται η επίβλεψη  των σχολικών γευμάτων. Αυτό συνεπάγεται, ότι οι δάσκαλοι αναλαμβάνουν την ευθύνη για την ποιότητα  των γευμάτων  που μοιράζουν οι διάφορες εταιρείες στα σχολεία, αλλά και για την καταλληλότητα και την υγιεινή των χώρων σίτισης. Έτσι εξοικονομείται προσωπικό αφού αυξάνεται το ωράριο των εκπαιδευτικών της Πρωτοβάθμιας και ελαχιστοποιούνται οι προσλήψεις των αναπληρωτών. Στοχεύουν σε ένα εκπαιδευτικό πολυεργαλείο, υποταγμένο και χειραγωγημένο, ώστε να  διδάσκει με τη στάση του  τους  μαθητές να αποδέχονται  την εργασιακή αανασφάλεια και τη δουλειά χωρίς δικαιώματα σαν τη μοναδική προοπτική.!!
Να υπενθυμίσουμε, ότι απ’ το  2013 έχει αυξηθεί κατά 2 ώρες το  εβδομαδιαίο διδακτικό ωράριο των καθηγητών στη δευτεροβάθμια και, τα τελευταία χρόνια έχει άτυπα επιβληθεί  η απογευματινή -εκτός ωραρίου- ενημέρωση των γονέων και άλλες δραστηριότητες ( ευρωπαϊκά προγράμματα κλπ) στα πλαίσια της…. προβολής του σχολείου!. Στη διάταξη απαριθμείται στις εργασίες που θα κάνει ο εκπαιδευτικός στο 30ωρο και οι διορθώσεις των διαγωνισμάτων και η προετοιμασία των μαθημάτων. Μόνο σαν ειρωνεία- κοροϊδία  μπορεί να ακουστεί αυτό, αφού δεν υπάρχουν ούτε γραφεία για όλους τους εκπαιδευτικούς, ούτε υπολογιστές, ούτε κατάλληλοι χώροι.
 Είναι αλήθεια ότι υπουργείο και ΜΜΕ διαστρεβλώνοντας την πραγματικότητα  επιδιώκουν να συκοφαντήσουν τους εργαζόμενους στην εκπαίδευση και να τους φέρουν σε αντιπαράθεση με άλλους κλάδους εργαζομένων που βιώνουν πιο άγρια τη βάρβαρη πολιτική  των αντεργατικών μέτρων κυβέρνησης ΕΕ και ΔΝΤ, ώστε να υπονομεύσει τις όποιες αντιστάσεις  εκδηλωθούν. 
Η  δεύτερη διάταξη που φέρνει το πολυνομοσχέδιο  στοχεύει σε νέες συγχωνεύσεις σχολείων ιδιαίτερα στην πρωτοβάθμια όπως αναφέρει με βάση τον αριθμό των μαθητών και την οργανικότητα των σχολείων, δηλαδή πόσοι εκπαιδευτικοί είναι μόνιμοι. Πάνω από 2000 σχολικές μονάδες έχουν συγχωνευτεί ή καταργηθεί τα τελευταία  χρόνια, ενώ τη φετινή σχολική χρονιά εκπαιδευτικοί μαθητές και γονείς βρέθηκαν αντιμέτωποι με την απόφαση του υπουργείου να καταργήσει τα ολιγομελή τμήματα και ειδικότητες στα ΕΠΑΛ. Με θράσος το υπουργείο συγκρίνει το κόστος της μεταφοράς  μαθητών σε απομακρυσμένα, από τον τόπο κατοικίας τους,  σχολεία με το κόστος  λειτουργίας του σχολείου και θα αποφασίζει για το κλείσιμο ή όχι. Αδιαφορεί για το  ότι μικροί μαθητές θα μετακινούνται καθημερινά δεκάδες χιλόμετρα.  Μοναδικός στόχος η εξοικονόμηση προσωπικού και χρήματα απ’ τη λειτουργία των σχολείων Επιστροφή στη δεκαετία του ’60 που τα σχολεία υπήρχαν μόνο στις μεγάλες πόλεις. Η ΟΛΜΕ  αναφέρει   για 430 σχολεία  τα οποία θα κλείσουν με την αναμοριοδότηση  με την οποία αυξάνεται ο αριθμός των μαθητών που «απαιτούνται» για να λειτουργήσουν, ειδικότητες ή  κατευθύνσεις στα ΓΕΛ με αποτέλεσμα  πολλά επαρχιακά σχολεία να  κλείσουν
Η αντιδραστική επέλαση στα δικαιώματα στις σπουδές της νέας γενιάς και των εργασιακών δικαιωμάτων των εκπαιδευτικών δεν θα σταματήσει στην ψήφιση των προαπαιτούμενων για τη 3η αξιολόγηση.

Το «Νέο» Λύκειο,η   αυτοαξιολόγηση –αυτονομία σχολικής μονάδας,  η ενοποίηση  των ειδικοτήτων των  εκπαιδευτικών,  η αδιοριστία και η  μονιμοποίηση της ελαστικής εργασίας, η αξιολόγηση –πειθάρχηση, το χτύπημα των δημοκρατικών και συνδικαλιστικών δικαιωμάτων   είναι τα μέτωπα που έχουν μπροστά τους οι εκπαιδευτικοί και οι μαθητές, μαζί με τη συνεχιζόμενη επίθεση στο δικαίωμα στη ζωή του συνόλου των εργαζομένων και της νεολαίας. Ενάντια σ’ αυτήν επίθεση πρέπει να οικοδομηθεί μαζικός, παρατεταμένος αγώνας αντίστασης και διεκδίκησης. 
 Γ.Θ.
Αρθρο απο Π.Σ 13-1-2018