Σάββατο, 1 Νοεμβρίου 2014

Μια απάντηση από συναδέλφους που βρίσκονται σε διαθεσιμότητα


Κυκλοφόρησε κείμενο επτά συναδέλφων σε διαθεσιμότητα, στο οποία γίνονται κάποιες πολιτικές επισημάνσεις, ασκείται κριτική στη Συντονιστική Επιτροπή Διαθέσιμων Αθήνας και καλούμαστε όλοι στο συλλαλητήριο του ΠΑΜΕ το Σάββατο 1 Νοέμβρη.
Έτσι κι αλλιώς κάποιες πολιτικές επισημάνσεις είναι σωστές, όπως κατά την άποψή μας, σωστές είναι και πλευρές της κριτικής στη Συντονιστική, κριτική την οποία έχουμε διατυπώσει δημόσια σε συνελεύσεις της Συντονιστικής.
Την άποψή μας για το ζήτημα των διαθεσιμοτήτων – απολύσεων την καλύπτει η πρόσφατη τοποθέτηση των Αγωνιστικών Κινήσεων Εκπαιδευτικών, την οποία επισυνάπτουμε στο τέλος του κειμένου.
Δεν αντέχουμε όμως να μην προσθέσουμε μερικά πράγματα σε σχέση με την πρόσκληση στο συλλαλητήριο του ΠΑΜΕ. 
Κοιτάξτε, συναδέλφισσες και συνάδελφοι:
Έχει το απόλυτο δικαίωμα κάθε κόμμα, οργάνωση, παράταξη, κάθε ξεχωριστή συγκρότηση δηλαδή, να κάνει βήματα οργανωτικής της ενίσχυσης και να κάνει τους δικούς της σχεδιασμούς. Άλλωστε και εμείς την οργανωμένη δράση υποστηρίζουμε.
Ας κάνουμε και ένα βήμα πίσω και ας υποθέσουμε ότι κάθε κόμμα, παράταξη κλπ έχει ακόμα και το “δικαίωμα” να ψαρεύει στα θολά νερά και να αποκρύπτει ποιος οργανώνει το συλλαλητήριο καθώς και το γεγονός ότι η πρωτοβουλία οργανώθηκε από... «ελάχιστα άτομα» (από την καθοδήγηση του ΠΑΜΕ δηλαδή χωρίς καμία συνεννόηση με οποιονδήποτε άλλον) από τις αρχές Σεπτέμβρη! Καθώς και ότι μπορεί να μην ανησυχεί για το γεγονός ότι “το ξεκίνημα της νέας προσπάθειας της 1 Νοέμβρη” (όπως λένε οι συνάδελφοι) ψηφίστηκε σε μια σειρά σωματεία της χώρας από καθαρά καθεστωτικές δυνάμεις.  
Ας κάνουμε και το τελευταίο βήμα υποχώρησης και ας ανεχτούμε και το δικαίωμα στη διγλωσσία κάποιου, που στο ένα κείμενο (των συναδέλφων – συναδελφισσών) απαιτείται να “δειχτεί ο πραγματικός υπεύθυνος της διαθεσιμότητας-απόλυσής μας, που είναι στρατηγική της Ε.Ε” ενώ στο κεντρικό κάλεσμα του ΠΑΜΕ για τη 1 Νοέμβρη δε γίνεται κουβέντα για ΕΕ! Όποτε γουστάρουμε απαιτητικοί πολιτικά δηλαδή κι όποτε γουστάρουμε «πλατιοί» και χωρίς πολλές πολλές απαιτήσεις.
Όμως, ως εδώ η κατανόηση!
Αγαπητοί συνάδελφοι, κανένας (όσο σπουδαίος κι αν νιώθει για τον εαυτό του) δεν μπορεί , δεν έχει το δικαίωμα να απαιτεί με θράσος από όλους τους άλλους να υποταχτούν στις δικές του ιεραρχήσεις. Δεν έχει το δικαίωμα κάποιος που οργανώνει ένα σαββατιάτικο συλλαλητήριο να υπονομεύει την απεργιακή προοπτική. Δεν έχει το δικαίωμα να ζητάει και τα ρέστα κάποιος που δηλώνει “Προσπάθησαν οι ίδιες δυνάμεις στη συνεδρίαση του ΔΣ της ΟΛΜΕ στις 16 Σεπτέμβρη να βάλουν θέμα γενικής απεργίας λίγο πριν τη 1 Νοέμβρη. Ο στόχος είναι προφανής: Να υπονομεύσουν την απόφαση εκατοντάδων σωματείων, κύρια του ιδιωτικού τομέα, για κάθοδο στην Αθήνα. Είναι κυριολεκτικά αδίστακτοι.”(!!!), όπως ανερυθρίαστα (αδίστακτα θα λέγαμε) δήλωσαν οι εκπρόσωποι του ΠΑΜΕ στην ΟΛΜΕ! 
Ούτε έχει το δικαίωμα να κατηγορεί κάποιος τους... συνεργάτες του στην ΟΛΜΕ για το πρόγραμμα αδράνειας που κατέβηκε στις συνελεύσεις (μαζί ψήφισαν το πρόγραμμα του τίποτα ΣΥΝΕΚ, ΠΑΜΕ και ΔΑΚΕ) ενώ εμείς είμαστε στον αέρα, ενώ η αξιολόγηση προχωράει, ενώ το νέο λύκειο της απόρριψης εφαρμόζεται.
Και πάνω από όλα, κανένας δεν έχει το δικαίωμα να μας κάνει να ξεχάσουμε. Τις δηλώσεις για “την απεργία που δεν πρέπει να χρησιμοποιείται ως μέσο εκβιασμού της κυβέρνησης”, τις προτάσεις για 48ωρες όταν μας απολύανε, τις προτάσεις για διακοπή της απεργίας με την πρώτη μείωση των ποσοστών. Τις (ν)τροπολογίες στη Βουλή για να μας στείλουν σε ΙΕΚ και ΣΕΚ την ίδια ακριβώς στιγμή που ο ΣΥΡΙΖΑ μας καλούσε να περιμένουμε να βγει κυβέρνηση και ενώ η αναγκαιότητα του αγώνα ήταν κρίσιμη. Για να αποδειχτεί ότι οι κοινοβουλευτικές αυταπάτες απαντιούνται σε πολλές αποχρώσεις…
Θα συμφωνήσουμε με τους συντάκτες του κειμένου ότι “κανένας ‘σωτήρας’, κυβερνητικός ή άλλος, δεν θα μας λύσει το πρόβλημα”. Ούτε καν –θα λέγαμε εμείς- αυτοί οι σωτήρες που... συνωστίζονται στις εκλογές του ναού της συνδιαχείρισης, των ΠΥΣΔΕ και των ΚΥΣΔΕ, γράφοντας στα παλιά τους τα παπούτσια το κάλεσμα της Συνέλευσής μας για μη κατάθεση ψηφοδελτίων. Στα ΠΥΣΔΕ και ΚΥΣΔΕ όπου μπαίνουν υπογραφές σε τοποθετήσεις εν ενεργεία συναδέλφων στα σχολεία, όντας δεδομένες οι δικές μας διαθεσιμότητες. Τοποθετήσεις που είναι βεβαίως νόμιμες. Πλην όμως είναι ΟΛΕΣ ΑΔΙΚΕΣ.
Τέλος, δεν μπορούμε παρά να διατυπώσουμε σε όλους (ΟΛΜΕ, ΣΥΝΕΚ, ΠΑΜΕ) ένα ερώτημα: Αλήθεια, μετά το απογευματινό συλλαλητήριο της 23 Οκτώβρη και το Σαββατιάτικο της 1 Νοέμβρη, ποιο είναι, σύμφωνα με τα μακροπρόθεσμα στρατηγήματά τους, το επόμενο βήμα... κλιμάκωσης;; Εκτός φυσικά από τις εκλογές στα ΠΥΣΔΕ καταρχήν και τις βουλευτικές στη συνέχεια! Ή πιο χοντρά: ΚΑΜΙΑ ΑΠΕΡΓΙΑ ΤΗΣ ΠΡΟΚΟΠΗΣ ΘΑ ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΟΥΜΕ, συναδέλφισσες και συνάδελφοι;


Χρύσα Χοτζόγλου – σε διαθεσιμότητα (ΕΛΜΕ Πειραιά)
Νώντας Μπαζοδήμος – σε διαθεσιμότητα (Α ΕΛΜΕ Δυτ. Αττικής)


(ακολουθεί η τοποθέτηση των Αγωνιστικών Κινήσεων που αναφέρθηκε παραπάνω):
Η οδύσσεια των διαθέσιμων και η… κλιμάκωση του τίποτα της ΟΛΜΕ
Η υπόθεση των διαθεσιμοτήτων – απολύσεων μας αφορά ΟΛΟΥΣ!
Αγώνας τώρα για δουλειά – σπουδές - ελευθερίες
Οριακή έχει γίνει η κατάσταση με τους πάνω από 1700 εκπαιδευτικούς της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης που βρίσκονται σε διαθεσιμότητα. Θυμίζουμε ότι εκτός από τους παραπάνω, 90 ακόμα έχουν πάψει εντελώς να μισθοδοτούνται (το κράτος τους θεωρεί ουσιαστικά απολυμένους) ενώ 180 έχουν απορροφηθεί σε γυμνάσια – λύκεια με βάση το δεύτερο πτυχίο που είχαν. Θυμίζουμε ακόμα ότι πολλές εκατοντάδες ακόμα έχουν υποχρεωτικά μεταταγεί ως διοικητικοί κάτω από το καθεστώς της «κινητικότητας» και ότι οι συνάδελφοι που πετάχτηκαν έξω από τη δουλειά τους είναι περίπου 2.200.
Έχουν περάσει ήδη δεκαπέντε μήνες διαθεσιμότητας. Από τη στιγμή της λήξης της απεργίας της ΟΛΜΕ το Σεπτέμβρη του 2013, οι συνάδελφοι αυτοί έχουν γίνει αντικείμενο εκτεταμένου εμπαιγμού από τα υπουργεία. Στην αρχή ο πρώην υπουργός Αρβανιτόπουλος διαλαλούσε στα κανάλια ότι «οι διαθέσιμοι τοποθετήθηκαν ήδη σε άλλες θέσεις και εργάζονται». Σε απανωτές συναντήσεις του με το Συντονιστικό και την ΟΛΜΕ, δεσμευόταν ότι «θα δει το θέμα», και παρουσίαζε «θέσεις» σε διάφορους φορείς όπου θα τοποθετούνταν (βασικά ΙΕΚ-ΣΕΚ, Παιδικούς Σταθμούς και Νοσοκομεία). Κάθε δυο μήνες ο ΑΣΕΠ δημοσιοποιούσε λίστες, στις οποίες πολλοί διαθέσιμοι έβλεπαν τα ονόματά τους. Μετά από λίγο, οι λίστες ανακαλούνταν και αργότερα δημοσιοποιούνταν νέες, όπου έβλεπαν και πάλι τα ονόματά τους. Ωστόσο, οι διαθέσιμοι παραμένουν στον αέρα. Και ο χρόνος κυλάει εις βάρος τους. Σε πρόσφατη συνάντηση του συντονιστικού με το διευθυντή του γραφείου του Μητσοτάκη, οι εκπαιδευτικοί αντιλήφθηκαν για μια ακόμα φορά ότι η κυβέρνηση τους δουλεύει ψιλό γαζί καθώς ο γραμματέας του Υπουργείου Διοικητικής Μεταρρύθμισης τους είπε ότι «δεν έχει γίνει κανένα αίτημα από το Υπουργείο Παιδείας προς τον Υπουργό Μεταρρύθμισης για νέα ανακοίνωση-προκήρυξη θέσεων με σκοπό την τοποθέτηση των "αδιάθετων- απολυόμενων" εκπαιδευτικών», διαψεύδοντας χοντρά τη «δέσμευση» Λοβέρδου.
Ενώ και η απόφαση του υπουργείου καταρχήν να μην ψηφίσουν και τελικά να μην είναι υποψήφιοι οι διαθέσιμοι στις κρατικές εκλογές για τα συνδιοικητικά υπηρεσιακά συμβούλια αποτέλεσε ένα ακόμα δείγμα διαθέσεων (πέρα από τη δική μας θέση για ΑΠΟΧΗ από τις εκλογές αυτές). Είναι φανερό. Η κυβέρνηση κρατάει σε ομηρία το δυναμικό αυτό για να το χειριστεί κατά το δοκούν όταν και όπως κρίνει.
Από την άλλη, το συνδικαλιστικό κίνημα των καθηγητών είναι σε ολοκληρωτική αδράνεια. Το πρόγραμμα δράσης της ΟΛΜΕ που υπερψηφίστηκε στη συνέλευση προέδρων περιλάμβανε… πρωτοβουλίες συναντήσεων με άλλες ομοσπονδίες, επιδίωξη (!) συνεργασίας με τη ΔΟΕ και άλλα αγωνιστικά. Αυτό το πρόγραμμα όχι δράσης αλλά αδράνειας προτάθηκε από ΔΑΚΕ και ΣΥΝΕΚ και υποστηρίχθηκε και από το ΠΑΜΕ – μια συμπόρευση που καθόλου δε μας εκπλήσσει.

Και βέβαια όλοι «κλιμακώνουν αποφασιστικά» με τη συμμετοχή τους στις εκλογές της συνδιαχείρισης για τα υπηρεσιακά συμβούλια. Είναι προφανές, βέβαια, ότι οι εικονικές κλιμακώσεις και τα προγράμματα δράσης – μαϊμού, μέσω συναντήσεων ομοσπονδιών και σαββατιάτικων συλλαλητηρίων δεν προσφέρουν τίποτα παραπάνω από την αυταπάτη αναπαραγωγής ενός αστικού και ρεφορμιστικού συνδικαλιστικού δυναμικού. Και ασφαλώς δεν προσφέρουν τίποτα στην αγωνία των εκπαιδευτικών σε διαθεσιμότητα – απόλυση για το μέλλον τους. Με όλα αυτά είναι εξηγήσιμο ότι οι εκπαιδευτικοί αυτοί νιώθουν μόνοι και χωρίς στηρίγματα και ρίχνουν το βάρος σε ακτιβίστικες ενέργειες, σε μια προσπάθεια να κρατήσουν το θέμα σε επικαιρότητα και να παράξουν τις πιέσεις που μπορούν, υποτασσόμενοι και αυτοί (και αφού έχει βάλει το χεράκι του και ο ΣΥΡΙΖΑ) σε ένα κλίμα ότι το πράγμα έχει τελειώσει για τα συνδικαλιστικά όργανα και για το προσωπικό που παραμένει στη δουλειά.
Τα σημάδια, λοιπόν, δεν είναι καθόλου καλά. Όσο μας αφορά, θέλουμε να ξεκαθαρίσουμε μερικά πράγματα σε σχέση με τις εκτιμήσεις και τις απόψεις μας:
  1. Τα πάντα κρίνονται με βάση το συσχετισμό δύναμης. Με βάση το μέγεθος πίεσης που δέχεται μια κυβέρνηση από τους λαϊκούς αγώνες. Η πίεση που δέχτηκε η κυβέρνηση και το σύστημα συνολικά στο θέμα αυτό ήταν πολύ κάτω από την απαιτούμενη για να της δημιουργήσει ουσιαστικό φρένο στην εφαρμογή της πολιτικής της. Η κυβέρνηση έχει λυμένα τα χέρια της να χειριστεί το θέμα των διαθεσιμοτήτων με βάση τις δικές της (επικοινωνιακές και άλλες) επιδιώξεις και, σχεδόν, ανενόχλητη.
  2. Με βάση την παραπάνω εκτίμηση, δε συμμεριστήκαμε σε καμία φάση την ευφορία που υπήρχε λίγο πριν τις 22 Μάρτη ακόμα και στην εξωκοινοβουλευτική αριστερά ότι η κυβέρνηση «είναι πιεσμένη, και το μόνο που μένει είναι να καλυφθούν 150 εκπαιδευτικοί που δεν είναι σε λίστες». Ούτε βέβαια είμαστε εκείνοι που θα έδιναν την παραμικρή αξία σε υποτιθέμενες δεσμεύσεις στα λόγια υπουργών.
  3. Το γεγονός ότι η αστική και ρεφορμιστική ηγεσία αυτοεκπλήρωσε την προφητεία της δε μας λέει τίποτα απολύτως. Αφού έσπειρε την ηττοπάθεια, αφού μετακίνησε το αίτημα από τη θέση «να γυρίσουν όλοι πίσω στις δουλειές τους» στο «βρείτε οπουδήποτε τόσες θέσεις όσες οι διαθέσιμοι», περιόρισε ταυτόχρονα το εύρος του ζητήματος κάνοντάς το από ζήτημα που αφορά το σύνολο του κάδου σε ζήτημα που αφορά τους διαθέσιμους.
  4. Το ζήτημα των διαθεσιμοτήτων – απολύσεων παραμένει στην πρώτη γραμμή. Όχι μόνο για αυτούς που τους αφορά άμεσα αλλά για όλη την κοινωνία. ΓΙΑΤΙ ΑΠΛΩΣ, ΑΝ ΟΙ ΔΙΑΘΕΣΙΜΟΤΗΤΕΣ ΓΙΝΟΥΝ ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ, ΘΑ ΞΕΔΙΠΛΩΘΕΙ ΑΚΟΜΑ ΠΙΟ ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΙΚΗ Η ΕΠΙΘΕΣΗ ΣΤΟΝ ΚΛΑΔΟ ΜΕΣΩ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗΣ ΚΑΙ ΝΕΟΥ ΜΙΣΘΟΛΟΓΙΟΥ. ΘΑ ΠΡΟΧΩΡΗΣΟΥΝ ΑΚΟΜΑ ΠΙΟ ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΙΚΑ ΤΑ ΑΝΤΙΛΑΪΚΑ ΜΕΤΡΑ για το ΝΕΟ ΛΥΚΕΙΟ. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι αν η κατάσταση είναι μια φορά άσχημη στα γυμνάσια και λύκεια είναι δύο φορές άσχημη στα ΕΠΑΛ, όπου οι εκπαιδευτικοί έχουν δει τις απολύσεις στο διπλανό τους γραφείο.
  5. Δε σκοπεύουμε να κάνουμε ασφαλώς αφ’ υψηλού κριτική στα συντονιστικά διαθέσιμων. Κατανοούμε τη δύσκολη θέση στην οποία βρίσκονται. Θέλουμε πάντως να καταθέσουμε την εκτίμηση ότι η γραμμή της προσωπικής πίεσης στους υπουργούς με ακτιβίστικες, αιφνιδιαστικές ενέργειες βασίζεται στην αυταπάτη ότι οι πολιτικοί αυτοί παράγοντες έχουν πρώτο το φόβο μήπως δεν επανεκλεγούν. Δυστυχώς, η φάση της επίθεσης του συστήματος είναι εντελώς διαφορετική.
  6. Η κατάσταση μπορεί να αναστραφεί. Το ζήτημα των διαθεσιμοτήτων – απολύσεων πρέπει να ξαναμπεί στα σχολεία, να ξαναμπεί στην ατζέντα. ΕΠΕΙΓΟΝΤΩΣ. Και να αποτελέσει το αίτημα «να γυρίσουν όλοι πίσω στις δουλειές τους» το πρώτο από τα βασικά αιτήματα (μαζί με την ανατροπή του νέου λυκείου και της αξιολόγησης) σε μια απεργία που πρέπει να ζυμωθεί, να δουλευτεί και να γίνει! Ακόμα και με τη μορφή μιας διήμερης σε πρώτη φάση με άμεσα νέες γενικές συνελεύσεις.
  7. Δε θεωρούμε ασφαλώς ούτε εύκολη ούτε δεδομένη μια τέτοια κατεύθυνση. Ωστόσο, θεωρούμε, ότι οι παρατάξεις και κινήσεις που αναφέρονται στον αγώνα δεν υπάρχουν για να κάνουν αφυψηλού δημοσκοπήσεις των διαθέσεων του κόσμου (όταν μάλιστα αυτές οι διαθέσεις στρεβλώνονται από την αδράνεια και καταστέλλονται από τις εκλογικές αυταπάτες). Αλλά για να θέτουν τα ζητήματα, να προβάλουν τις αναγκαιότητες, να μην υποτάσσονται στους συσχετισμούς και άρα ούτε στο «ρεύμα» που διαμορφώνει το σύστημα με τη βοήθεια του ρεφορμισμού.


  • Να πάρουν θέση τώρα τα σωματεία. Να πάρουν θέση η ΟΛΜΕ και οι ΕΛΜΕ.
  • Κόντρα στο κλίμα εκλογικής αναμονής και αντιαπεργιακής υστερίας, να προετοιμαστεί άμεσα και να ξεκινήσει αγώνας:
ΟΛΟΙ οι ΣΥΝΑΔΕΛΦΟΙ (διαθέσιμοι, απολυμένοι και μεταταγέντες) ΠΙΣΩ ΣΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ
ΜΟΝΙΜΗ, ΠΛΗΡΗΣ, ΣΤΑΘΕΡΗ ΔΟΥΛΕΙΑ – ΔΩΡΕΑΝ ΣΠΟΥΔΕΣ – ΕΛΕΥΘΕΡΙΕΣ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ!




ΑΠΟΧΗ από τις εκλογές για τα ΥΠΗΡΕΣΙΑΚΑ ΣΥΜΒΟΥΛΙΑ ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΟΥΜΕ!

Γυρίζουμε τις πλάτες στα κρατικά όργανα εφαρμογής της βάρβαρης πολιτικής

 Ήδη πέρασαν 15 μήνες αφότου 2500 συνάδελφοί μας βγήκαν στη διαθεσιμότητα- απόλυση. Πριν 15 μήνες οι εργαζόμενοι εκπαιδευτικοί δεχτήκαμε ένα καίριο χτύπημα στη μόνιμη και σταθερή δουλειά. Σήμερα αντιμετωπίζουμε εκτός από το γενικότερο τσάκισμα των δικαιωμάτων μας, την επερχόμενη λαίλαπα της αξιολόγησης-πειθάρχησης-ανασφάλειας. Μέσα σ’ αυτό το κλίμα το κράτος και οι μηχανισμοί του, τα συνδιαχειριστικά ΠΥΣΠΕ/ΠΥΣΔΕ –σαν να μην συμβαίνει τίποτα- καλούν τους εργαζόμενους να αναδείξουν τους εκπροσώπους τους σε αυτά! Την ίδια στιγμή ο Λοβέρδος εξαγγέλει «ενιαία» ψηφοδέλτια για να εκφράζονται άνετα οι φασιστικές απόψεις, ενώ πετά έξω από τις λίστες τους διαθέσιμους εκπαιδευτικούς αφού για την συγκυβέρνηση είναι οι αυριανοί απολυμένοι!! Η απάντηση του μαζικού κινήματος των εκπαιδευτικών σε αυτό το κάλεσμα συνδιαλλαγής με τον αντίπαλο θα πρέπει να είναι ΟΧΙ! ΔΕ ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΥΜΕ! ΑΠΕΧΟΥΜΕ! Γιατί: 1ο. Δεν ΠΡΕΠΕΙ να κάνουμε συνομιλητές αυτούς που σφαγιάζουν τα δικαιώματά μας (μας απολύουν, μας «αξιολογούν», μας αυξάνουν το ωράριο, μας μειώνουν τους μισθούς). 2ο. Οι εκπαιδευτικοί δεν έχουν ανάγκη από καλούς, έντιμους και πολύ περισσότερο αριστερούς αιρετούς. Έχουν ανάγκη από ισχυρά σωματεία. Η συμμετοχή στα ΠΥΣΠΕ/ΠΥΣΔΕ υπονομεύει αυτή την κατεύθυνση. Η διαμόρφωση των πελατειακών σχέσεων καλλιέργησαν τη δήθεν ατομική λύση και τη λογική της ανάθεσης που αντιβαίνουν στη λογική της συλλογικής διεκδίκησης και της οργανωμένης πάλης μέσα από τα σωματεία μας. 3ο. Οι εκπαιδευτικοί δεν χρειάζονται αιρετούς που εφαρμόζουν τους νόμους με διαφάνεια. Αυτοί οι νόμοι του αυξημένου ωραρίου, των τμημάτων με 28-30 μαθητές, της διάθεσης μας σε 5-6 σχολεία, της διάλυσης εν τέλει των εργασιακών μας σχέσεων δεν θέλουμε να εφαρμοστούν με «δικαιοσύνη». Θέλουμε να τους ανατρέψουμε. 4ο. Οι εκπαιδευτικοί αντιλαμβάνονται την κοροϊδία της υποτιθέμενης ισοδύναμης έκφρασης σε αυτά τα συμβούλια, όταν το αποτέλεσμα των ψηφοφοριών στην καλύτερη περίπτωση είναι 3-2 (Διοίκηση)-(αιρετοί) και επομένως είναι αδύνατο στα όργανα αυτά να παρθεί απόφαση προς το συμφέρον των εργαζόμενων, αφού οι «εκπρόσωποί» τους είναι πάντα μειοψηφία. Ιδιαίτερα στη σημερινή συγκυρία και ενώ η Αριστερά διατυμπανίζει ότι μας έχουν κηρύξει τον πόλεμο, την ίδια στιγμή καλεί τους εργαζόμενους να καθίσουν στο τραπέζι της ταξικής συνεργασίας με τον αντίπαλο. Οι καιροί απαιτούν απόλυτο διαχωρισμό των διαδικασιών της συγκρότησης και οργάνωσης της πάλης των εργαζόμενων από τους μηχανισμούς και τα όργανα του κράτους όπως είναι τα ΠΥΣΠΕ και τα ΠΥΣΔΕ.  ΔΕΝ ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΑΥΤΩΝ ΠΟΥ ΥΠΕΓΡΑΨΑΝ ΔΙΑΠΙΣΤΩΤΙΚΕΣ ΠΡΑΞΕΙΣ ΔΙΑΘΕΣΙΜΟΤΗΤΑΣ-ΑΠΟΛΥΣΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ.  ΔΕΝ ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΑΥΤΩΝ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΣΤΑ ΜΗΤΡΩΑ ΕΠΙΜΟΡΦΩΤΩΝ- ΑΞΙΟΛΟΓΗΤΩΝ ΚΑΙ ΕΤΟΙΜΑΖΟΥΝ ΤΟΝ ΕΡΓΑΣΙΑΚΟ ΜΑΣ ΚΑΙΑΔΑ. Η 5 του Νοέμβρη δεν πρέπει να αποτελέσει εκεχειρία στον ταξικό πόλεμο που μας έχουν κηρύξει! ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΕΣ ΚΙΝΗΣΕΙς ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ

5 Νοέμβρη: ΑΠΟΧΗ από τις κρατικές εκλογές για τα υπηρεσιακά συμβούλια!

5 Νοέμβρη: ΑΠΟΧΗ από τις κρατικές εκλογές για τα υπηρεσιακά συμβούλια!
Είναι γνωστή η άποψή μας για τα συνδιοικητικά όργανα κάθε μορφής και για τις εκλογές για τα υπηρεσιακά συμβούλια στην εκπαίδευση. Σε άλλα κείμενα, άλλωστε, δίνεται η οπτική μας γύρω από την κλασσική ρεφορμιστική λογική της συνδιαχείρισης και του «διαλόγου» με το αστικό κράτος μέσα σε δικές του δομές.
Θεωρούμε άλλωστε ότι η πραγματικότητα μας δικαιώνει απόλυτα. Δεν είναι τυχαίο που σε όλη τη συζήτηση που ανοίγουμε για το ζήτημα, δεν είναι δυνατό να διακρίνουμε ούτε ψήγμα πολιτικής σοβαρότητας σε προσεγγίσεις (από την πλευρά της αριστεράς) που καλούν σε συμμετοχή στις εκλογές αυτές. Όμως, ειδικά φέτος, επειδή έχει μεσολαβήσει η όξυνση της επίθεσης στους εκπαιδευτικούς μέσα από τις διαθεσιμότητες- απολύσεις, από την αξιολόγηση και τη διάλυση των εργασιακών σχέσεων, όσοι συμμετέχουν στις εκλογές επιδίδονται σε απίστευτες ακροβασίες για να δικαιολογήσουν τη στάση τους. Και αν για τη ΣΥΝΕΚ (ΣΥΡΙΖΑ) μιλάμε για συνέπεια στη ρεφορμιστική γραμμή, από την άλλη ΠΑΜΕ και Παρεμβάσεις δουλεύουν κανονικά πρώτα τους εαυτούς τους και μετά όλους εμάς:
Το ΠΑΜΕ στη διακήρυξή του ανάμεσα σε άλλα αναφέρει: «(…)Τα Υπηρεσιακά Συμβούλια ασχολούνται με τη διοίκηση και τη λειτουργία των σχολείων, με τις υπηρεσιακές μεταβολές των εκπαιδευτικών. Πρόκειται για κρατικά όργανα που αποτελούνται από τρία (3) «διορισμένα στελέχη» της Διοίκησης και από δύο (2) αιρετούς εκπροσώπους των εργαζομένων. Το θεσμικό-νομικό πλαίσιο των Υπηρεσιακών Συμβουλίων κινείται στα προκαθορισμένα πλαίσια της αντιλαϊκής-αντιεκπαιδευτικής πολιτικής, που κάθε φορά χαράζουν το αστικό κράτος και οι κυβερνήσεις του. Η ίδια η ζωή απέδειξε ότι κανένας αιρετός από μόνος του, όσο σωστό και αγωνιστικό προσανατολισμό και αν έχει, στο πλαίσιο του Υπηρεσιακού Συμβουλίου, δεν μπορεί να εμποδίσει την υλοποίηση του αντιδραστικού, νομοθετικού πλαισίου(…)». Μετά από όλα αυτά κάνοντας ότι δεν καταλαβαίνει πού οδηγούν αυτές οι διαπιστώσεις και σφυρίζοντας αδιάφορα καλεί τους εκπαιδευτικούς να «δώσουν ώθηση στην ανασύνταξη του κινήματος» και να «ψηφίσουν ΠΑΜΕ στα υπηρεσιακά συμβούλια»! Είναι ενδιαφέρον πώς μπορεί κανένας μέσα σε δύο σελίδες να παίζει τόσο απροκάλυπτα μπουνιές με τον εαυτό του!

Οι Παρεμβάσεις από την άλλη δηλώνουν ότι «(…) στα μουχλιασμένα δωμάτια της συνδιαχείρισης, στην ‘καμαρίλα’ της συνδιαλλαγής, επιλέγουμε το άπλετο φως, τον αέρα των ανοιχτών δρόμων, το δρόμο του κινήματος. Η συμμετοχή μας σε ΚΥΣΔΕ – ΑΠΥΣΔΕ – ΠΥΣΔΕ δεν έχει σκοπό τη συνδιαχείριση της κυβερνητικής πολιτικής (…)», ενώ στην κεντρική τους αφίσα ισχυρίζονται «Δεν υπογράφουμε» και καλούν τους εκπαιδευτικούς «να ψηφίσουν ανατρεπτικά»! Η αλήθεια είναι ότι δεν μπορούμε να σκεφτούμε πιο σύντομη περιγραφή εκλογικού κρετινισμού από το να θεωρεί κάποιος ότι η αριστερή ψήφος σε εκλογές κρατικών οργάνων έχει ανατρεπτικό χαρακτήρα.

Από την άλλη τι κάνουν άραγε οι αιρετοί των ΠΑΜΕ και Παρεμβάσεων από το να βάζουν φαρδιά πλατιά την υπογραφή τους (όσο κι αν παραμυθιάζονται οι ίδιοι) στην αντιδραστική κυβερνητική πολιτική; Τι εννοούν όταν λένε ότι είναι «ενάντια στη συνδιαχείριση» ενώ έχουν νομιμοποιήσει τις τοποθετήσεις εκπαιδευτικών που έχουν γίνει με δεδομένες τις διαθεσιμότητες – απολύσεις, τις συγχωνεύσεις και συμπτύξεις, τη μαζική απόρριψη μαθητών στο νέο λύκειο; Αν αυτό δεν είναι η πιο κλασσική, η πιο τυπική μορφή συνδιαχείρισης, τότε τι είναι;

Ας είναι… Το χειρότερο όμως είναι το εξής: Ότι το κλίμα συνήθειας στην ήττα (που υπάρχει στα σχολεία), το κλίμα «ασχολούμαι με το μικρόκοσμό μου αφού δεν μπορώ να κάνω τίποτα άλλο» τροφοδοτείται παραπέρα από τη συμμετοχή της αριστεράς στα συνδιοικητικά όργανα. Αυτό το κλίμα εκτιμάμε βεβαίως ότι θα ανατραπεί. Το ζήτημα όμως είναι ότι η διγλωσσία, η απόκρυψη των απαραίτητων στοχεύσεων, η επένδυση σε σωτήρες είναι λογικές που όποιος τις αβαντάρει, απλώς καθυστερεί τη συγκρότηση των μαζών και την αγωνιστική τους παρέμβαση στις εξελίξεις.


Και κάτι τελευταίο: Το Συντονιστικό Αθήνας των Εκπαιδευτικών σε Διαθεσιμότητα κάλεσε τις παρατάξεις να απέχουν από τις εκλογές επειδή το υπουργείο απέκλεισε από τη διαδικασία τους εκπαιδευτικούς σε διαθεσιμότητα. Στη συνέχεια, το υπουργείο προχώρησε σε ακόμα χειρότερη (και πιο προσβλητική) ρύθμιση, σύμφωνα με την οποία επιτρέπει στους εκπαιδευτικούς αυτούς να ψηφίσουν αλλά όχι να είναι υποψήφιοι! Πώς αποτιμούν άραγε αυτή την εξέλιξη ΣΥΝΕΚ, ΠΑΜΕ και Παρεμβάσεις; Και τι θα απαντήσουν στον κόσμο της διαθεσιμότητας;


Αγωνιστικές Κινήσεις Εκπαιδευτικών