Τρίτη, 29 Σεπτεμβρίου 2015

Βγαλμένα από τις ειδήσεις




Είδηση 1η
Στην Πλατεία Βικτωρίας 2000 πρόσφυγες κοιμούνται στο δρόμο και δεν έχουν πρόσβαση σε πόσιμο νερό
Είδηση 2η
Βρέθηκε νερό στον πλανήτη Άρη.
Είμαστε στο 2015 και ο άνθρωπος ανακάλυψε νερό στον Αρη,αλλά οι ξεριζωμένοι αυτού του πλανήτη,δεν έχουν πρόσβαση σε πόσιμο νερό.Και οι ιθαγενείς συντοπίτες μου δεν έχουν τροφή,ρεύμα,και πολλά άλλα ...
Δείτε περισσότερα
Ποίηση : Ναζίμ Χικμέτ Απόδοση στα ελληνικά : Γιάννης Ρίτσος Μουσική : Θάνος Μικρούτσικος Και να, τι θέλω τώρα να σας πω Μες στις Ινδίες μέσα στην πόλη της Κ

Πέμπτη, 17 Σεπτεμβρίου 2015

Η ελπίδα στους αγώνες του λαού!



Λίγες μόνο μέρες έχουν μείνει από την ώρα της κάλπης,μιας νέας κάλπης που στήθηκε για να συρθεί άλλη μια φορά ο λαός στην επικύρωση πολιτικών που θα του αποτελειώσουν ό,τι έχει απομείνει από τα δικαιώματα του.Οι προεκλογικές κουβέντες περισσότερο μοιάζουν με δελτία τρόμου για αυτό που έρχεται, παρά με προοπτική για μιαν άλλη κατάσταση.
Αφού αλυσοδέσανε το λαό μας με αριστερά και δεξιά μνημόνια και βάρβαρα δεσμά στο άρμα του ιμπεριαλισμού,προσπαθούν να πάρουν νωπή εντολή για να συνεχίσουν και να εντείνουν την επίθεσή τους.Να μας φέρουν στα μέτρα τους,να μας βάλουν στο χέρι ,να μας καταστήσουν συνυπεύθυνους της αντιδραστικής πολιτικής τους.Αφού το στημένο δημοψήφισμα,που έδωσε πολιτική γραμμή σε όλη την αριστερά,που υπερασπίζεται το.....ΟΧΙ,εν χορώ,δεν έφτασε ,χρειάζεται κι άλλη καταγραφή υποταγής.
Ακόμα άλλωστε ο λαός που στήριξε την ψεύτικη ελπίδα του ΣΥΡΙΖΑ,δεν έχει συνέλθει ακόμα απο το σοκ και την απογοήτευση,οπότε,ακόμα κάποιοι μπορούν να παίξουν χαρτί με την ανάταση του δημοψηφίσματος.Χαρτί για πάσαν χρήση.....Και κυρίως,πάντα περιορισμένη στον παθητικό ρόλο του ψηφοφόρου.
Και το πραγματικό διακύβευμα είναι στην πραγματικότητα αυτό:θα μας φέρουν αυτοί στα μέτρα τους,ή θα φέρουμε εμείς στα μέτρα μας  τις απαιτήσεις της ζωής μας;Κι αυτό δε θα γίνει με ξαναζεσταμένες συνταγές εύκολων λύσεων.Δε θα γίνει με νέους αυτόκλητους σωτήρες. Ούτε με μεταβατικά προγράμματα που μετατρέπουν την εξωκοινοβουλευτική αριστερά σε ουραγό του ΣΥΡΙΖΑ.
Αλλά ούτε και με απαξίωση των αγώνων και μετάθεση των αιτημάτων του λαού στη Λαϊκή εξουσία!Ο καθένας θα έπρεπε να κριθεί για όλα αυτά που έπραξε όλο το προηγούμενο διάστημα.Πόσο προώθησε,στήριξε ,βοήθησε βρέθηκε σε αγώνες,Πόσο έδωσε το στίγμα του για να βγάλει το λαό στο προσκήνιο.Πόσο εκτίμησε και ανέλυσε την πραγματικότητα και πόσες αλήθειες είπε για αυτές.Πόσο οδήγησε το λαό στο πραγματικό πεδίο μαχών ή πόσο τον οδήγησε σε άλλους αποπροσανατολιστικούς δρόμους.Πόσο στο χώρο της εκπαίδευσης ενέτειναν τις δυνάμεις τους στο να πραγματοποιηθούν και να πετύχουν οι απεργιακοί μας αγώνες ή έσπευσαν να τους μπλοκάρουν και να τους σταματήσουν,να τους αναστείλουν και να τους δυσφημίσουν;
Αντικρίζοντας τις δικές μας αλήθειες,να γυρίσουμε τις πλάτες μας στην αυταπάτη και το συμβιβασμό.
Να μαυρίσουμε τις καινούργιες και παλιές πολιτικές δυνάμεις της εξάρτησης και του κεφαλαίου.
Να στηρίξουμε και να δώσουμε όλη μας την προσπάθεια να δυναμώσουν οι φωνές της αντίστασης,της αντιιμπεριαλιστικής πάλης και της ελπιδοφόρας προοπτικής για το λαό.




Δευτέρα, 7 Σεπτεμβρίου 2015

Δικαίωμα στη φρίκη

Δικαίωμα στη φρίκη

infowar.jpg

Δικαίωμα στη φρίκηΤο περιοδικό «American Photo» ήταν το πρώτο που δέχτηκε να δημοσιεύσει αυτή την εικόνα στις ΗΠΑ
Πότε δικαιούμαστε να εκθέτουμε την εικόνα ενός νεκρού; Υπάρχουν όρια στην απεικόνιση της φρίκης και, αν ναι, ποιος θα αποφασίσει ποια είναι αυτά;
Δουλειά του δημοσιογράφου είναι να γίνεται μάρτυρας της Ιστορίας❞ 
Ρόμπερτ Φισκ
Φθινόπωρο του 2003. Σε μια εγκαταλειμμένη βάση του βρετανικού στρατού (εκεί όπου κάποτε εκπαιδεύονταν μέλη των ομάδων ανορθόδοξου πολέμου για αποστολές στη Βόρεια Ιρλανδία), ένας εκπαιδευτής μάς δείχνει σε βίντεο φρικιαστικές εικόνες με ξεκοιλιασμένα πτώματα στρατιωτών και αμάχων.
Ηταν ένα από τα πολλά σεμινάρια πολεμικών ανταποκριτών που παρακολουθήσαμε μαζί με συναδέλφους του BBC. Μέχρι που κάποια στιγμή συνειδητοποιήσαμε ότι ορισμένες από τις εικόνες, που στόχο είχαν να δοκιμάσουν τις αντοχές μας στη θέα διαμελισμένων πτωμάτων, προέρχονταν από την ταινία «Η διάσωση του στρατιώτη Ράιαν».
Θυμήθηκα το περιστατικό μερικά χρόνια αργότερα, ακούγοντας τον βετεράνο πολεμικό ανταποκριτή Ρόμπερτ Φισκ να αναρωτιέται γιατί οι κοινωνίες της Δύσης επιτρέπουν να βλέπουμε ξεκοιλιασμένα πτώματα σε σκηνοθετημένες παραγωγές του Χόλιγουντ, αλλά φροντίζουν να μη φτάνουν σε εμάς πανομοιότυπες εικόνες από τα αληθινά πεδία των μαχών.
Η απάντηση που έδινε ο ίδιος θα μπορούσε να τερματίσει οριστικά κάθε συζήτηση για το δικαίωμα (ή την υποχρέωση) των μέσων ενημέρωσης να παρουσιάζουν φρικτές εικόνες καταστροφών: «Αν σας δείχναμε αυτά που πραγματικά βλέπουμε στις μάχες, δεν θα υπήρχε κανένας άνθρωπος που θα δεχόταν να ξαναγίνει πόλεμος – ποτέ και για καμία αιτία».
Μία από τις συνήθεις απαντήσεις που δίνονται σε αυτό το επιχείρημα στηρίζεται στη θεωρία του compassion fatigue (κόπωση συμπόνοιας), στο γεγονός δηλαδή ότι η συνεχής προβολή εικόνων φρίκης προκαλεί ένας είδος «ανοσίας» στον θεατή, ο οποίος αρxίζει να αντιμετωπίζει τη δυστυχία του άλλου σαν φυσιολογική κατάσταση.
Προκειμένου να ξεπεράσουν αυτή την κόπωση, αναφέρει η θεωρία, τα μέσα ενημέρωσης (ή ακόμη και οι ανθρωπιστικές οργανώσεις) αυξάνουν συνεχώς τη σκληρότητα της προβαλλόμενης εικόνας καταλήγοντας σε ένα είδος «πορνογραφίας του πόνου».
Τίποτα δεν θα μπορούσε να απέχει περισσότερο από την πραγματικότητα, επέμενε ο Ρόμπερτ Φισκ, υποστηρίζοντας πως το πτώμα ενός βρέφους ή μιας μητέρας παραμένει εξίσου φρικιαστικό όσες φορές και αν το δεις.
Το δεύτερο επιχείρημα που χρησιμοποιείται κατά κόρον το τελευταίο διάστημα είναι ότι η εικόνα ενός πτώματος, ακόμη και αν αποσκοπεί στην ευαισθητοποίηση της κοινής γνώμης, προσβάλλει τη μνήμη του νεκρού.
Εδώ ο παραλογισμός μπαίνει αθόρυβα από το παράθυρο: Οι κοινωνίες που δεν σεβάστηκαν τη ζωή αυτών των ανθρώπων και τους μετέτρεψαν σε διαμελισμένα πτώματα εισβάλλοντας στις χώρες τους ή απαγορεύοντάς τους να ξεφύγουν από τον θάνατο ως πρόσφυγες, μάς ζητούν να τους σεβαστούμε μόνο όταν είναι νεκροί. Πρόκειται ίσως για την πιο χυδαία μορφή μιας πολιτικά ορθής νεκροφιλίας.
Σε κάθε περίπτωση, η έκθεση της εικόνας του θύματος εξαρτάται πολύ συχνότερα από πολιτικούς και λιγότερο από ανθρωπιστικούς παράγοντες.
Οι κοινωνίες, από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα, δεν κρύβουν τα θύματα αλλά αποφασίζουν μέσω διαφόρων μηχανισμών ποια θύματα θα προβάλλουν.
Η εικονογραφία, λόγου χάριν, του Χριστού να αιμορραγεί με τα χέρια καρφωμένα στον σταυρό εισέρχεται χωρίς αντιστάσεις ακόμη και σε σχολικές αίθουσες.
Αντίθετα, οι φρικιαστικές εικόνες από τις μπουλντόζες που μάζευαν τα σκελετωμένα θύματα του Ολοκαυτώματος (εικόνα τόσο χρήσιμη για την ολοκληρωτική καταδίκη του φασισμού και του ναζισμού) ήταν σχετικά άγνωστες μέχρι τη δεκαετία του ’60. Ευτυχώς, έγιναν ευρύτερα γνωστές τις επόμενες δεκαετίες, αν και συχνά συνδέθηκαν με αυτό που ο καθηγητής Νόρμαν Φίνκελστιν αποκαλεί «βιομηχανία του Ολοκαυτώματος» - την εκμετάλλευση δηλαδή των θυμάτων για πολιτικούς λόγους από το ισραηλινό λόμπι.
Ακόμη όμως και σε σύγχρονες καταστροφές και πολεμικές αναμετρήσεις, η προβολή των θυμάτων καθορίζεται πολύ συχνά από καθαρά πολιτικές και γεωπολιτικές ισορροπίες.
Ενα παιδί Ισραηλινών που τραυματίστηκε από θραύσματα αυτοσχέδιας παλαιστινιακής ρουκέτας «δικαιούται» συνήθως πολύ περισσότερο χρόνο από τα εκατοντάδες παιδιά των Παλαιστινίων που πολτοποιούνται στις επιδρομές του πανίσχυρου ισραηλινού στρατού.
Ούτε είναι φυσικά τυχαίο ότι μια από τις θρυλικότερες φωτογραφίες του πρώτου πολέμου του Περσικού Κόλπου, με το απανθρακωμένο πτώμα ενός Ιρακινού, ήταν για χρόνια «απαγορευμένη» από τους αρχισυντάκτες και τους photo editors των αμερικανικών μέσων ενημέρωσης.
Η συγκεκριμένη φωτογραφία, μαζί με εικόνες από σκυλιά της ερήμου τα οποία έτρωγαν τα διαμελισμένα πτώματα γυναικών και παιδιών που πέθαναν στους αμερικανικούς βομβαρδισμούς, διέλυε την εικόνα των «χειρουργικών επεμβάσεων» που προέβαλλε το αμερικανικό Πεντάγωνο στα διεθνή μέσα ενημέρωσης.
Προτεραιότητα λοιπόν δεν είναι να αναζητούμε τα επίπεδα της φρίκης που μπορεί να ανεχτεί μια κοινωνία, αλλά το ποιος ελέγχει τους μηχανισμούς μέσω των οποίων διοχετεύεται η φρίκη και πώς τους χρησιμοποιεί για τους δικούς του πολιτικούς στόχους.
Ισως το γεγονός ότι οι πρώτες ηχηρές αντιδράσεις για τη δημοσίευση φωτογραφιών από πτώματα προσφύγων προήλθαν από νεοφιλελεύθερα τρολ των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, που θεωρούσαν ότι έτσι θίγεται η εικόνα της Ευρωπαϊκής Ενωσης, θα έπρεπε να μας λέει πολλά.

Aναδημοσίευση Efsyn