Κυριακή, 14 Φεβρουαρίου 2016

Προσφυγικές ροές, στρατόπεδα και ΝΑΤΟ! Πλαίσιο πάλης για τα δικαιώματα των προσφύγων-μεταναστών.


Προσφυγικές ροές, στρατόπεδα και ΝΑΤΟ! Πλαίσιο πάλης για τα δικαιώματα των προσφύγων-μεταναστών.

Η κύρια πηγή των προσφυγικών ροών είναι η ματωμένη Συρία, όπου συνεχίζεται με ένταση η πολεμική δράση των ιμπεριαλιστών. Τόσο με τους βομβαρδισμούς τους όσο και δια των «αντιπροσώπων» τους στο έδαφος. Η Ε.Ε. δέχεται πραγματικές πιέσεις από τα ακατάπαυστα προσφυγικά κύματα, που αποτελούν έναν ακόμα σημαντικό παράγοντα που περιπλέκει τα δεδομένα της οικονομικής κρίσης της, των πολιτικών (αν)ισορροπιών της. Έναν παράγοντα που αναδεικνύει τις αντιφάσεις, τη μη-συνοχή αυτού του ιμπεριαλιστικού συνασπισμού.
Ωστόσο οι βασικές ιμπεριαλιστικές δυνάμεις του συνασπισμού ούτε θέλουν ούτε και μπορούν να επέμβουν στην πηγή του ζητήματος, να επιδιώξουν και να πετύχουν έναν σχετικά άμεσο τερματισμό του πολέμου ή έστω μια παρατεταμένη εκεχειρία. Το ζήτημα αυτό συνδέεται με το κουβάρι των ιμπεριαλιστικών αντιθέσεων συνολικά –στο οποίο έχει μπλεχτεί και το κουβάρι των αντιθέσεων των ντόπιων αστικών τάξεων που είναι υποτακτικές και υποτελείς του ιμπεριαλισμού.
Γι’ αυτό και οι «λύσεις» που επιδιώκει η ΕΕ στο ζήτημα των προσφυγικών ροών, είναι κυνικά ανθρωποφαγικές, ψευδεπίγραφες και αντιφατικές ακόμα και ως προς τις δικές τους επιδιώξεις. Επιδιώκουν-ιδιαίτερα η Γερμανία- να ξεδιαλέξουν ένα δυναμικό που θα έχει τις κατάλληλες (ηλικιακές, βιολογικές, μορφωτικές) προδιαγραφές για να το εντάξουν στη δούλεψή τους, στα σύγχρονα σκλαβοπάζαρά τους. Όμως και το «ξεδιάλεγμα» είναι δύσκολο, και αν και όσο γίνει, «περισσεύουν» εκατοντάδες χιλιάδες από τους ξεριζωμένους. Τα σχέδια για την αναβάθμιση της FRONTEX, έτσι ώστε να αναδειχθεί σε συνοριοφυλακή –σε γη και θάλασσα- των «συνόρων της ΕΕ», ήταν από την αρχή λόγια του αέρα. Οι αντιθέσεις μεταξύ των Ευρωπαίων ιμπεριαλιστών δεν επιτρέπουν τέτοια εγχειρήματα! Αυτές οι διακηρύξεις αξιοποιούνται βέβαια για να ενταθούν οι παρεμβάσεις της Γερμανίας και της Γαλλίας σε Τουρκία, Ελλάδα και συνολικά στην περιοχή, εμπεδώνουν παραπέρα την παρουσία της FRONTEX και των κάθε λογής δυνάμεών τους στην περιοχή, αλλά δεν πρόκειται να αποκτήσουν την κυριολεκτική διάστασή τους.
Εξάλλου τα «ανατολικά σύνορα της ΕΕ», δηλαδή τα σύνορα Ελλάδας-Τουρκίας, είναι πριν από όλα «ζωτικός χώρος» για το ΝΑΤΟ, δηλαδή για τον «άλλο» δυτικό συνασπισμό στον οποίο ηγούνται και τον οποίο καθορίζουν οι ΗΠΑ. Αυτός ο συνασπισμός έχει τους πολιτικοστρατιωτικούς όρους να «επιβλέπει» την περιοχή και να κανοναρχεί τις δύο αστικές τάξεις, τις «φιλίες» τους και τις αντιθέσεις τους.
Παρόλα αυτά, η κοινή προτροπή- πρόταση Μέρκελ-Νταβούτογλου να αναλάβει το ΝΑΤΟ τον έλεγχο των προσφυγικών ροών στη θαλάσσια λωρίδα των λίγων χιλιομέτρων μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας –πρόταση που περίπου «χαιρέτησε» η Κομισιόν- προκαλεί τις πιο σοβαρές ανησυχίες. Πώς ακριβώς δηλαδή τα πολεμικά σκάφη του ΝΑΤΟ θα «αντιμετωπίσουν» τους «διακινητές» προσφύγων; Με… απόβαση στις τουρκικές ακτές; Ή μήπως βυθίζοντας τα καρυδότσουφλα στα οποία στοιβάζονται εκατοντάδες πρόσφυγες και κατά κανόνα χωρίς τους διακινητές τους; Η «απάντηση» της ελληνικής κυβέρνησης («ότι γίνει να γίνει στα χωρικά ύδατα της Τουρκίας») όχι μόνο δεν απαντά το ζήτημα αλλά είναι μνημείο υποκρισίας και υποταγής. Σε κάθε περίπτωση και στο βαθμό που θα εξελιχθεί αυτή η απειλή, είναι φανερό ότι συνιστά κλιμάκωση των πολιτικών μαζικής δολοφονίας των προσφύγων αλλά και ακόμα πιο ενεργή εμπλοκή των Αμερικανονατοϊκών στο Αιγαίο, στα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας.
Προς το παρόν, «μένουμε» λοιπόν στα δύο βασικά δεδομένα που έχουν προκριθεί για τη «διευθέτηση» των προσφυγικών ροών. Το ένα είναι να αξιοποιείται το Αιγαίο σαν τάφος για χιλιάδες παιδιά, γυναίκες, άντρες. Πρόκειται για μια επιθυμητή κατάσταση για τους ιμπεριαλιστές και τους υποτακτικούς τους, για ένα –όπως γράφτηκε- σύγχρονο και άτυπο Νταχάου. Το δεύτερο είναι η «διαλογή» (στα hotspots) και η δημιουργία στρατοπέδων συγκέντρωσης. Βέβαια και αυτό παρουσιάζει δυσκολίες και αντιφάσεις. Από τις αντιρρήσεις και ενστάσεις αστικών παραγόντων και δυνάμεων στη χώρα (γιατί πλήττεται η «τουριστική βιομηχανία» και άλλα συμφέροντα) μέχρι τις ανησυχίες συνολικά του ντόπιου συστήματος για το «ως πού θα φτάσει» μια τέτοια εξέλιξη. Γιατί βέβαια και αν ακόμα εξασφαλιστεί ότι θα προωθηθούν οι «διαλεγμένοι» σε Γερμανία και αλλού, τι θα γίνει με τους ανεπιθύμητους που είναι και η πλειοψηφία; Η θεωρία των «επαναπροωθήσεων» είναι μόνο θεωρία ενώ ταυτόχρονα γίνονται όλο και πιο σφιχτοί οι ευρωπαϊκοί «κανονισμοί» για το ποιοι δικαιούνται να χαρακτηριστούν πρόσφυγες και όχι μετανάστες. Έτσι ακόμα και αν τα νούμερα που παρουσιάζει η ελληνική πλευρά είναι φουσκωμένα (για 800.000 ανθρώπους κάνουν λόγο ότι μπήκαν στη χώρα το 2015) στα πλαίσια του χυδαίου παζαριού που κάνει με τα αφεντικά της, το πρόβλημα, δηλαδή οι στρατιές των κατατρεγμένων, είναι μεγάλες! Γι αυτό όλοι (Τσίπρας, Μητσοτάκης, Γεννηματά…) συμφωνούν ότι το προσφυγικό είναι «εθνικό ζήτημα» και γι’ αυτό θα το αντιμετωπίσουν με το γνωστό κράμα που αντιμετωπίζουν όλα τα «εθνικά ζητήματα»: με υποτέλεια στους ιμπεριαλιστές, αντιδραστικότητα και τυχοδιωκτισμούς.
Είναι προφανές ότι το λαϊκό κίνημα στη χώρα έχει μόνο μία διέξοδο. Να συνταχθεί, να ενωθεί, να διεκδικήσει και να παλέψει μαζί με τη στρατιά των κατατρεγμένων που έρχονται στη χώρα μας. Όλοι αυτοί είναι δύναμη που πρέπει και μπορεί να «προστεθεί» δίπλα στο λαό της χώρας και την πάλη του ενάντια στους κοινούς μας εχθρούς. Η διαίρεση, η αντίθεση και το μίσος είναι η πολιτική του συστήματος και των φασιστικών δυνάμεων που του παρέχουν άλλη μια φορά τις καλύτερες υπηρεσίες.
Πλαίσιο πάλης για τα δικαιώματα των προσφύγων-μεταναστών και των λαών!
Ενάντια στον πόλεμο, τον ιμπεριαλισμό και τους υποτακτικούς του!
• Οι πρόσφυγες και μετανάστες είναι άνθρωποι με πλήρη δικαιώματα στη ζωή, τηn τροφή, τη στέγη, την ελευθερία, τη δημοκρατία, και καμιά ιμπεριαλιστική ανάγκη, καμιά σκοπιμότητα αστικών τάξεων δεν μπορεί να τα αναστείλει προσωρινά ή πιο μόνιμα.
• Τα δικαιώματα αυτά είναι καθολικά, παγκόσμια και δεν εξαρτώνται ούτε από το χρώμα, ούτε από το φύλο, ούτε από την περιοχή. Πόσο μάλλον όταν εκατομμύρια ξεσπιτώνονται χωρίς καμία δική τους ευθύνη.
• Τα δικαιώματα μπορούν και πρέπει να τα διασφαλίσουν οι κυρίαρχες αστικές τάξεις και τα κυρίαρχα κράτη και χωρίς υπεκφυγές για έλλειψη υποδομών και χρημάτων. Να τα βρουν και τα δύο.
• ΝΑ ΑΠΟΜΟΝΩΣΟΥΜΕ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΑΛΗ ΜΑΣ ΚΑΘΕ ΦΑΣΙΣΤΙΚΗ ΦΩΝΗ ΜΙΣΟΥΣ
  • ΟΧΙ ΣΤΑ ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΑ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗΣ, ΟΧΙ ΣΤΗ ΦΥΛΑΚΙΣΗ ΤΩΝ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ-ΠΡΟΣΦΥΓΩΝ. ΝΑΙ ΣΤΑ ΠΛΗΡΗ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΤΟΥΣ. ΤΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΑΥΤΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟ ΠΑΖΑΡΙΟΥ της εξαρτημένης χώρας με τους ιμπεριαλιστές, ούτε ο δούρειος ίππος για την πολιτική του διαίρει και βασίλευε.
  • ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ ΚΑΙ ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΥΝΘΗΚΕΣ ΔΙΑΒΙΩΣΗΣ ΣΕ ΚΑΘΕ ΜΕΤΑΝΑΣΤΗ ΚΑΙ ΣΕ ΚΑΘΕ ΠΡΟΣΦΥΓΑ! ΟΙ ΔΗΜΟΙ, ΤΑ ΥΠΟΥΡΓΕΙΑ, ΟΙ ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΝΑ ΑΝΑΛΑΒΟΥΝ ΤΟ ΚΟΣΤΟΣ!
  • ΑΣΥΛΟ, ΕΓΓΡΑΦΑ ΣΕ ΚΑΘΕ ΜΕΤΑΝΑΣΤΗ ΚΑΙ ΣΕ ΚΑΘΕ ΠΡΟΣΦΥΓΑ! ΟΧΙ ΣΤΙΣ ΣΥΜΦΩΝΙΕΣ ΤΟΥ ΣΕΝΓΚΕΝ, ΤΟ ΔΟΥΒΛΙΝΟ 1 & 2 ΚΑΙ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΑΝΤΙΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΤΙΚΟΥΣ ΝΟΜΟΥΣ. ΕΞΩ H FRONTEX ΚΑΙ ΚΑΘΕ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗΣ ΚΑΙ ΕΛΕΓΧΟΥ!
  • ΕΞΩ ΟΙ ΒΑΣΕΙΣ, ΤΟ ΝΑΤΟ ΚΑΙ ΟΙ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΙ! ΚΑΜΙΑ ΝΕΑ ΒΑΣΗ ΣΤΗ ΧΩΡΑ ΜΑΣ! ΝΑ ΜΗ ΓΙΝΕΙ Η ΧΩΡΑ ΟΡΜΗΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΝΑΤΟ!
  • ΚΟΙΝΟΣ ΑΓΩΝΑΣ ΜΕ ΤΟΥΣ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ, ΤΟΥΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΛΑΟΥΣ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΧΗΣ ΓΙΑ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ, ΤΙΣ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΕΣ ΕΠΕΜΒΑΣΕΙΣ, ΤΟΥΣ ΤΥΧΟΔΙΩΚΤΙΣΜΟΥΣ ΤΩΝ ΥΠΟΤΕΛΩΝ ΚΑΙ ΥΠΟΤΑΚΤΙΚΩΝ ΣΤΟΥΣ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΕΣ ΤΗΣ ΔΥΣΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΗΣ


Επεσαν οι μάσκες

Επεσαν οι μάσκες
14 Φεβρουαρίου, 2016
Πολύ νωρίτερα από το τριώδιο φαίνεται ότι θα αναγκαστεί ο ΣΥΡΙΖΑ να αποκαλύψει το πραγματικό του πρόσωπο στα λαϊκά στρώματα που βρίσκονται σε κινητοποίηση, εναντιωμένα στα αντιλαϊκά μέτρα που η κυβέρνηση προωθεί στο ασφαλιστικό, στο φορολογικό αλλά και στα εργατικά.
Είναι αλήθεια πως αυτός ο χώρος ανέκαθεν είχε την ικανότητα να ξεγλιστρά ισορροπώντας ανάμεσα στις ρεφορμιστικές του απόψεις και αιτήματα που πρόβαλλε και τη συμμετοχή του στα συνδικαλιστικά και πολιτικά κινήματα που προέκυπταν. Παρά τη μικρή του δύναμη στο κίνημα, ήταν από τους βασικούς παράγοντες που ενώ έβαζε με περισσή προθυμία το χεράκι του στο ξεπούλημα και στο σαμποτάρισμα των αγώνων, μπορούσε συνάμα να παρουσιάζει ότι συμμετείχε ενεργά στην προβολή τους.
Ο όρος «κινηματικός κυβερνητισμός» δικαίως βρήκε την πεμπτουσία του περιεχομένου του στις προσπάθειες καπηλείας και χυδαίας εκμετάλλευσης των κινηματικών ξεσπασμάτων του 2010-12 που επέδειξε ο ΣΥΡΙΖΑ ως σύνολο αλλά και οι «αριστερές» συνιστώσες του που τότε προθύμως συνέρρεαν για να γλείψουν το κοκαλάκι της εξουσίας.
Ο απολίτικος τρόπος αντιπολίτευσης στη μνημονιακή πολιτική των ΠΑΣΟΚ-ΝΔ, το κυνήγι των αριστερών συλλογικοτήτων από τις πλατείες, η γηπεδιακή συνθηματολογία, η αποδοχή και η συνύπαρξη με ακροδεξιές, εθνικιστικές απόψεις σε συνδυασμό με τους τραμπουκισμούς απέναντι σε όσους προσπαθούσαν να εκφέρουν συγκροτημένο αριστερό κινηματικό λόγο, καθώς και η επιλογή του προτάγματος «κάτω η κυβέρνηση» με το οποίο προβαλλόταν στα οργισμένα λαϊκά στρώματα η εκλογή του ως κυβέρνηση που θα έσκιζε τα μνημόνια, οδήγησαν το εργατικό και λαϊκό κίνημα σε οπισθοχώρηση, αφοπλισμό και στη συνέχεια σε απογοήτευση.
Βεβαίως, καμία αυτοκριτική δεν εκφράστηκε από τον ίδιο τον ΣΥΡΙΖΑ, αφού η στάση του αυτή υπήρξε μελετημένη επιλογή αλλά και φρόντισε να τη συνεχίσει και μετά. Ούτε όμως από τις συνιστώσες που με ζήλο την εφάρμοσαν, καθώς και από το σύνολο του λεγόμενου εξωκοινοβουλίου που νόμιζε ότι θα κολυμπήσει άνετα στα θολά αυτά νερά που άπλωνε ο ΣΥΡΙΖΑ, για να διαπιστώσει στη συνέχεια ότι θα γινόταν ο ίδιος θύμα λεηλασίας του δυναμικού του.
Φτάσαμε στο τραγελαφκό σημείο αυτή η αντιδραστική κυβέρνηση να μπορεί να διακηρύσσει, μέσω του «εργατικού τομέα» του ΣΥΡΙΖΑ, ότι συμπαραστέκεται και συμμετέχει στις απεργιακές κινητοποιήσεις που ξέσπασαν με αφορμή τα αντιλαϊκά μέτρα που προσπαθεί να φορτώσει στις πλάτες των εργαζόμενων. Να προσπαθεί δηλαδή να καπηλευτεί το απεργιακό κίνημα και την οργή του λαού που στρέφεται ενάντια στην αντιδραστική της πολιτική, ως μέσο πίεσης απέναντι στους ιμπεριαλιστές ώστε να της δώσουν μια ανάσα στην εφαρμογή των απαιτήσεών τους. Θεωρεί δηλαδή ότι μπορεί ακόμη να κοροϊδεύει τους εργαζόμενους όπως στις πλατείες, αναμασώντας τα ίδια επιχειρήματα των προκατόχων της για αναγκαίες μεταρρυθμίσεις, για συμφωνίες που δεν μπορούν να ανατραπούν, για σκληρές διαπραγματεύσεις και κόκκινες γραμμές. Ότι εντέλει είναι μαζί τους, αλλά δεν μπορεί να κάνει πίσω στα μέτρα. Βεβαίως, δεν είναι ότι πρωτοτυπεί αν σκεφτεί κανείς ότι ο ΓΑΠ είχε συμμετάσχει και σε πορεία παλιότερα όντας κυβέρνηση.
Όμως τα πράγματα δεν είναι όπως το 2012 ούτε καν όπως τον Σεπτέμβρη του 2015. Η οργή των εργαζόμενων, των μικρομεσαίων αγροτών και επαγγελματιών έχει φτάσει στο κόκκινο. Τα παιχνίδια μέσω του κινήματος, για να ριχτούν γέφυρες στα μεσαία στρώματα που προσπαθεί να προσεταιριστεί και στο μεγάλο κεφάλαιο με τις συμφωνίες του ΣΕΒ, έχουν όρια και δεν αποδίδουν πλέον στα λαϊκά στρώματα.
Ήρθε λοιπόν η ώρα, κάτω από την πίεση που ασκεί η οξυμένη ταξική πάλη, να μιλήσει και να δράσει όπως αρμόζει σε κάθε αντιλαϊκή κυβέρνηση. Οι ψιλοτροποποιήσεις ως στάχτη στα μάτια, αφού δεν γίνονται δεκτές από τις λαϊκές μάζες δίνουν τη θέση τους στα δακρυγόνα -στα πιο «ανώδυνα μέτρα καταστολής»- όπως εκμυστηρεύτηκε ο υπουργός, στα γκλοπ και στους ΔΕΛΤΑδες.
Μέτρα, λοιπόν, αστυνομικής καταστολής απέναντι στα τρακτέρ που κάποτε επισκεπτόταν ο Αλέξης αλλά σήμερα θεωρούνται «τανκς». Απαγορεύσεις και διώξεις σε όσους… ξεπεράσουν τα όρια διαμαρτυρίας, που όπως ζητιέται από τα κόμματα της αντιπολίτευσης και τα Μέσα Μαζικής Αποβλάκωσης που ελέγχουν, θα πρέπει πλέον να οριοθετηθούν, αφού το πάθημα -εννοούν την προηγούμενη ενθάρρυνση τέτοιων μορφών πάλης από επίδοξους κυβερνητικούς μνηστήρες- έγινε μάθημα. Να μπει μια «τάξη» στις αντιδράσεις των μαζών.
Τρομοκρατία κρατική και καταστολή αστυνομική και δικαστική είναι αυτό που πλέον θα δούμε να εφαρμόζεται σαν κεντρική κατεύθυνση, γιατί σε επιμέρους κινητοποιήσεις οι εργαζόμενοι την έχουν ήδη γευτεί.
Από κοντά και όλο το γνωστό πακέτο συκοφάντησης που παραλαμβάνει με τους κυβερνητικούς θώκους κάθε κυβέρνηση: «ακροδεξιά» ή «ακροαριστερά» στοιχεία πρωτοστατούν, ανάλογα με τη φάση και την κυβέρνηση. «Εγωιστές» οι απεργοί ή οι αγρότες, γιατί αυτοί είναι προνομιούχοι ενώ οι εξαθλιωμένοι εργαζόμενοι δεν αντιδρούν. Συντεχνίες και περιθωριοποιημένοι όσοι συμμετέχουν.
Γνωστά λόγια και έργα από όλους αυτούς που αναλαμβάνουν να προωθήσουν τα αντιλαϊκά μέτρα που απαιτούν ιμπεριαλιστές και κεφάλαιο. Θεωρούμε όμως ότι ο κοινωνικός αυτοματισμός και η διάσπαση στα λαϊκά στρώματα ολοένα και θα περνάνε δυσκολότερα. Βεβαίως, εξακολουθεί το εργατικό αλλά και αγροτικό κίνημα να παραμένει ασυγκρότητο και να ελέγχεται από εργατοπατέρες και αγροτοπατέρες που φροντίζουν να μην υπερβαίνουν τα εσκαμμένα, αλλά η οργή των φτωχότερων λαϊκών στρωμάτων δεν μπορεί να καναλιζαριστεί τόσο εύκολα πλέον σε κινητοποιήσεις εκτόνωσης.
Κι όσο το πραγματικό πρόσωπο της κυβέρνησης θα γίνεται και σε αυτό το πεδίο ίδιο με εκείνο των προκατόχων της, θα δυσκολεύουν να πείθουν οι απάτες περί φιλεργατικού και ταξικού πρόσημου όπως αρέσκεται να διατυμπανίζει ο Κατρούγκαλος.
Αυτό από μόνο του δεν αρκεί, εάν δεν συνοδευτεί από την διεύρυνση της επιρροής των προοδευτικών και κυρίως κομμουνιστικών απόψεων μέσα στο κίνημα. Γιατί κινδυνεύει να εγκλωβιστεί στον λάκκο που ο ΣΥΡΙΖΑ άνοιξε με τη πολιτική του και την απολίτικη και αντικομματική έκφραση μέσα στις κινηματικές διαδικασίες. Κάτι που ευθέως ευνοεί την Χρυσή Αυγή και τους κάθε Τζήμερο και Άδωνι.