Τρίτη, 24 Σεπτεμβρίου 2019

Να απεργούμε,να διεκδικούμε,να μαχόμαστε.


Υπάρχει αύριο προκηρυγμένη απεργία.

Για όποιον δεν γνωρίζει η κυβέρνηση καταργεί τις συλλογικές συμβάσεις.που σημαίνει ότι ο εργαζόμενος θα είναι μόνος του με τον εργοδότη χωρίς να υπάρχει ένα όριο να τον υποχρεώνει να μην πέσει πιο κάτω ο μισθός

Και αν ο εργαζόμενος θέλει να αντιδράσει. Γιατί ο συνδικαλισμός αν δεν κηρύσσεται παράνομος,καταντάει αδύνατος να παρέμβει.Για όποιον πιστεύει ότι το συνδικαλισμό δεν τον χρειαζόμαστε,ήρθε η
ώρα να χειροκροτήσει.Για όποιον πίστευε ότι οι απεργίες είναι ξεπερασμένες ήρθε η ώρα της δικαίωσης .Όποιος πάει στη δουλειά του ευτυχισμένος που απλά έχει δουλειά,κι είναι προνομιούχος σε σχέση με κάποιον άλλο,ήρθε η ώρα να δικαιωθεί.Σε λίγο θα δουλεύει με ακόμα πιο χαμηλά μεροκάματα.
Όποιος θέτει ότι θα μπει μια τάξη στο συνδικαλισμό ήρθε η ώρα να βάζει σε μια ηλεκτρονική εφαρμογή ένα like από την άνεση του καναπέ του.
Αλλωστε ο ίδιος είναι ενημερωμένος πολίτης και έτσι αποφασίζει ανεπηρέαστος από παρωχημένες διαδικασίες συνελεύσεων που όλο οι ίδιοι μιλάμε.Και σου αρχίζουν και ψηφίσματα για τον ιμπεριαλισμό και την Παλαιστίνη λες και μας νοιάζει εμάς.Λες και δεν έχουμε δικά μας προβλήματα.
Κι οι αρχαιρεσίες  ηλεκτρονικά να γίνονται.Θα έχουν μεγαλύτερη συμμετοχή και με ένα καλό προφίλ θα επιλέγουμε τους καλύτερους.
Τι διαμαρτύρονται κάποιοι για τον κρατικό έλεγχο; ΑΦΜ δεν τρέξαμε και βγάλαμε για να είμαστε νομοταγείς;Βεβαιώσεις δεν δίνανε στους συναδέλφους σωματεία για το ότι είμαστε παρόντες στη συνέλευση;Πόσοι σύλλογοι βάζουν την εργοδοσία να παρακρατά αυνδρομες;Τα σωματεία δεν κάναμε αχταρμά με τα όργανα διοίκησης;

Όταν πλακώνονται στη ΓΣΕΕ δεν έλεγαν πως θα τα βρούμε στα δικαστήρια;Από που να το πιάσεις;;
Και σήμερα αγανακτουσαν οι Συριζαιοι για τα μέτρα;Η γιατί δεν ήταν αυτοί που τα πήραν για να συνεχίσουν το έργο τους.;Παθητικοί συνάδελφοι ψηφοφόροι έρχονται μόνο να ψηφίσουν. Τα άλλα στους αιρετούς.
Η ζωή μας δεν είναι εικονική ούτε τη ζούμε με ανάθεση σε κάποιους τρίτους.Η ανάληψη ευθύνης είναι δείγμα ωριμότητας Και μόνο έτσι μπορεί να αλλάξουν τα πράγματα.
 Είμαστε εμείς αυτοί που θα αλλάξουμε τον κόσμο.Κι ας φαινόμαστε λίγοι και αδύναμοι.αύριο θα σηκωθούμε γελαστοί να απεργήσουμε και να διαδηλώσουμε. Γιατί μέσα στη συλλογική δράση αντλούμε δύναμη και φέρνουμε το κόσμο τούμπα.Κι όποιος το ζήσει,Έχει κα ει το πρώτο βήμα για το άλμα στον ουρανό.

Παρασκευή, 20 Σεπτεμβρίου 2019

Η «ΑΝΑΠΤΥΞΗ» ΤΟΥΣ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΑΠΑΤΗ ΝΑ ΜΗΝ ΠΕΡΑΣΕΙ ΤΟ ΑΝΤΕΡΓΑΤΙΚΟ-ΑΝΤΙΛΑΪΚΟ ΤΕΡΑΤΟΥΡΓΗΜΑ! ΕΞΩ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΑΠΟ ΤΑ ΣΩΜΑΤΕΙΑ!


Η «ΑΝΑΠΤΥΞΗ» ΤΟΥΣ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΑΠΑΤΗ
ΝΑ ΜΗΝ ΠΕΡΑΣΕΙ ΤΟ ΑΝΤΕΡΓΑΤΙΚΟ-ΑΝΤΙΛΑΪΚΟ ΤΕΡΑΤΟΥΡΓΗΜΑ!
ΕΞΩ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΑΠΟ ΤΑ ΣΩΜΑΤΕΙΑ!



Με σφοδρή επίθεση στα συνδικαλιστικά δικαιώματα των εργαζομένων συνεχίζει η κυβέρνηση της ΝΔ την εφαρμογή της αντεργατικής-αντιλαϊκής πολιτικής που επιβάλλουν τα ξένα και ντόπια αφεντικά της, οι ιμπεριαλιστές σε ΗΠΑ-ΕΕ και το ντόπιο κεφάλαιο. Μέσα στο λεγόμενο «αναπτυξιακό» νομοσχέδιο η κυβέρνηση της ΝΔ παίρνει τη σκυτάλη από τις αντεργατικές ρυθμίσεις του ΣΥΡΙΖΑ, και πάει ακόμη παραπέρα:
• Θέλει να επιβάλει στα σωματεία τον ασφυκτικό κρατικό έλεγχο, να τα μετατρέψει σε εργαλεία της εργοδοσίας, να τους στερήσει κάθε δυνατότητα αγωνιστικής διεκδίκησης και ιδιαίτερα της απεργίας.
Ηλεκτρονικό φακέλωμα σωματείων και εργαζομένων, και ηλεκτρονικές ψηφοφορίες, παρουσιάζονται ως μέθοδοι για τη δήθεν καλύτερη και «αντικειμενική» οργάνωση του συνδικαλισμού, ενώ στην πραγματικότητα έχουν στόχο να ελέγχουν κάθε κίνηση των εργαζομένων, να δέσουν χειροπόδαρα τα σωματεία, να τα απονεκρώσουν από την αναγκαία ζωντανή συμμετοχή των εργαζομένων.
Θέλει να καταργήσει ό,τι έχει απομείνει από τις συλλογικές συμβάσεις, θέλει να θυσιάσει κάθε κατοχυρωμένο εργατικό δικαίωμα στο βωμό της κερδοφορίας του κεφάλαιου και των ξένων «επενδυτών».
Μοιράζονται απλόχερα εξαιρέσεις επιχειρήσεων από την εφαρμογή συλλογικών συμβάσεων (επιχειρήσεις της λεγόμενης «κοινωνικής οικονομίας», νομικά πρόσωπα «μη κερδοσκοπικού σκοπού», επιχειρήσεις που αντιμετωπίζουν σοβαρά οικονομικά προβλήματα), οι τοπικές συμβάσεις υπερισχύουν των κλαδικών, περιορίζεται η δυνατότητα προσφυγής των εργαζομένων στον ΟΜΕΔ και η επέκταση των κλαδικών συμβάσεων (των ελάχιστων που έχουν απομείνει), καθώς κριτήριο αποτελούν «η λειτουργία της ελληνικής οικονομίας» και «οι επιπτώσεις στην ανταγωνιστικότητα».  
Αυτή λοιπόν είναι η «ανάπτυξη» την οποία οραματίζεται το κεφάλαιο και οι κυβερνήσεις του! Περισσότερα κέρδη, προνόμια και πλήρης ασυδοσία για το κεφάλαιο – μεγαλύτερη φτώχεια, λεηλασία δικαιωμάτων και υποταγή για τους εργαζόμενους. Θέλουν να πείσουν τους εργαζόμενους ότι η μόνη ελπίδα τους βρίσκεται στην «προσέλκυση επενδύσεων» με κάθε τρόπο, στη βελτίωση της «ανταγωνιστικότητας» της χώρας, δηλαδή στο ξεπούλημα του λαού και της χώρας. Θέλουν να μας πείσουν ότι η οικονομία θα βελτιωθεί αν διευκολύνουμε την επέλαση της εργασιακής βαρβαρότητας και του εργασιακού μεσαίωνα. Θέλουν να μας πείσουν ότι το συμφέρον της εργατικής τάξης είναι να σκύψει το κεφάλι στους εχθρούς και δήμιούς της.

Και θέλουν να είναι βέβαιοι ότι ακόμη και αν η εργατική τάξη δεν το αποδεχτεί, θα είναι ανήμπορη να το αντιπαλέψει, να αντισταθεί, να διεκδικήσει. Δεν τους φτάνει που τα σωματεία είναι απομαζικοποιημένα, που κυριαρχούν σε αυτά οι δυνάμεις του συμβιβασμού και της υποταγής δυσφημίζοντας την έννοια της συνδικαλιστικής οργάνωσης. Θέλουν να πάνε ακόμη παραπέρα: Θέλουν να στραγγαλίσουν τα σωματεία, θέλουν να τους στερήσουν κάθε δυνατότητα αγώνα, θέλουν να κηρύξουν παράνομη κάθε έννοια ταξικής οργάνωσης και συλλογικής ταξικής διεκδίκησης! Θέλουν την εργατική τάξη αποσυγκροτημένη, χωρίς συνείδηση της πραγματικής της θέσης και του πραγματικού της ρόλου. Δεν θέλουν να γνωρίζει ότι χάρη σε αυτήν και μόνο παράγεται ο πλούτος και τα αγαθά της κοινωνίας. Τη θέλουν να σέρνεται και να ζητιανεύει για μια δουλειά κι ένα ξεροκόμματο από τους εκμεταλλευτές τους. Από τα παράσιτα της κοινωνίας που έχουν το θράσος παρουσιάζονται ως «παραγωγικές δυνάμεις». Από αυτούς που με τη δράση τους δεν διστάζουν να καταστρέφουν χώρες και λαούς, τον πλανήτη ολόκληρο.
Γνωρίζουν πολύ καλά ότι ο μόνος που μπορεί να τους σταματήσει είναι οι εργαζόμενοι με την πάλη τους. Γι’ αυτό και θωρακίζονται. Ξέρουν πολύ καλά ότι οι εργατικές αντιστάσεις απέναντι σε αυτήν την αδικία είναι αναπόφευκτες. Γι’ αυτό και προετοιμάζονται. Ξέρουν πολύ καλά ότι είναι μία ισχνή μειοψηφία εκμεταλλευτών. Γι’ αυτό και θέλουν τους εργαζόμενους –τη μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία που στενάζει– διασπασμένους και ανοργάνωτους.
Αυτό όμως πρέπει να το συνειδητοποιήσουν και οι ίδιοι οι εργαζόμενοι! Να μην αποδεχτούν τη νέα επέλαση του εργασιακού μεσαίωνα. Να σκεφτούν και να δράσουν συλλογικά, με βάση το κοινό ταξικό τους συμφέρον. Να οργανώσουν την πάλη και τη δράση τους. Να μαζικοποιήσουν τα σωματεία τους, να τα πάρουν από τα χέρια της εργοδοσίας και των συμβιβασμένων, όλων αυτών που επέτρεψαν τη συνδιαλλαγή των συνδικάτων με το αστικό κράτος, που αποδέχτηκαν την επέμβαση του αστικού κράτους και της αστικής δικαιοσύνης στα συνδικάτα.
Σήμερα –περισσότερο από ποτέ– υπάρχει ανάγκη να ξαναμπούν οι βάσεις για τη ανασυγκρότηση της εργατικής τάξης και των εργαλείων της. Σήμερα –περισσότερο από ποτέ– υπάρχει ανάγκη ΝΑ ΑΝΑΜΕΤΡΗΘΟΥΜΕ με τον ιμπεριαλισμό, το κεφάλαιο και την κυβερνητική πολιτική, αλλά και με τη γραμμή του συμβιβασμού και της υποταγής που κυριαρχεί στο εργατικό κίνημα.
·   ΝΑ ΜΗΝ ΠΕΡΑΣΕΙ ΤΟ ΑΝΤΕΡΓΑΤΙΚΟ ΤΕΡΑΤΟΥΡΓΗΜΑ!
·   Η «ΑΝΑΠΤΥΞΗ» ΤΟΥΣ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΑΠΑΤΗ
ΝΟΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΔΙΚΙΟ ΤΟΥ ΕΡΓΑΤΗ!
·   ΔΙΕΚΔΙΚΟΥΜΕ ΣΥΛΛΟΓΙΚΕΣ ΣΥΜΒΑΣΕΙΣ
ΜΕ ΒΑΣΗ ΤΑ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ, ΚΟΝΤΡΑ ΣΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ
ΤΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ
·   ΕΞΩ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΑΠΟ ΤΑ ΣΩΜΑΤΕΙΑ!
ΣΩΜΑΤΕΙΑ ΟΠΛΑ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ

 


Τρίτη, 17 Σεπτεμβρίου 2019

Το φασισμό τσακίζουν αγώνες λαϊκοί! Κάτω η κρατική τρομοκρατία! - 18/9 6:00 μ.μ., Σαλαμίνος και Παύλου Φύσσα, Κερατσίνι

Το φασισμό τσακίζουν αγώνες λαϊκοί! Κάτω η κρατική τρομοκρατία! - 18/9 6:00 μ.μ., Σαλαμίνος και Παύλου Φύσσα, Κερατσίνι


Διαδήλωση για τα 6 χρόνια από τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα
Τετάρτη 18 Σεπτέμβρη, 6:00 μ.μ., Σαλαμίνος και Παύλου Φύσσα - Κερατσίνι

Έχουν περάσει 6 χρόνια απ’ τα ξημερώματα της 18ης Σεπτέμβρη του 2013, όταν ο 34 ετών αντιφασίστας μουσικός Παύλος Φύσσας άφηνε την τελευταία του πνοή χτυπημένος από το μαχαίρι του δολοφόνου του, τού χρυσαυγίτη Γιώργου Ρουπακιά. Έχουν περάσει 6 χρόνια, κι ο δολοφόνος και οι πολιτικοί και ηθικοί αυτουργοί της δολοφονίας κυκλοφορούν ελεύθεροι. Και η πολιτική της φτώχειας και της εξαθλίωσης, η πολιτική της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης υπαγορεύει ένα ολόκληρο πλαίσιο φασιστικοποίησης και κατάργησης λαϊκών και νεολαιίστικων δημοκρατικών δικαιωμάτων.

Η νέα κυβέρνηση της ΝΔ κινείται στο έδαφος που έστρωσε η προηγούμενη του ΣΥΡΙΖΑ και οι άλλες πριν από αυτή. Δεν είναι τυχαίο ότι πρώτο μέτρο στη μετεκλογική λίστα ήταν ένα ακόμη χτύπημα της λαϊκής κατάκτησης του πανεπιστημιακού Ασύλου και οι εικόνες αστυνομοκρατίας και επιθέσεων του κρατικού μηχανισμού στους δρόμους της Αθήνας, με πρόσχημα τα λεγόμενα άβατα... Δεν διαφέρει και πολύ τελικά, η εικόνα των ΜΑΤ που «εκκαθαρίζουν» γειτονιές από πρόσφυγες και μετανάστες, με τα μωρά στα χέρια, από την εικόνα των ακροδεξιών που ξυλοφορτώνουν ξένους εργάτες...

Παραμένει ζωντανή και επιτακτική η ανάγκη να συγκροτηθεί ο λαός απέναντι στο φασισμό και κάθε του έκφραση! Ο αγώνας ενάντια στο φασισμό δεν είναι ένας αγώνας που κερδήθηκε και τελείωσε. Δεν μας εφησυχάζει ο αποκλεισμός της Χρυσής Αυγής (Χ.Α.) από τη Βουλή, ούτε σημαίνει ότι «νικήθηκε» ο φασισμός. Άλλωστε, νέες πολιτικές δυνάμεις με ακροδεξιό πολιτικό χρωματισμό αναδύονται, ακόμη και σε κοινοβουλευτικό επίπεδο. Πολύ περισσότερο, δεν μας «ανακουφίζει» η εξέλιξη της πολύχρονης δίκης της Χ.Α. που διεξάγεται με τους δολοφόνους και τα πρωτοπαλίκαρα της Χ.Α., να κυκλοφορούν ελεύθεροι και να συνεχίζουν στους δρόμους των πόλεων τις φασιστικές και ρατσιστικές τους επιθέσεις. Εχθρός για το σύστημα της εξάρτησης και της εκμετάλλευσης παραμένουν οι εργαζόμενοι κι ο λαός! Η νεολαία. Οι πρόσφυγες και οι μετανάστες. Δεν έπαψε η ανάγκη του συστήματος να έχει σε πρώτη ζήτηση τις πιο σκοτεινές και βίαιες εφεδρείες του.

Ο αγώνας ενάντια στο φασισμό είναι αγώνας λαϊκός! Είναι ίδιος με τον αγώνα ενάντια στην πολιτική των αντιδραστικών δυνάμεων του αστικού συστήματος, ενάντια στην επίθεση που έχουν εξαπολύσει και συνεχίζουν να εντείνουν. Οι νίκες που θα φέρει αυτός ο αγώνας θα είναι οι πραγματικές νίκες για το λαό και τη νεολαία και πραγματική ήττα για το φασισμό και τις κάθε είδους δυνάμεις του.

• ΟΠΛΟ ΤΟΥ ΑΝΤΙΛΑΪΚΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Η «ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ» ΚΑΙ ΚΑΘΕ ΑΛΛΟ ΦΑΣΙΣΤΙΚΟ ΜΟΡΦΩΜΑ

• Μ΄ΑΓΩΝΕΣ ΤΙΜΑΜΕ ΤΟΝ ΠΑΥΛΟ ΦΥΣΣΑ!

• ΟΧΙ ΣΤΟ «ΞΕΠΛΥΜΑ» ΤΩΝ ΦΥΣΙΚΩΝ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΑΥΤΟΥΡΓΩΝ ΤΗΣ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑΣ!

• ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑΤΙΚΗ ΚΑΤΑΔΙΚΗ ΤΩΝ ΦΑΣΙΣΤΩΝ ΔΟΛΟΦΟΝΩΝ!

https://la-aas.blogspot.com/

Δευτέρα, 16 Σεπτεμβρίου 2019

Ο ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ ΓΕΝΝΑ ΤΟ ΦΑΣΙΣΜΟ! ΝΑ ΑΝΤΙΣΤΑΘΟΥΜΕ ΣΤΗ ΦΑΣΙΣΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ! Ο ΠΑΥΛΟΣ ΘΑ ΖΕΙ ΜΕΣΑ ΣΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΛΑΟΥ ΚΑΙ ΝΕΟΛΑΙΑΣ!

16 ΣΕΠ 2019

ΛΑΪΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΠΕΙΡΑΙΑ | Ο ΠΑΥΛΟΣ ΘΑ ΖΕΙ ΜΕΣΑ ΣΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΛΑΟΥ ΚΑΙ ΝΕΟΛΑΙΑΣ!

Το Σαββατοκύριακο  14 & 15 Σεπτέμβρη πραγματοποιήθηκε το Αντιφασιστικό Φεστιβάλ "Παύλος Φύσσας Killah P" στο χώρο του πρώην εργοστασίου Καχραμάνογλου στο Κερατσίνι. Στο Φεστιβάλ παρέμβηκε και η Λαϊκή Αντίσταση Πειραιά καταθέτοντας την άποψή της όπως εκφράζεται με το κείμενο που ακολουθεί:

Ο ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ ΓΕΝΝΑ ΤΟ ΦΑΣΙΣΜΟ! 
ΝΑ ΑΝΤΙΣΤΑΘΟΥΜΕ ΣΤΗ ΦΑΣΙΣΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ! 
Ο ΠΑΥΛΟΣ ΘΑ ΖΕΙ ΜΕΣΑ ΣΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΛΑΟΥ ΚΑΙ ΝΕΟΛΑΙΑΣ!

Έξι χρόνια συμπληρώνονται, φέτος το Σεπτέμβρη, από τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα από το μαχαίρι του φασίστα-χρυσαυγίτη Ρουπακιά. Μία καθόλου τυχαία δολοφονία, αλλά αντίθετα μια πολιτική δολοφονία, μιας και ο ίδιος ο Παύλος, με τα τραγούδια του και τη δράση του εναντιωνόταν στο σύστημα της αδικίας και της εκμετάλλευσης. Όλα αυτά τα χρόνια έχει στηθεί για τα καλά ένα «θέατρο παραλόγου», από όλες τις κυβερνήσεις (ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ και άλλων) όσον αφορά τη δίκη της «Χρυσής Αυγής», που κρύβει μέσα του διάφορες πολιτικές πλευρές: Ξέπλυμα της φασιστοσυμμορίας, τακτικές επιλογές του συστήματος, όπως τα σχέδια για μια «σοβαρή» «Χρυσή Αυγή», προεκλογικά παιχνίδια, για να εξασφαλιστεί η διαχείριση του συστήματος αυτού.

Οι φασίστες της Χρυσής Αυγής αλλά και κάθε φασιστικό μόρφωμα που έχει προκύψει αποτελούν γέννημα του ίδιου του καπιταλισμού και μάλιστα από τα πιο ‘μαύρα’ και δολοφονικά «παιδιά» του. Όπου υπάρχει και θα υπάρχει η φωνή της αντίστασης, η φωνή του αγώνα ενάντια στην βαρβαρότητα, την εκμετάλλευση και τη καταπίεση του σάπιου και εξαρτημένου καπιταλιστικού συστήματος, απέναντι στο λαό, την νεολαία και την εργατιά, αυτοί θα είναι εκεί για να καταστείλουν αυτές τις φωνές, ως πιστά μαντρόσκυλα των αφεντικών τους. Ο φασισμός ωστόσο δεν ηττήθηκε, λόγω της μη εισόδου της φασιστοσυμμορίας στη βουλή. Παρά την επίδραση που είχαν σ΄ αυτό οι αντιφασιστικές κινήσεις, παρά τη… χαρά που νιώθει ο κάθε δημοκρατικός άνθρωπος με την εξέλιξη αυτή, αυτή απέχει πολύ απ΄ το να χαρακτηριστεί «νίκη του αντιφασιστικού κινήματος». Γιατί ένα τέτοιο κίνημα -μαζικό, λαϊκό, πολιτικοποιημένο και διαρκές- δεν έχει ακόμα συγκροτηθεί. Γιατί τα διάφορα ακροδεξιά και αντιδραστικά μορφώματα «παίζουν» όλο και πιο έντονα στο κυρίαρχο πολιτικό σκηνικό. Γιατί η «επίσημη» πολιτική της φασιστικοποίησης συνεχίζεται αμείωτη. Και γιατί το σύστημα αυτό έχει σαφώς ανάγκη και τους διάφορους τραμπούκους και μαχαιροβγάλτες.

Η νέα κυβέρνηση της ΝΔ συνεχίζοντας και αναβαθμίζοντας την αντιλαϊκή πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ είναι αποφασισμένη να προχωρήσει στο νέο γύρο της επίθεσης που απαιτούν ντόπια και ξένα ιμπεριαλιστικά κέντρα. Καταργεί πλήρως το λαϊκό Άσυλο, διώκει τη διακίνηση των ιδεών, ανασυστήνει αστυνομικά σώματα καταστολής, απελευθερώνει τον Κορκονέα, προωθεί νέους αντιλαϊκούς-αντεργατικούς νόμους, εντείνει τη φασιστικοποίηση, την καταστολή στα Εξάρχεια ως πρόβα τζενεράλε απέναντι στο λαϊκό- εργατικό κίνημα, βαθαίνει την εξάρτηση της χώρας μας, δίνοντας γη και ύδωρ στους ιμπεριαλιστές και ιδιαιτέρα σε ΗΠΑ-ΝΑΤΟ, βάζοντας έτσι το λαό μας σε πολεμικούς κινδύνους και η συνέχεια έπεται.

Αυτό που προκύπτει ως άμεση ανάγκη είναι λαός και νεολαία να ΟΡΓΑΝΩΘΟΥΝ και να ΑΝΤΙΣΤΑΘΟΥΝ στη βάρβαρη επίθεση του συστήματος. ΣΥΛΛΟΓΙΚΑ και ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΙΚΑ να διεκδικήσουν τη ζωή που τους ανήκει. Το δικαίωμα στις σπουδές, στη δουλειά, στην υγειά, στη στέγαση, στις ελευθέριες, σε μια ανθρώπινη και ειρηνική ζωή! Σε αυτόν τον αγώνα, απέναντι στους κοινούς εχθρούς, ο λαός μας έχει ένα πολύτιμο σύμμαχο, τους προσφυγές και τους μετανάστες. Σε αυτό το πεδίο θα αποκαλυφθεί πλατιά στο λαό και τη νεολαία ο φασισμός ως το μακρύ χέρι του συστήματος και θα ηττηθεί ως το μαντρόσκυλο του κεφαλαίου και του ιμπεριαλισμού. Σ’ αυτούς τους αγώνες θα ζει για πάντα ο Παύλος!

• Μ’ ΑΓΩΝΕΣ ΤΙΜΑΜΕ ΤΟΥΣ ΝΕΚΡΟΥΣ ΜΑΣ

• ΘΑΝΑΤΟΣ ΣΤΟ ΦΑΣΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟ

• ΤΟ ΦΑΣΙΣΜΟ ΤΣΑΚΙΖΟΥΝ ΑΓΩΝΕΣ ΛΑΪΚΟΙ

• ΚΑΤΩ Η ΦΑΣΙΣΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΚΑΙ Η ΚΡΑΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ

• ΚΑΤΩ Η ΑΝΤΙΛΑΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΗΣ ΚΥΒΑΡΝΗΣΗΣ

ΛΑΪΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΠΕΙΡΑΙΑ

Η κλιμάκωση του ιμπεριαλιστικού ανταγωνισμού σκοτεινιάζει τον ουρανό της Μέσης Ανατολής

Η κλιμάκωση του ιμπεριαλιστικού ανταγωνισμού σκοτεινιάζει τον ουρανό της Μέσης Ανατολής

Με αφορμή την επίθεση με drone στις πετρελαϊκές εγκαταστάσεις της Arαmco που ανεβάζει ακόμη περισσότερο τον κίνδυνο ανάφλεξης ενός πολέμου στη Μέση Ανατολή, ενός πολέμου που αν αποτολμηθεί από τις ΗΠΑ δεν θα είναι απλός περίπατος, θα έχει πολλές συνέπειες στους λαούς της περιοχής, αλλά θα έχει και σοβαρές συνέπειες και για το δικό μας λαό μιας και όπως λέγαμε σε πρόσφατο άρθρο μας η Εμπλοκή της Ελλάδας στον πόλεμο κατά του Ιράν, μετά από πιέσεις των Αμερικάνων γίνεται ακόμη πιο έντονη, αναδημοσιεύουμε το παρακάτω άρθρο από την τελευταία Προλεταριακή Σημαία:

Η «κρίση των τάνκερ» γύρω από τον Περσικό Κόλπο και το Ιράν ανέβασε την κλίμακα των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών στην στρατηγικής σημασίας περιοχή της Μέσης Ανατολής. Παράλληλα, ήρθε ξανά στο προσκήνιο η «ξεχασμένη» συριακή σύγκρουση, ενώ τα ίδια τα γεγονότα «υπενθύμισαν» τη στενή διαπλοκή της αμερικανοτουρκικής «κρίσης των S-400» με το Κουρδικό και τις αμερικανικές επιλογές στην περιοχή. Πρόκειται για ζητήματα που όλα τους συνδυάζονται με αντίστοιχου χαρακτήρα εξελίξεις στην Ανατολική Μεσόγειο, όπως έχουμε πρόσφατα καταγράψει.

Σε πλήρη εξέλιξη βρίσκονται οι κινήσεις όλων των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων πρώτης και δεύτερης γραμμής καθώς και των περιφερειακών δυνάμεων της περιοχής της Μέσης Ανατολής. Δεν λείπουν βέβαια, -το αντίθετο- τα στοιχεία των προβληματισμών, των ενστάσεων και των εσωτερικών «διχασμών», όσον αφορά τις πολιτικές και τις τακτικές που πρέπει να ακολουθηθούν σε μια σειρά δυνάμεις με προεξάρχουσες τις ΗΠΑ. Αυτά τα στοιχεία διαμορφώνουν ένα πλαίσιο έντονης ρευστότητας, ευνοϊκό για τυχοδιωκτισμούς, πράγμα που πολλαπλασιάζει τους ήδη αυξημένους κινδύνους για τους λαούς της περιοχής.

Ιμπεριαλιστική αντιπαράθεση με επίκεντρο το Ιράν

Είναι φανερό πως μετά την αποχώρηση από τη Διεθνή Συμφωνία για τα Πυρηνικά του Ιράν (γνωστής ως JCPOA -Κοινό Ολοκληρωμένο Σχέδιο Δράσης (ΚΣΟΔ)) και την επιβολή σκληρών οικονομικών κυρώσεων έναντι της Τεχεράνης, οι ΗΠΑ κλιμάκωσαν την πολιτική της «μέγιστης πίεσης» προς το Ιράν, με την πρότασή τους για τη δημιουργία διεθνούς -υπό την αιγίδα των ίδιων- στρατιωτικού συνασπισμού. Αφού βέβαια είχαν εν τω μεταξύ απειλήσει - μέσω … Αφγανιστάν- το Ιράν με πυρηνικό αφανισμό και ο Τραμπ μέσω τουίτερ ανακοίνωνε πως «τελευταία στιγμή» ακύρωσε πυραυλικές επιθέσεις εναντίον ιρανικών στόχων σε αντίποινα της κατάρριψης αμερικανικού drone από το Ιράν. Και αφού είχαν ανακοινώσει την αποστολή στρατιωτικών δυνάμεων και πολεμικού υλικού στη Σαουδική Αραβία.

Αυτός ο στρατιωτικός συνασπισμός θα εγγυάται τάχα την «ελεύθερη ναυσιπλοΐα» στα Στενά του Ορμούζ -μεταξύ Ιράν και Ομάν-, από τα οποία διέρχεται το 20% της παγκόσμιας κατανάλωσης πετρελαίου και στα Στενά Μπαμπ αλ Μάντεμπ (μεταξύ Τζιμπουτί και Υεμένης). Ενόσω, όμως, ένα πυρηνικό ολοκαύτωμα αποκλείεται, ένα εκτεταμένο αεροπορικό χτύπημα κρίνεται αμφιβόλου αξίας και μια χερσαία επέμβαση θεωρείται αποστολή αυτοκτονίας, το σφίξιμο του κλοιού γύρω από το Ιράν -που και σ’ αυτό υπάρχουν ισχυρές ενστάσεις από τμήμα της αμερικανικής αστικής τάξης- αποτελεί μονόδρομο. Μάξιμουμ στόχος είναι η ανατροπή του καθεστώτος και μίνιμουμ το ψαλίδισμα των περιφερειακών φιλοδοξιών του Ιράν στο ελάχιστο ή/και η επαναδιαπραγμάτευση μιας συμφωνίας για τα πυρηνικά με καλύτερους για τις ΗΠΑ (και πιο περιοριστικούς για το Ιράν) όρους. Γι αυτό και παράλληλα με την αμερικανική επιθετική πρόταση και ενώ η ένταση ανέβαινε, υπήρξαν εκατέρωθεν βολιδοσκοπήσεις αλλά και δηλώσεις για την πιθανότητα επανέναρξης των συζητήσεων ΗΠΑ-Ιράν. Σ’ αυτό το σημείο πρέπει να σημειώσουμε πως μάλλον αυτή την προοπτική στόχευαν οι πρόσφατοι, άκρως προκλητικοί και τυχοδιωκτικοί, βομβαρδισμοί του κράτους δολοφόνου του Ισραήλ, εναντίον της Χεζμπολάχ στο Λίβανο, ιρανικών θέσεων στη Συρία αλλά και φιλοϊρανικών δυνάμεων στο …Ιράκ!

Το έδαφος της αμερικανικής πρότασης «για την ελεύθερη ναυσιπλοΐα» στρώθηκε αρχικά με τις αλλεπάλληλες και αδιευκρίνιστες εκρήξεις σε τάνκερ στην περιοχή του Κόλπου. Ακολούθησε η προβοκατόρικη κατάσχεση ιρανικού πλοίου από τις βρετανικές αρχές του Γιβραλτάρ μετά από αμερικανικές πιέσεις. Αυτά «απαντήθηκαν» με κατασχέσεις βρετανικών πλοίων από το Ιράν. Η πρόταση και φυσικά η υλοποίηση της επιχείρησης Sentinel, όπως την ονόμασαν οι ΗΠΑ, αντικειμενικά ανεβάζει την ένταση στον Περσικό Κόλπο ενώ θέτει σοβαρά ζητήματα όχι μόνο στο Ιράν αλλά και σε όλες τις άλλες ιμπεριαλιστικές χώρες, από τη Ρωσία και την Κίνα έως τη Γαλλία, τη Γερμανία και τη Βρετανία.

Η Ρωσία έσπευσε αμέσως σε μια πρόταση για άμεση δημιουργία επιτροπής που θα προετοιμάσει μια διεθνή διάσκεψη για την «ασφάλεια και τη συνεργασία στην περιοχή του Περσικού Κόλπου» και με μακροπρόθεσμο στόχο της τη δημιουργία ενός αντίστοιχου οργανισμού. Χαρακτηριστικό στοιχείο της πρότασής της, που περιλαμβάνει εκτός από τις χώρες του Κόλπου, την ίδια, τις ΗΠΑ, την Κίνα, αλλά και την Ινδία και την Ε.Ε.,είναι ο «πολυκεντρισμός». Έτσι, δια μέσω του τονισμού της «πολυμέρειας» του σημερινού κόσμου, προσπαθεί να χρησιμοποιήσει της ενδοδυτικές αντιθέσεις αλλά και τις φιλοδοξίες άλλων δυνάμεων (π.χ. Ινδία) για την υπόσκαψη του ηγεμονικού ρόλου των ΗΠΑ και την δική της ισχυροποίηση στον πλανήτη και την περιοχή. Στο ίδιο πλαίσιο εκμεταλλεύεται τις σχέσεις που έχει αναπτύξει με κράτη και οργανισμούς του αραβικού και μουσουλμανικού κόσμου.

Από την άλλη, η Κίνα που ήδη έχει την πρώτη της στρατιωτική βάση στο Τζιμπουτί, με πρόσχημα την προστασία της εφοδιαστικής αλυσίδας του «νέου δρόμου του μεταξιού», σχεδιάζει δημιουργία βάσης στο Πακιστάν, πολύ κοντά στον Περσικό Κόλπο. Επιπλέον, από τις αρχές Αυγούστου διεμήνυσε μέσω του πρεσβευτή της στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, την απόφασή της να συνοδεύει τα εμπορικά της πλοία με πλοία του Πολεμικού Ναυτικού της, σε περίπτωση που η κατάσταση γίνει πολύ επισφαλής. Διαμήνυσε, έτσι, επί της ουσίας τη θέλησή της για την παραπέρα εμπλοκή της στα τεκταινόμενα στον Περσικό Κόλπο και την υπεράσπιση των ιμπεριαλιστικών της συμφερόντων.

Οι σημαντικές ευρωπαϊκές ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, που εξακολουθούν όπως και οι δυνάμεις της Ρωσίας-Κίνας να στηρίζουν την JCPOA, βρίσκονται για μια ακόμη φορά αντιμέτωπες με τις στρατηγικές αδυναμίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης αλλά και τις ιδιαίτερες ιμπεριαλιστικές τους στοχεύσεις, όπως και τα προβλήματα τους.

Η βρετανική αστική τάξη και σ’ αυτό το ζήτημα απέδειξε την βαθιά κρίση προσανατολισμού στην οποία έχει περιέλθει. Ενώ έσπευσε σχεδόν αμέσως να ανακοινώσει κι αυτή μια πρωτοβουλία για τη συγκρότηση ναυτικής δύναμης υπό ευρωπαϊκή ηγεσία και σε άλλη κατεύθυνση από αυτή «της μέγιστης πίεσης» των ΗΠΑ, και αφού μετεωρίστηκε για ένα διάστημα, προσχώρησε τελικά μαζί με την Αυστραλία και το Μπαχρέιν (μέχρι στιγμής μικρή η σοδειά «των προθύμων» για τις ΗΠΑ) στην αμερικανική πρωτοβουλία. Άφησε, έτσι, τη δική της πρωτοβουλία στα χέρια της Γαλλίας και της Γερμανίας και με την ίδια να μην διευκρινίζει τις προθέσεις της.

Η Γαλλία στήριξε από την πρώτη στιγμή τη βρετανική πρόταση που της έδινε τη δυνατότητα να αυξήσει (μετά τη Συρία) την εμπλοκή της στην κρίσιμη αυτή περιοχή, χωρίς όμως να αποκλείει τελείως το ενδεχόμενο συμμετοχής και στην αμερικανική πρωτοβουλία. Οι συνεχείς γαλλοϊρανικές συναντήσεις που κατέληξαν στην πρόσκληση του του Ιρανού ΥΠΕΞ στη Σύνοδο του G-7 και η γενικότερη προσπάθεια του Μακρόν να διαμεσολαβήσει μεταξύ ΗΠΑ-Ιράν, είναι τμήμα των διπλωματικών και όχι μόνο κινήσεων του γαλλικού ιμπεριαλισμού ώστε να κατακτήσει καλύτερο ρόλο και θέση στη Μέση Ανατολή και στα παγκόσμια πράγματα.

Η Γερμανία, με το κατηγορηματικό της όχι στην αμερικανική πρωτοβουλία, βρήκε την ευκαιρία να τονίσει τις διαφορές της με τις ΗΠΑ και στο ιρανικό ζήτημα, δηλώνοντας παράλληλα πως δεν αποκλείει «επί της αρχής» τη συμμετοχή της σε μια ευρωπαϊκή πρωτοβουλία, με στόχο όμως την αποκλιμάκωση της έντασης. Αυτή η στάση προκάλεσε μεγάλες αντιδράσεις στις ΗΠΑ. Η αμερικανική Γερουσία ανακοίνωσε την άμεση προώθηση νομοσχεδίου που θα επιβάλλει κυρώσεις στις ξένες εταιρείες που συμμετέχουν στην κατασκευή του NordStream 2, ενώ ο Αμερικανός πρέσβης προειδοποίησε τη Γερμανία με αποχώρηση των 50 χιλιάδων Αμερικανών στρατιωτών από το γερμανικό έδαφος!

Το Ιράν, γνωρίζοντας τα προβλήματα των Ευρωπαίων ιμπεριαλιστών αλλά και βλέποντας πως ο μηχανισμός INSTEX κάθε άλλο παρά το βοηθά να αντιμετωπίσει στην πράξη τις κλιμακούμενες αμερικανικές κυρώσεις, έχει επιλέξει τον δρόμο μιας συνεχούς αλλά ελεγχόμενης -έως τώρα- πίεσης τους. Μέσα στο καλοκαίρι εξήγγειλε και υλοποίησε την αποχώρησή του από πλευρές της συμφωνίας JCPOA, ξεπερνώντας το όριο των 300 κιλών σε αποθέματα χαμηλού εμπλουτισμού ουρανίου αλλά και το ποσοστό 3,67% εμπλουτισμού του ουρανίου που αυτή προέβλεπε, δηλώνοντας ταυτόχρονα πως είναι αναστρέψιμες ενέργειες, εάν και εφόσον οι ευρωπαϊκές χώρες τηρήσουν κι αυτές τις δεσμεύσεις τους.

Η συριακή σύγκρουση, οι S-400 και το τρίγωνο ΗΠΑ-Τουρκία-Ρωσία

Το άλλο μεγάλο επίκεντρο της Μέσης Ανατολής είναι η συριακή σύγκρουση ή καλύτερα η σύγκρουση για τον έλεγχο της Συρίας, ενώ ιδιαίτερα σημαντικό ζήτημα που επιδρά καθοριστικά στις εξελίξεις στην περιοχή και όχι μόνο, είναι οι S-400 και ευρύτερα οι αμερικανοτουρκικές σχέσεις και οι σφήνες της Ρωσίας, που έχουν δημιουργήσει ένα ασταθές και επικίνδυνο τρίγωνο που παράγει αστάθεια και ένταση.

Πηγαίνοντας λίγο πίσω στο χρόνο, ηεργαλειοποίηση από τις ΗΠΑ των Κούρδων της Συρίας και των YPG ώστε να βρεθεί μια βάση στήριξης μέσα στο συριακό έδαφος, θεωρήθηκαν από το AKP και την τούρκικη αστική τάξη ότι δημιουργούν μια στρατηγική απειλή στην ενιαιότητα του κράτους της Τουρκίας. Το αποτυχημένο πραξικόπημα και το κλείσιμο του ματιού στους πραξικοπηματίες από τις ΗΠΑ βάθυναν την καχυποψία και τα ερωτήματα στο εσωτερικό της Τουρκίας για το «πού το πάνε οι ΗΠΑ». Οι δύο έως τώρα εισβολές της Τουρκίας στη μεθόριο με τη Συρία και η κατάληψη εδαφών ήταν «απάντηση» σ΄αυτή την απειλή. Στο ίδιο πλαίσιο, η τούρκικη αστική τάξη άρχισε να χρησιμοποιεί την αμερικανορωσική αντιπαράθεση για να υπερασπίσει τα έχειν της αλλά και για να διεκδικήσει το ρόλο και τη θέση που θεωρεί πως πρέπει να έχει στην περιοχή. Έτσι, προχώρησε με τη Ρωσία στην κοινοπραξία για τον αγωγό TurkishStream, προφανώς κόντρα στην πολιτική των ΗΠΑ για απεξάρτηση της Ευρώπης από τους ρώσικους υδρογονάνθρακες, ενώ άνοιξε και η προοπτική κατασκευής πυρηνικού εργοστασίου με ρώσικη τεχνολογία. Κρίσιμη εξέλιξη, ωστόσο, αποτέλεσε η συμφωνία αγοράς του ρώσικου αντιπυραυλικού συστήματος S-400 και κομβικό σημείο της -μέσα στο καλοκαίρι- η έναρξη παραλαβής του. Για τις ΗΠΑ, η παραλαβή και πολύ περισσότερο η πλήρης ενεργοποίηση των S-400 που αναμένεται για την προσεχή άνοιξη, είναι παραβίαση των κόκκινων γραμμών από την Άγκυρα, ακόμα και αν της αναγνωρίζονται -από τον Τραμπ- ορισμένα «ελαφρυντικά», μιας και η απόφαση για αγορά των S-400 έγινε μετά την άρνηση Ομπάμα να διαθέσει στην Τουρκία το σύστημα Patriot. Έτσι οι ΗΠΑ προχώρησαν στη διακοπή της συμμετοχής της Τουρκίας στην συμπαραγωγή των μαχητικών αεροσκαφών τελευταίας τεχνολογίας F-35 και απείλησαν με κυρώσεις. Ωστόσο, επειδή κανέναν από τους δύο δεν συμφέρει η διακοπή της στρατηγικής τους σχέσης, αναζητούνταν εδώ και καιρό ένας συμβιβασμός που από τη μια να διασκεδάζει τις τουρκικές ανησυχίες και να δίνει χώρο στις φιλοδοξίες της και από τη άλλη να επαναφέρει την Τουρκία στις αμερικανοΝΑΤΟϊκές νόρμες και να προωθεί τα συμφέροντα των ΗΠΑ στη Συρία και τη Μέση Ανατολή. Φαίνεται ότι αυτός βρέθηκε στη δημιουργία μιας «ζώνης ασφαλείας» κατά μήκος της τουρκοσυριακής μεθορίου, στα ελεγχόμενα από τους Κούρδους εδάφη της βορειοανατολικής Συρίας. Αφού, βέβαια, πρώτα η ένταση στη σχέση Τουρκίας-ΗΠΑ ξαναχτύπησε «κόκκινο», με τον Ερντογάν να απειλεί με τρίτη εισβολή και δημιουργία de facto της «ζώνης ασφαλείας», για να εισπράξει την απάντηση των ΗΠΑ ότι θα εμποδίσουν κάθε μονομερή ενέργεια. Την ίδια περίοδο, η Τουρκία είχε εντείνει και τους βομβαρδισμούς εναντίον στόχων του PΚΚ στο Ιράκ, με αφορμή τη δολοφονία του Τούρκου υποπρόξενου στο Ερμπίλ του Ιρακινού Κουρδιστάν. Με πολλά να είναι ακόμη τα ερωτήματα για το «βάθος» της και τις δυνάμεις που θα χρησιμοποιηθούν για την «διαφύλαξή» της, αυτή η συμφωνία όχι μόνο προχωράει αλλά φαίνεται πως οι ΗΠΑ κατάφεραν να πιέσουν και να πάρουν το κρίσιμο «ΟΚ» από τις YPG, οι οποίες ήδη άρχισαν να αποσύρουν τις δυνάμεις τους από δύο πόλεις της μεθορίου.

Οι Κούρδοι του YPG, φανερά αυτοπαγιδευμένοι από την φιλοϊμπεριαλιστική τους πολιτική, αποδέχονται τις συνέπειες της αμερικανοτουρκικής συμφωνίας, μην γνωρίζοντας τι τους ξημερώνει και ταυτόχρονα ανιχνεύουν τις δυνατότητες μιας συμφωνίας με το καθεστώς Άσαντ και τη Ρωσία, που θα τους δίνει ένα είδος αυτονομίας στα πλαίσια του συριακού κράτους. Επιπλέον, μόνο ανησυχία μπορούν να προκαλούν για το μέλλον του κουρδικού κινήματος, η επανεμφάνιση Οτσαλάν την ίδια μέρα ανακοίνωσης της αμερικανοτουρκικής συμφωνίας, οι δηλώσεις «κατανόησης» των τούρκικων ευαισθησιών για το συριακό Κουρδιστάν καθώς και οι φήμες ότι για το φθινόπωρο ετοιμάζεται επανέναρξη συνομιλιών μεταξύ Κούρδων και Τουρκίας, «που θα έχει περιφερειακή διάσταση» συμπεριλαμβάνοντας και τους Κούρδους της Συρίας.

Οι ΗΠΑ, εν τέλει, ευελπιστούν πως αυτή η συμφωνία με την Τουρκία μπορεί να ανοίξει τον -καθόλου εύκολο και ευθύγραμμο- δρόμο της αποκατάστασης της στρατηγικής σχέσης μαζί της, βάζοντας ταυτόχρονα φραγμό στις ρώσικες σφήνες. Έτσι, θα της δοθεί η δυνατότητα να συνεχίσει με καλύτερους όρους την επέμβασή της στη Συρία και προπαντός να στοιχίσει την Τουρκία στην περίσφιξη του Ιράν.

Η Ρωσία, έχοντας συσσωρεύσει ορισμένα ατού στην κατά τα άλλα εχθρική για αυτήν περιοχή της Μέσης Ανατολής, προσπαθεί να κατοχυρώσει τις επιτυχίες της κόντρα στις ΗΠΑ. Γνωρίζει καλά πως η αμερικανοτουρκική συμφωνία μπορεί να σημάνει το τέλος της τακτικής συμμαχίας της με την Τουρκία και γι αυτό παίρνει τα μέτρα της. Συνεχίζει, από τη μια, τις δελεαστικές προτάσεις της προς την Τουρκία (αγορά των μαχητικών Su-35) για να διατηρεί την ένταση στις αμερικανοτουρκικές σχέσεις. Από την άλλη, πιέζει την Τουρκία στο συριακό έδαφος, στέλνοντάς της το μήνυμα πως οι κινήσεις με τις ΗΠΑ έχουν το αντίτιμό τους. Έτσι, είχαμε τις στρατιωτικές επιχειρήσεις στην περιοχή Ιντλίμπ με την ομώνυμη πρωτεύουσα, την ακινητοποίηση τούρκικης φάλαγγας που προσπαθούσε να προσεγγίσει τους αντικαθεστωτικούς αντάρτες καθώς και την περικύκλωση τούρκικου παρατηρητηρίου (που υπήρχε βάσει της συμφωνίας Ρωσίας-Τουρκίας-Ιράν). Προπαντός, όμως, είχαμε την κατάληψη της Χαν Σεϊχούν, πόλη-κλειδί στο βορειοδυτικό τμήμα της χώρας, πάνω στον αυτοκινητόδρομο στρατηγικής σημασίας Μ5 που ενώνει τη Δαμασκό με το Χαλέπι. Αυτή δημιουργεί σοβαρές προϋποθέσεις για την κατάληψη της μοναδικής επαρχίας που έχει μείνει στους αντικαθεστωτικούς από τις δυνάμεις του Άσαντ.

Αντί επιλόγου

Το επόμενο διάστημα πολλές από τις τακτικές κινήσεις και τις πρόσκαιρες συμμαχίες ίσως χαθούν και τροποποιηθούν κι άλλες θα εμφανιστούν. Δυστυχώς, όμως, και αυτό αφορά πρώτιστα τους λαούς και το δικαίωμά τους στην προκοπή και την ειρήνη, μία σταθερά δεν πρόκειται να αλλάξει: η ανελέητη διαπάλη των μεγάλων φονιάδων του πλανήτη και κοντά σ’ αυτούς και των μικρότερων, που σκοτεινιάζει τον ουρανό της Μέσης Ανατολής.

Παρασκευή, 13 Σεπτεμβρίου 2019

ΜΑΓΕΙΡΕΜΑΤΑ ΚΑΙ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΜΕ ΤΑ ΚΕΝΑ



Βαγγελιώ Δερμιτζάκη
ΜΑΓΕΙΡΕΜΑΤΑ ΚΑΙ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΜΕ ΤΑ ΚΕΝΑ
Οι Διευθύνσεις Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης «κρατούν» τα κενά, βγάζουν όποια θέλουν και τοποθετούν όποιον θέλουν όπου θέλουν.
Αφού πρώτα δούλεψαν τους συμβασιούχους με τους διορισμούς, τώρα τους "τρέχουν".
ΔΟΕ-ΟΛΜΕ: ζουν στον κόσμο τους. Δεν αδιαφορούν μόνο για τους συμβασιούχους εκπαιδευτικούς αλλά και για τους μόνιμους. Βρίσκονται στην αυλή του αντιπάλου.
ΟΙ ΑΙΡΕΤΟΙ: βγάζουν ανακοινώσεις. Όλοι ενημερώνουν, κάποιοι καταγγέλλουν, άλλοι προσπαθούν να καταλάβουν τι γίνεται, μερικοί παίζουν στους διαδρόμους το «κατόπιν ενεργειών μου». Έτσι κι αλλιώς, τις αποφάσεις τις παίρνουν άλλοι.
Μόλις τελειώσουν τα Σεπτεμβριανά των συμβασιούχων, θα αρχίσουν τα Οκτωβριανά των μονίμων. Στα σωματεία πέφτει η ευθύνη να απαντήσουν.
Δεν αρκούν οι αποσπασματικές διαμαρτυρίες, δεν έχουν νόημα οι διακηρύξεις περί αντεπίθεσης. Δε βοηθούν οι εικονικές συγκρούσεις με τα ΜΑΤ.
ΝΑ ΤΕΛΕΙΩΝΟΥΜΕ ΜΕ ΤΑ ΕΙΚΟΝΙΚΑ ΚΙΝΗΜΑΤΑ.
ΝΑ ΟΡΓΑΝΩΣΟΥΜΕ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΠΟΥ ΝΑ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΝΙΚΟΥΝ

Τρίτη, 10 Σεπτεμβρίου 2019

ΝΑ ΜΗΝ ΠΕΡΑΣΕΙ Ο ΑΣΦΥΚΤΙΚΟΣ ΚΡΑΤΙΚΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΤΩΝ ΣΩΜΑΤΕΙΩΝ




ΝΑ ΜΗΝ ΠΕΡΑΣΕΙ Ο ΑΣΦΥΚΤΙΚΟΣ ΚΡΑΤΙΚΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΤΩΝ ΣΩΜΑΤΕΙΩΝ
Κάτω τα χέρια από τα συνδικάτα – Κάτω τα χέρια από την απεργία
Το τίτλο του “οδοστρωτήρα” για τα λαϊκά δικαιώματα θέλει να επιβεβαιώσει η κυβέρνηση της ΝΔ, σχεδιάζοντας και υλοποιώντας με γοργό ρυθμό απανωτά χτυπήματα ενάντια στους εργαζόμενους και τη νεολαία. Παρά την απογείωση της προπαγάνδας και τα χυδαία ξεσαλώματα των ΜΜΕ που κάνουν το μαύρο-άσπρο, η ΝΔ “επενδύει” στην καταστολή, στην κατάργηση πολιτικών και συνδικαλιστικών ελευθεριών για να στηρίξει την επίθεσή της. Με “τάξη και νόμο”, με τρομοκρατία και χειραγώγηση επιχειρεί η κυβέρνηση να εμποδίσει το κόσμο της εργασίας να κινηθεί κόντρα στην αντιδραστική της πολιτική, υπερασπίζοντας τα δικαιώματά του, τη ζωή του.

Στις προγραμματικές δηλώσεις της κυβέρνησης αλλά και στη ΔΕΘ διατυπώθηκε η πρόθεση της κυβέρνησης να προχωρήσει σε αλλαγή του συνδικαλιστικού νόμου. Συγκεκριμένα εξήγγειλε:
  • Τη καθιέρωση ηλεκτρονικής ψηφοφορίας στις διαδικασίες λήψης αποφάσεων για την διεξαγωγή απεργίας.
  • Τη δημιουργία ηλεκτρονικού μητρώου για τις συνδικαλιστικές οργανώσεις των εργαζόμενων και όσων συμμετέχουν σ' αυτές.
  • Τη δημιουργία ειδικής ιστοσελίδας, όπου οι συνδικαλιστικές οργανώσεις θα μπορούν να δημοσιοποιούν τις ανακοινώσεις τους ηλεκτρονικά, ώστε να περιοριστεί το φαινόμενο της αφισοκόλλησης.
            Δεν πρόκειται για “ψηφιοποίηση” του συνδικαλισμού αλλά για ηλεκτρονικό κόφτη της ελεύθερης συνδικαλιστικής δράσης και των δημοκρατικών δικαιωμάτων στους χώρους δουλειάς. Τους παρέδωσε ο ΣΥΡΙΖΑ τον απεργοκτόνο νόμο του αλλά και τον οικονομικό-πολιτικό έλεγχο των συνδικάτων μέσω της έκδοσης ΑΦΜ (σαν να είναι επιχειρήσεις) και αυτοί επιδιώκουν ολοκληρωτικά χτυπήματα στην συλλογική και οργανωμένη πάλη. Προσβλέπουν στον ασφυκτικό-πλήρη έλεγχο της εσωτερικής ζωής των σωματείων, την κατάργηση των καταστατικών τους και των Γενικών Συνελεύσεων, το θάψιμο της απεργίας. Με πρόσχημα τη διαφάνεια επιχειρούν να επιβάλλουν το φακέλωμα των εργαζομένων, την παρακολούθηση και καταγραφή κάθε κίνησής τους.
            Δεν τους αρκεί που οι συνδικαλιστικές ηγεσίες είναι μαριονέτες, το μακρύ χέρι του κράτους και των κυβερνήσεών του μέσα στα συνδικάτα. Δεν τους αρκεί που εδώ και πολλά χρόνια ο εργατοπατερισμός στη ΓΣΣΕ-ΑΔΕΔΥ-ΟΛΜΕ-ΔΟΕ έχει εξευτελίσει τις έννοιες αγώνας, αντίσταση, διεκδίκηση, απεργία  αντικαθιστώντας με την αδράνεια, την υποταγή, το κοινωνικό εταιρισμό, τη τουφεκιά. Δεν τους αρκεί που η συντριπτική πλειοψηφία των απεργιών κρίνονται στα δικαστήρια παράνομες, οι καταδίκες αγωνιστών, οι επιστρατεύσεις. Θέλουν τοπίο έρημο, ξερίζωμα των όποιων δυνατοτήτων- προϋποθέσεων υπάρχουν για να αντιδράσουν οι εργαζόμενοι, τον πλήρη αφοπλισμό  τους. Σε αυτό το τοπίο, οι αντιλήψεις εκείνες που νομιμοποιούν τη συνδιαχείριση και τη σύγχυση γύρω από το “τι είναι συνδικαλισμός”, μέσω της συμμετοχής σε συνδιοικητικά όργανα (ΠΥΣΠ-ΔΕ) είναι “βούτυρο στο ψωμί” της κυβέρνησης, λειτουργούν αποπροσανατολιστικά και τελικά υπονομεύουν τη μάχη που πρέπει να δοθεί.
            Συναδέλφισσες-συνάδελφοι, η νέα σαρωτική επίθεση που ετοιμάζουν απαιτεί την απαγόρευση του δικαιώματός μας να οργανωνόμαστε και να παλεύουμε έξω από τον έλεγχο του κράτους και των μηχανισμών του. Προκύπτει από τα πράγματα η ανάγκη να αγωνιστούμε για να μπορούμε να αγωνιζόμαστε. Συμμετέχοντας-μαζικοποιώντας τις Γενικές Συνελεύσεις, αποφασίζοντας απεργία, διεκδικώντας τα εργασιακά μας δικαιώματα και το δικαίωμα των μαθητών μας να σπουδάζουν.
            Σ' αυτούς τους αγώνες και μέσα από αυτούς θα φράξουμε το δρόμο στα κυβερνητικά σχέδια, θα υπερασπίσουμε την ελεύθερη και ανεξάρτητη από κράτος και κυβέρνηση συνδικαλιστική δράση. Ανασυγκροτώντας ΕΛΜΕ και Διδασκαλικούς Συλλόγους, μετατρέποντας τους σε εργαλεία πάλης στα χέρια μας, όχι σε κυβερνητικά και συνδιαχειριστικά παραρτήματα. Οικοδομώντας πρωτοβουλίες κοινής δράσης με στόχο την διαμόρφωση όρων μαζικής αντίστασης και πάλης.
ΣΩΜΑΤΕΙΑ ΟΠΛΑ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ
ΟΧΙ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΑ ΣΥΝΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΙΚΑ ΠΑΡΑΡΤΗΜΑΤΑ


Κυριακή, 8 Σεπτεμβρίου 2019

Η νέα χρονιά μέσα σε σκηνικό αντιδραστικής επίθεσης σε όλα τα μέτωπα.



Η νέα χρονιά μέσα σε σκηνικό αντιδραστικής επίθεσης σε όλα τα μέτωπα.
Ο λαός να μιλήσει με την οργάνωση αγώνων!

Κάθε φέτος και χειρότερα! Σε ένα πνιγηρό, απολύτως μαύρο και αντιδραστικό κλίμα σε όλους τους τομείς -εκτός και εντός εκπαίδευσης- ξεκινάει η νέα σχολική χρονιά. Η κυβέρνηση της ΝΔ βιάζεται να πιάσει την επίθεση ενάντια στα λαϊκά δικαιώματα από το σημείο που την άφησε ο ΣΥΡΙΖΑ – και να την οξύνει παραπέρα.
-  Με την πιο αποφασιστική κατάργηση του… καταργημένου πανεπιστημιακού Ασύλου, με την χοντροκομμένη όξυνση (επί το αντιδραστικότερο) του θεσμικού πλαισίου απεργοκτονίας και ελέγχου των συνδικάτων (που προώθησε αποφασιστικά ο ΣΥΡΙΖΑ), με απανωτές επιχειρήσεις καταστολής σε εφαρμογή του μητσοτακικού δόγματος «το κράτος είναι τα ΜΑΤ», η κυβέρνηση θέλει να στείλει το μήνυμα στα αφεντικά της και το λαό ότι θα συντρίψει κάθε προσπάθεια του λαού να σηκώσει κεφάλι.
- Με μια σειρά νομοθετικές παρεμβάσεις, επισημοποιεί την πολύ πραγματική (και χωρίς να χρειάζεται θεσμική κάλυψη) πλήρη εργοδοτική ασυδοσία, που ασφαλώς συνοδεύεται με ξυλοδαρμούς και τρομοκράτηση εργαζομένων από τα αφεντικά τους, όταν απαιτήσουν δεδουλευμένα ή στοιχειώδη δικαιώματα.
- Με μια σειρά κινήσεις επισπεύδει την παράδοση φιλέτων (Ελληνικό, ΔΕΗ κλπ) στο μεγάλο ιμπεριαλιστικό και ντόπιο κεφάλαιο. Και με πλήρη έλεγχο των Μέσων Μαζικής Εξαπάτησης, παρουσιάζει μια εικονική πραγματικότητα για να κάνει το μαύρο άσπρο και για να διευκολύνει την ένταση της επίθεσης κρατώντας το λαό στο περιθώριο.
- Και βέβαια, η ΝΔ μετά τα καραγκιοζιλίκα που έκανε απέναντι στη συμφωνία των Πρεσπών, τρέχει τώρα να θυμίσει πόσο αμερικανόδουλη είναι, με δηλώσεις ουσιαστικής υποστήριξης της συμφωνίας, αλλά και με την παντελώς άθλια ευθυγράμμισή της στο θέμα του ιρανικού δεξαμενόπλοιου. Η αδιάκοπη πολιτική ΟΛΩΝ των κυβερνήσεων εμπλέκει τη χώρα στους τυχοδιωκτικούς ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς στην περιοχή.
- Με μια σειρά δηλώσεις προθέσεων στην εκπαίδευση, μονιμοποιεί την πολιτική της αδιοριστίας, ετοιμάζεται για το πέρασμα νέων ταξικών μέτρων (βάση του 10), προετοιμάζει την τρομοκράτηση εκπαιδευτικών και την κατηγοριοποίηση σχολείων μέσω της αξιολόγησης. Είναι αστείο ότι όλα αυτά τα προωθεί μια ομάδα πολιτικών στελεχών που στα ιδιωτικά που σπούδασαν ούτε βάση του 10 τους ζητήθηκε, ούτε και καμία «αξιολόγηση» έχουν περάσει πέραν του γεγονότος ότι σύχναζαν στις δεξιώσεις της αστικής τάξης και έχουν κερδίσει στην αξιολόγησή τους ως αντιδραστικά πολιτικά στελέχη.
Όλη αυτή η πραγματικότητα πάτησε πάνω στην τεράστια προσφορά του ΣΥΡΙΖΑ στο σύστημα. Εφάρμοσε την ίδια πολιτική πουλώντας εικονική φιλολαϊκότητα, λέρωσε της ιδέες της αντίστασης και της Αριστεράς και πέτυχε την αδρανοποίηση του λαϊκού παράγοντα. Για να δούμε τι μας περιμένει, αρκεί να εντοπίσουμε ότι αυτός η μνημονιακός και αντιλαϊκός ΣΥΡΙΖΑ νιώθει αρκετά… αριστερός και ετοιμάζεται για την ακόμα μεγαλύτερη υπευθυνοποίησή του απέναντι στο σύστημα. Δεν έχουμε να περιμένουμε τίποτα από όλους αυτούς. Όπως δεν έχουμε να περιμένουμε τίποτα από τις συνδικαλιστικές ηγεσίες ΟΛΜΕ-ΔΟΕ, οι οποίες θα συνεχίσουν ακόμα πιο αποφασιστικά (όπως έδειξαν και τα συνέδρια) στην γραμμή της αδράνειας και της υποταγής – έως και της ανοιχτής υποστήριξης της αντιδραστικής κυβερνητικής πολιτικής.
Μόνη λύση είναι, εμείς οι εργαζόμενοι, να οργανώσουμε τους δικούς μας αγώνες. Με το δικό μας σχεδιασμό, για τα δικά μας συμφέροντα. Κόντρα στην υποταγή σε εικονικά κινήματα και θεαματικά γεγονότα, με πραγματικές κινήσεις και συνελεύσεις στα Πρωτοβάθμια Σωματεία, στις ΣΕΠΕ και ΕΛΜΕ. Με Επιτροπές Αγώνα. Να χτίσουμε εστίες αντίστασης για κάθε μικρό και μεγάλο ζήτημα. Να προσπαθήσουμε να τις οδηγήσουμε σε ένα κοινό σημείο συγκρότησης ενός Μετώπου Αντίστασης στην επίθεση και Διεκδίκησης των δικαιωμάτων μας.
·         Ενάντια στον πόλεμο και τον φασισμό.
·         Για ζωή και δουλειά με δικαιώματα.
·         Για μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους, για μαζικούς μόνιμους διορισμούς και μονιμοποίηση των αναπληρωτών.
·         Για Δωρεάν Δημόσια Παιδεία – ενάντια τους ταξικούς φραγμούς – ενάντια στην αξιολόγηση και την κατηγοριοποίηση σχολείων και εκπαιδευτικών.
·         Να κάνουμε βήματα για το χτίσιμο σωματείων ανεξάρτητων από το κράτος, τις κυβερνήσεις και τις εργοδοσίες.

Πλαίσιο κειμένου: agkinekp.blogspot.gr
 Αύγουστος 2019
 

Το δούλεμα και η αδιοριστία συνεχίζονται!




Αναπληρωτές:
Το δούλεμα και η αδιοριστία συνεχίζονται!

Συνάδελφοι,

Για ακόμα μια χρονιά είναι γεγονός! Η αγωνία και το άγχος δεκάδων χιλιάδων αναπληρωτών εκπαιδευτικών παρατείνεται. Η κυβέρνηση της ΝΔ, πατώντας πάνω στον δρόμο της πολιτικής της αδιοριστίας αλλά και του κατακερματισμού του κλάδου των εκπαιδευτικών που ακολούθησαν όλες οι προηγούμενες κυβερνήσεις, «έκλεισε» την κουβέντα για διορισμούς στην γενική Παιδεία λέγοντας ότι «θα εξεταστούν ποιες είναι οι πραγματικές ανάγκες», ενώ για την Ειδική Αγωγή υποσχέθηκε να υλοποιηθούν (οι 4500) «όταν ολοκληρωθούν οι διαδικασίες από τον ΑΣΕΠ».
      Παράλληλα όμως δεν χάνει την ευκαιρία να αξιοποιήσει και να επαινέσει το αντιδραστικό νομικό πλαίσιο του προσοντολογίου που ψηφίστηκε τον περασμένο Φλεβάρη. Πάνω σε αυτό πατάνε και οι αρχικές δηλώσεις για την επαναφορά του γραπτού διαγωνισμού, άσχετα αν μαζεύτηκαν στην συνέχεια. Το δούλεμα των αναπληρωτών λοιπόν καλά κρατεί, και η νέα κυβέρνηση παίρνει την σκυτάλη από την προηγούμενη. Οι πανηγυρισμοί της ότι «στην 1η φάση των προσλήψεων πήραμε χιλιάδες αναπληρωτές» θέλει να δημιουργήσει ένα κλίμα στο οποίο οι αναπληρωτές πρέπει να είναι και υπόχρεοι απέναντι στις κυβερνήσεις και να λένε και ευχαριστώ. Φυσικά το θράσος αυτό πατάει στις αδυναμίες συγκρότησης του κόσμου της αναπλήρωσης σε ενιαίο μέτωπο για μόνιμους διορισμούς και στην πολυδιάσπαση που επικρατεί.
       Παράλληλα όμως με τους πανηγυρισμούς για τις χιλιάδες προσλήψεις υπάρχει πάντα η κουβέντα  για τον τεράστιο αριθμό των εκπαιδευτικών  (μόνιμων και αναπληρωτών) που πρέπει κάπως να αντιμετωπιστεί. Μια διαχρονική διαπίστωση όχι μόνο των ελληνικών κυβερνήσεων αλλά και του ΟΟΣΑ. Και η κουβέντα που γίνεται «απ’ έξω» και διερευνητικά για την αύξηση ωραρίου, αυτό το πράγμα έρχεται να απαντήσει.
Είμαστε λοιπόν μπροστά σε μια ολομέτωπη επίθεση και στον χώρο της εκπαίδευσης. Η κυβέρνηση έχει δηλώσει σε όλους τους τόνους ότι επιδιώκει να είναι ταχύτατη και αποτελεσματικότερη –από τους προκάτοχούς της- στην προώθηση της αντιδραστικής πολιτικής. Φάνηκε με τον νόμο για την κατάργηση του Ασύλου, με την ένταση της καταστολής, με τι ετοιμάζεται συνολικά σαν χτύπημα στα εργασιακά δικαιώματα. Το ζήτημα λοιπόν του δικαιώματος στην μόνιμη και σταθερή δουλειά είναι αίτημα πάλης πρώτης γραμμής για τους εκπαιδευτικούς και συνολικά για τον λαό μας.
    Δεν δικαιούται ο ΣΥΡΙΖΑ να χύνει κροκοδείλια δάκρυα για τους μόνιμους διορισμούς που δεν υλοποιούνται. Δεν ξεχνάμε ότι 4,5 χρόνια διακυβέρνησης του ακολούθησε την ίδια πολιτική της αδιοριστίας, τις ίδιες υποσχέσεις για διορισμούς που θα γίνουν από του χρόνου. Δεν ξεχνάμε ότι είναι αυτοί που ψήφισαν το προσοντολόγιο των απολύσεων που διαλύει τα πτυχία και σπέρνει τον κανιβαλισμό και τον ανταγωνισμό ανάμεσα στους συναδέλφους. Είναι και αυτοί πρωταγωνιστές στο δούλεμα των αναπληρωτών όλα αυτά τα χρόνια.
      Το δίκιο μας, και το δικαιώμά μας στην μόνιμη και σταθερή δουλειά δεν θα μας το χαρίσει κανένας επίδοξος σωτήρας.  Το επίδικο των μόνιμων διορισμών είναι ζήτημα δικής μας πάλης και όχι νομικών δεσμεύσεων. Δεν έχει να κάνει δηλαδή με το αν το έγραφε ο προηγούμενος νόμος ή αν είναι προγραμματισμένο στον προϋπολογισμό. Τέτοιες «ανατροπές» έχουμε δει πάμπολλες τα τελευταία χρόνια. Ας μην διοχετευτούν λοιπόν η αγωνία και η οργή μας σε φωνές που θέλουν να μας πείσουν ότι για να γίνουν οι μόνιμοι διορισμοί πρέπει να υπερασπιστούμε να εφαρμοστεί γρήγορα ο νόμος 4589/2019, δηλαδή το προσοντολόγιο!
Το νήμα πρέπει να το ξαναπιάσουμε από κει που το ψηλαφίσαμε με τις απεργιακές κινητοποιήσεις του Γενάρη. Εκεί που αρχίσαμε να συνειδητοποιούμε ότι ο συνάδελφος μας δεν είναι ανταγωνιστής στα μόριαπου έχει μαζέψει αλλά δύναμη αναγκαία για  τον κοινό αγώνα. Για τις Αγωνιστικές Κινήσεις τα αιτήματα για Μαζικούς Μόνιμους Διορισμούςκαι για Μονιμοποίηση όλων των αναπληρωτών είναι αιτήματα πρώτης γραμμής. Είναι αιτήματα που μπορούν να διεκδικηθούν και να κερδηθούν, όχι με συναντήσεις με το υπουργείο και την κυβέρνηση, αλλά με μαζικό απεργιακό αγώνα. Αυτόν τον δρόμο οφείλουμε να βαδίσουμε ξανά