Πέμπτη, 27 Σεπτεμβρίου 2018

“ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΜΟΣ , ΕIΝΑΙ Η ΔΙΟIΚΗΣH ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟ ΚΡAΤΟΣ ΤΟΥΣ ! ”


ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΜΟΣ ,
ΕIΝΑΙ Η ΔΙΟIΚΗΣH ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟ ΚΡAΤΟΣ ΤΟΥΣ !
            . Όταν γράφαμε τα παραπάνω στην ανακοίνωσή μας (http://agkinekp.blogspot.com/2018/09/blog-post_16.html) καλώντας τον κόσμο του αγώνα και του κινήματος να απέχει από τις εκλογές για τα υπηρεσιακά συμβούλια στην εκπαίδευση(ΠΥΣΔ(Π)Ε κλπ) δεν περιμέναμε τέτοια ...ανταπόκριση. Παρεμβάσεις και ΠΑΜΕ στην ΕΛΜΕ Δ. Αττικής όρισαν τις εκλογές του σωματείου την ίδια μέρα(7/11) με τις εκλογές της διοίκησης. Κατάντια!!!
          Δεν είσαι ότι λες, είσαι ότι κάνεις. Μπορεί να δηλώνεις ότι “η ιστορία γράφεται με ανυπακοή ή με πάλη ταξική”, αλλά όχι απλά γίνεσαι υπάκουος στο κάλεσμα ταξικής συνεργασίας και συνδιαλλαγής με το κράτος συμμετέχοντας στις εκλογές του, αλλά σέρνεις και το σωματείο στο βούρκο της συνδιαχείρισης και του κυβερνητισμού.
          Εμείς επιμένουμε, οι εκμεταλλευτές και οι εκμεταλλευόμενοι ποτέ δεν μπορούν να συναποφασίζουν. Ξέρουμε ότι δεν έχουμε τίποτα να συζητήσουμε με όσους φέρνουν την επίθεση μέσα στο σχολεία. Δεν πέφτουμε στην παγίδα ότι δήθεν συναποφασίζουμε, νομιμοποιώντας έτσι όποια μέτρα περνάνε κάθε φορά. Αντιπαλεύουμε τη λογική της ανάθεσης και αναγνωρίζουμε ότι ο μόνος δρόμος είναι η ενεργή συμμετοχή των εκπαιδευτικών στους συλλόγους, στις ΕΛΜΕ και τις Γενικές τους Συνελεύσεις.
          Απέναντι σε αυτή την ανάλυσή μας και τη συνεπαγόμενη στάση της ΑΠΟΧΗΣ από τις εκλογές στους διάφορους θεσμούς “συνδιοίκησης”, δεν έχουμε δει γραμμένη καμιά σοβαρή αντιπαράθεση. Ούτε έναν σοβαρό αντίλογο. Αντ’ αυτών λέγονται διάφορες κουβέντες στους συναδέλφους:
·        Αυτοί (σημ. οι ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΕΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ) δεν ενδιαφέρονται για τις υπηρεσιακές μεταβολές στον κλάδο.” Και το λένε αυτοί που συμβάλλουν στην εκχώρηση της αρμοδιότητα αυτής, στην διοίκηση και τα όργανά της. Ας κάνουμε μια αφαίρεση στη σκέψη μας και ας φανταστούμε ότι δεν υπήρχαν αιρετοί. Οπότε; Όποιος συνάδελφος ένιωθε ότι αδικείται θα απευθυνόταν ΣΤΟ ΣΩΜΑΤΕΙΟ, απεύθυνση που, από τη φύση της, έχει DNA συλλογικής δράσης. Η αφαίρεση αυτής της αρμοδιότητας από τις ΕΛΜΕ –Συλλόγους Α/θμιας και η εκχώρησή της στα “μάτια και αυτιά του κλάδου” παράγει συγκεκριμένα -και γνωστά σε όλους μας- αρνητικά χαρακτηριστικά. Έχει επιδράσει στη συνείδηση των εκπαιδευτικών, δημιουργώντας μια κατάσταση πραγμάτων που είναι μείγμα ανάθεσης και ατομικής λύσης. Η απεύθυνση στο σωματείο αντικαταστάθηκε από την απεύθυνση στον αιρετό. Ενισχύοντας ακόμα παραπέρα τη σύγχυση (ας σκεφτούμε πόσοι συνάδελφοι μπερδεύουν τα όργανα αυτά με τα πραγματικά συνδικαλιστικά όργανα ΕΛΜΕ – Διδασκαλικούς Συλλόγους και τι συνέπειες έχει αυτό) και την απαξίωση της έννοιας του συνδικαλισμού και της συλλογικής πάλης. Αντικαθιστώντας την έννοια του αγωνιστή – συνδικαλιστή με την έννοια του παράγοντα… καλοχαιρέτα. Μετατρέποντας τα σωματεία σε ...αυτιά και μάτια των ΠΥΣΔ(Π)Ε.
·        “Δηλαδή αν απέχουμε όπως λένε αυτοί (σημ. οι ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΕΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ), συγκροτούμε κίνημα;” Είναι προφανές ότι η αποχή από τις εκλογές αυτές δεν παράγει αυτόματα κίνημα. Το αντίθετο συμβαίνει: Η συμμετοχή σε αυτές τις εκλογές επιτείνει τη διάλυση και τον αποπροσανατολισμό, δυσκολεύει τη συγκρότηση κινήματος. Η αποχή ανοίγει τη συζήτηση γύρω από το τι είναι κίνημα, τι είναι σωματείο, πώς συγκροτούμαστε οι εργαζόμενοι, πώς νικάμε, τι είναι αστικό κράτος κοκ. Το άνοιγμα αυτών των ζητημάτων είναι ο μόνος τρόπος να πεταχτεί όλη η σαβούρα της συνδιαλλαγής και της αποσυγκρότησης, η σαβούρα που φέρνει ήττες.
·        “Τι θέλουν δηλαδή, να εκλέγονται αιρετοί μόνο από τη ΔΑΚΕ και το ΣΥΡΙΖΑ;”. Η λογική, κάλπη να 'ναι και ότι να 'ναι, έχει δηλητηριάσει τις συνειδήσεις, καταλήγοντας στα όρια του εκλογικού κρετινισμού. Η πραγματικότητα -πρωτόγνωρη για όλους μας-, απαιτεί λίγο παραπάνω ψάξιμο από το “εκλογές - κατεβάζω ψηφοδέλτιο για να καταγραφώ”. Πρέπει να συνοδεύεται από απαντήσεις στα ερωτήματα: Τι καταγράφω; Σε ποια διαδικασία, για ποιο σκοπό; Από μόνο του σαν επιχείρημα είναι επικίνδυνο καθώς υποβαθμίζεται συνειδητά ένα πολιτικό ζήτημα στο επίπεδο της διαδικασίας και της ψηφοθηρίας. Αρνούμενοι να αφήσουν “χώρο” στον κυβερνητικό συνδικαλισμό -αναδεικνύοντας τα τελευταία χρόνια πολλούς αιρετούς-, δεν ανοίγουν όμως το δρόμο για την οικοδόμηση ανεξάρτητου ταξικού συνδικαλιστικού κινήματος, χειραφετημένου από το κράτος. Με τη συμμετοχή τους αντιστρατεύονται αυτή την αναγκαιότητα.

          Από τη μεριά μας θα ξανατονίσουμε πως το συνδικαλιστικό κίνημα ή θα συγκροτηθεί με πολιτικούς όρους ή δεν θα συγκροτηθεί. Και πολιτικοί όροι σημαίνει ενίσχυση και ανάπτυξη της πολιτικής αντιπαράθεσης ενάντια στο σύστημα της αστικής τάξης. Αντιπαράθεση στη γραμμή του ρεφορμισμού και της ταξικής συνεργασίας και ενίσχυση του ταξικού και πολιτικού προσανατολισμού του κινήματος. Προβολή της γραμμής της πάλης των τάξεων και των διαμετρικά αντίθετων και ανταγωνιστικών συμφερόντων που υπάρχουν ανάμεσα στους εργαζόμενους και την αστική τάξη. Οι απαιτήσεις του κόσμου της εργασίας τάξης δεν λύνονται μέσα από τη συνδιαλλαγή, τη συνδιαχείριση και τον κυβερνητισμό, αλλά μέσα από τις ταξικές αναμετρήσεις και συγκρούσεις.
         
Γι αυτό καλούμε ξανά κάθε αγωνιστή συνάδελφο
ü      που έχει τη λογική ότι αυτό το σύστημα και αυτή η αντιλαϊκή πολιτική δεν εξανθρωπίζονται
ü      που έχει τη λογική ότι το κίνημα είναι κάτι διαφορετικό και αντίπαλο από έναν βραχίονα “διόρθωσης” των πολιτικών των κυβερνήσεων (σε συνεργασία μαζί τους)
ü      που αντιλαμβάνεται ότι η αντιλαϊκή καταιγίδα των τελευταίων χρόνων έχει περάσει επειδή ακριβώς έχει ξεδοντιαστεί το πραγματικό κίνημα και έχει αντικατασταθεί από σωματεία παροχής συμβουλών διόρθωσης της κυβερνητικής πολιτικής
ü      που τοποθετεί τον εαυτό του ΕΞΩ από το πλαίσιο αποδοχής και διόρθωσης του συστήματος και “δίκαιης” εφαρμογής της πολιτικής του,

ΝΑ ΑΠΕΧΕΙ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΑΥΤΕΣ και
να κινηθούμε μαζί ενισχύοντας την κατεύθυνση αυτή μέσα στον κλάδο.

          Όχι μόνο για να μη γίνουμε συνένοχοι, αλλά για να αποτελέσει βήμα διάρρηξης των δεσμών του συνδικαλισμού με το κράτος, ξεκίνημα συγκρότησης κινήματος αντίστασης και διεκδίκησης.
Για να σπάσει ο φαύλος κύκλος της συνδιαχείρισης - συνδιαλλαγής, για να φωτιστεί - αποκαλυφθεί ότι αυτός δεν είναι συνδικαλισμός, είναι η διοίκησή ΤΟΥΣ και το κράτος ΤΟΥΣ !



Πέμπτη, 20 Σεπτεμβρίου 2018

Αλλαγές στο Λύκειο και νέο σύστημα εισαγωγής


  • Αλλαγές στο Λύκειο και νέο σύστημα εισαγωγής
    Περισσότεροι φραγμοί για τους μαθητές – επίθεση στις εργασιακές σχέσεις των
    εκπαιδευτικών
    Λίγες μέρες μετά το λεγόμενο πέρασμα στη «μεταμνημονιακή εποχή» και στην εκπνοή του χρόνου πριν
    τη φιέστα στη ΔΕΘ και την εξαγγελία των αντιεργατικών μέτρων αλλά και λίγο πριν χτυπήσει το πρώτο κουδούνι,
    το Υπουργείο Παιδείας έσπευσε να δημοσιοποιήσει το νομοσχέδιο για τις αλλαγές στο Λύκειο που θα ισχύσουν
    από την επόμενη χρονιά και ένα σύστημα εισαγωγής στα ΑΕΙ-ΤΕΙ, το οποίο θα αφορά στους μαθητές που
    φοιτούν το ακαδημαϊκό έτος 2018-2019 στη Β’ Λυκείου.
    Καταρχάς για πρώτη φορά ένα νέο εξεταστικό, όπως συνηθίζεται να λέγεται, θα εφαρμοστεί σε μαθητές
    που ήδη φοιτούν στο Λύκειο και όχι σε αυτούς που θα εισέλθουν σ΄ αυτήν τη βαθμίδα το επόμενο έτος. Αυτή η
    «βιασύνη» οφείλεται στις δεσμεύσεις που έχει αναλάβει η κυβέρνηση προς τους θεσμούς, τον ΟΟΣΑ, τον ΣΕΒ, τα
    ξένα και τα ντόπια δηλαδή αφεντικά τους και οι οποίες δεσμεύσεις συνάδουν απολύτως με τη δική της πολιτική
    βούληση.
    Επομένως, οποιαδήποτε κριτική και ερμηνεία πλευρών του νομοσχεδίου πρέπει να εξετάσει κατά πόσο
    εξυπηρετεί την υλοποίηση των στρατηγικών στόχων της εξουσίας για την εκπαίδευση και ως εκ τούτου
    οποιαδήποτε προσπάθεια αναζήτησης θετικών σημείων ή «αριστερού» προσήμου κοκ δημιουργεί σύγχυση. Με
    άλλα λόγια όσο προπαγανδιστική και αποπροσανατολιστική είναι η συζήτηση για το αν θα πρέπει να
    καταργηθούν τα Λατινικά ή όχι, άλλο τόσο χυδαία και αποπροσανατολιστική είναι η δήλωση του αντιπροέδρου
    της Νέας Δημοκρατίας ότι «με την Κοινωνιολογία θέλουν να κάνουν τα παιδιά μας αριστερούς» (παρεπιπτόντως,
    τα σχετικά μαθήματα που «κάνουν τα παιδιά μας αριστερούς» ξερνάνε χωρίς καμία αιδώ όλη την
    αντικομμουνιστική χολή αλλά και γενικότερα τη σάπια «ιδεολογία» του συστήματος). Επιπλέον ο εφησυχασμός
    που έσπειρε ο Υπουργός ότι όλοι θα βγούνε κερδισμένοι και πως «οι Μαθηματικοί που αδικούνται θα
    αποκατασταθούν με τις αλλαγές που θα κάνουμε σταδιακά στην Α και Β λυκείου», έχει ως στόχο να μας βάλει
    εμάς τους εκπαιδευτικούς σε μια λογική του διαίρει και βασίλευε ανάμεσα σε ειδικότητες και να μας εμπλέξει
    σε αναζήτηση προτάσεων για το πρόγραμμα διδασκαλίας (που η μία θα είναι ενάντια στην άλλη) για το ποια
    ειδικότητα «δικαιούται» τις περισσότερες ώρες διδασκαλίας. Είναι αναγκαίο αυτές τις δηλώσεις να τις
    αναγνώσουνε και από τη σκοπιά ότι αυτό το νομοσχέδιο είναι μόνο η αρχή και έπονται και άλλα που θα
    «πετάξουν» στον καιάδα κι άλλες χιλιάδες θέσεις εκπαιδευτικών.
    Παρεπιπτόντως σε αυτό το σημείο οφείλουμε να αποδεχτούμε δυο επισημάνσεις.
    1. Οτι φαίνεται ότι κόπηκαν περισσότερες ώρες από ειδικότητες που υπάρχουν ελλείψεις, π.χ.
    μαθηματικοί, βιολόγοι, μεσοπρόθεσμα και φιλόλογοι αλλά και ότι υπάρχουν και ειδικότητες όπως
    οι ξενόγλωσσοι που κατά το Υπουργείο πρέπει να νιώθουν την ανάσα της εξόδου τους από το
    Λύκειο.
    2. Ήδη δημοσιευμένα άρθρα αναφέρουν πώς η μείωση του εβδομαδιαίου προγράμματος της Γ
    Λυκείου από 32 σε 29 ώρες, σημαίνει 10000 ώρες λιγότερες στα ΓΕΛ της χώρας και άρα 500
    λιγότερες θέσεις εκπαιδευτικών.
    Καταληκτικά, όσον αφορά στο παραπάνω ζήτημα, το Υπουργείο εντάσσει και αυτό το νομοσχέδιο στην πολιτική
    της αδιοριστίας, των μηδενικών διορισμών αλλά και της εξορθολογικής διαχείρισης ενός «γερασμένου»
    προσωπικού με αυξημένα όρια ηλικίας συνταξιοδότησης, με ελαστικές σχέσεις εργασίας που γυρνά σε πολλά
    σχολεία για να καλύψει ωράριο.
    Υπάρχουν, όμως και δυο εξίσου σημαντικές όψεις του αφορούν: Πρώτον στους περαιτέρω ταξικούς
    φραγμούς που χτυπούν τα δικαιώματα της νεολαίας στις σπουδές, εντείνουν τον ταξικό χαρακτήρα του
    σχολείου με τις πολλαπλές εξετάσεις και δυσχεραίνουν όχι μόνο την πρόσβαση στην Τριτοβάθμια –παρά τις
    εξαγγελίες περί αντιθέτου- αλλά ακόμη και την απόκτηση του Απολυτηρίου. Και δεύτερον αυτές οι πολλαπλές
    εξετάσεις θα συνδεθούν με την αξιολόγηση των εκπαιδευτικών, εφόσον αντικειμενικοποιούνται οι επιδόσεις
    των μαθητών.
    Σχετικά με το πρώτο, με το νέο νομοσχέδιο καθώς το απολυτήριο θα προσμετράται κατά 10% αρχικά και
    θα αυξάνεται αυτό το ποσοστό σταδιακά στην πρόσβαση στην Τριτοβάθμια, παρουσιάζεται ως αυτονόητο ότι η
    απόκτηση του θα πρέπει να γίνεται με τρόπο αδιάβλητο και διαφανή και επομένως οι μαθητές θα εξετάζονται
  • στα τέσσερα μαθήματα που θα δίνουν και πανελλαδικά, δηλαδή τα τρία της κατεύθυνσης και τη νεοελληνική
    γραμματεία (συνεξέταση γλώσσας και λογοτεχνίας) α) σε θέματα που θα βάζουν καθηγητές λυκείων του ίδιου
    δήμου στις μεγάλες πόλεις ή του νομού στην επαρχία, β) θα επιτηρούνται από καθηγητές άλλων ειδικοτήτων, γ)
    και τα γραπτά με κλειστά ονόματα θα βαθμολογούνται από καθηγητές άλλων σχολείων.
    Αυτόματα, αυτό σημαίνει ότι οι «ενδοσχολικές» απολυτήριες εξετάσεις ξεφεύγουν από τα όρια του
    σχολείου και όσοι ζούμε τη σχολική πραγματικότητα αντιλαμβανόμαστε τι σημαίνει αυτό για μια πληθώρα
    μαθητών που για πολλούς λόγους αλλά κυρίως ταξικούς και κοινωνικούς δεν θα μπορεί να πάρει απολυτήριο.
    Και βέβαια τα τέσσερα μαθήματα δεν είναι λίγα γιατί το σύνολο των μαθημάτων στη Γ λυκείου εκτός της
    Φυσικής Αγωγής θα είναι 6 από 13 που είναι σήμερα! Ταυτόχρονα αυτή η διαδικασία καθιστά τους καθηγητές
    και υπεύθυνους για την «αποτυχία» όσων δεν πάρουν απολυτήριο αλλά και τους βάζει στη λογική της
    αξιολόγησης των μαθητών του συναδέλφου του όμορου σχολείου και άρα και των ίδιων των συναδέλφων και
    «αντικειμενικά» πια και μετρήσιμα οι επιδόσεις των μαθητών μας μπορούν στις «αποτιμήσεις» και
    αυτοαξιολογήσεις της σχολικής μονάδας να αξιοποιηθούν για την περιβόητη ατομική αξιολόγηση των
    εκπαιδευτικών. Οι εκπαιδευτικοί των όμορων σχολείων από κοινού, συνδιαχειριστικά καλούνται να
    διαμορφώνουν τους μηχανισμούς απόρριψης πληθώρας μαθητών, γιατί μόνο ως τέτοιος μηχανισμός
    τεκμηριωμένα λειτουργούν τέτοιου είδους εξετάσεις.
    Στη συνέχεια όσοι θα παίρνουν απολυτήριο θα έχουν τη δυνατότητα ή να μείνουν μόνο με αυτό ή να
    εγγραφούν στα περιβόητα νεόφερτα ΤΕΠ (Τμήμα Ελεύθερης Πρόσβασης) ή να διεκδικήσουν μία θέση με
    πανελλαδικές στα ΤΠΠΕ (Τμήματα Πρόσβασης με Πανελλαδικές εξετάσεις). Για τον κάθε 18χρόνο αυτή η επιλογή
    θα διαμορφώνεται ήδη στα 17 του, όταν στο τέλος της Β Λυκείου (!) τον Ιούλιο θα καταθέτουν υποχρεωτικά όλοι
    μηχανογραφικό με τον τεράστιο αριθμό των 10 προτιμήσεων! Ή διαδικασία αυτή θα γίνεται τον Ιούλιο με τη
    συνδρομή των εκπαιδευτικών που θα βοηθούν τους μαθητές στις επιλογές της επαγγελματικής τους
    σταδιοδρομίας! Θα αναλάβουν οι εκπαιδευτικοί λοιπόν το βρώμικο ρόλο του συστήματος της κατανομής του
    εργατικού δυναμικού με όρους ταξικούς αναπόφευκτα. Πόσους μέτριους μαθητές, παιδιά λαϊκών οικογενειών
    δεν ξέρουμε που μέχρι τώρα έφτιαχναν το μηχανογραφικό των ονείρων τους και ξεκινούσαν από την Ιατρική για
    παράδειγμα και περνούσαν στη Νοσηλευτική! Αυτά τα παιδιά που είναι πολλά μας βάζουν εμείς να τα
    προσγειώσουμε και στο τέλος της Β Λυκείου να βάλουν 10 μόνο τμήματα και εάν ανάμεσα σε αυτά υπάρχουν
    χαμηλής ζήτησης τότε θα πάρουν την επίσημη απάντηση του Υπουργείου εάν από τα 10 τμήματα μπορεί έστω
    σε μία να εισαχθεί ο υποψήφιος χωρίς Πανελλαδικές.
    Και το Φεβρουάριο της Γ Λυκείου αποφασίζει ο μαθητής εάν θα επιλέξει το τμήμα χαμηλής ζήτησης ή αν
    θα δώσει πανελλαδικές, χάνοντας όμως τη δυνατότητα να εισαχθεί στο τμήμα ελεύθερης πρόσβασης. Βέβαια
    υπάρχουν οι πιθανότητες στο τέλος της Β λυκείου να υπάρχουν μαθητές που και οι 10 σχολές που ζητούν να
    είναι με Πανελλαδικές Εξετάσεις. Οπότε να δώσουν εξετάσεις στα τέσσερα μαθήματα που θα διδάσκονται 6
    ώρες στο σχολείο (και άρα θα αυξηθεί αν όχι αναλογικά πάντως κατά πολύ η ύλη τους) και θα δηλώνουν στο
    μηχανογραφικό της Γ Λυκείου με τη γνωστή διαδικασία όσα τμήματα θέλουν ενός μόνο επιστημονικού πεδίου!
    Δεν υπάρχει πλέον η δυνατότητα να ανοίγουν δεύτερο επιστημονικό πεδίο δίνοντας 5
    ο
    μάθημα. Μας θυμίζει
    δηλαδή αυτό που ήθελαν να κάνουν και οι προηγούμενες κυβερνήσεις. Αύξηση της ύλης, μείωση των επιλογών
    των υποψηφίων, που μεταφράζεται σε περαιτέρω ταξικούς φραγμούς με στόχο την απομαζικοποίηση της
    τριτοβάθμιας εκπαίδευσης.
    Τέλος η διάκριση των τριτοβάθμιων τμημάτων σε ΤΕΠ και ΤΠΠΕ όχι μόνο δεν ευνοεί την πρόσβαση αλλά
    αυτόματα τα κατηγοριοποιεί, τα αξιολογεί και με μαθηματική ακρίβεια οδηγεί σε κατάργησή τους.
    Οι αλλαγές στο Λύκειο συνοψίζονται στο δίπολο «περισσότεροι φραγμοί για τους μαθητές επίθεση
    στις εργασιακές σχέσεις των εκπαιδευτικών». Αυτό δίνει έναν οδικό χάρτη και για το διεκδικητικό
    πλαίσιο που πρέπει να έχουν οι αγώνες μαθητών αλλά και εκπαιδευτικών: «ενάντια στους ταξικούς
    φραγμούς και στη διάλυση των εργασιακών σχέσεων - παλεύουμε για δωρεάν σπουδές και δουλειά
    με δικαιώματα». Οι προσεγγίσεις εποικοδομητικών εκπαιδευτικών προτάσεων διαχείρισης να
    βελτιωθεί το εξεταστικό», «να αυξηθούν οι ώρες του τάδε μαθήματος» κοκ) όχι μόνο συσκοτίζουν τη
    φύση της πολιτικής του συστήματος αλλά και οδηγούν οποιαδήποτε διαμαρτυρία σε άγονα και
    αναποτελεσματικά μονοπάτια. Γιατί η ουσία των αντιδραστικών αλλαγών στο Λύκειο είναι ότι η
    επίθεση είναι εδώ και κλιμακώνεται.
    agkinekp.blogspot.gr
    4 Σεπτέμβρη '18