Δευτέρα, 7 Δεκεμβρίου 2015




Αγωνιστικές Κινήσεις Εκπαιδευτικών




Βραδή Ευγενία (2ο Γυμνάσιο Ασπ/γου)



Γιούτσος Γεώργιος (4ο Γυμ.Ασπ/γου)




Μπαζοδήμος Επαμεινώνδας(Νώντας)(2ο ΕΠΑΛ Ελευσίνας)




Σταυρακάκη Ουρανία (2ο Γυμνάσιο Ασπ/γου)





τρεις συγχύσεις, δύο ανάγκες, μια η διέξοδος

τρεις συγχύσεις, δύο ανάγκες, μια η διέξοδος

από τις ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΕΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ

Ενόψει των εκλογών για ΔΣ της ΕΛΜΕ Καρδίτσας(8/12) έχει ανοίξει η συζήτηση στον κλάδο για πολλά ζητήματα και το σημείωμα αυτό επιχειρεί -με κωδικό τρόπο-να συμβάλει στη συζήτηση.

Σύγχυση πρώτη:
 η ανάσχεση της επίθεσης που δεχόμαστε, πολύ περισσότερο η ανατροπή της δεν μπορεί να γίνει με αυτοματισμούς, δεν είναι υπόθεση μιας ριξιάς, δεν θα τη «φέρουμε» στον αντίπαλο. Πολύ περισσότερο δεν είναι ζήτημα επιχειρημάτων που θα τεθούν από τη μεριά μας και θα τον «πείσουν». Αυτό το «μακρύ ταξίδι της μέρας μέσα στη νύχτα», απαιτεί παρατεταμένο αγώνα, απαιτεί θυσίες, κατεύθυνση και συνδικαλιστική διέξοδο που θα ενώνει όλον τον κλάδο αλλά και θα τον συνδέει με του αγώνες όλων των εργαζόμενων.


Σύγχυση δεύτερη: Το σημερινό σχολείο, όσο αυτό του «χθες» που περιείχε σημαντικές εργασιακές, δημοκρατικές και μορφωτικές κατακτήσεις, όσο και αυτό το «όσο το δυνατό λιγότερο σχολείο» για τα παιδιά του λαού που πάνε να φτιάξουν, είναι το σχολείο της εξαρτημένης αστικής τάξης. Δεν είναι το σχολείο «μας». Και το σύστημα διδασκαλίας παραμένει η διδασκαλία του συστήματος.

Σύγχυση τρίτη: Το συνδικαλιστικό κίνημα και η αριστερά δεν «συγκυβερνούν», ούτε «συνδιοικούν» το σχολείο, ούτε ο προνομιακός χώρος αγώνων είναι οι σύλλογοι διδασκόντων. Γιατί τα μόνο πεδία που πραγματικά το συνδικαλιστικό μας κίνημα και ο λαός γενικότερα μπορούν να έχουν σε μια πορεία το «πάνω χέρι» δεν είναι ούτε τα ΠΥΣΔΕ, ούτε τα διευρυμένα πειθαρχικά συμβούλια, και οι εκλογές διευθυντών στο σύλλογο διδασκόντων. Είναι τα σωματεία, οι σύλλογοι, τα σχολεία εκεί που πρέπει να συγκροτηθεί εκ νέου το συνδικαλιστικό κίνημα χειραφετημένο από κράτος-διοίκηση.

Ανάγκη πρώτη: Η κοινή δράση των αριστερών, αγωνιστικών, ριζοσπαστικών δυνάμεων. Όχι η ευκαιριακή εκλογική συγκόλληση ψηφοδελτίων αλλά η αγωνιστική σύμπραξη και η κοινή συμπόρευση καθημερινά και με διάρκεια. Η κοινή δράση δεν είναι συγκρότηση παράταξης, αλλά συγκέντρωση δυνάμεων γύρω από κοινούς στόχους που αναδεικνύουν τα μέτωπα της επίθεσης του συστήματος και η ταξική πάλη. Ο σκοπός της είναι να ευνοήσει την εκδήλωση εστιών αντίστασης, πολλαπλασιάζοντας στην πραγματικότητα τις διαθέσιμες δυνάμεις, και όχι απλώς αθροίζοντάς τις, αφού όταν αποκτάει υπόσταση προσφέρει τη δυνατότητα εμπλοκής σε κινηματικά γεγονότα ενός ευρύτερου δυναμικού αγωνιστών που δεν έχει απαραίτητα κάποια πολιτική στέγη. Από την άλλη, δεν μπορεί να κουκουλώνει τις πραγματικές διαφορές που υπάρχουν. Ίσα-ίσα, απαιτεί την ιδεολογική-πολιτική διαπάλη στους κόλπους της. Χρειάζεται λοιπόν να ενωθούμε! Όχι να εμπορευθούμε την ενότητα. Όχι να υποκρινόμαστε τους ακομμάτιστους. Χρειάζεται να ενωθούμε για να απομονώσουμε τις δυνάμεις του συστήματος και για να ξεπεράσουμε τις δυνάμεις της υποταγής. Χρειάζεται να ενωθούμε για να αγωνιστούμε μαζικά και μαχητικά για όσα μας κλέβουν και για όσα μας ανήκουν! Και αυτή η ενότητα χρειάζεται ευθύ πολιτικό λόγο και στάση ενάντια σε εκλογικές μανούβρες και στρογγυλέματα. Και για αυτή την ενότητα επιμέναμε και θα επιμείνουμε στην κατεύθυνση της Κοινής Δράσης, με κάθε σχήμα, κάθε αγωνιστή, κάθε συνάδελφο, που θέλει να συμβάλλει για να ανθίσει η αντίσταση, για να μπει τέλος στην απογοήτευση και την ανημποριά, για να σηκώσουμε αγώνες απέναντι στην επίθεση του συστήματος,.

Ανάγκη δεύτερη: Η συλλογική στάση και η οργανωμένη διεκδίκηση και πάλη, κόντρα στη διαίρεση και στη ψευδαίσθηση της «ατομικής λύσης». Δηλαδή η ΕΛΜΕ το σωματείο ΜΑΣ. Χώρος δημοκρατικής συζήτησης, συλλογικών αποφάσεων, μαζικής ενωτικής δράσης, απολογιστικής συζήτησης, ξανά δράσης κοκ. Μ’ άλλα λόγια χώρος συγκρότησης των εκπαιδευτικών για υπεράσπιση κατακτήσεων και διεκδίκηση δικαιωμάτων. Όχι η ΕΛΜΕ δεν είναι γραφείο τύπου. Το σωματείο δεν είναι δικηγορικό γραφείο νομικών γνωμοδοτήσεων και αποστολής εξώδικων, ούτε διαμεσολαβητής ρουσφετιών και εξυπηρετήσεων. Η πίεση στον αντίπαλο δεν είναι οι συναντήσεις με τους υπουργούς. Ο δρόμος του αγώνα δεν είναι οι 24ωρες απεργίες χωρίς σχέδιο και προοπτική. Οτιδήποτε δηλαδή συντελεί, στην ανάθεση της υπόθεσης, στη διατήρηση της ηττοπάθειας και στην απόσυρση του κόσμου από το πεδίο της πάλης. Πρέπει άμεσα να συγκροτηθούν επιτροπές αγώνα, δίκτυα συντονισμού, πρωτοβουλίες δράσης. Το κίνημα δεν μπορεί να περιμένει τις πολιτικές εξελίξεις. Με την πάλη του μπορεί και να τις διαμορφώνει.

Η ΔΙΕΞΟΔΟΣ: Οι δρόμοι που ανοίγονται μπροστά μας είναι δυο, ανεξάρτητα αν τους αναγνωρίζουμε ως τέτοιους. Ο δρόμος της υποταγής, των ευκολιών, των αυταπατών. Τον έχουμε βαδίσει και στο τέλος του είχε γκρεμό. Ο άλλος δρόμος, ο ΔΙΚΟΣ ΜΑΣ ΔΡΟΜΟΣ είναι δύσκολος και δύσβατος αλλά και αληθινός. Είναι ο δρόμος της σύγκρουσης με την κυβέρνηση, τα ξένα και ντόπια αφεντικά της και τα δεκανίκια της. Είναι ο δρόμος της αναμέτρησης με αυτούς που μας στερούν τη ζωή. Είναι η επιλογή που θα ανακόψει τη βάρβαρη επίθεση. Για να δημιουργηθεί ένα Μέτωπο Αντίστασης εργαζομένων και λαού. Για να συμβάλλουμε και μεις οι εκπαιδευτικοί με τις αντιστάσεις μας σε αυτό. Συγκροτώντας ένα συνεκτικό και περιεκτικό πρόγραμμα διεκδίκησης-υπεράσπισης δικαιωμάτων που θα διατυπώνουν τα σημερινά αιτήματα των αναγκών μας για μισθούς, συντάξεις που να μπορεί να ζει κανείς, για δωρεάν υγεία-περίθαλψη, για δωρεάν –δημόσια εκπαίδευση για την ελευθερία στη σκέψη, έκφραση και δράση μέσα στο σχολείο. Απορρίπτοντας αυτά που φέρνει ο «μονόλογος» υπουργείου- ΟΟΣΑ αποφασίζοντας σε Γενικές Συνελεύσεις ένα νέο κύκλο αγώνων με σχέδιο και προοπτική.

Απολογισμός.....


Δεν ξέρω αν καταφέραμε να αλλάξουμε πολλά με την παρέμβαση μας στο σωματείο.Δεν ξέρω αν δημιουργήσαμε έστω και μια ρωγμή στην πολιτική της αδράνειας και της υποταγής!Δεν ξέρω αν κατορθώσαμε να ακουστούμε από τους συναδέλφους μας και να σπάσουμε έστω και λίγο μαζί τη λογική του μονόδρομου του συστήματος.Ξέρω σίγουρα πως ήμαστε και θα είμαστε εκεί σε κάθε ξέσπασμα αγωνιστικής δράσης,όλων εκείνων που συνθλίβονται απο την αδιέξοδη,απάνθρωπη,αντιεκπαιδευτική πολιτική του συστήματος,που έχει βάλει στο στόχαστρο τη δωρεάν εκπαίδευση και τους φτωχούς μαθητές μας,υψώνοντας όλο και πιο ανυπέρβλητους ταξικούς φραγμούς.Εκεί βρισκόμαστε, σε κάθε αγώνα των διαθέσιμων,σε κάθε αγώνα αναπληρωτών,σε κάθε απεργία,σε κάθε κινητοποίηση,σε κάθε προσπάθεια αξιολόγησης,που μας βυθίζει στην πειθάρχηση και την καταστολή.Μπορεί σήμερα τα σχολειά μας να μην είναι ίδια κι οι συνάδελφοι μας να μην αισθάνονται τη συντροφική αλληλεγγύη,αλλά εμείς πιστεύαμε και πιστεύουμε στη δύναμη του λαού.Στη δύναμη των συναδέλφων να ξανασηκωθούν και να πάρουν την υπόθεση στα χέρια τους ξεμπλέκοντας οριστικά με όλους αυτούς που τους βάζουν τρικλοποδιά σε κάθε προσπάθεια ανάτασης και δίνουν τα πάντα για να τους πείσουν ότι δε μπορούν να παλέψουν,"δεν υπάρχουν οι όροι και οι προϋποθέσεις",δεν το εννοούσαμε πως θέλαμε να σπάσουμε τον τρόμο και να απεργήσουμε μέχρι την τελική νίκη.Γιατί εμείς οι εκπαιδευτικοί δε δεχόμαστε σα μονόδρομο την υποταγή.Και θα δώσουμε τους αγώνες του μέλλοντος δείχνοντας και στα παιδιά μας το δρόμο.Πώς αν δεν αγωνιστούν,θα ζήσουν μια ζωή σα σκλάβοι.
Να παλέψουμε συνάδελφοι μου,να διεκδικήσουμε εκπαίδευση ,δουλειά,ασφάλιση,ελευθερίες,ΕΙΡΗΝΗ,που μέρα με τη μέρα βλέπουμε να πυκνώνουν τα σύννεφα του πολέμου.Γιατί η συνείδηση μας δεν αντέχει άλλους πνιγμένους,νεκρούς,ξεριζωμένους απο τους πολέμους των ιμπεριαλιστών.Γιατί το πιο πολύτιμο μάθημα που μπορούμε να διδάξουμε είναι το μάθημα του ΑΓΩΝΑ!για να αλλάξουμε τους θλιβερούς, καταθλιπτικούς συσχετισμούς σε ελπίδα και προοπτική .Για να επαναδιεκδικήσουμε το δικαίωμα μας στη ζωή.Εκει είμαστε και θα είμαστε πάντα!


Ουρανία Σταυρακάκη 
μέλος των Αγωνιστικών Κινήσεων Εκπαιδευτικών