Δευτέρα, 16 Οκτωβρίου 2017

Βικτόρια Ερτλ: «Κιντανίλια, Κιντανίλια… Οι νύχτες σου πια δεν θα είναι ειρηνικές…»

Βικτόρια Ερτλ: «Κιντανίλια, Κιντανίλια… Οι νύχτες σου πια δεν θα είναι ειρηνικές…»


Στη συνοικία Κοπακαμπάνα, κοντά στο κέντρο της Λα Παζ, πίσω από ένα ψηλό περίβολο με κόκκινα τούβλα εκτείνεται το γερμανικό νεκροταφείο. Φτιάχτηκε το 1950 σε οικόπεδο που αγόρασε η παροικία με έξοδα της οποίας κτίστηκε και το παρεκκλήσι. Πολύ κοντά στην είσοδο, υπάρχει μια επιτύμβια ακατέργαστη πέτρινη πλάκα που επάνω της είναι χαραγμένη η λιτή επιγραφή «Μόνικα Ερτλ 1937-1973». Η πέτρα προέρχεται από τις κορυφές του βουνού Τσακαλτάγια, της γέφυρας των ανέμων στην γλώσσα των Ινδιάνων, ύψους πέντε χιλιάδων μέτρων στη βολιβιανή Κορδιλιέρα. Τάφος στην πραγματικότητα δεν υπάρχει. Το σώμα της νεαρής γυναίκας ποτέ δεν δόθηκε στην οικογένειά της και είναι ακόμη άγνωστο τι έχει απογίνει. Το μνήμα όμως παραμένει φροντισμένο. Και κάθε χρόνο, τέτοιο καιρό, ανώνυμοι περαστικοί αφήνουν λίγα λουλούδια πάνω του. Σε ένδειξη σεβασμού στη γυναίκα που όχι μόνο αποστάτησε από την τάξη, την κοινότητα και την οικογένειά της αλλά έγινε η Νέμεση για έναν από τους στυγερούς δολοφόνους του Ερνέστο Γκεβάρα ντε λα Σέρνα.Ήταν πρωταπριλιά του 1971 όταν μια νεαρή κοπέλα, με πρόφαση την έκδοση ταξιδιωτικών εγγράφων, μπήκε ψύχραιμα στο προξενείο της Βολιβίας στο Αμβούργο. Όταν βρέθηκε πρόσωπο με πρόσωπο με τον πρόξενο δεν δίστασε ούτε στιγμή. Με τρεις πυροβολισμούς τον αποτέλειωσε και γρήγορα εξαφανίστηκε. Η γερμανική αστυνομία που έφτασε λίγο μετά βρήκε πεταμένα στο πάτωμα μια γυναικεία περούκα, το περίστροφο και ένα χειρόγραφο μήνυμα στα ισπανικά: Νίκη ή θάνατος! 

Ο Ρομπέρτο Κιντανίλια Περέιρα, απόστρατος αξιωματικός του βολιβιανού στρατού, δεν βρέθηκε από τύχη στο προξενείο του Αμβούργου. Ήταν η ανταμοιβή αλλά κυρίως το καταφύγιο που του παρείχαν τα αφεντικά του. Επικεφαλής συνταγματάρχης του αποσπάσματος που έπιασε τον Τσε, πήρε μέρος στην κακοποίησή του, ήταν αυτός που έδωσε την τελική διαταγή για την εκτέλεση αλλά και για το βάρβαρο κόψιμο χεριών από το ύψος των καρπών. Μπροστά στο νεκρό σώμα του Αργεντίνου επαναστάτη, μέσα στο πλυσταριό στο Βαγιεγκράντε, ο συνταγματάρχης φωτογραφήθηκε φουσκωμένος σαν διάνος. Ακριβώς με τον ίδιο κομπασμό στάθηκε μπρος στους δημοσιογράφους επιδεικνύοντας το νεκρό σώμα του Γκίντο Αλβάρο Περέδο Λέιτε, τον Σεπτέμβριο του 1969 στη Λα Παζ. Από τους πρωταγωνιστές του ημερολόγιου της Βολιβίας, ο Ίντι, μέλος της ΚΕ του ΚΚ Βολιβίας, ήταν ένας από τους έξι αντάρτες που κατάφεραν να γλυτώσουν από τον θανατηφόρο κλοιό στο φαράγγι του Τσούρο. Συνέχισε ως επικεφαλής του αντάρτικου μέχρι που πιάστηκε. Ακολούθησαν σκληρά βασανιστήρια, σε σημείο που του τσάκισαν την σπονδυλική στήλη.

Πορτραίτο της Μόνικα Ερτλ από τον ζωγράφο Cona Varer

Επικεφαλής των βασανιστών ήταν ο Ρομπέρτο Κιντανίλια. Στο διάστημα στο οποίο ο Ίντι ξαναμπήκε στη Βολιβία και δημοσίευσε το κείμενο «Επιστρέφουμε στα βουνά», συνδέθηκε με τη Μόνικα Ερτλ. Γεννήθηκε ένας έρωτας που φούντωσε μέσα στις δυσκολίες. Η Ερτλ είχε ήδη παρατήσει την οικογένεια και έναν τυπικό γάμο και είχε περάσει στην παρανομία με το ψευδώνυμο Ιμίλλα. Γίνεται μέλος του βολιβιανού Εθνικού Απελευθερωτικού Στρατού. Όπως ο βίαιος θάνατος του Τσε ήταν το έναυσμα για το πέρασμα στην άλλη όχθη, έτσι και η άγρια δολοφονία του Ίντι σφράγισε την απόφαση της Μόνικα για εκδίκηση. Σε ένα χειρόγραφο το 1970 αποτύπωνε με έναν στίχο αυτό που σχεδίαζε: «Κιντανίλια, Κιντανίλια… Οι νύχτες σου πια δεν θα είναι ειρηνικές… Άρπαξες την ζωή από τον Ίντι. Και μαζί του και όλο τον λαό».

Γεννημένη στα 1937 στη βόρεια Βαυαρία, τίποτε δεν προϊδέαζε πως η ζωή της θα είχε αυτή την περιπετειώδη πορεία. Κόρη του Χανς Ερτλ, του φωτογράφου του Ρόμελ και πιθανόν της ναζί σκηνοθέτριας Λένι Ρίφενσταλ, αναγκάστηκε να ακολουθήσει τις αποφάσεις του πατέρα της. Όπως και πολλοί άλλοι ναζί αξιωματούχοι, ο Ερτλ ακολούθησε τον «δρόμο των ποντικιών» και κατέφυγε στη Λατινική Αμερική. Στη Βολιβία αγοράζει μια φάρμα και ενσωματώνεται άνετα στη γερμανική παροικία που είναι γεμάτη φυγάδες-ναζί. Οι περισσότεροι από αυτούς βρίσκονται κάτω από την προστασία του καθεστώτος αλλά και των Αμερικάνων. Ανάμεσα στους συχνούς φιλοξενούμενους του Ερτλ ήταν και ο Κλάους Αλτμαν. Το ψευδώνυμο με το οποίο ο Κλάους Μπάρμπι, ο ναζί χασάπης της Λυών ζούσε μια νέα ζωή και είχε γίνει σύμβουλος πληροφοριών στον βολιβιανό στρατό. Μέσα σε αυτό το περιβάλλον ενηλικιώθηκε η νεαρή Μόνικα. Παρά την απόσταση που την χώριζε από την κοινωνική κατάσταση στη νέα πατρίδα της, οι εικόνες της φτώχειας και της σκληρής εκμετάλλευσης και καταπίεσης που βίωναν ιδιαίτερα οι μεταλλωρύχοι και οι αγρότες-Ινδιάνοι την επηρέασαν. Σιγά-σιγά άρχισε να αλλάζει και να συγκρούεται με το περιβάλλον και τον πατέρα της. Όταν πήρε την απόφαση να φύγει και να μπει στις γραμμές του αντάρτικου, εκείνος σε ένα καυγά την ρώτησε ειρωνικά «Ετοιμάζεστε να μετατρέψετε τους πιθήκους σε μαοϊκούς;».

Η Μονικα Ερτλ ξαναγύρισε στην Βολιβία παρότι επικηρυγμένη για την εκτέλεση του Κιντανίλια. Ξεκίνησε να σχεδιάζει την απαγωγή του Κλάους Μπάρμπι με σκοπό να τον οδηγήσει στην Ευρώπη για να δικαστεί για τα εγκλήματά του. Ο χασάπης της Λυών δεν γλύτωσε εν τέλει την καταδίκη αλλά αυτό έγινε πολύ αργότερα. Δικτυωμένος στην Λα Παζ με τις υπηρεσίες του καθεστώτος, έμαθε για τα σχέδιο και μπήκε στο κυνήγι της Μόνικα. Στις 12 Μαΐου του 1973, η τολμηρή Γερμανίδα με την λατινοαμερικάνικη ψυχή πέφτει σε ενέδρα και δολοφονείται. Ακόμη και στον πατέρα της, που ήταν υπεράνω πάσης υποψίας, δεν αποκάλυψαν το σημείο που πέταξαν το σώμα της. Και νεκρή η Μόνικα Ερτλ για την εξουσία ήταν επικίνδυνη ...

ΔΙΑΒΑΣΤΕ το πολύ καλό κείμενο του Γρηγόρη Τραγγανίδα στο www. toperiodiko.gr, με τίτλο «Μόνικα Ερτλ: Η εκδίκηση του ονείρου», από το οποίο δανειστήκαμε και διασταυρώσαμε μερικά στοιχεία. Επίσης, το πλούσιο σε φωτογραφικό υλικό άρθρο του Hernando Calvo Ospinawww.lapluma.net/es/index.php/articulos/opinion/8691-2016-10-09-22-00-03.html.

ΑΘΕΑΤΟΣ ΚΟΣΜΟΣ

Να δεις τι σου έχω για μετά… (Ξαναδιαβάζοντας το μνημόνιο στο σημειο που αφορά την εκπαίδευση)



Να δεις τι σου έχω για μετά…
(Ξαναδιαβάζοντας το μνημόνιο στο σημειο που αφορά την εκπαίδευση)

«Οι αρχές θα διασφαλίσουν τον περαιτέρω εκσυγχρονισμό του τομέα της εκπαίδευσης σύμφωνα με τις βέλτιστες πρακτικές της ΕΕ, …σε συνεργασία με τον ΟΟΣΑ και ανεξάρτητους εμπειρογνώμονες…. Μεταξύ άλλων, η επανεξέταση θα αξιολογήσει την υλοποίηση της μεταρρύθμισης του «Νέου Σχολείου», …την αποδοτικότητα και αυτονομία των δημόσιων εκπαιδευτικών μονάδων, την αξιολόγηση και διαφάνεια σε όλα τα επίπεδα…, και θα προτείνει συστάσεις σύμφωνα με τις βέλτιστες πρακτικές των χωρών του ΟΟΣΑ».
ΜΝΗΜΟΝΙΟ (2015). Ν. 4336, ΦΕΚ 94, τ.Α΄, 14-8-2015, (σελ. 1026-1027).

Αν θέλουμε να έχουμε κάποιες απαντήσεις στο ποιοι είναι οι στόχοι της κυβέρνησης και του υπουργείου Παιδείας, θα πρέπει να πάμε δύο χρόνια πίσω, στην υπογραφή του 3ου μνημονίου το καλοκαίρι του 2015. Ας δούμε μόνο τέσσερις πτυχές από όσα μας εξαγγέλθηκαν, βιώνουμε ή μας περιμένουν .
Αξιολόγηση:
Το Υπουργείο επιχειρεί αναβάθμιση της Α.ΔΙ.Π.Π.Δ.Ε. (που θα καταργούνταν). Αυτό σημαίνει ότι η αξιολόγηση με τη μορφή της αυτοαξιολόγησης θα προχωρήσει αφού είναι δέσμευση της Κυβέρνησης στο ντόπιο και ξένο κεφάλαιο, ενώ αναφέρεται ρητά στο Μνημόνιο. Στην τελευταία μάλιστα ετήσια έκθεση της η Α.ΔΙ.Π.Π.Δ.Ε  θεωρεί καλύτερη μέθοδο αξιολόγησης την αυτοαξιολόγηση, κρατώντας την εξωτερική αξιολόγηση σε εφεδρεία προς το παρόν. Αυτό που προέχει, πάντα σύμφωνα με την ίδια έκθεση, είναι να εμπεδωθεί η κουλτούρα της αξιολόγησης.
Φυσικά, ένα από τα κύρια προβλήματα του Υπουργείου είναι πολιτικό: Πώς να εφαρμόσει από την μια την αξιολόγηση,  ενώ από την άλλη να την παρουσιάσει διαφορετική από αυτή του 2013-4, ενάντια στην οποία είχε υψώσει κορώνες τότε ο ΣΥΡΙΖΑ και οι ΣΥΝΕΚ στην εκπαίδευση.
Μαθητεία: Η Μαθητεία είναι σαφής επιταγή της Τρόικας, έστω κι αν το Υπουργείο την διαφημίζει ως κάτι καινούργιο και πρωτοπόρο. Δεν είναι ούτε το ένα, ούτε το άλλο. Είναι μια δοκιμασμένη συνταγή φτηνού εργατικού δυναμικού, η οποία ήδη έχει αποκτήσει αποδοχή στον τουριστικό τομέα. Από την άλλη, είναι φανερό ότι οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις είναι δύσκολο να δεχτούν την μαθητεία, ειδικά αν δεν ξέρουν οι ίδιες τι μέλλει γενέσθαι για την συνέχεια της λειτουργίας τους. Χαρακτηριστικό είναι ότι από τους μαθητευόμενους του νομού Τρικάλων, μόνο ένας πήγε σε ιδιωτική επιχείρηση και οι άλλοι «μαθήτευσαν» στους ΟΤΑ του νομού. Επειδή η μαθητεία φαίνεται να καρκινοβατεί στην μεγάλη εικόνα της, το Υπουργείο προσπαθεί να την ενισχύσει θεσμικά.
Αύξηση ωραρίου-ειδικότητες: Η αύξηση του ωραρίου το 2013 έγινε σύμφωνα με την υπόδειξη της έκθεσης του ΟΟΣΑ του 2011 και στην ανάγκη να καλυφθούν τα τεράστια κενά από τους μηδενικούς διορισμούς. Ακόμα και τώρα υπάρχει στο οπλοστάσιο η αύξηση του ωραρίου, με την κατάργηση της μείωσης των ωρών για τους παλιότερους καθηγητές, όμως φαίνεται ότι μια οριζόντια αύξηση δεν λύνει το πρόβλημα, ειδικά στην δευτεροβάθμια. Εκεί παρατηρούνται σε άλλους κλάδους ελλείψεις και σε άλλους υπεραριθμίες.
Η άλλη λύση που διαφημίζεται εδώ και χρόνια, τόσο από τον ΣΥΡΙΖΑ, όσο και από την ΝΔ είναι η συγχώνευση των ειδικοτήτων, οι οποίες χαρακτηρίζονται ως υπερβολικές. Ας αφήσουμε το γεγονός ότι αυτές οι ειδικότητες είχαν χαιρετιστεί ως ευλογία για την εκπαίδευση και ότι θα έδιναν επαγγελματικές διεξόδους όταν θεσπίστηκαν κι ας δούμε τους στόχους τους: Ουσιαστικά ο εκπαιδευτικός δεν θα διδάσκει αναγκαστικά αυτό το οποίο σπούδασε, αλλά και με μια μικρή επανακατάρτιση, όπως ωραία το έθεσε ο κ. Μητσοτάκης πρόσφατα, να μπορεί να διδάσκει και διαφορετικά γνωστικά αντικείμενα.
Φυσικά όλο αυτό γίνεται για το καλό μας, σύμφωνα με τον κ. Γαβρόγλου: Για να αποκτήσουν οι εκπαιδευτικοί την αίσθηση του συν-ανήκειν και να μην μετακινούνται σε πολλά σχολεία. Κι αυτό το λένε την ίδια στιγμή που ετοιμάζουν μετακινήσεις ενδοπεριφερειακά! Να μην αναφέρω και την μείωση του αριθμού των αναπληρωτών, οι οποίοι χρόνια τώρα είναι όμηροι της πολιτικής της αδιοριστίας και των ελαστικών σχέσεων εργασίας.
Διορισμοί: Έχουν καταντήσει πλέον ανέκδοτο οι 20000 διορισμοί που είχε εξαγγείλει ο κ. Φίλης. Είναι φανερό ότι οι διορισμοί, αν και όποτε γίνουν, θα είναι ελάχιστοι, καθώς υποδείχθηκε από τους «θεσμούς» ότι λόγω της κρίσης το μαθητικό δυναμικό θα μειωθεί κατά 25%. Επίσης, για να πραγματοποιηθούν, χρειάζονται προαπαιτούμενα, όπως η αξιολόγηση και άλλες αλλαγές.
Μία από αυτές βρίσκεται στην περίφημη αυτονομία της σχολικής μονάδας. Πάλι ο κ. Μητσοτάκης, με τον γνωστό κυνικό λόγο του, περιγράφει ξεκάθαρα το πλάνο: Αυτονομία σχολικής μονάδας, ελεύθερη επιλογή εκπαιδευτικών και αντικειμένων. Τι σημαίνει αυτό πρακτικά; Κατηγοριοποίηση σχολείων και διορισμό κατά το δοκούν εκπαιδευτικών σε προσωπική βάση και με κριτήρια εντελώς αδιαφανή. Σε αυτή την λογική ξεφουρνίζονται φαεινές για κουπόνια και πιέσεις στους εκπαιδευτικούς να γεμίσουν το portfolio τους με κάθε είδους σεμινάρια.
Δεν χρειάζεται και πολύ μυαλό για να καταλάβει κανείς ότι αυτό σημαίνει ταξική παιδεία και σπάσιμο κάθε είδους συλλογικότητας για τους εκπαιδευτικούς, οι οποίοι θα εξαρτώνται από τον διευθυντή και τους τοπικούς άρχοντες για την συνέχεια της θητείας τους. Αυτό το οποίο αξίζει να τονιστεί είναι ότι κι αυτό το μοντέλο έχει εφαρμοστεί παλιότερα σε χώρες όπως οι ΗΠΑ και έχει αποδειχθεί άκρως καταστροφικό για σχολεία, μαθητές και εκπαιδευτικούς.
Αποδοχή, υποταγή, μοιρολατρία ή κίνημα;
Μερικά από όσα αναφέρονταν στο Μνημόνιο και τα παρεπόμενα του (αξιολογήσεις, εκθέσεις κτλ) έχουν πραγματοποιηθεί, άλλα έχουν εξαγγελθεί κι άλλα κρατούνται ως εφεδρεία. Φυσικά, κανείς δεν πρέπει να βλέπει μηχανιστικά αυτά τα μνημόνια, ως θέσφατα που αναγκαστικά θα πέσουν στα κεφάλια μας, ούτε να πιστεύει ότι δεν μπορούν να ανατραπούν από το κίνημα. Είναι όμως αρκετά αποκαλυπτικά από τις προθέσεις της αστικής τάξης και των ιμπεριαλιστών για την πορεία της εκπαίδευσης στην χώρα μας.
Το κακό είναι πώς υπάρχουν μέσα στους κόλπους των εκπαιδευτικών μεμονωμένες ή και οργανωμένες φωνές (βλ ΔΑΚΕ, ΣΥΝΕΚ, ΠΕΚ), οι οποίες με τον έναν ή τον άλλο τρόπο όχι μόνο συμφωνούν με όλα αυτά, αλλά προλειαίνουν και το έδαφος για την εφαρμογή τους, σπέρνοντας παράλληλα ηττοπάθεια. Χαρακτηριστική είναι η άρνηση της πλειοψηφίας της ΟΛΜΕ να συμμετάσχει ο κλάδος στον αγώνα ενάντια στην αξιολόγηση, λέγοντας ότι οι εκπαιδευτικοί είναι ιδιαίτερο κομμάτι, δεν θα μας πειράξουν κτλ. Κάτι παρόμοια ακούγαμε και για το ενιαίο μισθολόγιο και οι μισθοί μας καταβαραθρώθηκαν…
Αν θέλουμε να δούμε την πραγματικότητα κατάματα, δεν πρέπει να περιμένουμε μόνο καλό δεν πρέπει να περιμένουμε από όλες αυτές και άλλες φαεινές, ούτε για τους εκπαιδευτικούς ως εργαζόμενους, ούτε για την πλειοψηφία των μαθητών και των λαϊκών στρωμάτων.
Το ερώτημα το οποίο τίθεται λοιπόν δεν είναι αν όλα αυτά πρέπει να ανατραπούν από το κίνημα, αλλά το πώς θα ανατραπούν.
Η απάντηση σε αυτό δεν μπορεί να δοθεί παρά μόνο μέσα από την συλλογικότητα, τις Γενικές Συνελεύσεις του κλάδου και τις κινητοποιήσεις μας.

Κώστας Μιχαλάκης
Μέλος Αγωνιστικής Κίνησης Εκπαιδευτικών Τρικάλων
Μέλος ΔΣ ΕΛΜΕ Τρικάλων