Τρίτη, 19 Φεβρουαρίου 2013

ΠΑΙΡΝΟΥΜΕ ΤΗΝ ΥΠΟΘΕΣΗ ΤΗΣ ΑΠΕΡΓΙΑΣ ΣΤΙΣ 20/2 ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΜΑΣ


 
ΚΟΝΤΡΑ ΣΤΗΝ ΗΤΤΟΠΑΘΕΙΑ, ΤΗ ΜΟΙΡΟΛΑΤΡΙΑ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΕΠΙΔΙΩΞΕΙΣ ΤΩΝ ΕΡΓΑΤΟΠΑΤΕΡΩΝ
ΠΑΙΡΝΟΥΜΕ ΤΗΝ ΥΠΟΘΕΣΗ ΤΗΣ ΑΠΕΡΓΙΑΣ ΣΤΙΣ 20/2 ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΜΑΣ
·        «…Πάλι 24ωρη!!! Δεν αντέχεται η κοροϊδία από τους συνδικαλιστές. Δε τους χαρίζω  το μεροκάματο!!!»

·        « …Πρέπει να εξετάσουμε ξανά το πλαίσιο των απεργιών. Δεν γίνεται να ισχύουν τα ίδια από το ’82…Να κλείσουμε τους λογαριασμούς που έχουμε από το ’75!!!...»[Βρούτσης –Δένδιας]

·        «Ο χώρος της παιδείας που αριθμεί περισσότερους από 150.000 εργαζομένους, θα αποτελέσει  μια από τις τρεις βασικές δεξαμενές της διαθεσιμότητας» [Έθνος 9/2/]

Συναδέλφισσες - συνάδελφοι
Εκεί που τελειώνουν οι δικές μας σκέψεις, αρχίζουν οι σχεδιασμοί της κυβέρνησης και των ντόπιων και ξένων αφεντικών της. Η απεργία, η διαδήλωση, η κατάληψη, δηλαδή ο ΑΓΩΝΑΣ και η ΠΑΛΗ ήδη βρίσκονται σε ΚΑΘΕΣΤΩΣ ΠΑΡΑΝΟΜΙΑΣ και επιδιώκεται και η θεσμική-νομοθετική απαγόρευσή τους. Η μόνη ανάκαμψη και ανασυγκρότηση στον τόπο μας, αφορά την  καταστολή  την τρομοκράτηση, τελικά τη φασιστικοποίηση της δημόσιας ζωής. Με «νόμο και τάξη» επιχειρούν να επιβάλουν «σιγή νεκροταφείου» στη κοινωνία αλλά και μέσα στα σχολεία μας. Στοχεύουν στο τσάκισμα του λαϊκού κινήματος ώστε να είναι αδύναμο να αναμετρηθεί με τη βαρβαρότητα. Γιατί το μόνο που συνεχίζουν να φέρνουν στο λαό και τη νεολαία είναι κι άλλες δόσεις από  δάκρυα και αίμα και άλλη εξαθλίωση, απολύσεις, ανεργία, δυστυχία, αμορφωσιά σε μια Ελλάδα εξαρτημένη και ρημαγμένη.

                Γνωρίζουμε ΟΛΟΙ ΜΑΣ ότι οι συνδικαλιστικές ηγεσίες σε ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ-ΟΛΜΕ-ΔΟΕ όταν προκηρύσσουν ΑΠΕΡΓΙΑ το κάνουν είτε για «ξεκάρφωμα», είτε για να μας θυμίσουν την ύπαρξη τους, είτε γιατί πιέζονται από τις εξελίξεις και τις διαθέσεις των εργαζομένων, αλλά σε κάθε περίπτωση κοινός τόπος είναι η απουσία προοπτικής,  οι ασυνέχειες ( 24ωρη απεργία από δίμηνο σε δίμηνο) που  το μόνο που προκαλούν αυτές οι «άσφαιρες τουφεκιές» είναι απέχθεια και οργή. Και φυσικά παράγουν απογοήτευση, αμφιβολίες για την αναγκαιότητα και τη χρησιμότητα των σωματείων, του συνδικαλισμού και της συλλογικής στάσης. Μόνο που αυτό ακριβώς είναι που και ίδιοι επιδιώκουν: μας θέλουν στη γωνία υποταγμένους και ανήμπορους για να αναπαράγονται, συνεχίζοντας να κάνουν τη μόνη δουλειά που ξέρουν. Τα ρουσφέτια, τις ρεμούλες και το ατομικό τους βόλεμα.

Συναδέλφισσες και συνάδελφοι το «ΝΟΗΜΑ» που λείπει από την προκήρυξη των εργατοπατέρων για την ΑΠΕΡΓΙΑ στις 20/2 πρέπει να το δώσουμε ΕΜΕΙΣ. ΑΠΕΡΓΟΥΜΕ και ΔΙΑΔΗΛΩΝΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΙΣ ΔΙΚΕΣ ΜΑΣ ΑΝΑΓΚΕΣ. ΓΙΑ ΝΑ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΟΥΜΕ ΞΑΝΑ ΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ. Για να έχουμε συναδέλφισσες  και συνάδελφοι, εισόδημα, περίθαλψη, για να μη μας κατασχέσουν το σπίτι και κλείσουν το σχολείο μας, για να μην πεινάνε οι μαθητές μας, για να έχουμε μόρφωση και εργασία και όχι αμάθεια, απολύσεις και ανεργία, για να έχουμε δημοκρατία, δικαίωμα στον αγώνα και όχι τρομοκρατία και φασισμό. Σ’ αυτή την προσπάθεια πρέπει ΟΛΟΙ ΝΑ (ΕΠΙ)ΣΤΡΑΤΕΥΘΟΥΜΕ.

Να πάρουμε την υπόθεση στα χέρια μας και να θέσουμε την ιδέα αυτή ο καθένας μας στο χώρο του. Το κλείσιμο όλων των σχολείων στην περιοχή μας και πανελλαδικά στις 20/2 θα στείλει πρώτα απ’ όλα ένα ΜΗΝΥΜΑ ΣΕ ΜΑΣ ΤΟΥΣ ΙΔΙΟΥΣ. Μήνυμα ενότητας και συγκρότησης του κλάδου, μήνυμα για το τέλος της ανημποριάς και της αδράνειας, μήνυμα αυτοπεποίθησης ότι μπορούμε να παλέψουμε μαζικά και οργανωμένα. ώστε να  δούμε την επόμενη μέρα σαν αφετηρία να ξεκινήσουμε πραγματικό και όχι εικονικό αγώνα. Με τη διεξαγωγή Γενικών Συνελεύσεων σε κάθε ΕΛΜΕ και Διδασκαλικό σύλλογο που θα αποφασίσουν τα πρώτα βήματα του παρατεταμένου αγώνα διαρκείας που απαιτούν οι στιγμές.

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΤΩΝ  ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ

ΟΛΟΙ ΠΑΡΟΝΤΕΣ ΣΤΙΣ ΓΕΝΙΚΕΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΕΙΣ
ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΣΥΛΛΑΛΗΤΗΡΙΑ
Διεκδικούμε ζωή με δικαιώματα στο εισόδημα, στη στέγαση,
στο φαγητό, στη σύνταξη, στην υγεία, στην παιδεία,
στις πολιτικές και συνδικαλιστικές ελευθερίες



Αγωνιστικές Κινήσεις Εκπαιδευτικών 

Τετάρτη 20 Φλεβάρη: ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ Να απεργήσω;


Τρίτη, 19 Φεβρουαρίου 2013

Γιατί να απεργήσω; Με φτάνουν τόσα προβλήματα που έχω. Με μείωσαν το μισθό, μου έκοψαν τα δώρα, με φορτώνουν φόρους και χαράτσια… Δεν αντέχω να χάσω και το μεροκάματο της απεργίας. Χθες, πάλι δεν έφτασαν τα λεφτά στο σούπερ μάρκετ. Έχω και τα φροντιστήρια των παιδιών απλήρωτα. Πετρέλαιο δεν βάλαμε ούτε φέτος στην πολυκατοικία - πάλι καλά που βόηθησε ο καιρός! Θέλουν και τα παιδιά χαρτζιλίκι… Δεν βγαίνω!
Θα μου πεις, τουλάχιστον έχω τη δουλειά μου. Για πόσο ακόμα βέβαια, δεν ξέρω. Ο γείτονας απολύθηκε, ο αδελφός μου κοντεύει χρόνο απλήρωτος, ανασφάλιστη και με μισό μισθό δουλεύει η νύφη μου… Έφτασαν οι άνεργοι νάναι περισσότεροι από τους εργαζόμενους! Και μ’ ένα μισθό στο σπίτι δεν βγαίνει. Το ξέρω, υπάρχουν και χειρότερα! Αλλά και να δουλεύεις για πενταροδεκάρες, χωρίς δικαιώματα και με την απειλή της απόλυσης; Ποια άραγε είναι τα χειρότερα;
Είναι και οι απειλές του αφεντικού. Αφορμή ψάχνει για να με διώξει. Δεν σηκώνουμε κεφάλι στη δουλειά. Απλήρωτα μηνιάτικα, απλήρωτες υπερωρίες, απλήρωτα νυχτερινά, απλήρωτα Σαββατοκύριακα… Και τα ένσημα μισά. «Μειωμένη απασχόληση» σου λέει, «εκ περιτροπής εργασία» και τρέχα γύρευε… Αλλά τα ίδια δεν συμβαίνουν στις ΔΕΚΟ και στο Δημόσιο; Και κει «διαθεσιμότητες», «μετατάξεις», «κλείσιμο φορέων», «αξιολογήσεις», «απολύσεις»… Αλήθεια, όλοι αυτοί που σήμερα είναι απολυμένοι, να απεργούσαν άραγε όταν είχαν δουλειά;
«Δεν θα πάρουμε πρόσθετα μέτρα» μας λένε Σαμαράς-Βενιζέλος και Κουβέλης. Και κάθε μέρα νέα μέτρα μας ανακοινώνουν. Δεν θα σταματήσουν αν δεν τους σταματήσουμε. Τώρα θέλουν να μας καταργήσουν και αυτές τις Συλλογικές Συμβάσεις. Ότι απέμεινε δηλαδή. Κι άλλη μείωση στο μισθό, και άλλο πετσόκομμα στα επιδόματα. Άντε μετά να διαπραγματευτείς μόνος σου με τον εργοδότη. Σαν να τον ακούω από τώρα: «Τόσα κι άμα θες»! Και μήπως μπορείς να τους σταματήσεις με μια 24ωρη; ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ ρίχνουν τουφεκιές στον αέρα. Απεργίες στο ξεκάρφωτο. Χωρίς στόχο, χωρίς κλιμάκωση, χωρίς συνέχεια. Μ’ αυτά που κάνουν περισσότερο βοηθάνε τη κυβέρνηση παρά αντιστέκονται στα μέτρα. Να μας απογοητεύσουν θέλουν και να ξεφουσκώσουν την οργή μας. Να μην αντιστεκόμαστε, να μην αγωνιζόμαστε.
Δεν είδες και τους άλλους; Για Συλλογική Σύμβαση και για να πληρωθούν τα δεδουλευμένα τους απεργούσαν οι ναυτεργάτες και στο ΜΕΤΡΟ, για τα αυτονόητα δηλαδή, και η κυβέρνηση τους απάντησε με επιστράτευση! «Αποφασίζομεν και διατάσομεν». ΜΑΤ στο ΜΕΤΡΟ, ΜΑΤ στα λιμάνια, ΜΑΤ στους αγρότες… Δεν διστάζουν σε τίποτα. Φασιστικοποίηση της δημόσιας ζωής. Όλα για το μεγάλο κεφάλαιο και την ξένη ακρίδα, την ΕΕ, το ΔΝΤ. Βγαίνεις από τα ρούχα σου! Και να θέλεις δεν μπορείς να μην θυμώσεις, να μην εξοργιστείς, να μην αντισταθείς.
Τα λέμε όλα αυτά στη δουλειά. Και στον καφέ και στο τσίπουρο όλο γι αυτά συζητάμε. Και όλοι βρίζουμε, και όλοι σιχτιρίζουμε, και όλοι αγανακτούμε. Όμως αυτό δεν φτάνει, το ξέρω. Αλλά και τι θα γίνει άμα εγώ απεργήσω; Οι περισσότεροι στη δουλειά πάλι δεν θα απεργήσουν. Γιατί έτσι μας θέλουν, ανοργάνωτους, ο καθένας μόνος του, να ιδιωτεύουμε. Και οι εργατοπατέρες, δεκανίκια της κυβέρνησης είναι, ίδιοι και όμοιοι με τα κόμματά τους. Μετέτρεψαν τα συνδικάτα σε σφραγίδες, έδιωξαν τον κόσμο από τα σωματεία, διέλυσαν τους συλλόγους. Τα ίδια και στο δικό μας σωματείο. Ούτε μια συνέλευση δεν κάλεσαν, να συζητήσουμε, να αποφασίσουμε, να δράσουμε ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ. Μόνο στις εκλογές μας θυμούνται. 
Γι αυτό σου λέω, δύσκολα τα πράγματα. Για να αλλάξει η κατάσταση πρέπει να γίνουν πολλά. Θέλει πολύ πλάτη. Και από τον καθένα μας. Να πάρουμε δηλαδή εμείς οι εργαζόμενοι και οι άνεργοι την υπόθεση στα χέρια μας. Να πάρουμε τους αγώνες στα χέρια μας. Να πάρουμε τα σωματεία και τα συνδικάτα στα χέρια μας. Να τα ζωντανέψουμε. Να φτιάξουμε καινούργια εκεί που δεν υπάρχουν. Να βάλουμε μπροστά τα δικά μας συμφέροντα, τα συμφέροντα των πολλών, της τάξης μας. Πολύ δύσκολα όλα αυτά, το ξέρω. Είναι σαν να ξεκινάς από την αρχή. Αλλά και ποιος άλλος δρόμος υπάρχει; 
Τα σκέφτομαι όλα αυτά. Τα σκέφτομαι και τα ξανασκέφτομαι. Και όσο το σκέφτομαι, τόσο πεισμώνω, τόσο πείθομαι, τόσο το αποφασίζω:
Θα απεργήσω!
Πρωτοβουλία Εργαζόμενων Καρδίτσας