Κυριακή, 26 Οκτωβρίου 2014

Μια «επιστημονική» εξήγηση της κινηματικής αδράνειας


Είναι μια ερώτηση που σχεδόν όλοι έχουμε κάνει: Γιατί ο κόσμος δεν αντιδρά; Πώς εξηγείται η κινηματική απραξία τα τελευταία 2 χρόνια; Γιατί αυτή η κραυγαλέα απουσία μαζικής αντίδρασης της εργατικής τάξης, των εργαζόμενων που ζουν σε συνθήκες μισθωτής έως άμισθης σκλαβιάς, που απολύονται ή είναι απολυμένοι; Γιατί δεν αντιδρά η νεολαία που διώχνεται μαζικά από το «Νέο Λύκειο», που διαγράφεται κατά χιλιάδες από τα Πανεπιστήμια και «πουλιέται, αγοράζεται και ενοικιάζεται» στα σύγχρονα «καινοτόμα» σκλαβοπάζαρα; Το ερώτημα αφορά συνολικά το λαό μιας χώρας στην οποία εξελίσσεται μια ακραία καταλήστευση και εκμετάλλευση του πλούτου και της εργασίας από τους ιμπεριαλιστές «δανειστές» ΕΕ-ΔΝΤ και των διεθνών «οικονομικών οίκων». Διαδικασία που μια κυβέρνηση επιστατών, η κυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ βαφτίζει «έξοδος από τα μνημόνια». «Λαέ πεινάς γιατί τους προσκυνάς;», θα μπορούσε να είναι το σύντομο ερώτημα. Κι ας αποδείχθηκε στο παρελθόν ότι αυτός ο λαός αντέδρασε, μαζικά, αυθόρμητα και ανοργάνωτα (για το τελευταίο δεν φταίει βέβαια λαός, αλλά οι επίδοξοι… οργανωτές του).
Απαντήσεις βέβαια υπάρχουν πολλές. Σωστές ή λαθεμένες. Απαντήσεις εύκολες που ρίχνουν το «μπαλάκι» στον διπλανό ή στο «όλοι φταίμε, καλά να πάθουμε», και άλλες που προσπαθούν να μελετήσουν το φαινόμενο.
Κι αφού αποδεχτήκαμε αναγκαστικά την πρόκληση να… μελετήσουμε το φαινόμενο θα επιχειρήσουμε μια απάντηση… διαμέσου της επιστημονικής οδού. Γνωρίζοντας ότι τα πολιτικά, κοινωνικά και λαϊκά προβλήματα, όπως και η ίδια η ιστορία των κοινωνικών αγώνων, δεν μπορούν να αντιμετωπιστούν με τη μέθοδο «επίλυσης προβλημάτων» που εφαρμόζεται στις λεγόμενες θετικές επιστήμες, με αυστηρές πειραματικές παρατηρήσεις και την επαναληπτική επιβεβαίωσης μιας υπόθεσης. Τέτοιος πειραματικός χώρος και επαναληπτική δυνατότητα στα πολιτικά-κοινωνικά προβλήματα απλώς δεν υπάρχει. Η όποια επιβεβαίωση και πρόβλεψη απλώς καταδεικνύει ένα ευρύ πεδίο ερμηνειών και δυνατοτήτων.
Εφαρμόζοντας λοιπόν καταχρηστικά την «επιστημονική μέθοδο» στο σημερινό πρόβλημα της (μη) λαϊκής συμμετοχής για την ανατροπή της αντιλαϊκής πολιτικής και την κοινωνική αλλαγή, και εξαιρώντας για την ώρα τον παράγοντα της βίας του συστήματος που θέλει να την εμποδίσει (μιλάμε άλλωστε θεωρητικά και… επιστημονικά! Προς τι η βία;), ας δούμε με όρους φυσικής το πρόβλημα.
Σύμφωνα με τον νόμο της αδράνειας ένα σώμα για να περιέλθει από μια κατάσταση ακινησίας σε μια κατάσταση κίνησης χρειάζεται μια εξωτερική δύναμη με τη σωστή κατεύθυνση και φορά. Στην περίπτωση που αυτή η εξωτερική δύναμη δεν επαρκεί για να μετακινήσει το αντικείμενο τότε μένει ακίνητο λόγω της δράσης κάποιας άλλης δύναμης (π.χ. τριβή).
Τι μπορεί να σημαίνουν όλα αυτά για το ερώτημα της κινηματικής απουσίας; Πρώτο, ότι πρέπει να υπάρχει μια δύναμη που θα κινητοποιήσει τον λαό, μια δύναμη-κομμάτι του λαού- που θα αποτελέσει σημείο αναφοράς. Κανείς δεν ξυπνάει ένα πρωί να πάει να διαμαρτυρηθεί μόνος του.
Δεύτερο, αυτή η δύναμη πρέπει να έχει σωστή κατεύθυνση και φορά. Δηλαδή, να μη βοηθάει, με την κατεύθυνση και φορά της, τις δυνάμεις της αδράνειας.
Τρίτο, η δύναμη πρέπει να είναι αρκετά ισχυρή, δηλαδή αναγνωρίσιμη, για να κινητοποιήσει τις λαϊκές μάζες.
Αν τώρα εξετάσει κανείς τα παραπάνω κριτήρια ξεχωριστά θα διαπιστώσει εύκολα ότι τίποτα από όλα αυτά δεν ισχύουν ούτε επιδιώκονται από την «κινητήρια δύναμη», που έπρεπε να είναι η Αριστερά και οι πολιτικές και συνδικαλιστικές της οργανώσεις. Αντίθετα, η λάθος κατεύθυνση και φορά ενισχύουν τις δυνάμεις της αδράνειας (καλλιέργεια εκλογικής αναμονής, κλίμα ηττοπάθειας για τις δυνατότητες του κόσμου και του αγώνα, συνεχής υποχώρηση όταν η «αδράνεια» απειλεί). Τα παραδείγματα γνωστά και περιττεύουν.
Συνέπεια της παραπάνω κατάστασης είναι η αίσθηση αδυναμίας, η σύγχυση και υποχωρητικότητα του κόσμου στα αστικά «μνημονιακά ή αντιμνημονιακά» διλήμματα, η υπόκλιση στην κεντρικότητα του χρέους και της κρίσης όπου «οι καιροί απαιτούν θυσίες». Αν πέσει η κυβέρνηση καταστραφήκαμε και δεν θα φύγουμε ποτέ από τα μνημόνια, λένε οι κυβερνοτρομοκράτες . Αντίθετα, αν παραμείνει η κυβέρνηση των μνημονίων πάλι καταστραφήκαμε και δεν θα βγούμε ποτέ από τα μνημόνια, απαντά η αντιπολίτευση! Κι επειδή αυτά τα… κοινοβουλευτικά διλήμματα τίθενται στο «θεωρητικό-φανταστικό» και με τον λαό στο περιθώριο, θα παραμείνουμε οπωσδήποτε στα μνημόνια (δηλαδή υπό την επιτήρηση των ιμπεριαλιστών), με ή χωρίς μνημόνια.
Καμία λύση δεν υπάρχει με τον λαό στο περιθώριο, έξω από την λαϊκή πάλη. Δεν είναι λαϊκή συμμετοχή η μετατροπή του λαού σε ψηφοφόρο, για την αλλαγή των κοινοβουλευτικών συσχετισμών χωρίς τον λαό στους δρόμους. Θα πείτε, ποιος διαφωνεί με αυτό; Απαντάμε: στα λόγια ή στην πράξη; Γιατί στην πράξη το κάλεσμα για μαζικό αγώνα, όταν και όποτε γίνεται, εκφυλίζεται στις «κρίσιμες κοινοβουλευτικές ψηφοφορίες που θα ρίξουν την κυβέρνηση, θα διώξουν τρόικα και τα μνημόνια» και θα ανοίξουν τον «δρόμος της Αριστεράς».
Αλγόριθμος ρήξης και ανατροπής βεβαίως δεν υπάρχει. Ούτε βέβαια αλγόριθμος μεταβατικής κοινωνίας (αλλιώς… κυβερνητικό πρόγραμμα), που θα «τρέξει» επειδή έχουμε καλούς «προγραμματιστές-οικονομολόγους». Η ιστορία και η κοινωνική εξέλιξη μόνο ως πεδίο απίστευτων δυνατοτήτων (και όχι βεβαιοτήτων) υπάρχει για όσους συνεχίζουν να σκέφτονται με όρους ταξικής πάλης. Σε αυτό όχι, δεν έκανε λάθος ο Μαρξ που «περίμενε τις επαναστάσεις στις πιο αναπτυγμένες χώρες», που τάχα εισήγαγε έναν επιστημονικό ντετερμινισμό στην πολιτική οικονομία, όπως ισχυρίζονται οι «μηχανοδηγοί του επιστημονικού σοσιαλισμού» ή οι «μαρξιστικά» υπερβαίνοντες τον Μαρξισμό. Να βοηθήσουμε επομένως ώστε να μπει ο λαός σε κίνηση. Αυτό είναι ο Μαρξισμός-Λενινισμός.


απ'ο τις Προσεγγίσεις,Π.Σ.

Τετάρτη, 22 Οκτωβρίου 2014

Η οδύσσεια των διαθέσιμων και η… κλιμάκωση του τίποτα της ΟΛΜΕ


Η υπόθεση των διαθεσιμοτήτων – απολύσεων μας αφορά ΟΛΟΥΣ!
Αγώνας τώρα για δουλειά – σπουδές - ελευθερίες
Οριακή έχει γίνει η κατάσταση με τους πάνω από 1700 εκπαιδευτικούς της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης που βρίσκονται σε διαθεσιμότητα. Θυμίζουμε ότι εκτός από τους παραπάνω, 90 ακόμα έχουν πάψει εντελώς να μισθοδοτούνται (το κράτος τους θεωρεί ουσιαστικά απολυμένους) ενώ 180 έχουν απορροφηθεί σε γυμνάσια – λύκεια με βάση το δεύτερο πτυχίο που είχαν. Θυμίζουμε ακόμα ότι πολλές εκατοντάδες ακόμα έχουν υποχρεωτικά μεταταγεί ως διοικητικοί κάτω από το καθεστώς της «κινητικότητας» και ότι οι συνάδελφοι που πετάχτηκαν έξω από τη δουλειά τους είναι περίπου 2.200.
Εχουν περάσει ήδη δεκαπέντε μήνες διαθεσιμότητας. Από τη στιγμή της λήξης της απεργίας της ΟΛΜΕ το Σεπτέμβρη του 2013, οι συνάδελφοι αυτοί έχουν γίνει αντικείμενο εκτεταμένου εμπαιγμού από τα υπουργεία. Στην αρχή ο πρώην υπουργός Αρβανιτόπουλος διαλαλούσε στα κανάλια ότι «οι διαθέσιμοι τοποθετήθηκαν ήδη σε άλλες θέσεις και εργάζονται». Σε απανωτές συναντήσεις του με το Συντονιστικό και την ΟΛΜΕ, δεσμευόταν ότι «θα δει το θέμα», και παρουσίαζε «θέσεις» σε διάφορους φορείς όπου θα τοποθετούνταν (βασικά ΙΕΚ-ΣΕΚ, Παιδικούς Σταθμούς και Νοσοκομεία). Κάθε δυο μήνες ο ΑΣΕΠ δημοσιοποιούσε λίστες, στις οποίες πολλοί διαθέσιμοι έβλεπαν τα ονόματά τους. Μετά από λίγο, οι λίστες ανακαλούνταν και αργότερα δημοσιοποιούνταν νέες, όπου έβλεπαν και πάλι τα ονόματά τους. Ωστόσο, οι διαθέσιμοι παραμένουν στον αέρα. Και ο χρόνος κυλάει εις βάρος τους. Σε πρόσφατη συνάντηση του συντονιστικού με το διευθυντή του γραφείου του Μητσοτάκη, οι εκπαιδευτικοί αντιλήφθηκαν για μια ακόμα φορά ότι η κυβέρνηση τους δουλεύει ψιλό γαζί καθώς ο γραμματέας του Υπουργείου Διοικητικής Μεταρρύθμισης τους είπε ότι «δεν έχει γίνει κανένα αίτημα από το Υπουργείο Παιδείας προς τον Υπουργό Μεταρρύθμισης για νέα ανακοίνωση-προκήρυξη θέσεων με σκοπό την τοποθέτηση των "αδιάθετων- απολυόμενων" εκπαιδευτικών», διαψεύδοντας χοντρά τη «δέσμευση» Λοβέρδου.
Ενώ και η απόφαση του υπουργείου καταρχήν να μην ψηφίσουν και τελικά να μην είναι υποψήφιοι οι διαθέσιμοι στις κρατικές εκλογές για τα συνδιοικητικά υπηρεσιακά συμβούλια αποτέλεσε ένα ακόμα δείγμα διαθέσεων (πέρα από τη δική μας θέση για ΑΠΟΧΗ από τις εκλογές αυτές). Είναι φανερό. Η κυβέρνηση κρατάει σε ομηρία το δυναμικό αυτό για να το χειριστεί κατά το δοκούν όταν και όπως κρίνει.
Από την άλλη, το συνδικαλιστικό κίνημα των καθηγητών είναι σε ολοκληρωτική αδράνεια. Το πρόγραμμα δράσης της ΟΛΜΕ που υπερψηφίστηκε στη συνέλευση προέδρων περιλάμβανε… πρωτοβουλίες συναντήσεων με άλλες ομοσπονδίες, επιδίωξη (!) συνεργασίας με τη ΔΟΕ και άλλα αγωνιστικά. Αυτό το πρόγραμμα όχι δράσης αλλά αδράνειας προτάθηκε από ΔΑΚΕ και ΣΥΝΕΚ και υποστηρίχθηκε και από το ΠΑΜΕ – μια συμπόρευση που καθόλου δε μας εκπλήσσει.

Και βέβαια όλοι «κλιμακώνουν αποφασιστικά» με τη συμμετοχή τους στις εκλογές της συνδιαχείρισης για τα υπηρεσιακά συμβούλια. Είναι προφανές, βέβαια, ότι οι εικονικές κλιμακώσεις και τα προγράμματα δράσης – μαϊμού, μέσω συναντήσεων ομοσπονδιών και σαββατιάτικων συλλαλητηρίων δεν προσφέρουν τίποτα παραπάνω από την αυταπάτη αναπαραγωγής ενός αστικού και ρεφορμιστικού συνδικαλιστικού δυναμικού. Και ασφαλώς δεν προσφέρουν τίποτα στην αγωνία των εκπαιδευτικών σε διαθεσιμότητα – απόλυση για το μέλλον τους. Με όλα αυτά είναι εξηγήσιμο ότι οι εκπαιδευτικοί αυτοί νιώθουν μόνοι και χωρίς στηρίγματα και ρίχνουν το βάρος σε ακτιβίστικες ενέργειες, σε μια προσπάθεια να κρατήσουν το θέμα σε επικαιρότητα και να παράξουν τις πιέσεις που μπορούν, υποτασσόμενοι και αυτοί (και αφού έχει βάλει το χεράκι του και ο ΣΥΡΙΖΑ) σε ένα κλίμα ότι το πράγμα έχει τελειώσει για τα συνδικαλιστικά όργανα και για το προσωπικό που παραμένει στη δουλειά.
Τα σημάδια, λοιπόν, δεν είναι καθόλου καλά. Όσο μας αφορά, θέλουμε να ξεκαθαρίσουμε μερικά πράγματα σε σχέση με τις εκτιμήσεις και τις απόψεις μας:
  1. Τα πάντα κρίνονται με βάση το συσχετισμό δύναμης. Με βάση το μέγεθος πίεσης που δέχεται μια κυβέρνηση από τους λαϊκούς αγώνες. Η πίεση που δέχτηκε η κυβέρνηση και το σύστημα συνολικά στο θέμα αυτό ήταν πολύ κάτω από την απαιτούμενη για να της δημιουργήσει ουσιαστικό φρένο στην εφαρμογή της πολιτικής της. Η κυβέρνηση έχει λυμένα τα χέρια της να χειριστεί το θέμα των διαθεσιμοτήτων με βάση τις δικές της (επικοινωνιακές και άλλες) επιδιώξεις και, σχεδόν, ανενόχλητη.
  2. Με βάση την παραπάνω εκτίμηση, δε συμμεριστήκαμε σε καμία φάση την ευφορία που υπήρχε λίγο πριν τις 22 Μάρτη ακόμα και στην εξωκοινοβουλευτική αριστερά ότι η κυβέρνηση «είναι πιεσμένη, και το μόνο που μένει είναι να καλυφθούν 150 εκπαιδευτικοί που δεν είναι σε λίστες». Ούτε βέβαια είμαστε εκείνοι που θα έδιναν την παραμικρή αξία σε υποτιθέμενες δεσμεύσεις στα λόγια υπουργών.
  3. Το γεγονός ότι η αστική και ρεφορμιστική ηγεσία αυτοεκπλήρωσε την προφητεία της δε μας λέει τίποτα απολύτως. Αφού έσπειρε την ηττοπάθεια, αφού μετακίνησε το αίτημα από τη θέση «να γυρίσουν όλοι πίσω στις δουλειές τους» στο «βρείτε οπουδήποτε τόσες θέσεις όσες οι διαθέσιμοι», περιόρισε ταυτόχρονα το εύρος του ζητήματος κάνοντάς το από ζήτημα που αφορά το σύνολο του κάδου σε ζήτημα που αφορά τους διαθέσιμους.
  4. Το ζήτημα των διαθεσιμοτήτων – απολύσεων παραμένει στην πρώτη γραμμή. Όχι μόνο για αυτούς που τους αφορά άμεσα αλλά για όλη την κοινωνία. ΓΙΑΤΙ ΑΠΛΩΣ, ΑΝ ΟΙ ΔΙΑΘΕΣΙΜΟΤΗΤΕΣ ΓΙΝΟΥΝ ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ, ΘΑ ΞΕΔΙΠΛΩΘΕΙ ΑΚΟΜΑ ΠΙΟ ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΙΚΗ Η ΕΠΙΘΕΣΗ ΣΤΟΝ ΚΛΑΔΟ ΜΕΣΩ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗΣ ΚΑΙ ΝΕΟΥ ΜΙΣΘΟΛΟΓΙΟΥ. ΘΑ ΠΡΟΧΩΡΗΣΟΥΝ ΑΚΟΜΑ ΠΙΟ ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΙΚΑ ΤΑ ΑΝΤΙΛΑΪΚΑ ΜΕΤΡΑ για το ΝΕΟ ΛΥΚΕΙΟ. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι αν η κατάσταση είναι μια φορά άσχημη στα γυμνάσια και λύκεια είναι δύο φορές άσχημη στα ΕΠΑΛ, όπου οι εκπαιδευτικοί έχουν δει τις απολύσεις στο διπλανό τους γραφείο.
  5. Δε σκοπεύουμε να κάνουμε ασφαλώς αφ’ υψηλού κριτική στα συντονιστικά διαθέσιμων. Κατανοούμε τη δύσκολη θέση στην οποία βρίσκονται. Θέλουμε πάντως να καταθέσουμε την εκτίμηση ότι η γραμμή της προσωπικής πίεσης στους υπουργούς με ακτιβίστικες, αιφνιδιαστικές ενέργειες βασίζεται στην αυταπάτη ότι οι πολιτικοί αυτοί παράγοντες έχουν πρώτο το φόβο μήπως δεν επανεκλεγούν. Δυστυχώς, η φάση της επίθεσης του συστήματος είναι εντελώς διαφορετική.
  6. Η κατάσταση μπορεί να αναστραφεί. Το ζήτημα των διαθεσιμοτήτων – απολύσεων πρέπει να ξαναμπεί στα σχολεία, να ξαναμπεί στην ατζέντα. ΕΠΕΙΓΟΝΤΩΣ. Και να αποτελέσει το αίτημα «να γυρίσουν όλοι πίσω στις δουλειές τους» το πρώτο από τα βασικά αιτήματα (μαζί με την ανατροπή του νέου λυκείου και της αξιολόγησης) σε μια απεργία που πρέπει να ζυμωθεί, να δουλευτεί και να γίνει! Ακόμα και με τη μορφή μιας διήμερης σε πρώτη φάση με άμεσα νέες γενικές συνελεύσεις.
  7. Δε θεωρούμε ασφαλώς ούτε εύκολη ούτε δεδομένη μια τέτοια κατεύθυνση. Ωστόσο, θεωρούμε, ότι οι παρατάξεις και κινήσεις που αναφέρονται στον αγώνα δεν υπάρχουν για να κάνουν αφυψηλού δημοσκοπήσεις των διαθέσεων του κόσμου (όταν μάλιστα αυτές οι διαθέσεις στρεβλώνονται από την αδράνεια και καταστέλλονται από τις εκλογικές αυταπάτες). Αλλά για να θέτουν τα ζητήματα, να προβάλουν τις αναγκαιότητες, να μην υποτάσσονται στους συσχετισμούς και άρα ούτε στο «ρεύμα» που διαμορφώνει το σύστημα με τη βοήθεια του ρεφορμισμού.


  • Να πάρουν θέση τώρα τα σωματεία. Να πάρουν θέση η ΟΛΜΕ και οι ΕΛΜΕ.
  • Κόντρα στο κλίμα εκλογικής αναμονής και αντιαπεργιακής υστερίας, να προετοιμαστεί άμεσα και να ξεκινήσει αγώνας:
ΟΛΟΙ οι ΣΥΝΑΔΕΛΦΟΙ (διαθέσιμοι, απολυμένοι και μεταταγέντες) ΠΙΣΩ ΣΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ
ΜΟΝΙΜΗ, ΠΛΗΡΗΣ, ΣΤΑΘΕΡΗ ΔΟΥΛΕΙΑ – ΔΩΡΕΑΝ ΣΠΟΥΔΕΣ – ΕΛΕΥΘΕΡΙΕΣ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ!
deltioake.blogspot.com                               20/10/2014

Αγωνιστικές Κινήσεις Εκπαιδευτικών

Τρίτη, 21 Οκτωβρίου 2014

Συμμετοχή στα Σωματεία και συγκρότηση του αγώνα για την ανατροπή της βάρβαρης πολιτικής

Αγωνιστικές Κινήσεις Εκπαιδευτικών



Εκλογές για τα Α/Κ-ΠΥΣ(Π-Δ)Ε: «Αξιοποίηση δυνατοτήτων» ή υποταγή στην πολιτική του συστήματος και αποπροσανατολισμός;

Κάλεσμα προς τον κόσμο του ΑΓΩΝΑ: ΑΠΟΧΗ ΑΠΟ ΤΙΣ ΚΡΑΤΙΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΓΙΑ ΤΑ ΥΠΗΡΕΣΙΑΚΑ ΣΥΜΒΟΥΛΙΑ

Συμμετοχή στα Σωματεία και συγκρότηση του αγώνα για την ανατροπή της βάρβαρης πολιτικής

1. Η συγκρότηση θεσμών συνδιοίκησης-συνδιαχείρισης δεν είναι εκπαιδευτικό φαινόμενο ούτε καν ελλαδικό. Αποτέλεσε μια ευρύτερη επιλογή της αστικής τάξης που απέβλεπε στην εμπέδωση της ταξικής «ειρήνης», (δηλ. της συνδιαλλαγής με το σύστημα και του αφοπλισμού του διεκδικητικού κινήματος των εργαζομένων) μέσα από την διαμόρφωση θεσμών και μηχανισμών που θα λειτουργούσαν ως χώρος ανάπτυξης μιας εργατικής αριστοκρατίας. Έτσι –τάχα μου- οι εργαζόμενοι θα συμμετείχαν μέσω των «αντιπροσώπων» τους και θα είχαν –λέει- λόγο στη διοίκηση των επιχειρήσεων. Αυτή η αριστοκρατία θα προσέφερε χρήσιμες υπηρεσίες στην καθυπόταξη των εργατικών αγώνων και συνειδήσεων. Επίσης θα διεύρυνε τις βάσεις στήριξης της αστικής και ιμπεριαλιστικής κυριαρχίας
2. Από τη δεκαετία του ’60 σε ιμπεριαλιστικές μητροπόλεις (ΗΠΑ, Γαλλία, Γερμανία, Ιταλία κλπ), δημιουργούνται αντίστοιχοι θεσμοί τόσο σε εργοστάσια όσο και στην υπαλληλία στο δημόσιο, ενώ ιδιαίτερη κατεύθυνση υπάρχει στη σπουδάζουσα νεολαία με τα συνδιοικητικά όργανα στα Πανεπιστήμια (καθόλου τυχαία αυτό ξεκίνησε μετά το Γαλλικό Μάη του ’68). Οι κινήσεις αυτές όχι μόνο δεν έρχονταν σε αντίθεση αλλά συμπλήρωναν την άγρια και ωμή καταστολή των κινημάτων και εξεγέρσεων, με δόσεις χειραγώγησης του κινήματος διασφαλίζοντας έτσι την αναπαραγωγή της αστικής και ιμπεριαλιστικής κυριαρχίας Χειραγώγηση-καταστολή οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος…
3. Η αντίληψη που κυριάρχησε στην αριστερά ύστερα από μία μεγάλη ιστορική πορεία οπισθοδρόμησης αποδέχτηκε τη δυνατότητα συμφιλίωσης των ταξικών αντιθέσεων μέσω του κράτους, ή η αντιμετώπιζε το κράτος ως πεδίο ταξικής πάλης, σαν πεδίο δηλαδή που μπορεί να αλωθεί από τα μέσα και να κυριαρχηθεί βαθμιαία από τις λαϊκές δυνάμεις. Είναι αυτή η βασική αντίληψη και κατεύθυνση που «ευθύνεται» για την αποδοχή της συνδιοίκησης από το συνδικαλιστικό κίνημα και έχει οδηγήσει την Αριστερά και το λαϊκό κίνημα από ήττα σε ήττα.
4. Στην Ελλάδα, το ΠΑΣΟΚ έστησε τέτοιους μηχανισμούς στα ΑΕΙ-ΤΕΙ (ν. 1268/82) που συνέβαλλε στη διάλυση και αποσυγκρότηση, του φοιτητικού-σπουδαστικού κινήματος. Αντίστοιχα υπηρεσιακά συμβούλια στήθηκαν στο δημόσιο (νοσοκομεία, εφορείες, δήμους κ.α.). Αντίστοιχα όργανα στήνονται στον ιδιωτικό τομέα (ΟΚΕ) με τα μέλη της ΓΣΕΕ να συνυπάρχουν μ’ αυτά του ΣΕΒ και της κυβέρνησης
5. Τα παραπάνω δεν αποτέλεσαν ποτέ αίτημα του συνδικαλιστικού κινήματος και φυσικά δεν ήταν… κατάκτησή του. Εδώ η έννοια κατάκτηση χάνει τη σημασία της καθώς αυτό που συνέβη ήταν να μοιράζει το ΠΑΣΟΚ γεύση «εξουσίας» στους συνδικαλιστές της εποχής, ενισχύοντας ουσιαστικά τα δεσμά του συνδικαλιστικού κινήματος με το κράτος και τις εκάστοτε κυβερνήσεις του. Τις συνέπειες τις βιώνουμε σήμερα
6. Μ’ άλλα λόγια η συνδιοίκηση αποτέλεσε ένα «κόλπο γκρόσο» του κεφαλαίου και ιδιαίτερα της σοσιαλδημοκρατίας για να «βάλει στο βρακί της» το αγωνιστικό συνδικαλιστικό κίνημα, για να αμβλύνει τα ταξικά του χαρακτηριστικά, για να ενσωματώσει, να θεσμοποιήσει και να κάνει ακίνδυνη την αμφισβήτηση, για να συσκοτίσει και να αποκρύψει το ρόλο του αστικού κράτους ως όργανο ταξικής επιβολής και κυριαρχίας στον κόσμο της εργασίας. Και κάλεσε τους «εκπροσώπους των εργαζομένων» (ως μειοψηφία, ασφαλώς – δύο στους πέντε) στα στημένα τραπέζια των Π/ΚΥΣΠΕ – Π/ΚΥΣΔΕ, των οποίων ο ρόλος είναι η πιο αποτελεσματική εφαρμογή των αντιδραστικών κυβερνητικών αποφάσεων.
7. Πάνω σε αυτή την πλατφόρμα, ασφαλώς, άνθισε το παιχνίδι των μικροεξυπηρετήσεων και των μικροεκβιασμών από τους κυβερνητικούς «συνδικαλιστές» - αιρετούς στα όργανα αυτά. Σε μεγάλο κομμάτι των εκπαιδευτικών, η απεύθυνση στο σωματείο αντικαταστάθηκε από την απεύθυνση στον αιρετό. Ενισχύοντας ακόμα παραπέρα τη σύγχυση (ας σκεφτούμε πόσοι συνάδελφοι μπερδεύουν τα όργανα αυτά με τα πραγματικά συνδικαλιστικά όργανα ΕΛΜΕ – Διδασκαλικούς Συλλόγους και τι συνέπειες έχει αυτό) και την απαξίωση της έννοιας του συνδικαλισμού και της συλλογικής πάλης. Αντικαθιστώντας την έννοια του αγωνιστή – συνδικαλιστή με την έννοια του παράγοντα… καλοχαιρέτα.
8. Ένα ερώτημα: Το σύστημα που απολύει συναδέλφους που βγάζει παράνομες απεργίες, που επιστρατεύει, που αυξάνει το ωράριο, που απαγορεύει τις συνελεύσεις που ορίζει τις συνεδριάσεις συλλόγου διδασκόντων απόγευμα κλπ κλπ δίνει 1 μέρα άδεια για να ψηφίσουμε στα ΠΥΣΔΕ και από 2 έως 5 μέρες άδεια στους υποψήφιους! Γιατί; Γιατί κάνει υποχρεωτική την ψηφοφορία; Τι δεν καταλαβαίνουμε άραγε;
9. «Έλεγχος των αποφάσεων των οργάνων αυτών και κατ’ επέκταση πάλη ενάντια τους δεν πρέπει να υπάρχει;» Σωστό το ερώτημα. Ας κάνουμε μια αφαίρεση στη σκέψη μας και ας φανταστούμε ότι δεν υπήρχαν αιρετοί. Οπότε; Όποιος συνάδελφος ένιωθε ότι αδικείται θα απευθυνόταν ΣΤΟ ΣΩΜΑΤΕΙΟ, απεύθυνση που, από τη φύση της, έχει DNA συλλογικής δράσης. Η αφαίρεση αυτής της αρμοδιότητας από τις ΕΛΜΕ –Συλλόγους Α/θμιας και η εκχώρησή της στα «μάτια και αυτιά του κλάδου» έχει παράξει συγκεκριμένα και γνωστά σε όλους μας αρνητικά χαρακτηριστικά. Έχει επιδράσει στη συνείδηση των εκπαιδευτικών, δημιουργώντας μια κατάσταση πραγμάτων που είναι μείγμα ανάθεσης και ατομικής λύσης. Το αρνείται κανείς;;;
10. «Είναι όλοι οι αιρετοί ίδιοι;» Όχι. Εδώ αιρετοί σέρνονται στα δικαστήρια και διώκονται πειθαρχικά. Αλλά το ερώτημα που προκύπτει από τα πράγματα δεν είναι αν κάποιος αιρετός είναι αγωνιστής ή έντιμος, αλλά αν η συμμετοχή στα όργανα αυτά εξυπηρετεί, βοηθά, ενισχύει τη θέση των εκπαιδευτικών και το κίνημά τους. Και δω η πραγματικότητα βοά. Ας σκεφτούμε αν και πόσο φρεναρίστηκε η επίθεση του συστήματος (ή έστω οι διοικητικές αυθαιρεσίες) τα δύο τελευταία χρόνια, που οι εκπρόσωποι της Αριστεράς στα ΠΥΣΔΕ – ΠΥΣΠΕ είναι ιδιαίτερα πολλοί. Ο απολογισμός είναι συντριπτικός υπέρ του συστήματος!!!
11. Εντάξει θα πει κάποιος «αλλά να κατεβούμε στις εκλογές για τους τη σπάσουμε, για μην κάνουμε να χαρούν οι κυβερνητικοί υποψήφιοι» κλπ. Η πραγματικότητα πρωτόγνωρη για όλους μας απαιτεί λίγο παραπάνω ψάξιμο από το «εκλογές - κατεβάζω ψηφοδέλτιο για να καταγραφώ». Πρέπει να συνοδεύεται από απαντήσεις στα ερωτήματα: Τι καταγράφω; Σε ποια διαδικασία, για ποιο σκοπό; Από μόνο του σαν επιχείρημα είναι επικίνδυνο καθώς υποβαθμίζεται συνειδητά ένα πολιτικό ζήτημα στο επίπεδο της διαδικασίας και της ψηφοθηρίας. Επίσης, αντί να υποστηρίζεται με προσχηματική αφέλεια, ως αξίωμα η συμμετοχή γενικά και πάντα στους θεσμούς του κράτους, ας αναρωτηθούν οι υποστηριχτές αυτών των απόψεων: Οτιδήποτε θεσμό δημιουργεί το κράτος για να εξυπηρετηθούν οι επιδιώξεις του, το κίνημα θα συμμετέχει, «ανακαλύπτοντας» νέα πεδία παρέμβασης;
12. Η εποχή είναι τέτοια, που απαιτείται πλήρες διαζύγιο από κάθε μηχανισμό του αντιπάλου, που απαιτείται ολοκληρωτικός διαχωρισμός από το σάπιο κόσμο του. Αυτό το παραπάνω δηλ. η διάρρηξη των δεσμών –σχέσεων του εκπαιδευτικού κινήματος με το κράτος, τη διοίκηση είναι ιδιαίτερα σήμερα κρίσιμο ζήτημα. Δεν πρέπει να ξεχνούμε ότι τα όργανα αυτά -με κάποια διεύρυνση- επιλέγουν δ/ντες και υποδ/ντες σχολείων. Δηλαδή τους αξιολογητές μας. Τι σχέση οικοδομεί αυτό; Και δεν είναι απάντηση να βάλουμε άριστα σε όλους η μηδέν αντίστοιχα ή να επιλέξουμε τους λιγότερο αντιδραστικούς από αυτούς που ανοιχτά έχουν ταχθεί ενάντια στα σωματεία μας και τη δράση τους.
13. Η λιγότερο η περισσότερο «αγωνιστική», «ανυπάκουη», «απείθαρχη», «αριστερή» κλπ συμμετοχή στις εκλογές για τα Υ.Σ. είναι αντικειμενικά αποδοχή-νομιμοποίηση αυτών των οργάνων κρατικών φερέφωνων. Είναι άρνηση της αναγκαιότητας να γίνουν βήματα χειραφέτησης απ’ τον κρατικό και υποταγμένο συνδικαλισμό και φανερά αναντίστοιχη με τα απαιτητικά και δύσκολα καθήκοντα που θέτει η περίοδος. Σήμερα, το κύριο καθήκον είναι η συγκρότηση των εργαζομένων στα σωματεία τους: Η ιδεολογική, πολιτική, οργανωτική μας συγκρότηση. Τι τάξη/στρώμα είμαστε, με ποιον συμμαχούμε, ποιοι είναι οι στόχοι που μας ενώνουν με αυτούς, ποιοι είναι οι αντίπαλοί μας, με ποιο τρόπο θα γίνει πιο αποτελεσματικός ο αγώνας κλπ. Συζήτηση, δράση, νέα συζήτηση για εξαγωγή συμπερασμάτων, νέα δράση. Και η οικοδόμηση των όρων και προϋποθέσεων (πολιτικών- οργανωτικών- συνδικαλιστικών) να γίνουν αυτά όργανα πάλης στα χέρια των εκπαιδευτικών. Η συμμετοχή στα Υπηρεσιακά Συμβούλια δεν είναι μια άχρωμη-ουδέτερη διαδικασία αλλά αντιστρατεύεται – ακυρώνει αυτό το καθήκον!
14. Τελευταίο αλλά όχι έσχατο ότι τα όργανα αυτά είναι θεματοφύλακες της νομιμότητας. Σήμερα το άδικο είναι νόμος και δε βοήθα τη συγκρότηση μας μια αναφορά στη νομιμότητα κλπ. Είμαστε αναγκασμένοι από τα πράγματα να κινηθούμε κόντρα στους νόμους τους. Ας σκεφτούμε τι σημαίνει το 5-0 (ομοφωνία στο υπηρεσιακό συμβούλιο) στην τοποθέτηση των συναδέλφων στα σχολεία που γίνονται τις μέρες αυτές. Όλα καμωμένα σωστά και νόμιμα. Δηλαδή με 27αρια τμήματα, με την αύξηση του ωραρίου, με τους συναδέλφους μας των ΕΠΑΛ στη διαθεσιμότητα και υπό απόλυση και ένα σωρό άλλα που έχουν επιβληθεί τα τελευταία χρόνια. Δε σημαίνει η ομοφωνία νομιμοποίηση και εν τέλει αποδοχή της επίθεσης; Που τελικά στέλνει στους συναδέλφους μήνυμα προσαρμογής στα αρνητικά δεδομένα και όχι ανατροπής τους;
16. Με τι μούτρα άραγε οι παρατάξεις που ορκίζονται ενάντια στη συνδιαχείριση και στον κυβερνητισμό δικαιολογούν ότι βρίσκονται ακριβώς στο ναό της συνδιαχείρισης; Ότι ακριβώς συνδιοικούν και συνδιαχειρίζονται στη μικρή «εκπαιδευτική κυβέρνηση» των Α/Κ-ΠΥΣ(Π-Δ)Ε την εφαρμογή της αντιδραστικής πολιτικής της ΕΕ, του κεφαλαίου και των κυβερνήσεών τους;
Συμπερασματικά: Καλούμε όλο τον κόσμο του αγώνα στην Πρωτοβάθμια και Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση να μην υποκύψει στον εκλογικό κρετινισμό, στην απελπισία και στον αποπροσανατολισμό. Καλούμε όλο αυτόν τον κόσμο που εδώ και τέσσερα χρόνια ιδιαίτερα δίνει τις καθημερινές του μάχες με κάθε τρόπο, να γυρίσει την πλάτη στις εκλογές αποσυγκρότησης, ταξικής συνεργασίας και νομιμοποίησης της κυβερνητικής πολιτικής, στις εκλογές του εκμαυλισμού συνειδήσεων, στις εκλογές που διοργανώνει το κράτος για τον εαυτό του! Καλούμε όλο τον κόσμο του αγώνα στην Πρωτοβάθμια και Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση να συνεχίσει το δύσκολο αγώνα της συγκρότησης σωματείων που θα είναι πραγματικά όργανα συζήτησης και δράσης, τον αγώνα για την οργάνωση των αντιστάσεων και των διεκδικήσεων κόντρα στη βαρβαρότητα του συστήματος και των δομών του ανάμεσα στις οποίες είναι και τα Α/Κ-ΠΥΣ(Π-Δ)Ε.
deltioake.blogspot.com                                                                                                                20/9/2014

Αγωνιστικές Κινήσεις Εκπαιδευτικών


Κυριακή, 19 Οκτωβρίου 2014

ΚΑΜΙΑ ΑΠΟΛΥΣΗ- ΟΛΟΙ ΟΙ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΙ ΠΙΣΩ ΣΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ

ΚΑΜΙΑ ΑΠΟΛΥΣΗ- ΟΛΟΙ ΟΙ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΙ ΠΙΣΩ ΣΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ
Διανύουμε τον 16ο μήνα από τη στιγμή που πάνω από 1700 εκπαιδευτικοί τέθηκαν σε διαθεσιμότητα. Διάστημα κατά το οποίο κυβέρνηση και υπουργοί παιδείας (παρά τις αλλαγές στα πρόσωπα) συνεχίζουν την κοροϊδία, με υποσχέσεις και αναιρέσεις, με λίστες που δημοσιοποιούνται και ανακαλούνται, με άκαρπες συναντήσεις και ραντεβού. Δίνουν την εντύπωση μιας πολιτικής ηγεσίας που δεν ξέρει τι ακριβώς κάνει. Μήπως η κυβέρνηση είναι ανίκανη; Κάθε άλλο!

Στρατηγικός στόχος για την κυβέρνηση, την τρόικα, το ΔΝΤ, την ΕΕ και το κεφάλαιο, ντόπιο και ξένο, αποτελούν οι απολύσεις στο δημόσιο τομέα. Γιατί αποτελεί ευθύ και οριστικό χτύπημα του δικαιώματος στη μόνιμη και σταθερή δουλειά. Χτύπημα που συμπαρασύρει προς τα κάτω, θα αποθρασύνει την κατάσταση και στον ιδιωτικό τομέα.(πρβ απελευθέρωση των απολύσεων).

Έστω κι ένας εργαζόμενος αν απολυθεί στο δημόσιο, δημιουργείται προηγούμενο, τετελεσμένο για οριστική κατάργηση της μονιμότητας. Κι εδώ δεν μιλάμε για μια απόλυση, αφού 88 συνάδελφοι έχουν σταματήσει να μισθοδοτούνται ήδη από τον Μάρτιο, ενώ πάνω από 200 δεν βλέπουν τα ονόματά τους σε καμιά λίστα- παζάρι ονείρου για κάποια τοποθέτηση. Εξάλλου, η επίσημη πληροφορία λέει ότι στις 5500 απολύσεις από το Δημόσιο μέχρι το τέλος του 2014 θα περιλαμβάνονται και υπάλληλοι «από τη λήξη της διαθεσιμότητας». Όσο για τους υπόλοιπους, η κατάστασή τους φωτογραφίζει σκηνές από το εργασιακό μέλλον που ετοιμάζουν για όλους μας: θα δουλέψουν όπου, όποτε, όπως και με όποιο μισθό το σύστημα στέρξει. Ο καθένας μπορεί να βρεθεί από την τεχνική εκπαίδευση σε νοσοκομείο, νηπιαγωγείο, διοικητική υπηρεσία, ΙΕΚ, ΣΕΚ. Από μόνιμος συμβασιούχος. Από ΠΕ και ΤΕ να βρεθεί ΔΕ ή ΥΕ.

Ξεκάθαρα λοιπόν κυβέρνηση, ΔΝΤ, ΕΕ, κεφάλαιο μας κήρυξαν τον πόλεμο. Και δεν τον κήρυξαν στους 2000 διαθέσιμους αλλά στο σύνολο των καθηγητών, των εκπαιδευτικών, των δημόσιων υπαλλήλων. Στο πολεμικό όμως κάλεσμα οι συνδικαλιστικές ηγεσίες κωφεύουν. Το σωματείο, αντί να πάρει στους ώμους του και να ηγηθεί του αγώνα, στάθηκε, στην καλύτερη των περιπτώσεων, απλώς αλληλέγγυο στους διαθέσιμους, λες και πρόκειται για κάτι ξένο, μια έξω από αυτό υπόθεση. Ηγεσίες που έπρεπε δύο φορές το 2013 να οδηγήσουν την απεργιακή αναμέτρηση κόντρα στην αντιλαϊκή λαίλαπα, μηχανεύτηκαν ότι μπορούσαν (πραξικοπήματα, γραφειοκρατικά τερτίπια, υπονομευτικές κινήσεις) για να είναι τα βόλια του αγώνα άσφαιρα. Καλλιέργησαν τη γραμμή της προσωπικής πίεσης σε υπουργούς και βουλευτές. Αποπροσανατόλιζαν με τις «λύσεις» των δικαστικών προσφυγών.

Καμιά λογική οργάνωσης του κλάδου για την αναμέτρηση. Αντίθετα καλλιέργεια κλίματος ευφορίας λίγο πριν τις 22 Μάρτη ότι η κυβέρνηση είναι πιεσμένη, ότι θα πέσει στις επικείμενες …ευρωεκλογές και θα ‘ρθει η λύτρωση. Και η προεκλογική περίοδος παρατείνεται και μαζί της και η ελπίδα για διάλειμμα της επίθεσης. Απατηλή. Γιατί η επίθεση συνεχίζεται, ίσως με πιο ύπουλο και υποχθόνιο τρόπο και η ομηρία των διαθέσιμων συνεχίζεται για να χρησιμοποιηθούν κατά το δοκούν από την κυβέρνηση για επικοινωνιακούς λόγους.

Πλήρης απαξίωση των κλαδικών αγώνων από τις συνδικαλιστικές ηγεσίες, ακόμα κι όταν μιλούν για ένα κλάδο των περίπου 70.000 εργαζομένων, με πανελλαδική δομή κι οργάνωση. Πλήρης στοίχιση πίσω από την ξεπουλημένη ΑΔΕΔΥ που απαντά με 3ωρες στάσεις στις απολύσεις των υπαλλήλων. Τείνουν να εξοβελίσουν την απεργία, ακόμα κι ως ενδεχόμενο, από την οπτική τους, για να δικαιολογήσουν την αντικινηματική τους γραμμή. Και από αυτό δεν ξεφεύγουν ούτε δυνάμεις που υποτίθεται ότι αναφέρονται στο κίνημα. Για να θυμηθούμε κάποια στιγμιότυπα:
«Τώρα δεν έχουμε τους όρους, θα παλέψουμε στις επόμενες απολύσεις, που θα γίνουν γρήγορα. Εξάλλου όσο υπάρχει καπιταλισμός, δεν μπορούν να υπάρξουν νίκες. Άρα οι αγώνες είναι μάταιοι και μπορούμε να …προσευχόμαστε για τη λαϊκή εξουσία». 1η υπόκλιση στην παντοδυναμία του καπιταλισμού».

«Το σύστημα μια χαρά λειτουργεί με τους θεσμούς και τα όργανά του (λέγε με κυβέρνηση, ΔΣ, ΠΥΣΔ). Το παν είναι θέμα διαχείρισης. Άρα το μόνο που χρειάζεται είναι καμιά 24ωρη ή το πολύ 48ωρη τουφεκιά ως αγωνιστικό άλλοθι κι όλες οι δυνάμεις στη μάχη για την αλλαγή συσχετισμών στα… όργανα» 2η υπόκλιση στην παντοδυναμία του καπιταλισμού.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα το πρόγραμμα δράσης της ΟΛΜΕ που υπερψηφίστηκε από την τελευταία συνέλευση των προέδρων : προτάθηκε από ΔΑΚΕ, ΣΥΝΕΚ, υποστηρίχτηκε και από το ΠΑΜΕ και περιλάμβανε μπόλικες προτάσεις πλήρους …αδράνειας.

Εξάλλου, η προτροπή για ηρωικές ατομικές στάσεις, για πράξεις ανυπακοής απέναντι στη στρατιά του καπιταλισμού υποκρύπτει κάποια υπόκλιση στην παντοδυναμία του και ηρωική έξοδο.(Η ιστορία γράφεται με ταξική πάλη και όχι με ανυπακοή). Τέτοιες ενέργειες δείχνουν διαθέσεις αντίστασης που υπάρχουν στον κόσμο, δεν μπορούν ωστόσο να αποτελέσουν την συνδικαλιστική πρόταση- απάντηση ενός σωματείου. Οι μάχες πρέπει να δίνονται συλλογικά, οργανωμένα, μαζικά για να ‘χουν ελπίδες να ‘ναι νικηφόρες.
Κοινή συνισταμένη όλων των παραπάνω «ο κόσμος που δεν τραβά, που έχει αράξει». Έναν κόσμο που οι ίδιοι έχουν απογοητεύσει, αποθαρρύνει, ξεπουλήσει, έχουν πείσει ότι είναι ανεπαρκής και αδύναμος. Και τον οποίον επικαλούνται στη συνέχεια ως άλλοθι για τη δική τους ανεπάρκεια, το δικό τους ξεπούλημα.

Οι Αγωνιστικές Κινήσεις με βάση τις δυνατότητες τους δεν μπόρεσαν να δράσουν καταλυτικά και να δημιουργήσουν εκείνες τις συμμαχίες που θα ανέτρεπαν στην πράξη την συνδικαλιστική αδράνεια. Προσπάθησαν όμως να θέσουν τις κατευθύνσεις που θα έπρεπε να έχει ο αγώνας ενάντια στις διαθεσιμότητες-απολύσεις.

Οι συνάδελφοι –διαθέσιμοι σήκωσαν το βάρος ενός μεγαλειώδους αγώνα εδώ και 16 μήνες, φροντίζοντας να τον κρατούν ακόμα ζωντανό. Ένα βάρος που δεν τους αναλογούσε, που ξεπερνούσε κατά πολύ τις δυνάμεις τους. Και με όλα αυτά που προηγήθηκαν είναι εξηγήσιμο ότι νιώθουν μόνοι και χωρίς στηρίγματα. Γι’ αυτό και ρίχνουν το βάρος σε ακτιβίστικες ενέργειες, σε μια προσπάθεια να κρατήσουν το θέμα σε επικαιρότητα και να παράξουν τις πιέσεις που μπορούν, υποτασσόμενοι και αυτοί (ας είναι καλά το χεράκι του ΣΥΡΙΖΑ) σε ένα κλίμα ότι το πράγμα έχει τελειώσει για τα συνδικαλιστικά όργανα και για το προσωπικό που παραμένει στη δουλειά.

Εκτίμησή μας είναι ότι η κατάσταση μπορεί να αναστραφεί. Το ζήτημα των διαθεσιμοτήτων- απολύσεων πρέπει να ξαναμπεί στα σχολεία. Να αποτελέσει το αίτημα –να γυρίσουν όλοι πίσω στις δουλειές τους- το πρώτο από τα βασικά αιτήματα (μαζί με την ανατροπή του νέου λυκείου και της αξιολόγησης) σε μια απεργία που πρέπει να ζυμωθεί, να δουλευτεί και να γίνει!


deltioake.blogspot.com 16/10/2014
Αγωνιστικές Κινήσεις Εκπαιδευτικών


ΓΙΑ ΤΗ ΔΗΛΩΣΗ ΤΟΥ ΥΠΟΥΡΓΟΥ ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΛΟΒΕΡΔΟΥ ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΟ ΦΑΣΙΣΤΙΚΟ ΨΗΦΟΔΕΛΤΙΟ

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ-ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ

Υπουργός Παιδείας: Μια δήλωση που πάει πολύ βαθιά στο παρελθόν.
 ζωΌχι στην περιστολή των συνδικαλιστικών ελευθεριών! Όχι στη φασιστικοποίηση της δημόσιας ζωής!
Η δήλωση του Υπουργού Παιδείας Λοβέρδου με αφορμή το φασιστικό ψηφοδέλτιο στις εκλογές για τα υπηρεσιακά συμβούλια στη Θεσσαλονίκη μόνο ανησυχία και αύξηση των αγωνιστικών αντανακλαστικών του κλάδου των εκπαιδευτικών μπορεί να προκαλέσει.
Καταγγέλλοντας τα «κομμουνιστικά ψηφοδέλτια» σε αντιπαραβολή με αυτό που έγινε στη Θεσσαλονίκη έκανε τη μεγάλη δήλωση ότι «κακώς δεν επιβάλλαμε το ενιαίο ψηφοδέλτιο»!
Με αυτή του τη δήλωση ο Υπουργός ουσιαστικά προαναγγέλλει κρατικές και κυβερνητικές παρεμβάσεις στο συνδικαλιστικό κίνημα, ασφυκτικό περιορισμό της ελευθερίας σκέψης , έκφρασης και δράσης στα σχολεία που οδηγούν σε σοβαρή περιστολή των κατακτημένων δημοκρατικών και συνδικαλιστικών ελευθεριών.
 Αποδεικνύεται ακόμα ότι η δράση των φασιστικών ομάδων αξιοποιείται περίφημα από την κυβέρνηση για να επιβάλλει τη φασιστικοποίηση της δημόσιας ζωής και στο χώρο της εκπαίδευσης. Έτσι δεν φτάνει ο νέος φασιστικοποιημένος κώδικας του δημόσιου υπαλλήλου, οι διαδικασίες της αξιολόγησης-πειθάρχησης- καταστολής , ο προγραμματισμένος εξοβελισμός και κατάργηση των απεργιών με το νέο συνδικαλιστικό νόμο, έρχεται τώρα να προαναγγελθεί και η ουσιαστική απαγόρευση της συνδικαλιστικής δράσης.
Αποδεικνύεται ακόμα πως οι προτροπές για «ενιαία ψηφοδέλτια» και για «ακομμάτιστο συνδικαλισμό» (που δυστυχώς το δεύτερο πριμοδοτήθηκε με θολές τοποθετήσεις περί ανεξάρτητου συνδικαλισμού και από την αριστερά της εκπαίδευσης) ακόμα και όταν εκφράζονται άδολα ή ανυποψίαστα ουσιαστικά πριμοδοτούν την κυβερνητική πολιτική.
Οι Αγωνιστικές Κινήσεις εκπαιδευτικών-αν και απέχουν από τις εκλογές για τα υπηρεσιακά συμβούλια και έχουν τοποθετηθεί επανειλημμένα για τον υπονομευτικό για το κίνημα ρόλο του θεσμού- καταγγέλλουν προφανώς την πρόκληση που αντιπροσωπεύει η κατάθεση του φασιστικού ψηφοδελτίου.
 Πάνω απ όλα καταγγέλλουν όμως την προσπάθεια αξιοποίησης του ζητήματος από την κυβέρνηση που κατά βάση υλοποιεί την πολιτική της φασιστικοποίησης στην εκπαίδευση και γενικότερα. Καλούν κάθε συνάδελφο, δύναμη και συλλογικότητα σε κοινή δράση, σε πρωτοβουλίες δράσης στα σχολεία και τους συλλόγους για την αγωνιστική επανεκκίνηση του συνδικαλιστικού κινήματος των εκπαιδευτικών μακριά από κυβερνητικές και κρατικές παρεμβάσεις, μακριά από συνδιαχειριστικές αυταπάτες και δήθεν ανεξάρτητες από κόμματα και πολιτική τοποθετήσεις που ενισχύουν τις κυβερνητικές μεθοδεύσεις.
Για ένα συνδικαλιστικό κίνημα πραγματικά ανεξάρτητο από τις κυβερνητικές και κρατικές πολιτικές του συστήματος της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης και της ταξικής εκμετάλλευσης!

deltioake.blogspot.com                               20/9/2014

 Αγωνιστικές Κινήσεις Εκπαιδευτικών

Πέμπτη, 16 Οκτωβρίου 2014

και τώρα τι λέμε και κύρια τι κάνουμε; ερωτήματα προς τους συναδέλφους εκπαιδευτικούς

και τώρα τι λέμε και κύρια τι κάνουμε;
ερωτήματα προς τους συναδέλφους εκπαιδευτικούς

του Αλέξη Φυτσιλή-καθηγητή
Θα συζητάμε στα σχολεία οτιδήποτε ανόητο ή «χαλαρό», σαν αγχολυτικό, χωρίς να ανοίγουμε συζήτηση για τα ζητήματα που μας απασχολούν, αυτά που πασχίζουμε να απωθήσουμε από τη σκέψη μας και κατ’ επέκταση από τις κουβέντες μας;
Θα παρατηρούμε την «οδύσσεια» των συναδέλφων μας σε διαθεσιμότητα να πασχίζουν ουσιαστικά μόνοι τους να αποφύγουν την απόλυση που έρχεται;
Θα περιμένουμε το σχολικό σύμβουλο και το διευθυντή να μας αξιολογήσουν για να απεγκλωβιστούμε(;;) από τη φτώχεια του μισθού μας; Θα ξανακάνουμε εκθέσεις αυτοαξιολόγησης –«άλλωστε δεν πάθαμε(;) και τίποτα» - αποδεχόμενοι την ενοχή μας για τη κατάσταση στο δημόσιο σχολείο; Και όλα τα παραπάνω κάτω από τη γενική εποπτεία των εξωτερικών αξιολογητών που συγκροτούνται τις μέρες αυτές σε κάθε περιοχή; Τρεις συνιστώσες για να παράξουν τη συνισταμένη της πειθάρχησης, υποταγής του κλάδου, τις νέες δεξαμενές απολύσεων, το κλείσιμο και τη κατηγοριοποίηση σχολείων. Τελικά την αμορφωσιά γιατί ΔΑΣΚΑΛΟΣ ΣΚΥΦΤΟΣ ΑΜΟΡΦΩΤΟΣ ΛΑΟΣ!
Θα βλέπουμε τον ένοχο στο απέναντι γραφείο/σχολείο, με το μικρόβιο της διάσπασης να «μολύνει» τις συνειδήσεις μας, ζητώντας να τη πληρώσουν οι άλλοι (οι τεμπέληδες, οι της τεχνικής κλπ) για να τη «γλιτώσουμε» οι ίδιοι;
Θα ξαναζήσουμε τη σφαγή των μαθητών μας, τις τράπεζες θυμάτων και την εμπέδωση της δουλείας -όχι δουλειάς- με την εφαρμογή της μαθητείας;
Θα συνεχίσουμε το καθημερινό αγκομαχητό για να βγουν οι υποχρεώσεις; Θα συνεχίσουμε να αφήνουμε τα πράγματα να πάνε, όπως τα ορίζουν και τα καθορίζουν τα αφεντικά του τόπου (ΕΕ-ΗΠΑ) και τα ντόπια κυβερνητικά τους ανδρείκελα;
Όλα τα παραπάνω ερωτήματα και τόσα άλλα που δεν αναφέρθηκαν συμπυκνώνονται τελικά στο ερώτημα:
ΘΑ ΑΠΟΔΕΧΘΟΥΜΕ-ΠΡΟΣΑΡΜΟΣΤΟΥΜΕ–ΠΑΡΑΔΟΘΟΥΜΕ ΣΤΗ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ Η ΘΑ ΤΗΣ ΦΡΑΞΟΥΜΕ ΤΟ ΔΡΟΜΟ ΓΙΑ ΝΑ ΖΗΣΟΥΜΕ;
Ναι, ξέρουμε συνάδελφε ότι και το Μάη του ’13 αλλά και τον περσινό Σεπτέμβρη «απάντησες» το δεύτερο. Αλλά είτε σου είπαν ότι δεν υπήρχαν «όροι και προϋποθέσεις», είτε ήθελαν να κλιμακώσουν την 5ήμερη με 48ωρες! Συνέχισαν και συνεχίζουν να μας ψεκάζουν με εκλογικές αυταπάτες και αναχωρήσεις για λαϊκές εξουσίες παρακάμπτοντας τα σημερινά επίδικα της ταξικής πάλης. Τελευταίο κρούσμα αυτό με τη τελευταία εισήγηση της ΟΛΜΕ με ΣΥΝΕΚ-ΔΑΚΕ να εισηγούνται τη συνέχιση της αδράνειας και το ΠΑΜΕ να τη στηρίζει.
Φυσικό επακόλουθο να ριζώνει στο κλάδο η ανημποριά. Η υπονόμευση του αγώνα, της απεργίας, της διαδήλωσης και η αναζήτηση δήθεν άλλων μορφών πάλης (έλα ντε ας μας πει κάποιος ποιες είναι αυτές;;) ανοίγει το δρόμο για την κυβερνητική επέλαση και τη συντριβή των δικαιωμάτων μας. Ας αναρωτηθούμε πως 500 καθαρίστριες δημιουργούν με τη συγκινητική καθημερινή πάλη τους πολιτικό γεγονός. Πως οι απεργοί της COSCO στο λιμάνι του Πειραιά κάνουν μια παράνομη απεργία (δεν έχουν σωματείο και συνδικαλιστική συγκρότηση σαν εμάς τρομάρα μας) και κερδίζουν. Και ο μεγαλύτερος κλάδος στη χώρα που «μπαίνει» σε κάθε σπίτι στον τόπο μας δε μπορεί να αγωνιστεί;
Θέλουν να μας πείσουν ότι δε μπορούμε να αλλάξουμε τα πράγματα. Μας θέλουν ψηφοφόρους όποτε στήνονται κάλπες. Μας θέλουν διάδικους να τρέχουμε σε δικηγόρους και νομικούς συμβούλους για να κάνουμε ενστάσεις και προσφυγές. Όμως είμαστε εργαζόμενοι, δάσκαλοι των νέων ανθρώπων και μπορούμε να γίνουμε δύναμη αντίστασης διεκδίκησης και ανατροπής της επίθεσης, να διδάξουμε και με το αγωνιστικό μας παράδειγμα.
Η ανάγκη προετοιμασίας ενός μεγάλου απεργιακού αγώνα με διάρκεια είναι ο πραγματικός άλλος δρόμος για τον κλάδο μας. Η σύνδεση αυτού του αγώνα με τον γενικότερο λαϊκό ξεσηκωμό για το δικαίωμα στη ζωή, ενάντια στην εξαθλίωση και τον πολεμικό όλεθρο που μας απειλεί είναι η πραγματική άλλη προοπτική. Ο κλάδος πρέπει γοργά να συγκροτηθεί και άμεσα να υπάρξει ΑΠΕΡΓΙΑΚΗ ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΣΗ που θα ζυμωθεί και θα δουλευτεί ΓΙΑ ΝΑ ΓΙΝΕΙ. Ακόμα και με τη μορφή σε πρώτη φάση της διήμερης με νέες Γενικές Συνελεύσεις.
Σε αυτή την προοπτική είναι ζωτική ανάγκη να κινηθεί κάθε συνάδελφος που ασφυκτιά μέσα σε αυτή την καταθλιπτική σιγή νεκροταφείου δικαιωμάτων και κατακτήσεων αλλά και ανυπαρξίας αγωνιστικής μαζικής και μαχητικής απάντησης. Ξανά από τα πράγματα, πέφτει το βάρος στους ώμους, στα χέρια, τα πόδια, τα στόματα όλων μας.

http://aristerastikarditsa.blogspot.gr/