Τρίτη, 23 Φεβρουαρίου 2016

Αλληλεγγύη στους πρόσφυγες και τους λαούς



Αλληλεγγύη στους πρόσφυγες και τους λαούς
Ενάντια στον φασισμό, τον πόλεμο, τον ιμπεριαλισμό, τους υποτακτικούς του
Όχι στα στρατόπεδα συγκέντρωσης - ανθρώπινες συνθήκες διαβίωσης στους πρόσφυγες


Οι προσφυγικές ροές συνεχίζονται. Εκατομμύρια άνθρωποι κυνηγημένοι από τις βόμβες των ιμπεριαλιστών καταφτάνουν στα ελληνικά νησιά προσπαθώντας να βρουν καταφύγιο στις χώρες της Ευρώπης. Χιλιάδες πνίγονται στα νερά του Αιγαίου. Κύρια πηγή των προσφυγικών ροών είναι η ματωμένη Συρία που βομβαρδίζεται ανελέητα από Αμερικάνους, Ρώσους, Ευρωπαίους και γείτονές της.
Η ανάπτυξη ισχυρής ΝΑΤΟϊκής ναυτικής δύναμης με αεροπορική υποστήριξη στο Αιγαίο, για την «παρακολούθηση των μεταναστευτικών κυμάτων», όπως αναφέρει η σχετική απόφαση, αποτελεί μια επικίνδυνη και αντιδραστική εξέλιξη για το λαό μας και τους λαούς της περιοχής.
Το δράμα των προσφύγων θα μεγαλώσει αφού έρχονται αντιμέτωποι με τις κανονιοφόρους του ΝΑΤΟ, τα κλειστά σύνορα και τα στρατόπεδα συγκέντρωσης-καταγραφής που φτιάχνει η κυβέρνηση, η οποία παραχωρεί τη χώρα ως πεδίο δράσης στους «συμμάχους»-δυνάστες μας. Την ίδια ώρα, ο φασισμός παίρνει θέση για να δηλητηριάσει τον ελληνικό λαό με τις ρατσιστικές και πατριδοκάπηλες ιδέες του και να ανακόψει το κύμα αλληλεγγύης προς τους πρόσφυγες, εξυπηρετώντας έτσι τους σχεδιασμούς των δολοφόνων των λαών. Να απομονώσουμε μέσα από την οργάνωση και την πάλη μας κάθε φασιστική φωνή μίσους.
Και βέβαια η υποκρισία που ως τώρα περίσσευε δίνει τη θέση της στον απόλυτο κυνισμό. Η ΕΕ που έχει βάλει αποφασιστικά το χέρι της στην εξάπλωση του πολέμου στην περιοχή, αφού για λίγο καιρό πούλαγε ανώδυνη φιλανθρωπία, τώρα κυνικά σπρώχνει για δεύτερη φορά στο θάνατο τα θύματά της.
Όμως, οι πρόσφυγες και οι μετανάστες είναι άνθρωποι με πλήρη δικαιώματα στη ζωή, την τροφή, τη στέγη, την ελευθερία, τη δημοκρατία και καμιά ιμπεριαλιστική ανάγκη, καμιά σκοπιμότητα αστικών τάξεων δεν μπορεί να τα αναστείλει προσωρινά ή πιο μόνιμα. Τα δικαιώματα αυτά είναι καθολικά, παγκόσμια και δεν εξαρτώνται ούτε από το χρώμα, ούτε από το φύλο, ούτε από την περιοχή. Το σχέδιο κυβέρνηση και ΕΕ είναι οι πρόσφυγες να καταστέλλονται, να αποκοπούν από κάθε πρόσβαση στον ελληνικό λαό και να είναι στο έλεος ευρωενωσιακών και κυβερνητικών ΜΚΟ, οι οποίες θα έχουν τον απόλυτο έλεγχο.
Οι πολεμικές μηχανές που συγκεντρώνονται στην περιοχή, οι απειλές για επέκταση του πολέμου, η εμπλοκή της χώρας μας στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς, αναδεικνύουν τους κινδύνους για την ίδια την ύπαρξη μας. Πρέπει να βρουν απέναντί τους τον λαό μας, που πρέπει να μπολιάσει τον αγώνα του που δίνει αυτή τη στιγμή για τη ζωή και το ψωμί του, με την αντιιμπεριαλιστική, αντιπολεμική του πάλη. Να εκφράσει την αλληλεγγύη του σε πρόσφυγες και μετανάστες, μέσα από την ανάδειξη και στοχοποίηση των κοινών εχθρών. Από κοινού με τους πρόσφυγες, τους μετανάστες και τους λαούς της περιοχής να αγωνιστούμε για να σταματήσουμε τον πόλεμο και τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις.
Ως εκπαιδευτικοί πρέπει να πάμε ένα βήμα παραπέρα τις δράσεις αλληλεγγύης για τους πρόσφυγες.
Να πρωτοστατήσουμε για έναν αντιφασιστικό, αντιπολεμικό, αντιιμπεριαλιστικό αγώνα.
Καλούμε τις ΕΛΜΕ και τους συλλόγους Π.Ε. να πάρουν πρωτοβουλίες και να διοργανώσουν εκδηλώσεις-συζητήσεις αλληλεγγύης στους πρόσφυγες, ενάντια στον πόλεμο και τον ιμπεριαλισμό αλλά και την πολιτική της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ αλλά και των προηγούμενων ΝΔ-ΠΑΣΟΚ που εντάσσουν τη χώρα στους δολοφονικούς ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς.
Καλούμε να υπάρξει συντονισμός ώστε με πρωτοβουλία των εργαζομένων στην εκπαίδευση να διοργανωθούν διαδηλώσεις αλληλεγγύης στους πρόσφυγες, ενάντια στον φασισμό, τον πόλεμο και τον ιμπεριαλισμό.
  • Όχι στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, όχι στη φυλάκιση των μεταναστών – προσφύγων.
    Ναι στα πλήρη δικαιώματά τους. Περίθαλψη και ανθρώπινες συνθήκες διαβίωσης, άσυλο, έγγραφα σε κάθε μετανάστη και σε κάθε πρόσφυγα!
    Όχι στις συμφωνίες του Σένγκεν, Δουβλίνο 1 & 2 και σε όλους τους αντιμεταναστευτικούς νόμους. Έξω η
    FRONTEX και κάθε ιμπεριαλιστικός μηχανισμός καταστολής και έλεγχου!
  • Να σταματήσει ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος στη Συρία!
  • Κάτω η πολιτική του πολέμου και της φτώχειας, πολιτική του ΝΑΤΟ και της ΕΕ που στηρίζει και η ελληνική κυβέρνηση.
  • Να κλείσει η βάση της Σούδας. Έξω οι βάσεις, το ΝΑΤΟ και οι Αμερικάνοι!
    Καμιά νέα βάση στη χώρα μας! Να μη γίνει η χώρα ορμητήριο του ΝΑΤΟ!

                          Αγωνιστικές Κινήσεις Εκπαιδευτικών

Συνεχίζουμε-κλιμακώνουμε με ΓΕΝΙΚΕΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΕΙΣ -ΔΙΑΔΗΛΩΣΕΙΣ -ΝΕΑ ΠΑΝΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗ ΠΕΡΑΣΟΥΝ ΤΑ ΑΝΤΙΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΑ ΜΕΤΡΑ

Συνεχίζουμε-κλιμακώνουμε με
ΓΕΝΙΚΕΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΕΙΣ -ΔΙΑΔΗΛΩΣΕΙΣ -ΝΕΑ ΠΑΝΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ
ΓΙΑ ΝΑ ΜΗ ΠΕΡΑΣΟΥΝ ΤΑ ΑΝΤΙΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΑ ΜΕΤΡΑ
  • Ερείπια αφήνουν όλοι οι φονιάδες και ληστές του πλανήτη που έχουν μαζευτεί στη περιοχή ισοπεδώνοντας χώρες, ξεριζώνοντας λαούς. Και στη χώρα μας μετά τα κινέζικα λιμάνια και τα γερμανικά αεροδρόμια έχουμε και ΝΑΤΟική θάλασσα, με τους θύτες να αναλαμβάνουν την αναχαίτιση των θυμάτων τους, τους πρόσφυγες.
  • Ο Τσίπρας χωρίς τσίπα δηλώνει ότι αν περάσουμε τον «κάβο» θα δούμε φως, -αναπαράγοντας ξανά ΓΑΠ και Σαμαροβενιζέλους– τηρώντας ασφαλώς τη συμφωνία, εφαρμόζοντας το 3ο μνημόνιο, βυθίζοντας ακόμα παραπέρα στο σκοτάδι του εργασιακού μεσαίωνα το λαό, γκρεμίζοντας κάθε κοινωνικό δικαίωμα.
  • Ο Φίλης «βγάζει τη γλώσσα του» στους εκπαιδευτικούς μιλώντας για ποσοστό απεργών 16%, για πλεόνασμα χιλιάδων ωρών(ποια κενά;) και για το «αγώνα»(sic) που δίνει για 20000 προσλήψεις, ενώ έχει βάλει την υπογραφή στην απόφαση του υπουργικού συμβουλίου που τις αναστέλλει στο δημόσιο μέχρι το τέλος του 2016. Και… κάνει «διάλογο»…
  • Οι ΣΥΝΕΚ δηλώνουν ότι αγωνίζονται για την ανατροπή της πολιτικής Κυβέρνησης -ΕΕ-ΔΝΤ! Και δεν ντρέπονται…
  • Η ΔΑΚΕ είναι με τη διαγραφή του χρέους σύμφωνα με το πλαίσιο που στήριξε στο ΔΣ της ΟΛΜΕ. Και ούτε αυτή ντρέπεται…
  • Μαζί και οι δυο παρίστανται και νομιμοποιούν τον «διάλογο» του υπ. Παιδείας αποτελώντας τους «φρουρούς» της αδράνειας του κλάδου με τις κοινές τους εισηγήσεις και την εκχώρηση των όποιων δράσεων στην ΑΔΕΔΥ
  • Οι εργατοπατέρες στο δημόσιο μαζί με αυτούς της ΓΣΕΕ συνεχίζουν το έργο που ξέρουν καλά, να υπονομεύουν κάθε θετική αγωνιστική έκφραση όπως την απεργία στις 4/2, καθυστερώντας τα επόμενα απεργιακά ραντεβού για όταν θα κατατεθεί το αντιασφαλιστικό νομοσχέδιο στη Βουλή. Η κλιμάκωση δια της… αναμονής γίνεται με διευρυμένη παραταξιακή συμφωνία…

Συναδέλφισσες ,συνάδελφοι

Όλα τα παραπάνω αποτελούν ενδεικτικά σημεία της πραγματικότητας που βιώνουμε. Μια πραγματικότητα που διαμορφώνουν οι πολεμικές επιδρομές των ιμπεριαλιστών από τη μια και ο κοινωνικός πόλεμος που έχει εξαπολύσει το κεφάλαιο ενάντια στον κόσμο της δουλειάς. Ζωή χωρίς δικαιώματα στην εργασία, στη παιδεία, την ασφάλιση, τη περίθαλψη, την ειρήνη, τη δημοκρατία. Κοινός τόπος τόσο για τη συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ όσο και για τη μνημονιακή αντιπολίτευση.
Πρέπει να είναι καθαρό, η κυβέρνηση θα επιμείνει στην κατεδάφιση της κοινωνικής ασφάλισης. Θα κάνει ελιγμούς, θα επιχειρήσει να διαιρέσει, να αδρανοποιήσει, θα συνεχίσει τα «παράλληλα» ψέματα αλλά δεν θα σταματήσει αν δε τη σταματήσει ο μαζικός ξεσηκωμός των εργαζομένων.
Αυτό είναι και το ζητούμενο. Η απογοήτευση και το «δε γίνεται τίποτα» παρότι κλονίστηκαν από τη συμμετοχή στην απεργία που έφτασε σε ικανοποιητικά ποσοστά (με το «σπρώξιμο» και από τα αγροτικά μπλόκα) εξακολουθούν να είναι κυρίαρχες στο εσωτερικό του κλάδου. Στις προηγούμενες Γενικές Συνελεύσεις ήταν εντυπωσιακή η απουσία των εκπαιδευτικών σε όλες τις ΕΛΜΕ.
Αυτό το κλίμα της ηττοπάθειας και τελικά της υποταγής μπορεί και είναι ανάγκη να ανατραπεί. Για να πέσουν και οι μάσκες στους «μάστορες» του κυβερνητικού συνδικαλισμού που σ' αυτό το καθεστώς ανυπαρξίας κινήματος δηλώνουν ότι θέλουν (ας θυμηθούμε την απεργία του Σεπτέμβρη 2013 τι στάση κράτησε κάθε παράταξη ανεξάρτητα τι διακήρυσσε πριν).
Nα είμαστε ΟΛΟΙ παρόντες στις Γενικές Συνελεύσεις που θα γίνουν. Να συζητήσουμε, να αντιπαρατεθούμε με τις διαχειριστικές λογικές για τη βιωσιμότητα των ταμείων και να αποκαλυφθούν οι ψεύτικες δικαιολογίες ότι δεν υπάρχουν χρήματα που χρησιμοποιεί το σύστημα για να περάσει όλα τα αντιλαϊκά μέτρα. Το δικαίωμα μας στη σύνταξη είναι πολιτικό ζήτημα και ζήτημα συσχετισμών. Αυτούς τους συσχετισμούς πρέπει να διαμορφώσουμε υπέρ μας. Και αυτοί διαμορφώνονται μέσα στο αγώνα, στην πάλη για να μη περάσουν τα αντιασφαλιστικά μέτρα.
Να αποφασίσουμε και να υλοποιήσουμε πρόγραμμα δράσεων–συλλαλητηρίων-διαδηλώσεων - απεργιών για την ανατροπή της κυβερνητικής πολιτικής. Άμεσα με ΝΕΑ ΠΑΝΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ τώρα που τα αγροτικά μπλόκα συνεχίζουν.
Τέλος για τις φιέστες που ετοιμάζει το υπουργείο παιδείας σχεδιάζοντας να εντάξει στο «διάλογο» τους συλλόγους διδασκόντων πρέπει να πάρει απάντηση την πλήρη άρνηση του κλάδου να νομιμοποιήσει τους προαποφασισμένους «μονόλογους» των ΕΕ-ΟΟΣΑ.

Συναδέλφισσες, συνάδελφοι
Η κοινωνική δυσαρέσκεια-αναταραχή για να γίνει «θαυμάσια κατάσταση» για τη ζωή και τα δικαιώματα μας απαιτεί να πάρουμε την υπόθεση ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΜΑΣ. Κόντρα στο συνδικαλισμό της ήττας και της υποταγής χτίζοντας ΜΕΤΩΠΟ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΗΣ ΚΑΙ ΠΑΛΗΣ μαζί με τους αγρότες και άλλους εργαζομένους στο δημόσιο και ιδιωτικό τομέα.

                                   Αγωνιστικές Κινήσεις Εκπαιδευτικών

Κυριακή, 14 Φεβρουαρίου 2016

Προσφυγικές ροές, στρατόπεδα και ΝΑΤΟ! Πλαίσιο πάλης για τα δικαιώματα των προσφύγων-μεταναστών.


Προσφυγικές ροές, στρατόπεδα και ΝΑΤΟ! Πλαίσιο πάλης για τα δικαιώματα των προσφύγων-μεταναστών.

Η κύρια πηγή των προσφυγικών ροών είναι η ματωμένη Συρία, όπου συνεχίζεται με ένταση η πολεμική δράση των ιμπεριαλιστών. Τόσο με τους βομβαρδισμούς τους όσο και δια των «αντιπροσώπων» τους στο έδαφος. Η Ε.Ε. δέχεται πραγματικές πιέσεις από τα ακατάπαυστα προσφυγικά κύματα, που αποτελούν έναν ακόμα σημαντικό παράγοντα που περιπλέκει τα δεδομένα της οικονομικής κρίσης της, των πολιτικών (αν)ισορροπιών της. Έναν παράγοντα που αναδεικνύει τις αντιφάσεις, τη μη-συνοχή αυτού του ιμπεριαλιστικού συνασπισμού.
Ωστόσο οι βασικές ιμπεριαλιστικές δυνάμεις του συνασπισμού ούτε θέλουν ούτε και μπορούν να επέμβουν στην πηγή του ζητήματος, να επιδιώξουν και να πετύχουν έναν σχετικά άμεσο τερματισμό του πολέμου ή έστω μια παρατεταμένη εκεχειρία. Το ζήτημα αυτό συνδέεται με το κουβάρι των ιμπεριαλιστικών αντιθέσεων συνολικά –στο οποίο έχει μπλεχτεί και το κουβάρι των αντιθέσεων των ντόπιων αστικών τάξεων που είναι υποτακτικές και υποτελείς του ιμπεριαλισμού.
Γι’ αυτό και οι «λύσεις» που επιδιώκει η ΕΕ στο ζήτημα των προσφυγικών ροών, είναι κυνικά ανθρωποφαγικές, ψευδεπίγραφες και αντιφατικές ακόμα και ως προς τις δικές τους επιδιώξεις. Επιδιώκουν-ιδιαίτερα η Γερμανία- να ξεδιαλέξουν ένα δυναμικό που θα έχει τις κατάλληλες (ηλικιακές, βιολογικές, μορφωτικές) προδιαγραφές για να το εντάξουν στη δούλεψή τους, στα σύγχρονα σκλαβοπάζαρά τους. Όμως και το «ξεδιάλεγμα» είναι δύσκολο, και αν και όσο γίνει, «περισσεύουν» εκατοντάδες χιλιάδες από τους ξεριζωμένους. Τα σχέδια για την αναβάθμιση της FRONTEX, έτσι ώστε να αναδειχθεί σε συνοριοφυλακή –σε γη και θάλασσα- των «συνόρων της ΕΕ», ήταν από την αρχή λόγια του αέρα. Οι αντιθέσεις μεταξύ των Ευρωπαίων ιμπεριαλιστών δεν επιτρέπουν τέτοια εγχειρήματα! Αυτές οι διακηρύξεις αξιοποιούνται βέβαια για να ενταθούν οι παρεμβάσεις της Γερμανίας και της Γαλλίας σε Τουρκία, Ελλάδα και συνολικά στην περιοχή, εμπεδώνουν παραπέρα την παρουσία της FRONTEX και των κάθε λογής δυνάμεών τους στην περιοχή, αλλά δεν πρόκειται να αποκτήσουν την κυριολεκτική διάστασή τους.
Εξάλλου τα «ανατολικά σύνορα της ΕΕ», δηλαδή τα σύνορα Ελλάδας-Τουρκίας, είναι πριν από όλα «ζωτικός χώρος» για το ΝΑΤΟ, δηλαδή για τον «άλλο» δυτικό συνασπισμό στον οποίο ηγούνται και τον οποίο καθορίζουν οι ΗΠΑ. Αυτός ο συνασπισμός έχει τους πολιτικοστρατιωτικούς όρους να «επιβλέπει» την περιοχή και να κανοναρχεί τις δύο αστικές τάξεις, τις «φιλίες» τους και τις αντιθέσεις τους.
Παρόλα αυτά, η κοινή προτροπή- πρόταση Μέρκελ-Νταβούτογλου να αναλάβει το ΝΑΤΟ τον έλεγχο των προσφυγικών ροών στη θαλάσσια λωρίδα των λίγων χιλιομέτρων μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας –πρόταση που περίπου «χαιρέτησε» η Κομισιόν- προκαλεί τις πιο σοβαρές ανησυχίες. Πώς ακριβώς δηλαδή τα πολεμικά σκάφη του ΝΑΤΟ θα «αντιμετωπίσουν» τους «διακινητές» προσφύγων; Με… απόβαση στις τουρκικές ακτές; Ή μήπως βυθίζοντας τα καρυδότσουφλα στα οποία στοιβάζονται εκατοντάδες πρόσφυγες και κατά κανόνα χωρίς τους διακινητές τους; Η «απάντηση» της ελληνικής κυβέρνησης («ότι γίνει να γίνει στα χωρικά ύδατα της Τουρκίας») όχι μόνο δεν απαντά το ζήτημα αλλά είναι μνημείο υποκρισίας και υποταγής. Σε κάθε περίπτωση και στο βαθμό που θα εξελιχθεί αυτή η απειλή, είναι φανερό ότι συνιστά κλιμάκωση των πολιτικών μαζικής δολοφονίας των προσφύγων αλλά και ακόμα πιο ενεργή εμπλοκή των Αμερικανονατοϊκών στο Αιγαίο, στα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας.
Προς το παρόν, «μένουμε» λοιπόν στα δύο βασικά δεδομένα που έχουν προκριθεί για τη «διευθέτηση» των προσφυγικών ροών. Το ένα είναι να αξιοποιείται το Αιγαίο σαν τάφος για χιλιάδες παιδιά, γυναίκες, άντρες. Πρόκειται για μια επιθυμητή κατάσταση για τους ιμπεριαλιστές και τους υποτακτικούς τους, για ένα –όπως γράφτηκε- σύγχρονο και άτυπο Νταχάου. Το δεύτερο είναι η «διαλογή» (στα hotspots) και η δημιουργία στρατοπέδων συγκέντρωσης. Βέβαια και αυτό παρουσιάζει δυσκολίες και αντιφάσεις. Από τις αντιρρήσεις και ενστάσεις αστικών παραγόντων και δυνάμεων στη χώρα (γιατί πλήττεται η «τουριστική βιομηχανία» και άλλα συμφέροντα) μέχρι τις ανησυχίες συνολικά του ντόπιου συστήματος για το «ως πού θα φτάσει» μια τέτοια εξέλιξη. Γιατί βέβαια και αν ακόμα εξασφαλιστεί ότι θα προωθηθούν οι «διαλεγμένοι» σε Γερμανία και αλλού, τι θα γίνει με τους ανεπιθύμητους που είναι και η πλειοψηφία; Η θεωρία των «επαναπροωθήσεων» είναι μόνο θεωρία ενώ ταυτόχρονα γίνονται όλο και πιο σφιχτοί οι ευρωπαϊκοί «κανονισμοί» για το ποιοι δικαιούνται να χαρακτηριστούν πρόσφυγες και όχι μετανάστες. Έτσι ακόμα και αν τα νούμερα που παρουσιάζει η ελληνική πλευρά είναι φουσκωμένα (για 800.000 ανθρώπους κάνουν λόγο ότι μπήκαν στη χώρα το 2015) στα πλαίσια του χυδαίου παζαριού που κάνει με τα αφεντικά της, το πρόβλημα, δηλαδή οι στρατιές των κατατρεγμένων, είναι μεγάλες! Γι αυτό όλοι (Τσίπρας, Μητσοτάκης, Γεννηματά…) συμφωνούν ότι το προσφυγικό είναι «εθνικό ζήτημα» και γι’ αυτό θα το αντιμετωπίσουν με το γνωστό κράμα που αντιμετωπίζουν όλα τα «εθνικά ζητήματα»: με υποτέλεια στους ιμπεριαλιστές, αντιδραστικότητα και τυχοδιωκτισμούς.
Είναι προφανές ότι το λαϊκό κίνημα στη χώρα έχει μόνο μία διέξοδο. Να συνταχθεί, να ενωθεί, να διεκδικήσει και να παλέψει μαζί με τη στρατιά των κατατρεγμένων που έρχονται στη χώρα μας. Όλοι αυτοί είναι δύναμη που πρέπει και μπορεί να «προστεθεί» δίπλα στο λαό της χώρας και την πάλη του ενάντια στους κοινούς μας εχθρούς. Η διαίρεση, η αντίθεση και το μίσος είναι η πολιτική του συστήματος και των φασιστικών δυνάμεων που του παρέχουν άλλη μια φορά τις καλύτερες υπηρεσίες.
Πλαίσιο πάλης για τα δικαιώματα των προσφύγων-μεταναστών και των λαών!
Ενάντια στον πόλεμο, τον ιμπεριαλισμό και τους υποτακτικούς του!
• Οι πρόσφυγες και μετανάστες είναι άνθρωποι με πλήρη δικαιώματα στη ζωή, τηn τροφή, τη στέγη, την ελευθερία, τη δημοκρατία, και καμιά ιμπεριαλιστική ανάγκη, καμιά σκοπιμότητα αστικών τάξεων δεν μπορεί να τα αναστείλει προσωρινά ή πιο μόνιμα.
• Τα δικαιώματα αυτά είναι καθολικά, παγκόσμια και δεν εξαρτώνται ούτε από το χρώμα, ούτε από το φύλο, ούτε από την περιοχή. Πόσο μάλλον όταν εκατομμύρια ξεσπιτώνονται χωρίς καμία δική τους ευθύνη.
• Τα δικαιώματα μπορούν και πρέπει να τα διασφαλίσουν οι κυρίαρχες αστικές τάξεις και τα κυρίαρχα κράτη και χωρίς υπεκφυγές για έλλειψη υποδομών και χρημάτων. Να τα βρουν και τα δύο.
• ΝΑ ΑΠΟΜΟΝΩΣΟΥΜΕ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΑΛΗ ΜΑΣ ΚΑΘΕ ΦΑΣΙΣΤΙΚΗ ΦΩΝΗ ΜΙΣΟΥΣ
  • ΟΧΙ ΣΤΑ ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΑ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗΣ, ΟΧΙ ΣΤΗ ΦΥΛΑΚΙΣΗ ΤΩΝ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ-ΠΡΟΣΦΥΓΩΝ. ΝΑΙ ΣΤΑ ΠΛΗΡΗ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΤΟΥΣ. ΤΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΑΥΤΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟ ΠΑΖΑΡΙΟΥ της εξαρτημένης χώρας με τους ιμπεριαλιστές, ούτε ο δούρειος ίππος για την πολιτική του διαίρει και βασίλευε.
  • ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ ΚΑΙ ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΥΝΘΗΚΕΣ ΔΙΑΒΙΩΣΗΣ ΣΕ ΚΑΘΕ ΜΕΤΑΝΑΣΤΗ ΚΑΙ ΣΕ ΚΑΘΕ ΠΡΟΣΦΥΓΑ! ΟΙ ΔΗΜΟΙ, ΤΑ ΥΠΟΥΡΓΕΙΑ, ΟΙ ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΝΑ ΑΝΑΛΑΒΟΥΝ ΤΟ ΚΟΣΤΟΣ!
  • ΑΣΥΛΟ, ΕΓΓΡΑΦΑ ΣΕ ΚΑΘΕ ΜΕΤΑΝΑΣΤΗ ΚΑΙ ΣΕ ΚΑΘΕ ΠΡΟΣΦΥΓΑ! ΟΧΙ ΣΤΙΣ ΣΥΜΦΩΝΙΕΣ ΤΟΥ ΣΕΝΓΚΕΝ, ΤΟ ΔΟΥΒΛΙΝΟ 1 & 2 ΚΑΙ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΑΝΤΙΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΤΙΚΟΥΣ ΝΟΜΟΥΣ. ΕΞΩ H FRONTEX ΚΑΙ ΚΑΘΕ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗΣ ΚΑΙ ΕΛΕΓΧΟΥ!
  • ΕΞΩ ΟΙ ΒΑΣΕΙΣ, ΤΟ ΝΑΤΟ ΚΑΙ ΟΙ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΙ! ΚΑΜΙΑ ΝΕΑ ΒΑΣΗ ΣΤΗ ΧΩΡΑ ΜΑΣ! ΝΑ ΜΗ ΓΙΝΕΙ Η ΧΩΡΑ ΟΡΜΗΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΝΑΤΟ!
  • ΚΟΙΝΟΣ ΑΓΩΝΑΣ ΜΕ ΤΟΥΣ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ, ΤΟΥΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΛΑΟΥΣ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΧΗΣ ΓΙΑ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ, ΤΙΣ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΕΣ ΕΠΕΜΒΑΣΕΙΣ, ΤΟΥΣ ΤΥΧΟΔΙΩΚΤΙΣΜΟΥΣ ΤΩΝ ΥΠΟΤΕΛΩΝ ΚΑΙ ΥΠΟΤΑΚΤΙΚΩΝ ΣΤΟΥΣ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΕΣ ΤΗΣ ΔΥΣΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΗΣ


Επεσαν οι μάσκες

Επεσαν οι μάσκες
14 Φεβρουαρίου, 2016
Πολύ νωρίτερα από το τριώδιο φαίνεται ότι θα αναγκαστεί ο ΣΥΡΙΖΑ να αποκαλύψει το πραγματικό του πρόσωπο στα λαϊκά στρώματα που βρίσκονται σε κινητοποίηση, εναντιωμένα στα αντιλαϊκά μέτρα που η κυβέρνηση προωθεί στο ασφαλιστικό, στο φορολογικό αλλά και στα εργατικά.
Είναι αλήθεια πως αυτός ο χώρος ανέκαθεν είχε την ικανότητα να ξεγλιστρά ισορροπώντας ανάμεσα στις ρεφορμιστικές του απόψεις και αιτήματα που πρόβαλλε και τη συμμετοχή του στα συνδικαλιστικά και πολιτικά κινήματα που προέκυπταν. Παρά τη μικρή του δύναμη στο κίνημα, ήταν από τους βασικούς παράγοντες που ενώ έβαζε με περισσή προθυμία το χεράκι του στο ξεπούλημα και στο σαμποτάρισμα των αγώνων, μπορούσε συνάμα να παρουσιάζει ότι συμμετείχε ενεργά στην προβολή τους.
Ο όρος «κινηματικός κυβερνητισμός» δικαίως βρήκε την πεμπτουσία του περιεχομένου του στις προσπάθειες καπηλείας και χυδαίας εκμετάλλευσης των κινηματικών ξεσπασμάτων του 2010-12 που επέδειξε ο ΣΥΡΙΖΑ ως σύνολο αλλά και οι «αριστερές» συνιστώσες του που τότε προθύμως συνέρρεαν για να γλείψουν το κοκαλάκι της εξουσίας.
Ο απολίτικος τρόπος αντιπολίτευσης στη μνημονιακή πολιτική των ΠΑΣΟΚ-ΝΔ, το κυνήγι των αριστερών συλλογικοτήτων από τις πλατείες, η γηπεδιακή συνθηματολογία, η αποδοχή και η συνύπαρξη με ακροδεξιές, εθνικιστικές απόψεις σε συνδυασμό με τους τραμπουκισμούς απέναντι σε όσους προσπαθούσαν να εκφέρουν συγκροτημένο αριστερό κινηματικό λόγο, καθώς και η επιλογή του προτάγματος «κάτω η κυβέρνηση» με το οποίο προβαλλόταν στα οργισμένα λαϊκά στρώματα η εκλογή του ως κυβέρνηση που θα έσκιζε τα μνημόνια, οδήγησαν το εργατικό και λαϊκό κίνημα σε οπισθοχώρηση, αφοπλισμό και στη συνέχεια σε απογοήτευση.
Βεβαίως, καμία αυτοκριτική δεν εκφράστηκε από τον ίδιο τον ΣΥΡΙΖΑ, αφού η στάση του αυτή υπήρξε μελετημένη επιλογή αλλά και φρόντισε να τη συνεχίσει και μετά. Ούτε όμως από τις συνιστώσες που με ζήλο την εφάρμοσαν, καθώς και από το σύνολο του λεγόμενου εξωκοινοβουλίου που νόμιζε ότι θα κολυμπήσει άνετα στα θολά αυτά νερά που άπλωνε ο ΣΥΡΙΖΑ, για να διαπιστώσει στη συνέχεια ότι θα γινόταν ο ίδιος θύμα λεηλασίας του δυναμικού του.
Φτάσαμε στο τραγελαφκό σημείο αυτή η αντιδραστική κυβέρνηση να μπορεί να διακηρύσσει, μέσω του «εργατικού τομέα» του ΣΥΡΙΖΑ, ότι συμπαραστέκεται και συμμετέχει στις απεργιακές κινητοποιήσεις που ξέσπασαν με αφορμή τα αντιλαϊκά μέτρα που προσπαθεί να φορτώσει στις πλάτες των εργαζόμενων. Να προσπαθεί δηλαδή να καπηλευτεί το απεργιακό κίνημα και την οργή του λαού που στρέφεται ενάντια στην αντιδραστική της πολιτική, ως μέσο πίεσης απέναντι στους ιμπεριαλιστές ώστε να της δώσουν μια ανάσα στην εφαρμογή των απαιτήσεών τους. Θεωρεί δηλαδή ότι μπορεί ακόμη να κοροϊδεύει τους εργαζόμενους όπως στις πλατείες, αναμασώντας τα ίδια επιχειρήματα των προκατόχων της για αναγκαίες μεταρρυθμίσεις, για συμφωνίες που δεν μπορούν να ανατραπούν, για σκληρές διαπραγματεύσεις και κόκκινες γραμμές. Ότι εντέλει είναι μαζί τους, αλλά δεν μπορεί να κάνει πίσω στα μέτρα. Βεβαίως, δεν είναι ότι πρωτοτυπεί αν σκεφτεί κανείς ότι ο ΓΑΠ είχε συμμετάσχει και σε πορεία παλιότερα όντας κυβέρνηση.
Όμως τα πράγματα δεν είναι όπως το 2012 ούτε καν όπως τον Σεπτέμβρη του 2015. Η οργή των εργαζόμενων, των μικρομεσαίων αγροτών και επαγγελματιών έχει φτάσει στο κόκκινο. Τα παιχνίδια μέσω του κινήματος, για να ριχτούν γέφυρες στα μεσαία στρώματα που προσπαθεί να προσεταιριστεί και στο μεγάλο κεφάλαιο με τις συμφωνίες του ΣΕΒ, έχουν όρια και δεν αποδίδουν πλέον στα λαϊκά στρώματα.
Ήρθε λοιπόν η ώρα, κάτω από την πίεση που ασκεί η οξυμένη ταξική πάλη, να μιλήσει και να δράσει όπως αρμόζει σε κάθε αντιλαϊκή κυβέρνηση. Οι ψιλοτροποποιήσεις ως στάχτη στα μάτια, αφού δεν γίνονται δεκτές από τις λαϊκές μάζες δίνουν τη θέση τους στα δακρυγόνα -στα πιο «ανώδυνα μέτρα καταστολής»- όπως εκμυστηρεύτηκε ο υπουργός, στα γκλοπ και στους ΔΕΛΤΑδες.
Μέτρα, λοιπόν, αστυνομικής καταστολής απέναντι στα τρακτέρ που κάποτε επισκεπτόταν ο Αλέξης αλλά σήμερα θεωρούνται «τανκς». Απαγορεύσεις και διώξεις σε όσους… ξεπεράσουν τα όρια διαμαρτυρίας, που όπως ζητιέται από τα κόμματα της αντιπολίτευσης και τα Μέσα Μαζικής Αποβλάκωσης που ελέγχουν, θα πρέπει πλέον να οριοθετηθούν, αφού το πάθημα -εννοούν την προηγούμενη ενθάρρυνση τέτοιων μορφών πάλης από επίδοξους κυβερνητικούς μνηστήρες- έγινε μάθημα. Να μπει μια «τάξη» στις αντιδράσεις των μαζών.
Τρομοκρατία κρατική και καταστολή αστυνομική και δικαστική είναι αυτό που πλέον θα δούμε να εφαρμόζεται σαν κεντρική κατεύθυνση, γιατί σε επιμέρους κινητοποιήσεις οι εργαζόμενοι την έχουν ήδη γευτεί.
Από κοντά και όλο το γνωστό πακέτο συκοφάντησης που παραλαμβάνει με τους κυβερνητικούς θώκους κάθε κυβέρνηση: «ακροδεξιά» ή «ακροαριστερά» στοιχεία πρωτοστατούν, ανάλογα με τη φάση και την κυβέρνηση. «Εγωιστές» οι απεργοί ή οι αγρότες, γιατί αυτοί είναι προνομιούχοι ενώ οι εξαθλιωμένοι εργαζόμενοι δεν αντιδρούν. Συντεχνίες και περιθωριοποιημένοι όσοι συμμετέχουν.
Γνωστά λόγια και έργα από όλους αυτούς που αναλαμβάνουν να προωθήσουν τα αντιλαϊκά μέτρα που απαιτούν ιμπεριαλιστές και κεφάλαιο. Θεωρούμε όμως ότι ο κοινωνικός αυτοματισμός και η διάσπαση στα λαϊκά στρώματα ολοένα και θα περνάνε δυσκολότερα. Βεβαίως, εξακολουθεί το εργατικό αλλά και αγροτικό κίνημα να παραμένει ασυγκρότητο και να ελέγχεται από εργατοπατέρες και αγροτοπατέρες που φροντίζουν να μην υπερβαίνουν τα εσκαμμένα, αλλά η οργή των φτωχότερων λαϊκών στρωμάτων δεν μπορεί να καναλιζαριστεί τόσο εύκολα πλέον σε κινητοποιήσεις εκτόνωσης.
Κι όσο το πραγματικό πρόσωπο της κυβέρνησης θα γίνεται και σε αυτό το πεδίο ίδιο με εκείνο των προκατόχων της, θα δυσκολεύουν να πείθουν οι απάτες περί φιλεργατικού και ταξικού πρόσημου όπως αρέσκεται να διατυμπανίζει ο Κατρούγκαλος.
Αυτό από μόνο του δεν αρκεί, εάν δεν συνοδευτεί από την διεύρυνση της επιρροής των προοδευτικών και κυρίως κομμουνιστικών απόψεων μέσα στο κίνημα. Γιατί κινδυνεύει να εγκλωβιστεί στον λάκκο που ο ΣΥΡΙΖΑ άνοιξε με τη πολιτική του και την απολίτικη και αντικομματική έκφραση μέσα στις κινηματικές διαδικασίες. Κάτι που ευθέως ευνοεί την Χρυσή Αυγή και τους κάθε Τζήμερο και Άδωνι.

Τετάρτη, 3 Φεβρουαρίου 2016

ΓΙΑΤΙ ΘΑ ΑΠΕΡΓΗΣΩ;



ΓΙΑΤΙ ΘΑ ΑΠΕΡΓΗΣΩ!

Θα απεργήσω γιατί έχω κουραστεί να υποχωρώ…
Θα απεργήσω γιατί βλέπω πως κάθε υποχώρηση μου δυναμώνει την όρεξη αυτών που μου στερούν τη ζωή για νέες περικοπές στο δικαίωμα να υπάρχω ως εργαζόμενος, ως άνθρωπος.
Θα απεργήσω γιατί ο αγώνας για να είναι νικηφόρος και να έχει συνέχεια πρέπει να έχει μία αποφασιστική εκκίνηση, γιατί είναι ψέμα κατάφορο πως όλα έχουν αποφασιστεί από τα πριν και οριστικά. Γιατί η απόφαση να αγωνιστώ για τη ζωή μου, μπορεί να προκαταβάλλει και να ακυρώσει τις όποιες αποφάσεις «τους».
Θα απεργήσω γιατί κατάργηση του κοινωνικού χαρακτήρα της ασφάλισης είναι και κατάργηση του δικαιώματος σε περίθαλψη υγεία, είναι κατάργηση στο δικαίωμα να ζεις μετά τη δουλειά. Γιατί είναι μία κορυφαία μάχη.
Θα απεργήσω γιατί αυτοί που περικυκλώνουν τη ζωή μας και τη ζωή των παιδιών μας είναι σήμερα περικυκλωμένοι από τη λαϊκή οργή και πολύ πιο αδύνατοι από αυτό που δείχνουν.
Θα απεργήσω γιατί θέλω να βρεθούν μαζί όλα τα κομμάτια του λαού, οι εργαζόμενοι της πόλης και του χωριού, του δημόσιου και του ιδιωτικού τομέα και αυτή είναι μία σημαντική ευκαιρία.
Θα απεργήσω για ξεμπροστιάσω τις άθλιες συνδικαλιστικές ηγεσίες που κρύβονται πίσω από την απογοήτευση του κόσμου που οι ίδιες καλλιέργησαν, που κάνουν την απογοήτευση μου δικαιολογία-φερετζέ για να συνεχιστεί το υπονομευτικό έργο τους
Θα απεργήσω για να αποκαλυφτεί ο πραγματικός αντιλαϊκός ρόλος των δυνάμεων του σάπιου συστήματος αυτών που ξεκίνησαν και κλιμάκωσαν την επίθεση στο λαό ΜΕ ΤΑ ΠΡΩΤΑ ΜΝΗΜΟΝΙΑ και καμώνονται σήμερα τους συμπαραστάτες των λαϊκών αγώνων . .. Αλλά και για αποκαλυφτεί –ΠΕΡΙΤΡΑΝΑ ΠΙΑ-πως η σημερινή κυβέρνηση δεν έχει καμία σχέση με την αριστερά και τους αγώνες της. Γιατί τα δικαιώματα που σήμερα καταργούνται οφείλονται στην αριστερά, στους αγώνες της και τον άλλο κόσμο που επιχείρησε να οικοδομήσει.
Θα απεργήσω γιατί έρχονται πολύ χειρότερα πράγματα από την οικονομική εξαθλίωση όταν ο λαός είναι στο περιθώριο. Γιατί πίσω από την πλάτη μου υπογράφουν συμφωνίες και παραχωρήσεις που φέρνουν κοντά τον πόλεμο.
Θα απεργήσω γιατί έχω κουραστεί να υποχωρώ….

Συναδέλφισσες και συνάδελφοι, ο κακόφημος «διάλογος» του υφ. Λιάκου για την εκπαίδευση και τα θέματα που βάζει (πχ «αποκέντρωση των σχολείων», «σχολεία μέχρι τις 9 το βράδυ») μας δείχνει πως το κανόνι της αντιλαϊκής επίθεσης πολύ σύντομα θα στραφεί ενάντια στου εκπαιδευτικούς, σε μαθητές και στη δημόσια εκπαίδευση γι αυτό…

Θα απεργήσω και γιατί πρέπει να στείλω το μήνυμα στους «σοφούς» του Υπουργείου Παιδείας και τις προτάσεις του ΟΟΣΑ που βρίσκονται από πίσω τους ότι ο κλάδος των εργαζόμενων στην εκπαίδευση θα αντισταθεί στη νέα βάρβαρη επίθεση ενάντια στο τρίδυμο δικαίωμα, δουλειάς, σπουδών και ελευθερίας της σκέψης! Για το δικαίωμα της δωρεάν δημόσιας εκπαίδευσης!


Αγωνιστικές Κινήσεις Εκπαιδευτικών

Τρίτη, 2 Φεβρουαρίου 2016

Βροχή προτάσεων “διάσωσης των ταμείων” από παντού Μια αναφορά στους στόχους των ΑΔΕΔΥ-ΟΛΜΕ και ΠΑΜΕ

Βροχή προτάσεων “διάσωσης των ταμείων” από παντού
Μια αναφορά στους στόχους των ΑΔΕΔΥ-ΟΛΜΕ και ΠΑΜΕ

Είναι γεγονός ότι το ζήτημα της ασφάλισης συμπυκνώνει πλήθος ιδεολογικών αφετηριών αλλά και πολιτικών ιεραρχήσεων και στοχεύσεων. Οι διάφορες πολιτικές δυνάμεις που αναφέρονται στην αριστερά (για τις άλλες τα πράγματα είναι πιο προφανή) ξεδιπλώνουν πάνω στο ζήτημα αυτό, το σύνολο της ιδεολογικής και πολιτικής τους συγκρότησης. Για το ζήτημα του χαρακτήρα του κράτους, για τον απολογισμό της ιστορίας του κομμουνιστικού και εργατικού κινήματος, για τις εκτιμήσεις τους για τη σημερινή φάση και περίοδο του ιμπεριαλιστικού - καπιταλιστικού συστήματος, για τον τρόπο που παράγεται κίνημα, για την επιλογή και ιεράρχηση στόχων, για την επιλογή και τον τρόπο επίτευξης κοινωνικών και πολιτικών συμμαχιών κλπ.

Τα τελευταία χρόνια (από την έναρξη εκδήλωσης της κρίσης), η οργάνωσή μας βρέθηκε με πολύ λίγες δυνατότητες πολιτικής συμμαχίας, συνεργασίας ή και απλής κοινής δράσης, καθώς η συντριπτική πλειοψηφία της πάλαι ποτέ εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς βρέθηκε σε τελείως άλλα μονοπάτια προβληματισμού και στοχοθεσίας σε σχέση με τη δική μας οργάνωση.

Παρακάμπτοντας τη φάση του κινήματος και το επίπεδο συγκρότησης της εργατικής τάξης, κουβαλώντας όλα τα βαρίδια της ήττας του κομμουνιστικού κινήματος και εκτιμώντας λάθος την ιστορική περίοδο που διανύουμε είτε θεώρησε ότι θα κάνει αποτελεσματικό εισοδισμό (για να μείνει ένα τμήμα για πάντα εκεί) στον παραδοσιακό ρεφορμισμό (τον ηγετικό πυρήνα του ΣΥΡΙΖΑ δηλαδή που προερχόταν είτε από το ρεβιζιονιστικό ΚΚΕ είτε από το ρεβιζιονιστικό ευρωκομμουνιστικό ΚΚΕεσ.), είτε ότι θα “επιδράσει από τα αριστερά στις αντιφάσεις του ΣΥΡΙΖΑ”. Ο στόχος ήταν κοινός: Να “ανοίξει ο δρόμος σε μια φιλολαϊκή διέξοδο από την κρίση”.

Το σύνολο των δυνάμεων αυτών όλη αυτή την περίοδο χαρακτηρίστηκε από τις εξής αντιλήψεις και χαρακτηριστικά:
- Συνεχή κατάθεση εναλλακτικών υποτίθεται πολιτικών, τις οποίες χρειαζόταν μια κατάλληλη κυβέρνηση να ασκήσει. Οι προτάσεις έπεφταν βροχή. Και ο κυβερνητισμός... καταιγίδα.
- Αγνόηση της φάσης - ταξικής ρεβάνς στην οποία βρίσκεται το ιμπεριαλιστικό – καπιταλιστικό σύστημα και αντίστοιχη υποτίμηση της αποσυγκρότησης της εργατικής τάξης ως τάξης για τον εαυτό της.
- Μετεωρισμός ανάμεσα στην απελπισία μπροστά στις δυσκολίες και στην έπαρση και στην απώλεια μέτρου για την πραγματική τους εμβέλεια (ποιοτική και ποσοτική).
- Αναγόρευση του χρέους ως τον υποτιθέμενο κρίκο που θα ξεκλειδώσει εξελίξεις, λες και η επίθεση γίνεται επειδή υπάρχει το χρέος ή ότι υπάρχει η εργατολαϊκή πολιτική εξουσία που θα διαχειριστεί τη μονομερή διαγραφή του χρέους.
- Συνακόλουθος οικονομισμός στην ερμηνεία της επίθεσης και, άρα, και του απαιτούμενου πλαισίου απάντησης από την πλευρά του κινήματος.

Ολα αυτά αποτέλεσαν προαπαιτούμενο από τη μεριά εκείνων των δυνάμεων πλαίσιο, που αντικειμενικά δεν είχε καμία σχέση με τα δικά μας εργαλεία ανάλυσης της κατάστασης, με τις δικές μας κινηματικές κατευθύνσεις. Η αλήθεια, όμως, είναι ότι τα προεόρτια του προβλήματος τα είχαμε αντιμετωπίσει ένα διάστημα πριν, στην προηγούμενη αντιασφαλιστική επίθεση. Το αντίστοιχης λογικής (με το χρέος) “αίτημα” ήταν το “φέρτε πίσω τα κλεμμένα”. Που, από κάποιους (πιο... επεξεργασμένους) συνοδευόταν από πληθώρα... μεταβατικών μέτρων που θα έσωζαν τα ταμεία.

Εχουμε την άποψη ότι όλη αυτή η λογική έχει υποστεί σοβαρό πλήγμα από την κατάρρευση του υποτιθέμενου εγχειρήματος ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και -μαζί με αυτό- και όλης της κυβερνητικής, αντιφατικής και μεταβατικής προτασεολογίας. Κάτι τέτοιο ωστόσο δε φαίνεται στον ορίζοντα. Οι ίδιες δυνάμεις επιμένουν στην ίδια λογική, η οποία – είτε το θέλουν είτε όχι- καταλήγει στην ανάγκη διατύπωσης συνδιαχειριστικών προτάσεων.

Ετσι λοιπόν, στο πλαίσιο πάλης των ΑΔΕΔΥ-ΟΛΜΕ (αντιγραφή το ένα του άλλου), διαβάζουμε:

Οι αλλεπάλληλες περικοπές συντάξεων και ασφαλιστικών δικαιωμάτων, αντί να λύνουν τα προβλήματα της Κοινωνικής Ασφάλισης, τα οξύνουν και τα εδραιώνουν. (Σημ. δική μας: Δηλαδή ποια είναι τα προβλήματα της Κοινωνικής Ασφάλισης αν όχι οι... αλλεπάλληλες περικοπές συντάξεων και ασφαλιστικών δικαιωμάτων;)...
... Οι εναλλακτικές πολιτικές πρέπει να διορθώνουν τις υπάρχουσες παθογένειες...
... Να διασφαλίσουμε διαχρονικά το δημόσιο, αναδιανεμητικό χαρακτήρα της κοινωνικής ασφάλισης...
... Να θεσμοθετηθούν η ενίσχυση της γενικότερης επιχειρησιακής ικανότητας, της μηχανοργάνωσης και της στελέχωσης των ασφαλιστικών ταμείων και των δημοσίων ελεγκτικών υπηρεσιών (ΣΕΠΕ, ΕΥΠΕΑ κ.λπ.), η πλήρης νομική και υπηρεσιακή κάλυψη των ελεγκτών από ασύδοτους εργοδότες, η κωδικοποίηση και απλούστευση της ασφαλιστικής νομοθεσίας, με στόχο να θεσπιστεί Κώδικας Ασφαλιστικού Δικαίου, η έκδοση χρηστικού ασφαλιστικού οδηγού και η προώθηση μιας μεγάλης δημόσιας καμπάνιας ενημέρωσης των εργαζομένων για τα ασφαλιστικά τους δικαιώματα μπορούν να ελαχιστοποιήσουν την ανασφάλιστη εργασία και την εισφοροδιαφυγή.
... Επιστροφή των κλεμμένων στα ασφαλιστικά ταμεία...
... Φορολογική δικαιοσύνη με την φορολόγηση του μεγάλου κεφαλαίου και του μεγάλου πλούτου και την ελάφρυνση και απαλλαγή των χαμηλών εισοδημάτων...
... Κρατική χρηματοδότηση που θα καλύπτει τις ανάγκες του ασφαλιστικού συστήματος για την απονομή αξιοπρεπών συντάξεων, και θα προέρχεται από τη φορολόγηση των μεγάλων κερδών και του πλούτου, από συμπληρωματικούς δημόσιους πόρους και νέες πηγές χρηματοδότησης που δε θα επιβαρύνουν τους εργαζόμενους και από την επιστροφή στα Ταμεία των αποθεματικών που λεηλατήθηκαν διαχρονικά από τις κυβερνήσεις, την εργοδοσία και τις τράπεζες...
...Διαγραφή του δημοσίου χρέους της χώρας, ώστε να υπάρξουν οι αναγκαίοι δημόσιοι πόροι για την χρηματοδότηση της Κοινωνικής Ασφάλισης, των κοινωνικών πολιτικών και της ανάπτυξης...”

Είμαστε σίγουροι ότι τα παραπάνω θα φαντάζουν εξόχως προωθημένα από το σύνολο σχεδόν των δυνάμεων της Αριστεράς. Ανακεφαλαιώνουμε, λοιπόν: Σύμφωνα με την ΑΔΕΔΥ, το Ασφαλιστικό Σύστημα έχει πρόβλημα και παθογένειες, οι οποίες πρέπει να αντιμετωπιστούν... διαχρονικά (μιας και πρόβλημα είναι οικονομικό, χρειάζεται μάλλον κατά την ΑΔΕΔΥ μια μακροοικονομική παρέμβαση). Αυτή η αντιμετώπιση θα γίνει με μια σειρά θεσμικών μέτρων που θα πάρει και θα εφαρμόσει μια κυβέρνηση, η οποία θα επιστρέψει τα κλεμμένα, θα βρει νέες πηγές χρηματοδότησης και θα φορολογήσει το μεγάλο κεφάλαιο. Και το αναγκαίο κερασάκι και μεγάλη... επιτυχία που πέρασε (φανταζόμαστε) στο πλαίσιο η ριζοσπαστική Αριστερά: Η διαγραφή του δημόσιου χρέους της χώρας...
Και αν νομίζετε ότι τελειώσαμε, κάνετε λάθος. Δε λείπει από το πλαίσιο της ΟΛΜΕ και το Ανώτατο όριο μαθητών 20 στα τμήματα γενικής παιδείας, 15 στην κατεύθυνση και 10 στα εργαστήρια! Εμ, τι, μισά θα είναι τα κυβερνητικά προγράμματα;;

Αν, όμως, οι ΑΔΕΔΥ-ΟΛΜΕ έχουν πλήρες κυβερνητικό πρόγραμμα, αξίζει να ρίξουμε μια ματιά και στους στόχους πάλης του ΠΑΜΕ Εκπαιδευτικών. Παρακάμπτοντας το πλήθος (και για κάποια και την ποιότητα) εκπαιδευτικών αιτημάτων (“κάλυψη όλων των κενών”, “ενιαίο 12χρονο”, “καμιά τάξη πάνω από 20 παιδιά” κοκ), πλήθος που ειλικρινά δυσκολευόμαστε να κατανοήσουμε τη στιγμή που πρέπει να δοθεί μια τεράστιας σημασίας μάχη για το ασφαλιστικό, έχουμε και λέμε:
Να πληρώσουν το κράτος και η μεγαλοεργοδοσία για τα ελλείμματα στα Ταμεία, αυτοί που τα λήστεψαν. ΟΧΙ στην περικοπή κατά 50% του «μερίσματος» του ΜΤΠΥ που αποτελεί προαναγγελία κατάργησης των επικουρικών συντάξεων.
Κάλυψη, με κρατική χρηματοδότηση, του συνόλου των απωλειών των αποθεματικών των ασφαλιστικών ταμείων και των απωλειών από το κούρεμα (PSI) με ευθύνη του κράτους και της εργοδοσίας.
Επιστροφή των ταμειακών αποθεματικών με τα οποία η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ με πράξη νομοθετικού περιεχομένου πλήρωσε τις δόσεις προς το ΔΝΤ «στην ώρα τους». Απόσυρση των αποθεματικών των Ταμείων από κάθε λογής «τζόγο».”

Δηλαδή, το παραπάνω πλαίσιο τι διαφορετικό έχει στην ιδεολογικοπολιτική βάση του από το πλαίσιο της ΑΔΕΔΥ; Πιο σεμνά, είναι αλήθεια, από την ΑΔΕΔΥ, και το ΠΑΜΕ συνδέει τα δικαιώματα με απαραίτητα, υποτίθεται, μέτρα χρηματοδότησης των ασφαλιστικών ταμείων. Κι εδώ (με άλλα λόγια) το... οικονομικό πρόβλημα των Ταμείων, κι εδώ η επιστροφή των κλεμμένων, κι εδώ (πάλι με άλλα λόγια) η φορολόγηση του κεφαλαίου, κι εδώ, συνολικά το “πού θα βρείτε τα λεφτά”. Δε θεωρούμε, άλλωστε, καθόλου τυχαίο που το ΚΚΕ δεν απάντησε με πολιτικό τρόπο στην πρόταση “πολιτικού συντονισμού κοινής δράσης” της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, πρόταση που έβαζε τα ίδια ακριβώς ζητήματα. Γεγονός που δείχνει ότι οι ιδεολογικοπολιτικές τους βάσεις είναι πολύ λιγότερο διαφορετικές από όσο θέλουν να λένε ότι είναι...


Για να ανακεφαλαιώσουμε τη δική μας άποψη

  • Τα δικαιώματα στην ασφάλιση – περίθαλψη αποτέλεσαν κατακτήσεις του εργατικού – λαϊκού κινήματος του προηγούμενου αιώνα όταν η αγωνιστική – ταξική του κατεύθυνση ήταν ισχυρή. Τα δικαιώματα αυτά αποτελούν έναν από τους βασικούς πυλώνες που καθορίζουν τη ζωή ενός εργαζόμενου μαζί με το εισόδημα και τις εργασιακές σχέσεις. Οι κατακτήσεις αυτές έχουν μπει εδώ και χρόνια στο στόχαστρο όχι, όπως ισχυρίζονται, επειδή το ασφαλιστικό σύστημα δεν έχει διαθέσιμα και τα ταμεία νοσούν. Αρα, πρόβλημα έχουν τα ασφαλιστικά δικαιώματα και όχι τα ταμεία. Η εγγύηση των δικαιωμάτων αυτών δεν μπορεί να είναι διαχρονική γιατί υπόκειται στην έκβαση της ταξικής πάλης.
  • Οι εργαζόμενοι και η εργατική τάξη δεν έχουν ούτε την πολιτική ούτε καν την κυβερνητική εξουσία. Δεν έχει κανένα νόημα να αγχώνονται να προτείνουν τον τρόπο (λες και θα ακουστούν) με τον οποίο ο αντίπαλος θα μπορέσει να ικανοποιήσει το αίτημά τους. Για το μόνο που πρέπει να αγχώνονται είναι για το πώς θα δυναμώσουν να πετύχουν νίκες.
  • Το αν τα Ταμεία έχουν αποθεματικά είναι άσχετο με τις παροχές που δίνουν. Με τον ίδιο (από πολιτική άποψη) τρόπο που μια καπιταλιστική επιχείρηση δε χαρακτηρίζεται από αναλογία κερδών και παροχών στους εργάτες. Ακόμα και αν τα Ταμεία είναι στεγνά, το σύστημα μια χαρά θα έβρισκε τους απαραίτητους πόρους αν πιεζόταν από ένα ισχυρό κίνημα και αν θεωρούσε ότι πρέπει να παραχωρήσει κάτι πριν χάσει περισσότερα.
  • Η μεταφορά, στο έδαφος του καπιταλισμού, του κέντρου βάρους της συζήτησης από το ζήτημα “δικαίωμα” στο ζήτημα “μηχανισμός που παρέχει το δικαίωμα” όχι μόνο είναι αποπροσανατολιστική, αλλά είναι και σοβαρό λάθος. Αλλο η πάλη για δημοκρατικά δικαιώματα και άλλο ο στόχος μιας “δημοκρατικής αστυνομίας”. Αλλο η πάλη για δικαιώματα στις δωρεάν σπουδές και άλλο ο στόχος για ένα λαϊκό σχολείο.
  • Κλεμμένα δεν είναι μόνο τα PSI και τα χρηματιστήρια και τα μηδενικά επιτόκια κλπ. Κλεμμένο είναι κάθε ευρώ κέρδους της κεφαλαιοκρατίας, κάθε δευτερόλεπτο που συνεχίζει να υπάρχει. Κλεμμένο είναι και κάθε ευρώ και δραχμή “εργοδοτικής” εισφοράς. Μήπως αντί για "αυξήσεις μισθών" θα έπρεπε να ζητήσουμε "επιστροφή των κερδών του κεφαλαίου από όταν αυτό υπάρχει"; Και γιατί αν το κράτος “επιστρέψει” στα Ταμεία ένα ποσό (τα χρηματοδοτήσει δηλαδή), αυτό σημαίνει ότι ταυτόχρονα θα “επιστρέψει” ασφαλιστικές κατακτήσεις;
  • Το μπλοκ αιτημάτων “φέρτε πίσω τα κλεμμένα”, “βρείτε χρήματα από εκεί” κλπ για να είναι συνεπές απαιτεί κι ένα μηχανισμό διαχείρισης. Στο τέλος αυτού του δρόμου “αιτημάτων” δεν μπορεί να είναι τίποτα διαφορετικό από την “αριστερή κυβέρνηση” και τον “εργατικό έλεγχο”. Κι αν αυτό είναι αναμενόμενο για την ΑΔΕΔΥ, το ΠΑΜΕ που δηλώνει ότι έχει ξεκόψει από τον κυβερνητισμό και το ρεφορμισμό είναι εκείνο που θα πρέπει να μας πει ποιος κρατικός μηχανισμός θα εγγυηθεί ότι τα χρήματα των ταμείων δε θα “ξαναφαγωθούν” και θα καταλήξουν στους εργαζόμενους και συνταξιούχους.
  • Είναι διαφορετικό πράγμα η πολιτική καταγγελία και η έκθεση των πεπραγμένων του αντιπάλου μέσω της επισήμανσης ότι “αυτοί που έκλεψαν τα ταμεία κλαίγονται ότι είναι άδεια”, είναι διαφορετικό πράγμα η γενική κατεύθυνση που βάζει κανείς στο κίνημα ("ασφάλιση περίθαλψη για όλους") και είναι διαφορετικό πράγμα το αίτημα ("να αποσυρθεί το αντιασφαλιστικό σχέδιο", "να καταργηθούν οι προηγούμενοι αντιασφαλιστικοί νόμοι", "αυξήσεις στις συντάξεις και στους μισθούς" κλπ.). Η πολιτική καταγγελία αποτελεί προπαγανδιστικό εργαλείο, η γενική κατεύθυνση εισάγει οραματικά στοιχεία και δείχνει την “ομπρέλα” κάτω από την οποία κανείς εξειδικεύει και το αίτημα αποτελεί την αιχμή που κινεί τις μάζες, την αιχμή ενός αγώνα, μια αιχμή της οποίας η τύχη κρίνει τη νίκη ή την ήττα του.

Οσο μας αφορά, λοιπόν, θέλουμε να συμβάλουμε στο να ξεκαθαρίζει ο εργαζόμενος λαός τι και γιατί συμβαίνει. Ποιος είναι απέναντί του και τι πραγματικά αποτελεί δικό του πρόβλημα και τι του έχει φυτευτεί στο μυαλό από τον αντίπαλο για να τον μπερδέψει. Αυτός είναι και ο λόγος που δεν τσιμπάμε στην κυρίαρχη προπαγάνδα, η οποία θεωρούμε ότι δημιουργεί δυσανάλογα μεγάλες πιέσεις και -ουσιαστικά- τάσεις “απολογίας” σε διάφορες δυνάμεις της Αριστεράς. Οι οποίες, με τη σειρά τους, αναπαράγουν τη σύγχυση γύρω από το βασικό ζήτημα ότι τα πάντα κρίνονται από τον πραγματτικό συσχετισμό.

Και μια οφειλόμενη σύντομη απάντηση: Στην κοινή εκδήλωση των Αγωνιστικών Κινήσεων Εκπαιδευτικών και της Ταξικής Πορείας, μας έγινε από τα Αντιτετράδια της Εκπαίδευσης η κριτική ότι δίνουμε πολύ βάρος και πολιτικοποιούμε ιδεολογικά ζητήματα. Σε σχέση με αυτό, θέλουμε να υπογραμμίσουμε δύο σημεία:
Το πρώτο είναι ότι η ιδεολογική βάση των ζητημάτων αποτελεί τη βάση πάνω στην οποία παράγει κανένας την αντίστοιχη πολιτική γραμμή, αν συνεκτιμήσει κιόλας την τρέχουσα περίοδο. Για παράδειγμα η μ-λ άποψη για την ταξική φύση του κράτους παράγει απολήξεις καθημερινής πολιτικής παρέμβασης, στοχοθεσίας και αντιπαράθεσης.
Το δεύτερο σημείο είναι ότι -αντίθετα με την κριτική- θεωρούμε ότι το “φέρτε πίσω τα κλεμμένα” λειτουργεί σήμερα, πολιτικά παραλυτικά στο ξεδίπλωμα μαζικού κινήματος αντίστασης και διεκδίκησης γιατί δημιουργεί την εντύπωση ότι η συντριβή των ασφαλιστικών κατακτήσεων γίνεται επειδή κάποιοι τα έφαγαν, ή έστω τα κακοδιαχειρίστηκαν. Δε θεωρούμε, άλλωστε καθόλου τυχαίο το γεγονός ότι ο ΣΥΡΙΖΑ αποδέχεται το αίτημα αυτό γιατί, ακριβώς, εξυπηρετεί τη ρητορική του ότι οι συντάξεις σφαγιάζονται γιατί “τα έφαγαν οι προηγούμενοι”.