Δευτέρα, 30 Σεπτεμβρίου 2013

Η επόμενη μάχη ίσως είναι πολύ κοντά!

baner new



Αγωνιστικές Κινήσεις Εκπαιδευτικών

Η επόμενη μάχη ίσως είναι πολύ κοντά!
Κρίσιμο ζήτημα το ξεπέρασμα της συνδικαλιστικής ηγεσίας και της ήττας που κουβαλάει
·         Μετά από χρόνια αδράνειας, για δεύτερη φορά μέσα σε τέσσερις μήνες, ο κλάδος μας επιδίωξε να βγει στο προσκήνιο της κοινωνίας και να ξεκινήσει ένα μεγάλο αγώνα.
·         Για δεύτερη φορά μαζικοποιήσαμε τις γενικές συνελεύσεις και δώσαμε ένα βροντερό αγωνιστικό παρόν.
·         Και για δεύτερη φορά δεν καταφέραμε να ξεπεράσουμε τις τρικλοποδιές και την ηττοπάθεια της συνδικαλιστικής ηγεσίας. Ξεκινήσαμε να κάνουμε ένα σοβαρό βήμα μπροστά αλλά έμεινε ανολοκλήρωτο.
·         Μετά από 8 μέρες απεργίας σταμάτησε η απεργία του κλάδου μας. Είχε προηγηθεί το ανεκδιήγητο πρόσχημα του 65,9% του «ΝΑΙ στη συνέχιση» που δεν ήταν… 66,6% για να δοθεί το μήνυμα της αναδίπλωσης. Μετά από αυτή τη συνέλευση της 20/9, ήταν φανερό το μήνυμα του τέλους της απεργίας. Η απεργία διαρκείας έγινε ουσιαστικά μία πενθήμερη (συν τρεις μέρες… προσαρμογής αποκλιμάκωσης).
Τι έγινε αλήθεια αυτές τις μέρες; Η βάση σταμάτησε την απεργία;
Ο κλάδος μαζικοποίησε τον πρώτο γύρο γενικών συνελεύσεων. Με ποσοστά της τάξης του 90% ψήφισε την πρόταση για απεργία διαρκείας με τη μορφή 5μερων επαναλαμβανόμενων (την οποία δεν εισηγήθηκε η ΟΛΜΕ). Από τη Δευτέρα 16/9 το πρωί, χιλιάδες συνάδελφοι, συσπειρωμένοι γύρω από απεργιακές επιτροπές, βρέθηκαν έξω από τα σχολεία και κατάφεραν πρωτοφανή ποσοστά απεργιακής συμμετοχής. Με την ίδια μαζικότητα συμμετείχαν στα κεντρικά συλλαλητήρια και σε τοπικές κινητοποιήσεις
Από την Τετάρτη, άρχισε να κυριαρχεί σκεπτικισμός που όχι μόνο δεν αντιμετωπίστηκε, αλλά τροφοδοτήθηκε από παρατάξεις και από τη συνδικαλιστική ηγεσία. Στην πρώτη μείωση των ποσοστών απεργιακής συμμετοχής, αγκιστρώθηκαν παρατάξεις και συνδικαλιστές για να κάνουν τη λαθροχειρία και να πουν ότι η δική τους ήττα, το δικό τους «σπάσιμο» αντιστοιχεί στις διαθέσεις του κόσμου.
Το γεγονός είναι ένα: Οπου υπήρξαν απεργιακές επιτροπές και έκαναν διορθωτικές κινήσεις, όπου οι συνάδελφοι κλήθηκαν με αποφασιστικότητα να κλιμακώσουν και να συνεχίσουν, αυτοί ανταποκρίθηκαν. Οπου χρησιμοποιήθηκε από συνδικαλιστικούς παράγοντες ως ευκαιρία κλεισίματος η πρώτη δυσκολία και η πρώτη μείωση ποσοστού, το πράγμα αποσυγκροτήθηκε.
Ετσι έγινε το παράλογο, συνδικαλιστές της αριστεράς (πλάι σε ρετάλια κυβερνητικούς συνδικαλιστές, που δεν έπαιζαν κανέναν ρόλο) σε ΕΛΜΕ που τελείωσαν την πρώτη βδομάδα με ποσοστά πάνω από 50%, να αναρωτιούνται στις συνελεύσεις της Πέμπτης 19/9: «αντέχουμε άραγε συνάδελφοι;»! Αν η «πρωτοπορία» «ταλαντεύεται» γιατί ακριβώς εγκαλείται η μάζα των συναδέλφων; Μήπως ότι δεν ξεπέρασε την ηγεσία;
Ακολούθησε η φάρσα του… 65,9%. Ένα σώμα (η συνέλευση προέδρων) που έχει δείξει ότι μπορεί να πάρει ένα σπιρτόκουτο και να το κάνει αεροπλάνο, ένα σώμα που το Μάη κουρέλιασε κάθε έννοια συνδικαλιστικής νομιμότητας αποφάσισε να χρησιμοποιήσει με θρησκευτική ευλάβεια τη διαδικασία για να κρύψει την πολιτική ουσία. Ηταν η αρχή του τέλους. Ο κλάδος «έπιασε το υπονοούμενο» και δε μαζικοποίησε τις συνελεύσεις της 24/9.
Μεγάλο τμήμα του συνδικαλιστικού δυναμικού της ρεφορμιστικής αριστεράς ξεφύσησε ανακουφισμένο γιατί ξέμπλεξε από έναν αγώνα στον οποίον δεν πίστεψε, ένα αγώνα που τον ήθελε εύκολο και «αυτόματο». Ένα δυναμικό που χωμένο για χρόνια στη συνδιαλλαγή και την ήττα, δεν πιστεύει ούτε και θέλει πια κανέναν αγώνα που οδηγεί σε πολιτική σύγκρουση με το σύστημα. Που είχε αποφασίσει ότι τίποτα δε θα πάει καλά πριν ακόμα ο αγώνας ξεσπάσει. Αυτή είναι η ωμή αλήθεια.
Αυτό το δυναμικό μάς είχε τρελάνει στη μίρλα και την κακομοιριά: «το Σεπτέμβρη κανένας δε θα θυμάται τους απολυμένους», «θα απεργήσουν πενήντα ΕΠΑΛ σε όλη την Ελλάδα», «ο κόσμος δεν αντέχει» και άλλα αισιόδοξα. Όταν καταρρίπτονταν όλες οι καταστροφολογικές προβλέψεις, πιάστηκε από την πρώτη πτώση ποσοστού για να επιβεβαιώσει τον εαυτό του.
Τι έμεινε από την απεργία;
Πρέπει να είμαστε ειλικρινείς και να τελειώνουμε με τις συμβολικές «νίκες» και την κούφια συνδικαλιστική ρητορεία. Οι απολύσεις εργαζομένων είναι ποιοτικό άλμα στην επίθεση του συστήματος απέναντι στους εργαζόμενους. Αυτή τη στιγμή ο αγώνας για επαναπρόσληψη των συναδέλφων (μόνιμων και αναπληρωτών) και ο αγώνας για το μπλοκάρισμα των επόμενων απολύσεων μπορεί να βρίσκεται ένα βήμα μπροστά σε σχέση με το αν είχε γίνει μια 48ωρη (που θα πήγαινε άπατη) απεργία, αλλά ταυτόχρονα, έχει καταγραφεί η αδυναμία του μεγαλύτερου σωματείου της χώρας να τις μπλοκάρει. Για την ώρα οι διαθεσιμότητες – απολύσεις πέρασαν.
Από την άλλη, είναι σοβαρό θετικό γεγονός ότι η απεργία αυτή ήταν μαζική και ακόμα σοβαρότερο ότι την πήραν στους ώμους τους χιλιάδες συνάδελφοι σε όλη τη χώρα, στελεχώνοντας απεργιακές επιτροπές. Το γεγονός ότι δεν μπορέσαμε να ξεπεράσουμε τις τρικλοποδιές και την ηττοπάθεια της συνδικαλιστικής ηγεσίας, από τη μία αποδεικνύει το βάθος της διάλυσης που η ηγεσία αυτή έχει επιφέρει και από την άλλη δείχνει τι είναι αυτό που πρέπει να γίνει σε μια επόμενη φάση.
«Αντέχουμε»; Δεν μπορούμε «μόνοι μας»;
Τα παραπάνω ερωτήματα ήταν ο δούρειος ίππος της ήττας και της αίσθησης αδυναμίας. Σαφώς και οι συνάδελφοι είναι στα όρια της φτώχειας. Σαφώς και η οικονομική πίεση είναι τεράστια. Πόσο θα αντέξουν όμως οι 2.200 συνάδελφοι μετά το τέλος της διαθεσιμότητας; Πόσο αντέχουν οι 10.000 απολυμένοι αναπληρωτές; Είναι ή δεν είναι πραγματικότητα ότι αν δεν αντέξουμε στην απεργία, θα πρέπει να αντέξουμε στην ανεργία και τον καθημερινό εργασιακό εφιάλτη; Δυστυχώς, δεν υπάρχουν μορφές πάλης ανέξοδες – οι αγώνες δεν είναι «έξυπνες βόμβες».
Από την άλλη, αλήθεια πόσο «μόνος του» είναι ένας κλάδος με 80.000 εργαζόμενους, με συνδικαλιστική δομή και με καθημερινή επικοινωνία με το λαό μέσω των μαθητών; Σε μια συγκυρία, μάλιστα, που όπως αποδείχτηκε, ο «κοινωνικός αυτοματισμός» αχρηστεύτηκε κάτω από τα πλατιά μηνύματα λαϊκής αλληλεγγύης; Ενας κλάδος του οποίου οι αγώνες για κεντρικά ζητήματα (ενάντια στις απολύσεις και τη συντριβή των μορφωτικών δικαιωμάτων της νεολαίας) μπορούν να αποτελέσουν τη θρυαλλίδα γενικότερων κοινωνικών εκρήξεων. Μόνο που αυτό απαιτεί υπομονή, διάρκεια και αποφασιστικότητα και δεν κρίνεται τη δεύτερη μέρα μιας απεργίας.
Η στάση των παρατάξεων
Δεν έχει νόημα να μιλήσουμε για τις κυβερνητικές παρατάξεις ΔΑΚΕ-ΠΑΣΚ. Αυτές το μόνο που έκαναν ήταν να προσθέσουν τις ΕΛΜΕ στις οποίες ακόμα παίζουν κάποιο ρόλο στην κρίσιμη μάζα του 34% για να σταματήσει η απεργία. Χρειάζεται όμως μια αναφορά στις ΣΥΝΕΚ και στο ΠΑΜΕ.
ΟΙ ΣΥΝΕΚ σύρθηκαν σε μια απεργία που δεν πίστευαν ούτε και ήθελαν κεντρικά. Προσπάθησαν να εντάξουν την απεργία στους σχεδιασμούς του ΣΥΡΙΖΑ να γίνει μια απεργία «διαμαρτυρίας» που θα τον φέρει πιο κοντά στην κυβερνητική εξουσία. Οι καθηγητές όμως δεν έκαναν ούτε απεργία διαμαρτυρίας ούτε απεργία κοινοβουλευτικής επένδυσης. Παρά το γεγονός ότι τμήμα της βάσης του έτρεξε τίμια για την απεργία, ένα άλλο τμήμα τους αναδείκνυε από την αρχή τη «δυσκολία» του αγώνα, και έβαλε το λιθαράκι του στη λήξη της απεργίας ήδη από τις 19/9 (Πιερία και Γιάννενα). Με την πρώτη δυσκολία, οι ΣΥΝΕΚ κεντρικά υπαναχώρησαν στη 48ωρη και καλύφθηκαν πίσω από την προκλητική «διαπίστωση» ότι «ο κόσμος δεν τραβάει». Γίνεται φανερό ότι οι φιλοδοξίες της κατάληψης της κυβερνητικής εξουσίας είναι ανταγωνιστικές με την ανάπτυξη κινήματος αντίστασης, ενός κινήματος που θα μπλοκάρει την επίθεση του συστήματος.
Το ΠΑΜΕ είναι δέσμιο της παραλυτικής και αντικινηματικής πολιτικής εκτίμησης ότι «οι αγώνες ενάντια στις απολύσεις δεν έχουν αποτέλεσμα αν δεν μπαίνει το ζήτημα της λαϊκής εξουσίας». Και επειδή είναι σαφές ότι δεν είμαστε σε προεπαναστατική περίοδο και δεν μπορεί να μπει μαζικά το ζήτημα της πολιτικής εξουσίας, το ΠΑΜΕ καταλήγει σε αγώνες οπισθοφυλακής και διαμαρτυρίας και όχι σε αγώνες ανατροπής της πολιτικής. Δεν είναι τυχαίο ότι ενώ ο αγώνας ήταν σε εξέλιξη, το ΠΑΜΕ περιέγραψε ως «κλιμάκωση» την πρότασή του για 24ωρη κάποια στιγμή τον Οκτώβρη με ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ. Η πρότασή του από την αρχή για 48ωρες ενίσχυσε το κλίμα αδυναμίας και ανέφικτου του αγώνα. Η προσέγγισή του για «σοβαρή μορφή πάλης» διαψεύστηκε οικτρά στη 48ωρη των δασκάλων. Το γεγονός ότι σε αρκετές ΕΛΜΕ, μέλη του έτρεξαν επίσης τίμια την απεργία (σε άλλες εξαφανίστηκαν!) δεν ισοσκελίζει ούτε τη συνολική του αρνητική στάση ούτε το σοβαρό πολιτικό ατόπημα να δίνονται στοιχεία στον αστικό τύπο που αποδείκνυαν υποτίθεται το άμαζο των συνελεύσεων που αποφάσισαν 5μερες. Η στάση του κάνει ακριβώς το αντίθετο από αυτό που δηλώνει. Όσο το κίνημα δεν πετυχαίνει νίκες, τόσο πιο πολύς απογοητευμένος κόσμος θα παραδίδεται στις εκλογικές αυταπάτες του ΣΥΡΙΖΑ.
Οι ηγεσίες των ΣΥΝΕΚ και ΠΑΜΕ παρά τους καυγάδες τους εισηγούνται μια ολέθρια στάση για το κίνημα και τους αγώνες των εργαζομένων. Τα παχιά λόγια γίνονται και για τις δύο άτακτη υποχώρηση και «σύνεση» όταν το πράγμα ζορίζει.
Και κάτι ακόμα: Η απόφαση της συνέλευσης 25/9 των προέδρων στο τελικό κλείσιμο της απεργίας (τη στήριξαν Παρεμβάσεις – ΣΥΝΕΚ) αποτέλεσε μια επικοινωνιακή φούσκα για να χρυσωθεί το χάπι του τέλους. Το κίνημα πρέπει επιτέλους να τελειώνει με τέτοιους πολιτικαντισμούς και με κινήσεις που συσκοτίζουν το τι πραγματικά έγινε για να περισωθεί απλώς το κύρος της Ομοσπονδίας. Φτάνει!
Από δω και πέρα
Η κυβέρνηση θα εντείνει την επίθεσή της. Τι θα πούμε για αυτό; Θα ξεχάσουμε τους απολυμένους; Τι θα κάνουμε στις επόμενες διαθεσιμότητες απολύσεις και στους συναδέλφους που τα μέτρα τούς οδήγησαν στο «μηδενικό ωράριο»; Θα περιμένουμε τις ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ; Θα περιμένουμε το διεθνές κίνημα; Θα τα ακουμπήσουμε σε μια φιλολαϊκή διαχείριση που δε θα υπάρξει; Θα περιμένουμε να φτάσουμε με αερογέφυρα στην επανάσταση; Κατά την άποψή μας, οι αγώνες είναι μονόδρομος. Χωρίς προαπαιτούμενα την αλλαγή κυβέρνησης ή το σοσιαλισμό, ΣΗΜΕΡΑ, με αυτούς τους αρνητικούς συσχετισμούς, ο λαός και οι εργαζόμενοι μπορούν να δημιουργήσουν ρωγμές στην επίθεση της κυβέρνησης, της τρόικα και του κεφαλαίου. Οι αγώνες για δουλειά, για μόρφωση, για περίθαλψη, για ελευθερίες μπορούν να συσπειρώσουν ευρύτερες λαϊκές δυνάμεις, να ανοίξουν ρήγματα και ανατρέψουν πλευρές της επίθεσης.
Οι αγώνες αυτοί θα είναι δύσκολοι, σκληροί και μακροχρόνιοι. Δε θα εγγυώνται βελούδινες νίκες. Αλλά δεν υπάρχει άλλος δρόμος. Αμεσες είναι δύο προτεραιότητες:
Α) ίδιοι οι εργαζόμενοι να πάρουμε την υπόθεση στα χέρια μας. Να χρησιμοποιήσουμε τη θετική εμπειρία των απεργιακών επιτροπών και να προσπαθήσουμε να συγκροτήσουμε επιτροπές αγώνα.
Β) να δυναμώσει η πολιτική-συνδικαλιστική συγκρότηση μιας άποψης που δε θα επενδύει σε σωτήρες κυβερνήσεων, ΠΥΣΔΕ και συνδικαλιστικών ηγεσιών, αλλά θα προσπαθεί να συγκροτήσει το κίνημα σε κατεύθυνση αντίστασης, αγώνα και αντίθεσης στο συμβιβασμό και την ηττοπάθεια. Και που δε θα αναβάλει τους αγώνες σε ένα αόριστο μέλλον, σε μια εξωτική χώρα.
Συναδέλφισσες, συνάδελφοι… Η επόμενη μάχη ίσως είναι πολύ κοντά. Να κοιτάξουμε μπροστά…
Ανατροπή των απολύσεων - Μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους
Δωρεάν Δημόσια Εκπαίδευση για όλα τα παιδιά, Ξήλωμα του νομοθετικού πλαισίου για το Λύκειο, την Τεχνική και την κατάρτιση.
deltioake.blogspot.com                                                                                                                          28/9/2013

Αγωνιστικές Κινήσεις Εκπαιδευτικών

Κυριακή, 29 Σεπτεμβρίου 2013

ΑΣ ΜΗΝ ΑΥΤΑΠΑΤΩΜΕΘΑ – ΑΣ ΜΗΝ ΠΑΝΗΓΥΡΙΖΟΥΜΕ! ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΔΕΝ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΝΑ ΚΟΨΕΙ ΤΟΝ ΒΡΑΧΙΟΝΑ ΤΟΥ! ΑΠΛΩΣ ΤΟΝ ΕΒΑΛΕ ΓΙΑ ΛΙΓΟ ΣΤΟΝ ΓΥΨΟ, ΓΙΑ ΝΑ ΤΟΝ ΕΠΑΝΑΦΕΡΕΙ ΟΠΟΤΕ ΧΡΕΙΑΣΤΕΙ.


   Η σύλληψη των ηγετικών στελεχών της «Χρυσής Αυγής» σίγουρα προκάλεσε αισθήματα ανακούφισης και ικανοποίησης σε όλους εκείνους τους ανθρώπους που είχαν κατά καιρούς υποφέρει από την εγκληματική δράση της νεοναζιστικής συμμορίας. Αντανακλαστικά, ασυναίσθητα όλοι οι προοδευτικοί πολίτες αυτής της χώρας, όλοι όσοι νιώθαμε αποτροπιασμό που στην κοινωνία μας υπήρχε, δρούσε και μάλιστα εκπροσωπείτο και στο κοινοβούλιο αυτό το αισχρό μόρφωμα, ευχαριστηθήκαμε  βλέποντας τους αρχιμαφιόζους να οδηγούνται σιδηροδέσμιοι στον εισαγγελέα. Βλέπετε είναι δύσκολο να απαλλαγεί κανείς από τις αυταπάτες του. Διότι, πώς είναι δυνατόν να πιστεύει κανείς ότι το ίδιο σύστημα που εξέθρεψε και γιγάντωσε τον νεοναζισμό, το ίδιο αυτό σύστημα τώρα αποφάσισε να τον εξαλείψει, να ακρωτηριάσει το μακρύ του χέρι; Κι επιπλέον, πώς είναι δυνατόν συνειδητοποιημένοι κοινωνικά και πολιτικά άνθρωποι, να πιστεύουμε ότι, κι αν ακόμα η «πολιτεία» είχε αγαθές προθέσεις, ο φασισμός θα ήταν δυνατόν να εξαλειφθεί μέσα από την κρατική καταστολή και μάλιστα την στιγμή που βρίσκεται στον κολοφώνα της κοινωνικής του επιρροής (για τους λόγους που όλοι γνωρίζουμε); Είναι επιτακτική ανάγκη να εγκαταλείψουμε άμεσα αυτήν την αυταπάτη, διότι οι εξελίξεις το επόμενο διάστημα θα είναι ραγδαίες και κινδυνεύουμε να προσπεραστούμε από αυτές.
   Πρώτα-πρώτα γνωρίζουμε όλοι ότι ο μόνος τρόπος εξάλειψης του φασισμού από μια κοινωνία είναι οι σκληροί και ανένδοτοι συλλογικοί αγώνες που οδηγούν στην κοινωνική και ταξική συνειδητοποίηση τις λαϊκές μάζες, τις αφυπνίζουν πολιτικά κάνοντάς τες να δουν ξεκάθαρα ποιοι είναι οι πραγματικοί εχθροί τους, αποσπώντας τες έτσι από τα νύχια του συστήματος και των πολύμορφων παραφυάδων του. Γνωρίζουμε επίσης ότι η «Χρυσή Αυγή» απετέλεσε για χρόνια (κι εξακολουθεί να αποτελεί) τον καλύτερο και πιο πρόθυμο υπηρέτη της αστικής τάξης, γέννημα της οποίας αποτελεί, χτυπώντας σε κάθε ευκαιρία το λαϊκό κίνημα, τρομοκρατώντας όσους τολμούσαν να αγωνιστούν και αποπροσανατολίζοντας τους υπόλοιπους. Πρέπει λοιπόν να είναι κανείς πολύ κοντόφθαλμος, αφελής κι ανώριμος για να πιστεύει ότι τώρα το σύστημα αποφάσισε μέσω του οργάνου του, του αστικού κράτους, να αχρηστέψει ένα από τα πιο χρήσιμα όπλα του. Όχι μόνον δεν ισχύει κάτι τέτοιο, αλλά, αν αναλύσουμε προσεκτικά τα γεγονότα των τελευταίων ημερών, θα διαπιστώσουμε ότι, ακόμη και τώρα, η «Χρυσή Αυγή» παίζει άψογα τον ρόλο που της έχουν επιφυλάξει οι δημιουργοί της.
   Οι προηγούμενες εβδομάδες απετέλεσαν μια πολύ κρίσιμη περίοδο για τις πολιτικές και κοινωνικές εξελίξεις στην Ελλάδα. Τα πανεπιστήμια έκλεισαν, οι καθηγητές Μ.Ε. προκήρυξαν απεργία διαρκείας, οι αμυντικές βιομηχανίες βρίσκονταν σε αναβρασμό, η ΕΡΤ εξακολουθούσε (και εξακολουθεί) να τελεί υπό κατάληψη, ενώ αγωνιστικές κινητοποιήσεις ξεκίνησαν και οι εργαζόμενοι στον ΟΑΕΔ και στα ασφαλιστικά ταμεία. Μέχρι και η (γνωστή σε όλους για τον ρόλο της) ΑΔΕΔΥ προκήρυξε δύο 48ωρες απεργίες σε διάστημα λίγων ημερών! Εν τω μεταξύ εκκρεμούσε ο νέος κύκλος διαθεσιμότητας στο Δημόσιο, ενώ η Τρόικα βρισκόταν στην Αθήνα απαιτώντας νέα σκληρά μέτρα. Όλα έδειχναν ότι τα μέτωπα που άνοιγαν για την μνημονιακή κυβέρνηση και την πολιτική της ήταν πολλά και δύσκολα διαχειρίσιμα. Όλα έδειχναν ότι θα περνούσαμε μια πολύ καυτή περίοδο όπου η λαϊκή αντίδραση θα ήταν τέτοια που θα μπορούσε να οδηγήσει σε απρόβλεπτες εξελίξεις. Και ξαφνικά λαμβάνει χώρα η στυγερή δολοφονία του Παύλου Φύσσα από τους φασίστες και. . . αυτό ήταν! Τα πάντα παγώνουν! Οι απεργίες, τα συλλαλητήρια, οι αντιδράσεις τυγχάνουν ελάχιστης προσοχής. Πολλώ δε μάλλον οι νέες διαπραγματεύσεις και οι συμφωνίες της κυβέρνησης με την Τρόικα. Όλοι ασχολούνται με την «Χρυσή Αυγή» που για μια ακόμη φορά έπαιξε τον βρώμικο ρόλο της προς όφελος του συστήματος. Λες και ξαφνικά όλα τα άλλα προβλήματα της χώρας εξαφανίστηκαν, λες και δεν υπάρχουν πια τα δύο εκατομμύρια των ανέργων, οι χιλιάδες άστεγοι, οι νεόπτωχοι, οι αυτόχειρες κλπ κλπ.
   Εντύπωση προκαλεί πάντως η όψιμη απόφαση του κράτους να «ξεμπερδεύει» με την Χρυσή Αυγή. Η εγκληματική αυτή οργάνωση υπάρχει και δραστηριοποιείται με τον ίδιο ακριβώς τρόπο εδώ και 26 χρόνια, χωρίς ποτέ κανείς να την πειράξει. Δολοφονίες, βιαιοπραγίες, εκβιασμοί είναι στην ημερήσια διάταξη τη δράσης της από το 1987 μέχρι σήμερα κι όμως όχι μόνο ουδείς συγκινήθηκε, αλλά η δραστηριότητά της και καλυπτόταν πάντοτε υπό την στοργική σκέπη των κρατικών μηχανισμών και εκπορευόταν από αυτούς. Καθίσταται σαφές λοιπόν ότι η δολοφονία του άτυχου Παύλου Φύσσα και οι παρεπόμενες «συγκλονιστικές» αποκαλύψεις-εξελίξεις που οδήγησαν στις σημερινές συλλήψεις 18 στελεχών της Χ.Α. αποτελούν μέρος ενός άριστα οργανωμένου κι εκτελεσμένου σχεδίου, του οποίου οι στόχοι είναι προφανείς:
Στόχος πρώτος και κυριότερος: ο παντελής αποπροσανατολισμός της κοινής γνώμης, προκειμένου να περάσει το κρίσιμο αυτό διάστημα, να «ξεφουσκώσουν» οι αντιδράσεις εναντίον της μνημονιακής πολιτικής, αλλά και να περάσουν όσο το δυνατόν «απαρατήρητα» τα νέα μέτρα που έρχονται.
Στόχος δεύτερος και επίσης πολύ σπουδαίος: Οι συλλήψεις των χρυσαυγιτών μαφιόζων θα αποτελέσουν το άλλοθι για την περαιτέρω ένταση της κρατικής καταστολής. «Αφού εξαρθρώσαμε τη Χρυσή Αυγή δεν είναι δυνατόν να ανεχθούμε τον τάδε πυρήνα ανομίας» θα λένε αύριο-μεθαύριο οι διάφοροι «αξιωματούχοι» και τα παπαγαλάκια τους και με πρόσχημα τη νομιμότητα και την ασφάλεια και επιχείρημα την, εντελώς γελοία, θεωρία των δύο άκρων, θα τσακίζουν κάθε εστία αντίστασης, ενώ διόλου απίθανο δεν είναι να δούμε να τίθενται εκτός νόμου και διάφορες ενοχλητικές οργανώσεις ή ακόμα και εργατικά σωματεία. Ο εκφασισμός της κοινωνίας μας θα συνεχιστεί ολοταχώς με δούρειο ίππο τους ίδιους τους φασίστες.
(Ήδη σήμερα στη Θεσσαλονίκη στήθηκε μεγάλη αστυνομική επιχείρηση, για να λυθεί η κατάληψη στο κτήριο του ορφανοτροφείου «Μέγας Αλέξανδρος». Παρ’ ότι τα μόνα ευρήματα της αστυνομικής έρευνα ήταν ένα πανό κι ένας τηλεβόας – τρομερά τεκμήρια! – άπαντες οι καταληψίες συνελήφθησαν και τους απαγγέλθηκαν κατηγορίες για «διατάραξη οικιακής ειρήνης»!!!)
Στόχος τρίτος και λιγότερο σημαντικός: Το μάντρωμα των προβάτων. Είναι δεδομένο πως το πλήγμα που δέχεται η Χ.Α. ωφελεί εκλογικά την Νέα Δημοκρατία (και δευτερευόντως και το ΠΑΣΟΚ). Η συντριπτική πλειοψηφία των ψηφοφόρων της νεοναζιστικής συμμορίας προέρχεται από την παραδοσιακή δεξιά, δηλαδή τη Ν.Δ.. Το αναμενόμενο ψαλίδισμα των ποσοστών της επομένως πιθανότατα θα το καρπωθεί το κυβερνών κόμμα, αφού η μικροαστική μάζα που αποστάτησε προς τους φασίστες, τρομαγμένη τώρα από τις «αποκαλύψεις», αναμένεται να επανέλθει (σε ένα μεγάλο ποσοστό) στο παραδοσιακό μαντρί της. Σίγουρα δεν είναι αυτός ο βασικός στόχος του συστήματος (αφού και να χάσει η Ν.Δ. τις εκλογές έχει έτοιμες τις εναλλακτικές του), ωστόσο οι θλιβεροί παραγοντίσκοι της συγκυβέρνησης θα το έχουν σίγουρα και αυτό στο πίσω μέρος του μυαλού τους.
Στόχος τέταρτος και πιο επικίνδυνος: Η Χρυσή Αυγή ήταν, είναι και θα εξακολουθήσει να είναι το «μακρύ χέρι» του πολιτικοοικονομικού συστήματος. Για να έχει όμως αποδοχή στις μικροαστικές και εξαθλιωμένες μάζες, πρέπει να φοράει την αντισυστημική της μάσκα. Οι συλλήψεις των ηγετικών και άλλων στελεχών της ενισχύει αυτό το αντιστασιακό προφίλ που καλλιεργούν οι φασίστες. Με αυτόν τον τρόπο από τη μία το σύστημα θα έχει πρόσχημα για να αντικρούει τις κατηγορίες ότι τους στηρίζει και τους υποθάλπει, κι από την άλλη, όταν (πολύ σύντομα) η Χρυσή Αυγή επανακάμψει, θα έχει ως «ακλόνητη» απόδειξη της αντισυστημικότητάς της τις διώξεις αυτές εναντίον των στελεχών της. Η γύμνια των πολιτικών επιχειρημάτων της και η απουσία της από κάθε μορφή λαϊκής πάλης θα αναπληρωθεί από την ταμπέλα του «κατατρεγμένου» από το κράτος. Κι αυτή είναι η πιο ύπουλη επιδίωξή του συστήματος. Να βάλει για λίγο στον γύψο τον βραχίονά του και να τον επαναφέρει αργότερα πιο δυνατό, για να ξαναπαίξει τον βασικό του ρόλο, για να εκπληρώσει τον λόγο ύπαρξής του στην κοινωνία, να τσακίσει το λαϊκό κίνημα.
   Μέχρι τώρα το σχέδιό τους έχει πετύχει σε μεγάλο βαθμό. Ο αποπροσανατολισμός και η τρομοκράτηση επικράτησαν. Ο σκόπελος των απεργιακών κινητοποιήσεων ξεπεράστηκε με πολύ μικρές απώλειες. Όμως τίποτα δεν έχει χαθεί ακόμα κι ο λαός έχει πάντα τη δύναμη στα χέρια του. Για να μπορέσει όμως να την χρησιμοποιήσει σωστά, διοχετεύοντάς την εναντίον εκείνων που τον εκμεταλλεύονται και τον καταδυναστεύουν θα πρέπει πρώτα απ’ όλα να ξεφύγει από τις αυταπάτες του. Και στην προκειμένη περίπτωση να μην πιστέψει ούτε στιγμή πως το σύστημα που εξέθρεψε τους φασίστες προτίθεται τώρα να τους εξαλείψει. Θα είναι μεγάλο λάθος αν πέσουμε σε αυτή την παγίδα, αν αφεθούμε να πανηγυρίσουμε τη νίκη της «νομιμότητας» και του «δημοκρατικού τόξου». Θα είναι έγκλημα! Ας μην το διαπράξουμε, τουλάχιστον όλοι εμείς που γνωρίζουμε καλά πως: ΤΟΝ ΦΑΣΙΣΜΟ ΤΣΑΚΙΖΟΥΝ – ΜΟΝΟ – ΑΓΩΝΕΣ ΛΑΙΚΟΙ!
Γ.Γ για την Επιτροπή Αγώνα

παράσταση στη ΔΕΔΑ για τις αναγκαστικές αποσπάσεις και τη λειτουργία των τομέων

ΤΗΝ ΔΕΥΤΕΡΑ 30/9/2013 ΣΤΙΣ 13:00ΜΜ ΘΑ ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΗΘΕΙ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΣΤΗΝ ΔΕΔΑ ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΗΝ ΕΛΜΕ ΛΙΟΣΙΩΝ ΓΙΑ ΤΙΣ ΑΝΑΓΚΑΣΤΙΚΕΣ ΑΠΟΣΠΑΣΕΙΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΟΥ Β ΕΤΟΥΣ ΤΩΝ ΤΟΜΕΩΝ ΤΗΣ ΥΓΕΙΑΣ ΠΡΟΝΟΙΑΣ ΚΑΙ ΓΡΑΦΙΚΩΝ ΤΕΧΝΩΝ

απο το Δ.Σ. ΕΛΜΕ

ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΗ ΤΟΥ ΔΣ ΤΗΣ ΕΛΜΕ

                                 
         
Α’ ΕΝΩΣΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΩΝ ΜΕΣΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ ΔΥΤΙΚΗΣ ΑΤΤΙΚΗΣ
(Α’ Ε.Λ.Μ.Ε. ΔΥΤΙΚΗΣ ΑΤΤΙΚΗΣ)
Δ/ΝΣΗ: Πίνδου και Αθηνάς  Ελευσίνα
ΤΑΧ. ΚΩΔΙΚΑΣ: 19200
ΤΗΛΕΦΩΝΟ: 2105561490
ΦΑΞ: 2105561490
Email:a.elme.dyt.attikis@gmail.com

29/09/2013
                                                                                           
ΘΕΜΑ: ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΗ ΤΟΥ ΔΣ ΤΗΣ ΕΛΜΕ

Συνεδρίαση του ΔΣ της Α’ ΕΛΜΕ Δυτικής Αττικής την Δευτέρα 30/09/2013 και ώρα 14:00 μμ,  με Θέματα:
1)      Πρόγραμμα δραστηριοτήτων για το επόμενο διάστημα, στα πλαίσια των αγωνιστικών κινητοποιήσεων του κλάδου που προγραμματίζονται το άμεσο επόμενο διάστημα.
2)      Συμμετοχή της ΕΛΜΕ στην Αντιφασιστική συγκέντρωση της Τρίτης 1/10/2013 στον Ασπρόπυργο.
3)      Συμμετοχή της ΕΛΜΕ στην προσφυγή ενάντια στις αναγκαστικές μετατάξεις


Ο πρόεδρος

 Καρυώτης Δημήτρης                                                                                                 


Σάββατο, 28 Σεπτεμβρίου 2013

ΤΟ ΦΑΣΙΣΜΟ ΤΣΑΚΙΖΟΥΝ ΑΓΩΝΕΣ ΛΑΙΚΟΙ!

ΤΟ ΦΑΣΙΣΜΟ ΤΣΑΚΙΖΟΥΝ ΑΓΩΝΕΣ ΛΑΙΚΟΙ!

Περισσεύουν τα λόγια από την οργή και τη θλίψη που προκάλεσε η δολοφονία του 34χρονου Παύλου Φύσσα. Μας θυμίζει τα πογκρόμ ενάντια σε μετανάστες και Ρομά στην περιοχή μας και τα δεκάδες περιστατικά επιθέσεων, τραυματισμών και δολοφονιών από φασιστοομάδες και τους νεοναζί της Χρυσής Αυγής, με πιο πρόσφατη τη δολοφονική επίθεση ενάντια σε μέλη του ΚΚΕ στο Πέραμα. Έρχεται στο νου η προκλητική ασυλία του συστήματος προς αυτούς τους δολοφόνους. Έρχεται στο νου η αντιδραστική πολιτική των αστικών κυβερνήσεων, που έστρωσε το δρόμο στους φασίστες και συνεχίζει να το κάνει. Η φασιστικοποίηση της δημόσιας ζωής, η καταστολή, οι διώξεις αγωνιστών και συνδικαλιστών, οι επιστρατεύσεις.

Όταν ο λαός ξεσηκώνεται, όταν οι εργαζόμενοι διεκδικούν μαζικά τα δίκια τους, όταν οι αγώνες ενάντια στην εξαθλίωση και το μεσαίωνα δυναμώνουν, οι φασίστες -αυτά τα ανθρωποειδή- αναλαμβάνουν δράση. Τη μόνη δράση που γνωρίζουν καλά. Τρομοκρατώντας και δολοφονώντας. Στο πλευρό των αφεντικών τους: των εφοπλιστών, των μεγαλοεργολάβων, του μεγάλου κεφάλαιου. Στηρίζοντας το σάπιο σύστημα της εκμετάλλευσης και της καταπίεσης και χτυπώντας όσους αγωνίζονται για το ψωμί, το μεροκάματο, την αξιοπρέπεια, την ελευθερία. Και με αυτό τους το χτύπημα οι φασίστες της Χρυσής Αυγής απέδειξαν ότι το μίσος και η δράση τους δεν στρέφεται μόνο ενάντια στους μετανάστες, αλλά ενάντια σε όλο το λαό και την εργατική τάξη και ενάντια σε όσους αγωνίζονται για τα λαϊκά και εργατικά δικαιώματα. Σαμαράς και Βενιζέλος βάζουν τη Χρυσή Αυγή να δολοφονεί γιατί απλά σιχαίνονται τα αίματα. Η δολοφονία του 34χρονου Παύλου Φύσσα ήταν μία στοχευμένη πράξη ενάντια στο λαϊκό κίνημα, ενάντια στο κίνημα της εργατιάς, ενάντια στους αγώνες και την πάλη του λαού. Ο Παύλος Φύσσας δεν στοχοποιήθηκε για το χρώμα του δέρματός του ή την καταγωγή του. Στοχοποιήθηκε και δολοφονήθηκε για την αντιφασιστική του δράση. Ο Παύλος Φύσσας στοχοποιήθηκε και δολοφονήθηκε γιατί αγωνιζόταν για τα ιδανικά της ελευθερίας και της ισότητας, ενάντια στο ρατσισμό, το σκοταδισμό και τη μισαλλοδοξία της Χρυσής Αυγής και των κάθε λογής φασιστοομάδων.

Οι παρακρατικοί της Χρ. Αυγής πέρασαν στο επόμενο επίπεδο. Πλέον δείχνουν ξεκάθαρα ότι όπως και τα ιδεολογικά τους πρότυπα, οι ναζί του Χίτλερ, ότι εχθροί τους δεν είναι μόνο όποιος διαφέρει αλλά κυρίως όποιος σηκώνει κεφάλι στα αφεντικά τους, δεν είναι τυχαίο που ξεσάλωσαν υπό τον τρόμο του απεργιακού κλοιού. Πλέον όποιος μένει απαθής είναι συνένοχος. Σε κάθε γειτονιά ξεσηκωνόμαστε για να διώξουμε τους δολοφόνους.


ΔΕΝ ΘΑ ΑΦΗΣΟΥΜΕ ΝΑ ΧΥΘΕΙ ΑΛΛΟ ΑΙΜΑ ΑΠΟ ΦΑΣΙΣΤΑ.
ΝΑ ΔΙΩΞΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΔΟΛΟΦΟΝΟΥΣ ΑΠΟ ΤΗ ΓΕΙΤΟΝΙΑ ΜΑΣ TΩΡΑ!
ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΙΚΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΤΗΝ ΤΡΙΤΗ 1-10-2013 ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΔΗΜΑΡΧΕΙΟΥ!
ΠΡΟΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΣΤΙΣ 18:00 ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΗΡΩΩΝ!
ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ στον Ασπρόπυργο






Αντιφασιστική Συγκέντρωση


Περί απεργίας καθηγητών και άλλων δεινών του συνδικαλιστικού κινήματος



Δυο λόγια περιμένουμε να ακουστούν για αυτή την απεργία που ανέδειξε όλο το φάσμα των προβλημάτων του συνδικαλιστικού κινήματος, από όλους εκείνους που κατά τα άλλα υπήρξαν λαλίστατοι όλο το προηγούμενο διάστημα στην προπαγάνδιση της άποψης ότι ο κλάδος δεν τραβάει ,και απαριθμούσαν γιατί αυτή η απεργία δεν μπορεί να πετύχει.
Κυριαρχούσε σε αυτές τις απόψεις η λογική της ήττας. Από την αρχή μέχρι το τέλος αυτή τους τη λογική ήθελαν να την προβάλλουν σαν τη λογική του κόσμου ,λες κι έψαχναν άλλοθι για να τα παρατήσουν, ή συνένοχους στην παραίτηση για να μη νοιώθουν μόνοι το προδοτικό συναίσθημα .Βλέπεις, όλοι αυτοί «που παλεύουν μέσα στους κόλπους των κινημάτων ,που αφουγκράζονται τον πόνο και τον καημό του κόσμου(έτσι τον λένε ,όχι λαό, λες ο λαός είναι  λέξη που αποφεύγουμε) τα ξέρουν όλα.»Το έχουν ανάγει σε επιστήμη. Γνωρίζουν τις πιο κρυφές επιθυμίες των ανθρώπων, τις δυνατότητές τους, ανησυχούν μαζί για το μισθό τους που δεν φτάνει ,πόσο μάλλον να κάνουν και απεργία! !Για το καλό τους βρε αδελφέ πασχίζουν! Για να κρατήσει ο κλάδος την αξιοπρέπεια του, για να μην ξεφτυλιστεί! Για να μην εκφυλιστεί ο αγώνας του!! Για να τα βγάλει πέρα η οικογένεια του που δεν τα καταφέρνει!
 Για αυτό άλλωστε κατέβαζαν τόσες φαεινές. Για ανοιχτά σχολεία, για εκ περιτροπής απεργίες, για λευκές απεργίες, για σχολεία ανοιχτά στην κοινωνία με τους απολυμένους να τα λειτουργούν κανονικά και τους διωγμένους μαθητές να φοιτούν κανονικά!
Η απεργία για αυτούς όλο το προηγούμενο διάστημα ήταν αναχρονιστικός τρόπος πάλης ή για άλλους πάλι ήταν πολύ προωθημένος, μια και έπρεπε πρώτα να φτιαχτούν οι συνθήκες διαφορετικά, όσοι πρότειναν απεργία σαν απάντηση στις χιλιάδες απολύσεις ,ήταν τυχοδιώκτες και θέλανε την ολική συντριβή του κλάδου!!(άνθρωποι του συστήματος δηλαδή όσοι κρίναμε ότι η απεργία ΕΠΡΕΠΕ να γίνει).Οι ίδιοι δια στόματος κομματικού τους εκπροσώπου δήλωναν το Μάιο ,πως ήταν αντίθετοι στην απεργία στις εξετάσεις .Δεν έπρεπε να  χρησιμοποιήσουμε τις εξετάσεις για εκβιασμό της κυβέρνησης!! http://www.youtube.com/watch?v=SDEscX0o8wM.
Βλέπεις η απεργίες δεν πρέπει να πιέζουν !Ακόμα κι όταν φθάνουν το 90%.Πρέπει να είναι χειραγωγήσιμες και να τις εγκρίνει πρώτα το σύστημα και ο Πρετεντέρης!
Να έχουμε συμφωνήσει πρώτα πότε μας επιτρέπουν να τις κάνουμε για να μη θίξουμε το εθνικό ιδεώδες της σωτηρίας μας!
Από πού στ’αλήθεια απορρέει αυτή η λογική της ήττας; Από πραγματική εκτίμηση της πραγματικότητας(γιατί αυτή τους διέψευσε!) ή από την ίδια τη φύση αυτών των οργανώσεων ,που δεν δίστασαν ακόμα και να ψηφίσουν χωρίς καμιά αναστολή ,αναστολή της απεργίας, μεταθέτοντας τους αγώνες στις καλένδες! !Πέντε προτάσεις αναστολής κατέβηκαν στην ΕΛΜΕ Ελευσίνας!!!Πέντε!!48ωρη 2-3 Οκτώβρη από το ΠΑΜΕ,24ωρη ανα εβδομάδα «ανεξάρτητος» μεμονωμένος,5ημερη το επόμενο δεκαήμερο από τις Παρεμβάσεις(που όμως μοίραζαν για συνέχιση προκήρυξη, αλλά με βάση το κλίμα, άλλαξαν γνώμη, τόσο απλά! Δεν ήθελαν μάλλον και πολύ, μια και δικοί τους άλλωστε σύντροφοι, ψήφισαν ανερυθρίαστα αναστολή, έτσι ,απλά ,και ανάλογα τοποθετήθηκαν!48ωρες ανά εβδομάδα (ΣΥΡΙΖΑ).Από όλα έχει ο μπαξές!! Τέτοια ευρηματικότητα, μόνο στους χώρους της «αριστεράς» βρίσκει κανείς!!
Κι οι συνάδελφοι; Οι απολυμένοι; Οι υπεράριθμοι; Οι επόμενοι που θα μπουν δε διαθεσιμότητα; Θα περιμένουν να ανασυγκροτηθεί το κίνημα, να έχει ούριο άνεμο, και τα στρατεύματα εκπαιδευμένα και σωστά παραταγμένα, τον αντίπαλο εξασθενημένο και τους συμμάχους ετοιμοπόλεμους!
Ή από την άλλη, θα τρέχουν να γράφουν μαθητές σε τμήματα που έχουν καταργηθεί, θα προσφεύγουν στη δικαιοσύνη που μόνο τυφλή δεν είναι και βλέπει προς το σύστημα μεριά(πυλώνας του δεν είναι;)για να δικαιώνονται βασισμένοι στο ότι δεν έχουν αξιολογηθεί, να συνωστίζονται στα γραφεία του υπουργείου για να εξαιρεθούν ,ή να απελπίζονται και να στρέφονται σε ατομικές λύσεις ,μια και ο συνδικαλισμός που υποτίθεται  ότι πρέπει να προασπίζεται τα μέλη αυτά που χτυπιούνται πιο πολύ, διακατέχεται από ,με αλλαγμένους συσχετισμούς στην ΟΛΜΕ, τη λογική της ήττας. Η που αποβλέπει εντελώς αλλού μέσα από τους χειρισμούς του, όπως να πέσει η κυβέρνηση. Να διαχειριστούμε το κράτος μπορούμε .Να ανατρέψουμε το σύστημα και να  φέρουμε Λαϊκή εξουσία με ολίγον γενική απεργία διάρκειας μπορούμε!! Να στηρίξουμε την απεργία δε μπορούμε!
Γιατί για όλα φταίει ο κόσμος που δεν παλεύει ,που δεν σηκώνεται από τον καναπέ του να κυνηγήσει χίμαιρες !Γιατί προτιμάει να παλέψει για το δίκιο του ,όταν του ρημάζουν τη ζωή. Κι ας μην μπορεί ακόμη να ξεπεράσει όλους αυτούς τους ειδήμονες  και να παλέψει με τα δικά του όπλα! Θα έρθει κι αυτή η ώρα !Μέχρι τότε, θα προσπαθεί απεγνωσμένα να βρει στηρίγματα για να συνεχίσει τον αγώνα του, δεν θα τα βρίσκει, θα μαθαίνει από την εμπειρία του και θα δυναμώνει ,για να πάρει σιγά-σιγά την κατάσταση στα χέρια του!!
Σε αυτό το δρόμο πάντα θα βρίσκει κάποιες μικρότερες φωνές που θα συμβάλλουν στη χάραξη αυτού του δρόμου, που σήμερα είναι μειοψηφικές, μα αύριο θα είναι δίπλα στην κραυγή του.
Καλή συνέχεια όλοι εμείς που ανταμώσαμε σε αυτό τον αγώνα!!

Σταυρακάκη Ουρανία,
μέλος των Αγωνιστικών Κινήσεων Εκπαιδευτικών



Τρίτη, 24 Σεπτεμβρίου 2013

ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΤΗΣ ΟΛΜΕ ΣΤΟ ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΙΚΟ ΣΥΛΛΑΛΗΤΗΡΙΟ

 

Ο.Λ.Μ.Ε.                                                  
Ερμού & Κορνάρου 2
ΤΗΛ: 210 32 30 073 - 32 21 255
FAX: 210 33 11 338                           
www.olme.gr                                                               
e-mail: olme@otenet.gr                                                 Αθήνα, 24/09/2013
                                                                                               


ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΤΗΣ ΟΛΜΕ ΣΤΟ ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΙΚΟ ΣΥΛΛΑΛΗΤΗΡΙΟ



Η ΟΛΜΕ στηρίζει το Αντιφασιστικό συλλαλητήριο συνδικάτων και συλλογικοτήτων που θα γίνει την Τετάρτη, 25 Σεπτέμβρη  2013 και ώρα 6 το απόγευμα στην Πλατεία Συντάγματος και καλεί όλους τους εκπαιδευτικούς να συμμετέχουν.






 




Αθήνα, 24.09.2013

ΕΚΤΕΛΕΣΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ
ΦΙΛΕΛΛΗΝΩΝ & ΨΥΛΛΑ 2
105 57 ΑΘΗΝΑ
Τηλ 213.16.16.900
Fax 2103246165
             adedy1@adedy.gr
ΑΡΙΘΜ. ΠΡΩΤ.: 363

 

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ – ΚΑΛΕΣΜΑ

Αντιφασιστικό συλλαλητήριο συνδικάτων και συλλογικοτήτων,
την Τετάρτη, 25 Σεπτέμβρη  2013 και ώρα 6 το απόγευμα
στην Πλατεία Συντάγματος

Εργαζόμενοι / εργαζόμενες,
νέοι και νέες,
πολίτες της Αθήνας,

Σας καλούμε στο αντιφασιστικό συλλαλητήριο που διοργανώνουν την Τετάρτη, 25 Σεπτέμβριου 2013 και ώρα 6:00 το απόγευμα στην Πλατεία Συντάγματος η Α.Δ.Ε.Δ.Υ., τα εργατικά συνδικάτα και αντιφασιστικές συλλογικότητες. Όλες και όλοι μαζί να διατρανώσουμε τον αποτροπιασμό μας για τη δολοφονία του αντιφασίστα αγωνιστή Παύλου Φύσσα, να καταδικάσουμε τις ναζιστικές και εγκληματικές πράξεις της «Χρυσής Αυγής» και να απαιτήσουμε εδώ και τώρα όλες εκείνες τις αναγκαίες νομοθετικές, εκπαιδευτικές και κοινωνικές πρωτοβουλίες για την αντιμετώπιση της νεοναζιστικής βίας και εγκληματικότητας.

Η στυγερή και άνανδρη δολοφονία του αντιφασίστα Παύλου Φύσσα από τη Χρυσή Αυγή αποκάλυψε σε όλο τον ελληνικό λαό αυτό που χρόνια το αντιφασιστικό κίνημα υποστήριζε, αλλά τα διαπλεκόμενα συμφέροντα προσπαθούσαν να συγκαλύψουν ότι η Χρυσή Αυγή είναι εχθρός της δημοκρατίας, υπηρέτης και μακρύ χέρι του συστήματος, που δρα ως μια εγκληματική οργάνωση με συνεχείς επιθέσεις εναντίον των αγωνιστών του εργατικού κινήματος και της δημοκρατίας. Ολοένα και πληθαίνουν το τελευταίο διάστημα οι τρομοκρατικές επιθέσεις αυτές με προφανή στόχο να τρομοκρατήσουν τον εργαζόμενο λαό που αγωνίζεται σθεναρά εναντίον των πολιτικών της τρόικας και των μνημονίων και υπέρ της δημοκρατίας, της ισότητας και των ανθρώπινων δικαιωμάτων.

Ας γνωρίζουν όμως οι επίδοξοι μιμητές των ναζιστικών αντιλήψεων και πρακτικών ότι ούτε το όργιο της τρομοκρατίας ούτε οι συνεχείς προσπάθειες δυσφήμησης και σπίλωσης των εργατικών αγώνων μπορούν να κάμψουν την αγωνιστική διάθεση και την αποφασιστικότητα των εργαζομένων και του συνδικαλιστικού κινήματος.

Η ιδεολογία και οι πρακτικές τους, αφού οδήγησαν την ανθρωπότητα στο χείλος τους αβύσσου, σε εκατόμβες νεκρών και σε απάνθρωπα εγκλήματα, ηττήθηκαν ολοσχερώς και αμετάκλητα σε όλα τα πεδία στο Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και κάθε απόπειρα νεκρανάστασής τους είναι καταδικασμένη.

Να είμαστε όλες / όλοι εκεί






Από την Εκτελεστική Επιτροπή της Α.Δ.Ε.Δ.Υ.

Δεν χαρίζουμε την απεργία μας – όλοι απεργοί το 3ήμερο 23-25/9 (ΟΛΜΕ-ΑΔΕΔΥ), όλοι οι απεργοί έξω από τα σχολεία, όλοι στις συνελεύσεις για συνέχιση της απεργίας διαρκείας από 26 Σεπτέμβρη

Κυβέρνηση, σύστημα και άλλοι «πρόθυμοι» εντός και εκτός κλάδου έχουν πέσει σαν τα κοράκια να σπάσουν την απεργία μας
Δεν χαρίζουμε την απεργία μας – όλοι απεργοί το 3ήμερο 23-25/9 (ΟΛΜΕ-ΑΔΕΔΥ), όλοι οι απεργοί έξω από τα σχολεία, όλοι στις συνελεύσεις για συνέχιση της απεργίας διαρκείας από 26 Σεπτέμβρη
Ετσι είναι οι διαδικασίες... Οι εργατοπατέρες που το Μάη τσαλαπάτησαν την απόφαση για απεργία, καταλύοντας κάθε έννοια συνδικαλιστικής νομιμότητας, την Παρασκευή 20/9 αποφάσισαν να τηρήσουν το γράμμα του καταστατικού και να θεωρήσουν ότι το 65,9% που ψήφισε νέα 5μερη απεργία δεν ήταν αρκετό για την επικύρωσή της αφού απαιτούνταν το 66,6%! Εκρυψαν, δηλαδή, τις πολιτικές επιλογές τους πίσω από διαδικαστικά προσχήματα. Με ποια ακριβώς λογική οι πρόεδροι με 48ωρες (επαναλαμβανόμενες όπως δηλώθηκαν) δε στήριξαν την 5μερη, αλλά οι πρόεδροι που μετέφεραν 5μερη στήριξαν τη 48ωρη; Με ποια λογική το 12% είναι μεγαλύτερο από το 65,9%; Οποιος θέλει να απαντήσει τα ερωτήματα αυτά, ας απαντήσει πολιτικά και να μην κρύβεται υποκριτικά πίσω από αριθμολαγνεία. Το κίνημα δεν είναι φορολογική δήλωση – είναι πολιτικές, συλλογικές επιλογές και πράξεις.
Μας τρέλαναν αυτές τις μέρες στη γκρίνια και στην κακομοιριά. «Οι συνελεύσεις δε θα έχουν κόσμο», «θα απεργήσουν μόνο 50 ΕΠΑΛ σε όλη την Ελλάδα», «δε θα αντέξουν οι συνάδελφοι» (πριν οι ίδιοι εκφραστούν!). Οι φωνές της ήττας προσπάθησαν να παρουσιάσουν τις δικές τους διαθέσεις υποχώρησης σα διαθέσεις του κλάδου. Ο κλάδος, όμως, αν και χτυπημένος, αν και σε τεράστια οικονομική πίεση, απέργησε μέχρι και την πέμπτη μέρα σε ποσοστά μεγαλύτερα από ό,τι στις γενικές απεργίες! Χιλιάδες συναδέλφων που ούτε πάταγαν σε συνελεύσεις βρίσκονται καθημερινά έξω από τα σχολεία τους και δίνουν την απεργιακή μάχη.
Δε θα χαρίσουμε τίποτα στο σύστημα και στους εργατοπατέρες. Την ώρα που η κυβέρνηση και το Υπουργείο προσπαθούν να πετάξουν ψίχουλα (μερικές εκατοντάδες σε ΙΕΚ-ΣΕΚ) , αντί να προχωρήσουμε  θαρρετά μπροστά,  μας… κλιμακώνουν προς τα κάτω. Όλο και πιο μαζικά να πάρουμε την υπόθεση της απεργίας στα χέρια μας Καλούμε κάθε συνάδελφο να γυρίσει και πάλι την πλάτη του στις σειρήνες της ήττας και της υποταγής, να πάρει πάνω του την υπόθεση της απεργίας, να δώσει ένα ηχηρό χαστούκι στο σύστημα και στα στηρίγματά του. Δεν ξεχνάμε τους απολυμένους, ξέρουμε ότι η επίθεση θα ενταθεί!
·        Δευτέρα, Τρίτη και Τετάρτη απεργούμε - κλείνουμε τα σχολεία
·        Τρίτη στις συνελεύσεις αποφασίζουμε συνέχιση της απεργίας διαρκείας από την Πέμπτη με νέα 5μερη (2μερη 26-27/9 και 3μερη 30/9, 1-2/10)
·        Στελεχώνουμε τις απεργιακές επιτροπές – παίρνουμε την κατάσταση στα χέρια μας
Ανατροπή των απολύσεων – ΟΛΟΙ οι συνάδελφοι πίσω στις θέσεις τους  - Επαναλειτουργία των τομέων - Ολοι οι μαθητές στα σχολεία
Ξήλωμα του νομοθετικού πλαισίου για το Λύκειο, την Τεχνική και την κατάρτιση – Δωρεάν Δημόσια Εκπαίδευση για όλα τα παιδιά
Κοινός αγώνας για να ανατραπούν τα μνημόνια και η αντιλαϊκή επίθεση που μας κάνουν δούλους του 21ου αιώνα!
Αγώνας για δουλειά - για ζωή με δικαιώματα! Νίκη στον αγώνα των εκπαιδευτικών!

deltioake.blogspot.com                                                                                                                          21/9/2013

Αγωνιστικές Κινήσεις Εκπαιδευτικών

Διοργάνωση Αντιφασιστικού Συλλαλητηρίου




ΑΝΟΙΚΤΗ     ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ


Η  Πρωτοβουλία  Αντίστασης  Ασπροπύργου  καλεί  σε  ανοικτή  σύσκεψη  Πολιτικά  Κόμματα,  Φορείς,  Οργανώσεις,  Δημοτικές  Κινήσεις,  Σωματεία  το Εργατικό Κέντρο,  Επιτροπές  και  Συλλόγους σε   όλο  το  Θριάσιο,
την Πέμπτη 26 Σεπτεμβρίου στο Θέατρο στο Αγροκήπιο Ασπροπύργου στις 6 μ.μ. με θέμα :
«  Διοργάνωση Αντιφασιστικού Συλλαλητηρίου  στον Ασπρόπυργο»
                       



ΑΝΟΙΧΤΟ ΓΡΑΜΜΑ στον ΑΓΩΝΙΣΤΗ ΣΥΝΑΔΕΛΦΟ

ΑΝΟΙΧΤΟ ΓΡΑΜΜΑ στον ΑΓΩΝΙΣΤΗ ΣΥΝΑΔΕΛΦΟ

Αντίσταση στις γειτονιές
Τάσος Σαπουνάς
Απεργός καθηγητής στην Β’ ΕΛΜΕ Πέλλας
μέλος των Αγωνιστικών Κινήσεων Εκπαιδευτικών
Συνάδελφε, συναδέλφισσα,
Έμαθες όπως και εγώ τα μαντάτα... θα πάμε και σ’ αυτά. Αλλά πρέπει εξαρχής να κάνουμε σαφές πρώτα στον εαυτό μας, για μια ακόμη φορά στις τόσες τον τελευταίο καρό, πως δεν περιμέναμε τον δρόμο στρωμένο με ροδοπέταλα. Και πάνω από όλα να σφίξουμε τα δόντια και να ΜΗΝ ΑΦΗΣΟΥΜΕ στους ΡΙΨΑΣΠΙΔΕΣ να καθορίσουν το ΜΕΛΛΟΝ των ΑΓΩΝΩΝ ΜΑΣ. Στις Συνελεύσεις της Τρίτης να μην επιτρέψουμε να μετατραπούν σε μοιρολόι από αυτούς που έχουν έτοιμα τα κόλυβα εδώ και καιρό (γαλαζοπράσινα σε ανοιχτή ή σκούρα ρόζ συσκευασία). Οι Συνελεύσεις της Τρίτης να γίνουν από τη μια ΒΗΜΑ ΚΑΤΑΔΙΚΗΣ των δυνάμεων της ΣΥΝΘΗΚΟΛΟΓΗΣΗΣ με τον αντίπαλο ΚΑΙ από την άλλη ΒΗΜΑ ΑΚΟΜΑ ΠΙΟ ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΙΚΗΣ ΑΝΑΛΗΨΗΣ αυτού του ΑΓΩΝΑ από τους ΑΓΩΝΙΖΟΜΕΝΟΥΣ ΚΑΘΗΓΗΤΕΣ και τις ΑΠΕΡΓΙΑΚΕΣ ΕΠΙΤΡΟΠΕΣ. 
Έμαθες όπως και εγώ τα μαντάτα... η Συνέλευση των προέδρων των ΕΛΜΕ, δεν αποφάσισε την 5νθήμερη επαναλαμβανόμενη γιατί –λέει- συγκέντρωσε το 65,9% των ψήφων ενώ απαιτούνταν το ... 66,6% . Έτσι μένοντας στο γράμμα του «νόμου» καταστρατήγησαν τη δημοκρατικά εκφρασμένη και πλειοψηφούσα θέληση του κλάδου γιατί υπολείπονταν ένα 0,7%. Και είχαν τόσο απύθμενο θράσος που από την άλλη δεν είχαν κανένα πρόβλημα στην υιοθέτηση της πρότασης για 48ωρη που στις συνελεύσεις την ψήφισε το 12% !!! ΤΕΤΟΙΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ... 
ΌΜΩΣ συνάδελφε, εκτός από αυτό το νέο το πραγματικό ΠΟΛΙΤΙΚΟ ζήτημα είναι για το ΠΩΣ διαμορφώθηκε αυτό το ποσοστό του 65,9%. Ήταν γραφτό να γίνει; ΟΧΙ συνάδελφε, δεν ήταν γραφτό, δεν φταίει το κακό το ριζικό μας. 
Βέβαια δεν αναφέρομαι στην ανοιχτά απεργοσπαστική στάση των ΔΑΚΕ και ΠΑΣΚ. Αυτές οι δυνάμεις την δουλειά τους κάνουν: προπαγανδίζουν σαν φερέφωνα που είναι, τις επιταγές της ιμπεριαλιστικής τρόικα και της αντιλαϊκής κυβέρνησης της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ. Ελάχιστοι (και όχι πάντως εγώ ή εσύ) περίμεναν κάτι διαφορετικό από αυτές τις δυνάμεις. 
Αναφέρομαι όμως στην καλή μας την επίσημη αριστερά που προσπαθεί να μας πείσει πως ότι προέκυψε ήταν αντικειμενικό, που προκλητικά ξεστομίζει δεξιά και αριστερά πως φταίει «ο κόσμος που δεν τραβάει». Καμώνεται και υποκρίνεται, κάνει πως «ξεχνάει» πως σε αυτό το «αντικειμενικό» έχει βάλει το χεράκι της, πως αυτό το «αντικειμενικό» το συνδιαμορφώνει και η δική της, ανοιχτή ή κρυφή, με ριζοσπαστικές ή με ταξικές κορώνες, ηττοπαθής και συνθηκολόγα στάση της. 
Αναφέρομαι κύρια στην υπονομευτική στάση που κρατά απέναντι στην απεργία διαρκείας η ηγεσία του ΠΑΜΕ. Κατηγορώντας τον αγωνιζόμενο κλάδο ότι μπήκε σε έναν τυφλό αγώνα με τις επαναλαμβανόμενες πενθήμερες, ενώ η δική της πρόταση των επαναλαμβανόμενων 48ωρων ήταν με ...ορθάνοιχτα μάτια. Μήπως να προτείνουμε στην ηγεσία του ΠΑΜΕ που έχει κάνει επιστήμη την αποφυγή της αναμέτρησης με το σύστημα να προτείνει στον κλάδο επαναλαμβανόμενες 24ωρες ή μήπως καλύτερα επαναλαμβανόμενες ... 3ωρες στάσεις εργασίας (μη θεωρηθεί και ακραία..). Το ΠΑΜΕ έχει βρει, για να δικαιολογήσει αυτή του τη στάση, την βολική «θεωρία» του ότι δεν είμαστε ακόμη έτοιμοι. Ίσως να είμαστε «έτοιμοι» στις επόμενες δυόμισι χιλιάδες απολύσεις, ποιος ξέρει; «Ξεχνάει» πως οι εργαζόμενοι δεν μπορούν να «ετοιμαστούν» παρά μέσα και από την πάλη. Αυτή η «θεωρία» είναι επί της ουσίας το «φύλλο συκής» μιας δύναμης που δεν θέλει να συγκρουστεί με την βάρβαρη πολιτική του συστήματος και γι' αυτό μεταθέτει συνεχώς την ανάγκη αυτή σε ένα απροσδιόριστο μέλλον στο οποίο θα φτάσουμε ... με αερογέφυρα. Γι' αυτό και σήμερα περιμένει στη γωνία για να αντλήσει ποσοστά και ψήφους από την ήττα του αγώνα μας.
Αναφέρομαι όμως και στην στάση των ΣΥΝΕΚ, που δεν ήταν ο κανόνας αλλά σε τόσες περιπτώσεις που σε τέτοιες κρίσιμες στιγμές καθορίζουν την πορεία της πάλης. Περιπτώσεις που «απλά» εκδηλώνουν το γεγονός πως η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ σύρθηκε σ’ αυτόν τον αγώνα χωρίς να τον θέλει και να τον πιστεύει. Και που στην «καλύτερη» εκδοχή ποντάρει στην λογική του «κυβερνητισμού με κινηματική στήριξη». Να δύο από αυτές τις περιπτώσεις που χωρίς και πολύ ψάξιμο έμαθα.
α) Στην ΕΛΜΕ Πιερίας το κοινό σχήμα ΣΥΝΕΚ-Παρεμβάσεων-Ανένταχτων στήριξε την ΑΝΑΣΤΟΛΗ της απεργίας.
β) Το σχήμα των ΣΥΝΕΚ στην ΕΛΜΕ Ιωαννίνων πρότεινε μια 24ωρη την Δευτέρα... Στον ίδιο καμβά – αλλά πιο καλλυμένα - στην Β’ ΕΛΜΕ Πέλλας- στην οποία ανήκω- η πρόταση για πενθήμερες στηρίχθηκε με τόσα «μεν αλλά», ο ένας εκπρόσωπος της ΑΣΚ στο Δ.Σ. βγήκε σπέρνοντας (σε σύμπνοια με ΔΑΚΕ, ΠΑΣΚ) τόση απογοήτευση, που ουσιαστικά υπονόμευσε –ευτυχώς χωρίς επιτυχία- την απεργία διαρκείας. 
Συνάδελφε και συναδέλφισσα 
για να μην σε κουράσω άλλο, και πριν κλείσω αυτό το γράμμα θα ήθελα να σου πω δύο ακόμα λόγια. 
Το σύστημα, η κυβέρνηση, και άλλοι «πρόθυμοι» θέλουν να μας πείσουν, εσάς και εμένα και όλους τους εργαζόμενους, πως «είμαστε μικροί, πολύ μικροί για να αλλάξουμε αυτό το σκηνικό»... 
ΔΕΝ πρέπει να τους περάσει συνάδελφε και συναδέλφισσα. 
Και τις τρεις μέρες να είμαστε απεργοί. 
Αύριο το πρωί με τις απεργιακές μας επιτροπές να είμαστε έξω από τα σχολεία.
Να μιλήσουμε με τους συναδέλφους, να σκορπίσουμε την σκόνη της απογοήτευσης στους τέσσερις ορίζοντες.
Να αναδείξουμε την ΜΟΝΗ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ που εξασφαλίζει το ΔΙΚΑΙΩΜΑ μας στη ΔΟΥΛΕΙΑ, το ΔΙΚΑΙΩΜΑ των παιδιών μας δηλαδή των ΜΑΘΗΤΩΝ μας στη ΔΗΜΟΣΙΑ ΔΩΡΕΑΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ: τον ΑΓΩΝΑ, την ΑΠΕΡΓΙΑ. 
Και την Τρίτη όπως είπαμε: ΠΑΙΡΝΟΥΜΕ ΤΗΝ ΥΠΟΘΕΣΗ ΤΗΣ ΠΑΛΗΣ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΜΑΣ!
Καλούς αγώνες!!!
22 Σεπτεμβρίου του 2013

Ο απεργιακός ξεσηκωμός των καθηγητών είναι αναγκαίος! Πρέπει και μπορεί να νικήσει!

Δευτέρα, 23 Σεπτεμβρίου 2013

Ο απεργιακός ξεσηκωμός των καθηγητών είναι αναγκαίος!
Πρέπει και μπορεί να νικήσει!

Η απεργία διαρκείας που ξεκίνησαν οι καθηγητές στις 16/9 αποτελεί κιόλας ένα μεγάλο πολιτικό ζήτημα, για όλους.
-Για το σύστημα και την κυβέρνηση του.
-Για το πώς θα εξελιχθεί συνολικά η επίθεση του συστήματος από δω και μπρος, για το πώς δηλαδή θα επιδράσει η απεργία στο ζήτημα του συσχετισμού δύναμης ανάμεσα στο λαό και τους αγώνες του από τη μια και το σύστημα και την επίθεση από την άλλη.
–Σε αυτή τη βάση, η απεργία θέτει πολιτικά ζητήματα συνολικά στο λαϊκό κίνημα, στο ζήτημα των όρων και των προϋποθέσεων για την ανασυγκρότηση των σωματείων και του συνδικαλιστικού κινήματος, σε αυτό καθαυτό το ζήτημα της Αριστεράς. Στο ζήτημα δηλαδή της γραμμής και των στόχων πάλης που πρέπει να θέσει και να παλέψει, για να συγκροτηθούν οι εργαζόμενοι και η νεολαία σε κίνημα με δύναμη, αντοχή και προοπτική. Και άρα για να «υπάρξει» και να αναπτυχθεί η επαναστατική Αριστερά που απαιτούν οι συνθήκες και η εποχή μας.

-Άμεσα και πάνω από όλα, για τον ίδιο τον κόσμο του αγώνα, για τη μεγάλη μάζα των εκπαιδευτικών που επέβαλλε, αγκάλιασε και τρέχει την απεργία. Γιατί είναι φανερό, πως οι «τύχες» του κλάδου συνδέονται καθοριστικά με το πώς θα εξελιχθεί η απεργία, εξαρτώνται από την αναμέτρηση που ήδη εξελίσσεται ανάμεσα στη μάζα των εκπαιδευτικών και την κυβέρνηση και την πολιτική του συστήματος που προωθεί και υπηρετεί.
Όλα αυτά δεν έχουν βέβαια τεθεί με έναν καθαρό τρόπο στο λαό, τη νεολαία, στη μεγάλη μάζα των μαχόμενων εκπαιδευτικών. Αντίθετα, περισσεύουν οι κυβερνητικοί- συστημικοί εκβιασμοί και διαστροφές, που έφτασαν ως το σημείο να καταγγέλλουν τον απεργιακό αγώνα των εκπαιδευτικών σαν αγώνα που υπηρετεί … την άρχουσα τάξη! Εκβιασμοί που, όσο ο αγώνας κρατά και μεγαλώνει τους κινδύνους για την «ανίκητη» κυβερνητική πολιτική και τη σταθερότητα της επίθεσης του συστήματος, θα γίνουν ακόμα πιο άγριοι και θα συνοδευτούν από την κλιμάκωση της τρομοκρατίας και των επιχειρήσεων καταστολής του απεργιακού ξεσηκωμού.
Όπως επίσης περισσεύουν οι ελιγμοί, οι αποστάσεις, οι αρνήσεις της ουσίας του αγώνα, από την κοινοβουλευτική ρεφορμιστική αριστερά. Έτσι κι αλλιώς, πρόκειται για έναν αγώνα που δεν «συνάδει» με τις θέσεις και τις στοχεύσεις των ηγεσιών ΣΥΡΙΖΑ και ΚΚΕ. Που στην κάθε μια, με διαφορετικούς τρόπους, βάζει σοβαρά ως πολύ μεγάλα προβλήματα σε αυτό που λογαριάζουν να κάνουν. Στις ευθύνες και τους ρόλους που (δεν) θέλουν να αναλάβουν στο πυρακτωμένο πεδίο της ταξικής και πολιτικής πάλης και όπως αυτό έχει διαμορφωθεί από τη σαρωτική επίθεση του ιμπεριαλισμού και του κεφαλαίου.
Όλοι αυτοί, λοιπόν, οι εχθροί και οι ψεύτικοι φίλοι στοχεύουν, πριν από όλα, να μην φανεί καθαρά και σε πολύ μεγάλη κλίμακα, η πραγματική αξία, η δύναμη και τα αποτελέσματα που μπορεί να φέρει αυτός ο αγώνας. Ας δούμε, λοιπόν, ορισμένες βασικές πτυχές του ζητήματος, όπως έχει πια τεθεί στην πραγματική ζωή.

Η βάση του ζητήματος
Ο αγώνας αυτός ήταν και είναι αναγκαίος. Για να μην περάσουν-ανατραπούν οι απολύσεις και συνολικά η συντριβή των εργασιακών σχέσεων και δικαιωμάτων των εκπαιδευτικών. Για να αποκρουστεί η ισοπέδωση της δωρεάν παιδείας και να μην περάσουν τα σχέδια –που ψηφίστηκαν πια και ως νόμος στις 10/9- της μαζικής εκδίωξης της μαθητικής νεολαίας από τα σχολεία και το βίαιο σπρώξιμο τους στην κατάρτιση της άτυπης και μη τυπικής εκπαίδευσης, στη μαθητεία, στην ισόβια σύγχρονη δουλεία. Οι εκπαιδευτικοί βίωναν την ανάγκη αντίστασης σε αυτή την πολιτική που εξελισσόταν ήδη από χρόνια. Επεδίωξαν σε πολλές περιπτώσεις να μπουν στο δρόμο της αντίστασης αλλά ανακόπηκαν από τις υποτιθέμενες συνδικαλιστικές ηγεσίες με τερτίπια κάθε είδους. Αποκορύφωμα αυτών των μεθοδεύσεων υπήρξε η «απεργία που δεν έγινε» τον περασμένο Μάη, με όλες τις δυνάμεις να εμπλέκονται είτε στο πραξικόπημα είτε στο ότι δεν αντιτάχθηκαν σε αυτό.
Το ζήτημα όμως της επίθεσης παρέμεινε και παροξύνθηκε στους μήνες που ακολούθησαν. Άλλος δρόμος για την αντιμετώπιση του από τον απεργιακό ξεσηκωμό, δεν υπήρχε και δεν υπάρχει! Όμως, αυτό δεν είναι πια μόνο μια προφανής πολιτική θέση -όσων την υποστηρίζουν- αλλά μια ζώσα πραγματικότητα. Το ότι η απεργία ήταν και είναι αναγκαία το απέδειξαν με τη στάση τους οι ίδιοι οι καθηγητές. Που την ψήφισαν σε συντριπτικά ποσοστά και την έκαναν απόφαση του κλάδου, χωρίς να υπάρχει εισήγηση της ΟΛΜΕ. Άρα κόντρα στα μηνύματα «σωφρονισμού» και υποταγής που τους έδινε η συνδικαλιστική ηγεσία το Μάη και μετά την κυβερνητική επέλαση, το Σεπτέμβρη. Το ότι είναι αναγκαία το απέδειξαν επίσης οι καθηγητές,όλη την πρώτη εβδομάδα, με συγκλονιστικά ποσοστά συμμετοχής στην απεργία, με πρωτόγνωρης μαζικότητας απεργιακά συλλαλητήρια, με την μαζική τους ένταξη και επανένταξη στην οργανωμένη πάλη,στα σωματεία τους στις απεργιακές επιτροπές, παντού στην Ελλάδα.

Τα παλιά σχέδια απέναντι στον απεργιακό ξεσηκωμό 
Τώρα πια λοιπόν το όλο ζήτημα μπήκε σε άλλη βάση. Η απεργία υπάρχει και είναι μαζική και μαχητική! Ένα σημαντικό κομμάτι κόσμου διάνυσε κιόλας μεγάλες αποστάσεις και ατσαλώθηκε μέσα στον αγώνα. Μπορεί να επιδράσει και να τραβήξει τα ταλαντευόμενα τμήματα που υπάρχουν, κυρίως λόγω της πολύχρονης αδράνειας. Τα σωματεία αποκτούν ξανά νόημα και υπόσταση ως εργαλεία πάλης των εργαζομένων. Κάθε μέρα, κερδίζεται έδαφος στο δρόμο της συναδελφικής στάσης, της μαζικής πάλης, της συντροφικότητας και της αγωνιστικότητας μέσα σε όλους τους εκπαιδευτικούς, έδαφος που δεν μπορεί να μετρηθεί στις αναμενόμενες διακυμάνσεις των απεργιακών ποσοστών. Έδαφος πολύτιμο, για να σταθεί και να περπατήσει ο κόσμος στον σημερινό αλλά και σε όλους τους επόμενους αγώνες που έχουμε μπροστά μας. Ο εργαζόμενος λαός, οι γονείς, οι μαθητές, το λιγότερο που μπορούμε να πούμε, συμμερίζονται την ανάγκη και το δίκιο του αγώνα. Στην πραγματικότητα, αναζητούν όρους και τρόπους, για να μπουν σε αυτόν. Η ίδια η απεργία και τα μεγέθη της ασκούν θετική επίδραση σε άλλους κλάδους εργαζομένων, ασκούν πιέσεις και αποκαλύπτουν ηγεσίες Ομοσπονδιών που χάνουν το άλλοθι του συντονισμού που «θα» γίνει, που «πρέπει να» σχεδιαστεί κάποτε…
Αυτή η βάση στρίμωξε πολύ όλες τις θέσεις, τις κατευθύνσεις και τα σχέδια που αρνούνταν την ανάγκη του αγώνα.
-Οι «εναλλακτικές μορφές» αποδεικνύεται ότι απλώς δεν μπορούν να υπάρξουν έξω από τον απεργιακό αγώνα διαρκείας. Συλλαλητήρια, καταλήψεις, καλλιτεχνικές εκδηλώσεις, καμπάνιες ενημέρωσης, συζητήσεις, προβολές, επί μέρους πρωτοβουλίες σε γειτονιές και άλλους χώρους, είναι αναγκαίο να υπάρχουν, υπάρχουν και θα φουντώνουν στο έδαφος του απεργιακού αγώνα διαρκείας. Χωρίς αυτόν, χωρίς την κεντρική αναμέτρηση με την πολιτική του συστήματος, αποδεικνύεται τώρα καθαρά πως όλα αυτά δεν είναι παρά προτάσεις διαφυγής, υποχώρησης, υποταγής.
- Το «σχέδιο» αναμονής των εκλογών, για να... μας σώσει ο ΣΥΡΙΖΑ, που ίσως ήθελε και ολίγη από απεργία, για να προβληθεί το «Κάτω η κυβέρνηση», δηλαδή να προβληθεί το αίτημα για εκλογές με «κινηματικούς όρους», έχει και αυτό υποστεί φθορές από τον πραγματικό απεργιακό ξεσηκωμό που είναι σε εξέλιξη. Ένας ολόκληρος κόσμος βλέπει μέσα στον αγώνα, πως κάθε πόντος δικαιωμάτων κατακτιέται με τη δύναμη της μαζικής πάλης. Γι αυτό και, ανεξάρτητα από το αν και πόσο πιστεύει τις «φιλολαϊκές» κυβερνητικές υποσχέσεις της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ, έχει βρεθεί κιόλας αντιμέτωπος με μια βασική διαπίστωση: Ακόμα και αν θέλει η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ να ελαφρύνει τα βάσανα της ζωής των εργαζομένων ως ενδεχόμενη αυριανή κυβέρνηση, δεν θα μπορεί! Χρειάζεται εμείς, με την πάλη μας, να αλλάξουμε τον ταξικό συσχετισμό, να γίνουμε επικίνδυνοι για το σύστημα ως κίνημα, για να αποκρούσουμε και να ανατρέψουμε πλευρές έστω της επίθεσης. Πολύ περισσότερο, και καθώς η επίθεση ποδοπατά το δικαίωμα στη ζωή του λαού και της νεολαίας, ένας κόσμος αντιλαμβάνεται ότι οι τύχες της χώρας και του λαού δεν μπορεί να ανατεθούν σε -άλλη μια- κυβερνητική εναλλαγή. Και ενώ η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ θέλει να εμφανίζει και στον απεργιακό ξεσηκωμό των καθηγητών την κατεύθυνση της κυβερνητικής αλλαγής και των εκλογών σαν το… ανώτατο στάδιο της πολιτικοποίησης του αγώνα, ο ίδιος ο αγώνας διδάσκει την αληθινή πολιτικοποίηση: Την ανάγνωση των όρων κυριαρχίας του συστήματος της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης και της εκμετάλλευσης σε κάθε κλάδο, σωματείο και χώρο εργαζομένων και συνολικά στη χώρα και στο λαό. Μαζί με αυτή την ανάγνωση, διδάσκει και την ανάγκη διαμόρφωσης των ιδεολογικών, πολιτικών και οργανωτικών όρων για να αντιπαρατεθεί μαζικά ο λαός με αυτό και με προοπτική την ανατροπή του. Αυτή είναι η πραγματικά ευρεία πολιτικοποίηση, ο μεγάλος ορίζοντας που είναι αναγκαίος για τον προσανατολισμό συνολικά των λαϊκών αγώνων.
- Η απεργία, όμως, διδάσκει πως δεν μπορεί να φανεί ο ορίζοντας, αν δεν γίνουν ρωγμές αγώνα που θα παλεύουν για νίκες σήμερα. Το σχέδιο της επίκλησης κάποιας λαϊκής συμμαχίας- λαϊκής εξουσίας, ως άλλοθι απόσπασης από τις σημερινές απαιτήσεις της ταξικής πάλης της ηγεσίας του ΚΚΕ, την έχει οδηγήσει σε τραγέλαφους απέναντι στον απεργιακό ξεσηκωμό των εκπαιδευτικών. Περιγράφουν ξανά και ξανά το «σχολείο των λαϊκών αναγκών», γέμισαν τα έντυπα τους με σχέδια για τη χρονική διάρκεια και το περιεχόμενο των αναλυτικών προγραμμάτων του «σχολείου της λαϊκής εξουσίας» (;) αλλά δεν έχουν βρει να πουν ούτε μια κουβέντα για το αν και πώς πρέπει να συνεχίσει ο αγώνας. Ο πήχης των στόχων τους είναι τόσο «ψηλά», ώστε να έχει υπερβεί τις απολύσεις, την κατάργηση των δωρεάν βιβλίων, το νόμο που βάζει 4 πανελλαδικές εξετάσεις στα Λύκεια κοκ ως ζητήματα πάλης και ανατροπής σήμερα! Πιεσμένοι από τα μεγέθη της απεργιακής έκρηξης, επιχειρούν να διαχειριστούν την παρουσία τους στις ΓΣ των ΕΛΜΕ και στο κίνημα με πρόταση για επαναλαμβανόμενες 48ωρες, για να μετράει ο κόσμος μέρα παρά μέρα το αν επαρκώς αγωνίζεται! Σπεύδει, δηλαδή, να βάλει «αγωνιστικά» την αμφιβολία για το αν ο αγώνας μπορεί και πρέπει να συνεχιστεί, με μια μορφή που ακόμα και πρακτικά δεν είναι υλοποιήσιμη. Και δίνει, με αυτό τον τρόπο, και «πάσα» στην ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, που έτσι κι αλλιώς αναζητά τρόπους απαγκίστρωσης.

Κρίσιμος αγώνας
Είναι πολλά χρόνια από τότε που οι καθηγητές έδωσαν παρατεταμένο απεργιακό αγώνα. Ο σημερινός δεν μπορεί να συγκριθεί ούτε με αυτόν του 97 ούτε ακόμα περισσότερο με τον αγώνα του ’88, γιατί έχει μια βασική διαφορά που τον ξεχωρίζει. Η νίκη σήμερα είναι πιο αναγκαία από ποτέ! Οι καθηγητές ξέρουν καλύτερα από όλους, πως η υποχώρηση και η παραίτηση θα σημάνουν άγρια αντιδραστική έφοδο της κυβέρνησης που θα επιχειρήσει να τσακίσει τον κόσμο γενικεύοντας τις απολύσεις-διαθεσιμότητες-υποχρεωτικές μεταθέσεις, αποσπάσεις-μετατάξεις στον κλάδο, χτυπώντας τους στοιχειώδεις όρους συγκρότησης και λειτουργίας των ίδιων των σωματείων. Γι’ αυτό, ο αγώνας ήταν και είναι αναγκαίος. Γι’ αυτό, είναι κρίσιμος. Το διακύβευμά του δεν αφορά σε απώλειες κάποιων δικαιωμάτων και κατακτήσεων αλλά στην δραστική, ποιοτική αντιδραστική ανατροπή όλων των βασικών δεδομένων του κλάδου. Αντίστροφα, η νίκη του θα είναι πολύ μεγάλης αξίας. Για τον ίδιο τον κλάδο. Για τη νεολαία και την υπόθεση των δικαιωμάτων της στη μόρφωση και στη ζωή. Συνολικά για το λαό και την υπόθεση του κινήματος.
Ο κόσμος του αγώνα έχει πλήρη συναίσθηση αυτής της κρισιμότητας. Στο λαό και στη νεολαία λειτουργεί ήδη το πολιτικό ένστικτο που επισημαίνει την αξία αυτού του αγώνα. Αυτά είναι και τα βασικά πλεονεκτήματα που έχει ο απεργιακός ξεσηκωμός και τα οποία η κυβέρνηση καθόλου εύκολα δε μπορεί να μειώσει ή να ακυρώσει. Είναι βέβαιο, ότι θα κάνει ό, τι μπορεί, για να τον χτυπήσει, να τον κάμψει, να τον αποδυναμώσει.
Με αυτά τα δεδομένα, είναι μεγάλες οι ευθύνες των δυνάμεων που αναφέρονται στη λαϊκή υπόθεση. Να αναδεικνύουν την πραγματική πολιτική διάσταση αυτής της αναμέτρησης πάνω στην οποία συσπειρώνεται και συγκροτείται ο κόσμος του αγώνα. Έτσι κι αλλιώς, είναι αλήθεια πως, τουλάχιστον μέχρι τώρα, έχουν μείνει στην άκρη τα «μεγάλα μεταβατικά προγράμματα». Αντίθετα, τις ΓΣ των ΕΛΜΕ, στις συζητήσεις και τις ζυμώσεις, επικρατεί … η πραγματικότητα: Η ανάγκη ανατροπής της πολιτικής του συστήματος, των μέτρων μέσω των οποίων αυτή εκφράζεται απέναντι στους καθηγητές και στα σχολεία. Ταυτόχρονα, χρειάζεται να στηρίζεται και να επιχειρηματολογείται η ανάγκη και η δυνατότητα ο αγώνας να συνεχιστεί, να δυναμώσει, να νικήσει!
Η νέα εποχή στην οποία το κίνημα καλείται να συγκροτηθεί και να σηκώσει το μπόι του μέσα από «τη φωτιά και το σίδηρο» είναι εδώ! Κανείς δεν μπορεί να την «αγνοήσει», να την «προσπεράσει». Οι καθηγητές ξεπέρασαν κιόλας -για δεύτερη φορά μέσα σε λίγους μήνες- τα μέτρα και τα όρια που έχουν βάλει όχι μόνο οι καθεστωτικές συνδικαλιστικές δυνάμεις αλλά και αυτές της ρεφορμιστικής αριστεράς. Παλεύουν στο δρόμο της ελπίδας για ολόκληρο το λαό. Θα ήταν έως και «απλό», αν οι διάφοροι «ταξικοί» και «αριστεροί» εννοούσαν αυτό που λένε, να συμπαραταχθούν στον απεργιακό αγώνα Εργατικά Κέντρα και Ομοσπονδίες και η κυβερνητική πολιτική να υποστεί μεγάλη ήττα. Αυτή όλη η υπόθεση εργασίας προφανώς δεν ισχύει! Να διαβούμε λοιπόν τον πραγματικό δρόμο, αυτόν που πρέπει να ανοίξει η μαζική πάλη. Να δώσουμε όλες μας τις δυνάμεις, με πείσμα, επιμονή και αποφασιστικότητα. Να νικήσουμε!