Σάββατο, 31 Μαΐου 2014

ΔΕΝ ΥΛΟΠΟΙΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΥΤΟΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ! ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ, ΤΟΥΣ ΜΑΘΗΤΕΣ ΚΑΙ ΤΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΜΑΣ!




Καθώς επιταχύνονται τα μέτρα και οι πολιτικές που γκρεμίζουν τις κατακτήσεις μας και το δωρεάν δημόσιο σχολείο, (προώθηση ατομικής αξιολόγησης, συγχωνεύσεις-καταργήσεις εκατοντάδων σχολείων εφαρμογή τράπεζας θεμάτων κοκ), καλούμε όλους τους συναδέλφους να επιμείνουν και να στηρίξουν έμπρακτα τις αποφάσεις άρνησης υλοποίησης της αυτοαξιολόγησης που όλο το προηγούμενο διάστημα μαζικά πάρθηκαν στη Σάμο αλλά και σε όλη τη χώρα. Σε αυτή την κατεύθυνση κινούνται ήδη και πολλές ΕΛΜΕ.
Πιο συγκεκριμένα καλούμε:
  • Να μην συνεδριάσουν οι λεγόμενες ομάδες εργασίας και να μην διαμορφωθούν από αυτές εισηγήσεις-εκθέσεις. Ακόμα και στην περίπτωση που έχουν ήδη δημιουργηθεί τέτοιες εισηγήσεις-εκθέσεις, αυτές να μην κατατεθούν στη σχετική συνεδρίαση του Συλλόγου Διδασκόντων
  • Η συνεδρίαση του Συλλόγου διδασκόντων σε κάθε σχολείο να καταλήξει στη σύνταξη πρακτικού ανάδειξης των πραγματικών προβλημάτων (απολύσεις, διάλυση εργασιακών σχέσεων, «νέο» Λύκειο, τράπεζα θεμάτων, κατακόρυφη μείωση χρηματοδότησης σχολείων κλπ) και όχι σε «έκθεση αυτοαξιολόγησης» της σχολικής μονάδας όπως απαιτεί το ΥΠΑΙΘ. Ο Σύλλογος Διδασκόντων έχει κάθε δικαίωμα σε μια τέτοια απόφαση ακόμα και ανεξάρτητα από τις σχετικές αποφάσεις που πήρε για το ζήτημα αυτό το προηγούμενο διάστημα.
  • Τέλος καλούμε το νέο Διευθυντή του 2ου Γυμνασίου Σάμου να σεβαστεί τόσο τις μέχρι τώρα σχετικές αποφάσεις του Σ.Δ. του σχολείου, όσο βέβαια και το λόγο παραίτησης της προηγούμενης Διευθύντριας (άρνηση συγκρότησης ομάδων εργασίας) αντιτασσόμενος σε κάθε αντισυναδελφική λογική και πολύ περισσότερο στην «ανθρωποφαγική λογική» που καλλιεργεί η κυβέρνηση και η πολιτική της.
Η αυτοαξιολόγηση-αξιολόγηση, όχι μόνο δεν στοχεύει να λύσει τα προβλήματα του σχολείου, των μαθητών και των εκπαιδευτικών αλλά αντίθετα έχει στο στόχαστρο όλα τα δικαιώματα μας. Αυτά μπορούμε να τα υπερασπιστούμε μόνο με τη συλλογική μας στάση και πάλη απέναντι στη βάρβαρη πολιτική του συστήματος. Ας ενωθούμε μπροστά σε αυτή τη μάχη αποφασιστικά και μαζικά!



Το Δ.Σ. της ΕΛΜΕ Σάμου

Πέμπτη, 29 Μαΐου 2014

Γράμμα μαθήτριας Α Λυκείου

Κυριε Υπουργε,
Με ολο το θαρρος και το σεβασμο μου προς το προσωπο σας, σας γραφω αυτο το ηλεκτρονικο μηνυμα.Σας ζητω συγνωμη που δεν θα τηρησω το 'τυπικο' της εκθεσης, θελω απλα να καταλαβετε. Εαν διαβαζετε αυτο το μηνυμα σας ευχαριστω ΣΥΝΕΧΙΣΤΕ. Ειμαι μαθητρια της Α λυκειου και παρατηρω τησ ραγδαιες αλλαγες που συμβαινουν στο εκπαιδευτικο συστημα.Ομολογω πως εχω εκπλαγει δυσαρεστα. Ειμαι μαθητρια του 20 οποτε τωρα ξερετε οτι δεν σας μιλαει καποιος ασχετος με το τρεχων θεμα. Ειμαι σιγουρη πωσ εχετε δει το πληθος διαμαρτυριων οσων αφορα την τραπεζα θεματων. Πραγματικα δεν εχω εντοπισει εναν ανθρωπο ο οποιος να συμφωνει με αυτην την αλλαγη. Το χειροτερο ομως ειναι οτι μας αγνοητε. Το πολιτευμα της Ελλαδος ειναι δημοκρατια, ομως ολες αυτες οι αλλαγες δεν εγιναν δημοκρατικα και παρ'ολες τις αντιδρασεις μας δεν εχουμε καποια δηλωση απο μερους σας. Σχετικα με την τραπεζα , ειναι απαραδεκτη! Καποια θεματα αφορουν παραγραφους οι οποιες ειναι εκτος υλης! Επισης με την τραπεζα θεματων καταργείται η ισοτητα, πιο συκεκριμενα ειναι βεβαιο οτι σε καποια σχολεια τα θεματα που θα κληρωθουν θα ειναι ευκολα και σε καποια αλλα σχολεια δυσκολα. Η βασικη αρχη της δημοκρατιας ειναι η ισοτητα, δεν υπαρχει ομως. Επισης, θα πρεπει να καταλαβετε οτι ειμαστε ΑΝΘΡΩΠΟΙ και ΟΧΙ ΡΟΜΠΟΤ.Και σας ρωταω : Προς τι τοση βιασυνη να εφαρμοστει απο φετος η ανοργανωτη τραπεζα θεματων; Μην καταστρεφεται την παιδεια! Ειναι ισως το μονο που μασ απομενει οταν ολα τα υπολοιπα καταστρεφονται. Για να υπαρξει ενα κρατος σημαντικο ρολο παιζει η παιδεια. Εαν εσεις καταστρεψετε την παιδεια , τοτε λυπαμαι....Λυπαμαι για την γενια μου κ ολες τις ακολουθεσ γενιες. Φυσικα διαπιστωνετε οτι η δικη μου γεννια ειναι μακραν πιο ατυχη εφ'οσων αποτελουμε τα πειραματοζωα στο καινουριο συστημα! Του χρονου οι μαθητες θα εχουν στην διαθεση τουσ την τραπεζα θεματων απο την αρχη της χρονιας και θα εχουν και ολο τον χρονο να επεξεργαστουν με την ησυχια τους τα θεματα. Εμεις εχουμε 3 ημερες! Τα θεματα ειναι ατελειωτα.Βεβαια υπαρχει κ η βδομαδα που γραφουμε καθε μερα οποτε εκει δεν τιθεται θεμα ουτε 1 ημερας. Ενα απογευμα! Ενα απογευμα για 300+ θεματα. Μην υπερτιματε τις δυναμεις μας. Πραγματικα ολο αυτο ειναι παραλογο. Μην μας αγνοητε συνεχως.ΒΟΗΘΗΣΤΕ ΜΑΣ. ΚΑΝΤΕ ΚΑΤΙ. 
Με σεβασμο,
ΜΙΑ ΑΠΟ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΑΓΑΝΑΚΤΗΣΜΕΝΕΣ ΜΑΘΗΤΡΙΕΣ !

Μια φωνή ανάμεσα στις σιωπές της Α' Λυκείου



Καλησπέρα σας.
Είμαι μαθήτρια της Α' Λυκείου σε ιδιωτικό σχολείο της Αττικής.
Θα χαιρόμουν ιδιαίτερα αν ήξερα ότι αυτό το κείμενο θα φτάσει στα χέρια κάποιου από τους υπεύθυνους για την παρούσα κατάσταση.
Καταρχάς θα ήθελα να σας ενημερώσω ότι αύριο 29/5 , ξεκινώντας η εξεταστική περίοδος εξετάζομαι στα δύο μαθήματα της Ιστορίας και της Λογοτεχνίας. Καθώς η ύλη που εσείς θεωρήσατε απαραίτητη είναι πραγματικά τεράστια, όπως ήταν φυσικό λοιπόν, οι 6 ημέρες που είχα στην διάθεση μου δυστυχώς δεν ήταν αρκετές. Αυτό βέβαια θα ισχύσει και για τα υπόλοιπα μαθήματα καθώς οι σελίδες, τα κεφάλαια, οι παράγραφοι είναι παρανοϊκά πολλά.
Αν πιστεύετε ότι με το να μας αναγκάσετε να διαβάσουμε όλα αυτά τα πράγματα που όπως πολύ καλά γνωρίζουμε, μετά τις εξετάσεις θα θυμόμαστε το 5%, θα μας προσφέρετε γνώση, τότε αφήστε με να σας ενημερώσω ότι κάτι τέτοιο δεν ισχύει.
Παρόλα αυτά θυσιάζω τώρα τον χρόνο μου για να σας γράψω αυτό το γράμμα, οπότε σας παρακαλώ κάντε ένα κόπο να ασχοληθείτε για λίγο. Θέλω να ξεκινήσω με το γεγονός ότι φέτος θα καταστρέψετε μία ολόκληρη γενιά, καθώς τα περιστατικά μαθητών που θα χρειαστεί να επανεξεταστούν τον Σεπτέμβριο ή και ακόμα μαθητών που θα αποτύχουν να περάσουν την τάξη, δεν θα είναι λίγα. Δημιουργώντας ένα καινούριο σύστημα βαθμολόγησης και εξέτασης των μαθητών, θέτετε σε κίνδυνο το απολυτήριο της Α' λυκείου σε πολλά παιδιά. Σε αυτό το σημείο θα ήθελα να ξεκαθαρίσω ότι εγώ η ίδια είμαι μαθήτρια του 17 -που δεν θεωρείται καθόλου χαμηλός βαθμός- αλλά παρόλα αυτά ανησυχώ ιδιαιτέρως για την τροπή που θα πάρουν οι φετινές εξετάσεις.
Αν νομίζετε πως με τις ''καινοτομίες'' σας, δημιουργείτε ένα καινούριο εκπαιδευτικό σύστημα που θα προσφέρει ποιοτική εκπαίδευση και δικαιοσύνη στους μαθητές τότε πρέπει με όλο το σεβασμό, να κοροϊδεύετε τους ίδιους σας τους εαυτούς. Εγώ και οι συμμαθητές μου δεν γνωρίζουμε ποιος ή ποιοι βρίσκονται πίσω από όλα αυτά γιατί προφανώς κανείς σας δεν είχε το θάρρος να αντιμετωπίσει αυτά που του αξίζουν όταν κάνουν κάτι τόσο άδικο. Σε μία ανοργάνωτη κοινωνία, σε μία χώρα που κακά τα ψέματα, σιγά-σιγά βουλιάζει, εσείς (με υπερβολική βιασύνη) τρέξατε να χαντακώσετε το μόνο πράγμα που έμεινε σαν ελπίδα αυτής της χώρας.
Εμάς, τους νέους.
Μας μεγαλώνετε μέσα από τα έργα σας με τόση οργή που μετά αναρωτιέστε γιατί η πανέμορφη αυτή χώρα δεν πηγαίνει πουθενά. Μας κάνετε να μισούμε το τόπο στον οποίο γεννηθήκαμε, μεγαλώσαμε και ονειρευτήκαμε ότι θα μπορέσουμε να ζήσουμε χαρούμενα την υπόλοιπη ζωή μας.
Τα καλύτερά μας χρόνια, τα φοιτητικά, μας τα παίρνετε μέσα από τα χέρια. Για αυτό το λόγο εγώ προσωπικά μόλις τελειώσω την Α' θα ακολουθήσω άλλο πρόγραμμα δευτεροβάθμιων σπουδών, που θα με οδηγήσει στην τριτοβάθμια στο εξωτερικό. Συγγνώμη αν σπατάλησα τον πολύτιμο χρόνο σας αλλά θυμάμαι όταν μια φορά, σε ένα μάθημα, έλαβα πραγματική παιδεία, μου είπαν να είμαι ξύπνιος άνθρωπος, ζωντανός. Να μην σωπαίνω όταν βλέπω ότι αδικούμαι εγώ ή οι γύρω μου. Αυτό έκανα λοιπόν σήμερα, προσπάθησα μέσω ενός ηλεκτρονικού γράμματος να φωνάξω, να φωνάξω με την φωνή της γενιάς μου. Μιας γενιάς που τα στόματα δεν θα καταφέρετε να ''βουλώσετε'' ποτέ.
Κάτι τελευταίο, μην νομίζετε ότι επειδή ήμαστε 15 και 16 χρονών και δεν μπορούμε να έρθουμε έξω από το υπουργείο ''μας'' να διαδηλώσουμε, θα σωπάσουμε.
Αν όχι τώρα, αν όχι σήμερα, το κακό που μας κάνετε θα σας γυρίσει πίσω. Και σας το λέω με σιγουριά, ότι αφού μας διαλύετε την καλύτερη ηλικία, θα σας γυρίσει εκεί που μας έχετε περισσότερο ανάγκη. Θα μας χρειαστείτε, όμως όπως εσείς μας γυρίσατε την πλάτη τώρα που εμείς σας χρειαζόμαστε, έτσι θα σας τη γυρίσουμε και εμείς. Σας ευχαριστώ πάρα πολύ για τον πολύτιμο χρόνο σας.  

Τρίτη, 20 Μαΐου 2014

η ΟΛΜΕ απαιτεί!!!!


                      Αθήνα, 15/5/14

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ – ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ ΓΙΑ ΤΙΣ ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ
Καταγγέλλουμε τον Υπουργό Παιδείας κ. Αρβανιτόπουλο, ο οποίος παρά τις επανειλημμένες διαβεβαιώσεις του, υπέγραψε στις 4/4/14 την απόλυση των πρώτων 85 εκπαιδευτικών της Τεχνικής – Επαγγελματικής Εκπαίδευσης που είχαν τεθεί σε διαθεσιμότητα. Οι πρώτες απολύσεις μόνιμων δημοσίων υπαλλήλων που γίνονται μετά από 100 χρόνια.
Συγκεκριμένα, με την απόφαση του Υπουργού Παιδείας με αριθμό 52529/Δ2/4-4-14 απολύονται 85 εκπαιδευτικοί διαφόρων ειδικοτήτων, αναδρομικά από 22/3/14 και για τους οποίους, από την ημερομηνία αυτή, έχει σταματήσει η μισθοδοσία, αδιαφορώντας και για την οικονομική εξαθλίωση των οικογενειών τους. Ακόμα όμως και σε αυτή τη διαδικασία το Υπουργείο συνεχίζει την τακτική της ομηρίας. Δεν έχει δημοσιεύσει ακόμα την απόφαση σε ΦΕΚ για …. προφανείς λόγους, στερώντας τους ακόμα και την άσκηση των νομίμων δικαιωμάτων τους.
Σε ομηρία επίσης κρατά και τους 1708 εκπαιδευτικούς για τους οποίους έχει παραταθεί μεν η διαθεσιμότητα, αλλά επικρατεί η αβεβαιότητα για την τοποθέτησή τους σε νέες θέσεις. Έχουμε επανειλημμένα καταγγείλει πως η μέχρι τώρα διαχείριση του θέματος από την κυβέρνηση θα οδηγήσει σε εκατοντάδες απολύσεις εκπαιδευτικών.
Απαιτούμε να ακυρωθούν τώρα όλες οι απολύσεις και η σχετική απόφαση του Υπουργού,  και να προκηρυχθούν άμεσα επιπλέον όσες θέσεις απαιτούνται ώστε να μην απολυθεί κανείς εκπαιδευτικός από το σύνολο των 1793 εκπαιδευτικών που είναι σε διαθεσιμότητα ή απολυμένοι.  

και αναρωτιέται κανείς τι ακριβώς σημαίνει αυτό το απαιτούμε;Πού και πότε στον κόσμο πήρανε πίσω απολύσεις εργαζομένων με διακήρηξη της απαίτησης του σωματείου; Γιατί απο διακηρύξεις ΑΔΕΔΥ ΟΛΜΕ πήξαμε.Οι συνάδελφοι μας απολύονται και έχει πέσει βαθιά σιωπή .Κανένας αγώνας ,καμια συλλογική προσπάθεια,καμιά συζήτηση.Οσο και να φωνάξουν οι αρχισυνδικαλιστές την απαίτηση τους,όσο καταδικάζουν έναν ολόκληρο κλάδο σε αδράνεια,τόσο οι απαιτήσεις του αντιπάλου θα είναι πολύ πιο...ηχηρές και αποτελεσματικές.Γιατί ο αντίπαλος είναι αποφασισμένος να διαλύσει κάθε έννοια δικαιώματος.Εμείς ,κάτω από την αγωνιστική καθοδήγηση του κλάδου μας τι είμαστε διατεθειμένοι να κάνουμε;
Τώρα μάλιστα που πήραμε κι ένα δείγμα εκλογικής "πάλης",μήπως είναι ο καιρός να μπούμε και σε κανένα αγώνα πραγματικής ζωής;Απο εικονικούς χορτάσαμε!!


Παρασκευή, 16 Μαΐου 2014

How many deaths will it take till we know,that too many people have died???



 Πόσοι ακόμα θάνατοι θα χρειαστούν για να καταλάβουμε ότι έχουν πεθάνει πάρα πολλοί;;;Το σύστημα τρέφεται με το αίμα των εργατών,Με αυτό υπάρχει,με αυτό κυριαρχεί,με αυτό διαιωνίζεται.Οι εργάτες της γειτονικής μας Τουρκίας,θάφτηκαν στα ορυχεία που έβγαζαν τον πλούτο των εκμεταλλευτών τους.








Η οργή δεν μετριέται.Η οργή ψάχνει διεξόδους για να μπορέσει αυτός ο λαός,όπως και κάθε λαός να βρει το δρόμο προς το φως,Το δρόμο της αστείρευτης ταξικής πάλης,που θα τον μάθει μα παλευει και να νικάει όλους αυτούς που με τον απόλυτο κυνισμό τους τον θεωρούν αναλώσιμο.
Αλληλεγγύη στον αγώνα του Τουρκικού λαού!





Η ΑΝΑΤΟΜΙΑ ΜΙΑΣ «ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΗΣ» ΑΦΙΣΑΣ Η ΝΕΚΡΟΨΙΑ ΜΙΑΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟΚΑΠΗΛΗΣ ΑΠΟΨΗΣ

Η ΑΝΑΤΟΜΙΑ ΜΙΑΣ «ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΗΣ» ΑΦΙΣΑΣ Η ΝΕΚΡΟΨΙΑ ΜΙΑΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟΚΑΠΗΛΗΣ ΑΠΟΨΗΣ

Πάντοτε σε μία αφίσα συμπυκνώνεται με τις ελαχιστότατες λέξεις ο πυρήνας του μηνύματος που θέλει να εκπέμψει ο δημιουργός της. Σε λίγες αράδες από γράμματα επιχειρεί να αποτυπωθεί λακωνικά όλο το βασικό νόημα της θέσης του για ένα σημαντικό ζήτημα. Αποτελεί δηλαδή την πεμπτουσία μιας ολάκερης αντίληψης επικεντρωμένη με ένα τελεσιγραφικό τρόπο στο σημείο αιχμής της. Μονολεκτικά είναι το πρόταγμά της. 
Αυτή την περίοδο λοιπόν έχουν πλημμυρίσει οι πόλεις κα τα χωριά της Ελλάδας με μια αφίσα του ΣΥΡΙΖΑ που διαλαλεί πως τη μια μέρα ψηφίζουμε και την επόμενη όλοι ετούτοι οι κακοί (αν και τους κακότερους των κακών δεν τους έχουμε δει ακόμη) φεύγουν. Αλήθεια, τι υπέροχη ιδέα. Με τη θαυματουργή ψήφο μας και εντελώς ανεπαίσθητα και αστραπιαία λυτρωνόμαστε από την τωρινή κόλαση. Αλλά αυτό πράγματι εννοείται, επιδιώκεται και είναι εφικτό; 
Κατ` αρχήν απουσιάζει από την αφίσα η αναφορά της απόσυρσης των μνημονιακών μέτρων. Ότι το πιο επιτακτικό και άμεσο και που την πρώτη περίοδο εφαρμογής των ο ΣΥΡΙΖΑ υπερθεμάτιζε την ακύρωση τους. Λείπει η αξίωση και δέσμευση για επαναφορά των κοινωνικών δεδομένων στην εποχή πριν μπει η χώρα μας στον γύψο των στρατηγών του χρηματιστηριακού - ιμπεριαλιστικού κεφάλαιου. Εκτός και αν εξυπακούεται πως η κυβερνητική «προοδευτική» αλλαγή συνεπάγεται αυτόματα και την επάνοδο στην προμνημονιακή κατάσταση. Μα αν τυχόν (και σχεδόν σίγουρο) δεν υπάρξει η πολυπόθητη απομάκρυνση του υφιστάμενου πολιτικού προσωπικού της άρχουσας τάξης σε αυτή την αναμέτρηση, θα πρέπει να εξακολουθεί να βασανίζεται ο κόσμος για πόσο καιρό ακόμη; Θα καθίσει καρτερικά να υποφέρει άπραγος, μέχρι να έρθει εκείνη τη στιγμή της λύτρωσης του από τον νέο Νυμφίο εν τω μέσω της κατοπινής εκλογικής νυχτός; Ύστερα πάλι, ο ερχομός νέων πρωθυπουργών (ειδικά αν χαρακτηρίζονται με αριστερό πρόσημο) σηματοδοτεί μοιραία και την άσκηση φιλολαϊκότερης πολιτικής; Αυτό επαληθεύει η σύγχρονη ιστορία; Δηλαδή ο Παπανδρέου ο Β`, ο νέος αέρας του Ολάντ, όλοι οι λατινοαμερικανοί αριστερίζοντες και σοσιαλδημοκράτες ηγέτες που απογοήτευσαν και εξόργισαν τους λαούς τους; 
Και γιατί να μην προβάλλεται η παρότρυνση: ψήφισε για να τερματιστεί η λιτότητα; Δεν αρκούσε η φράση: σήμερα ψηφίζουμε και αύριο φεύγει η φτώχεια; Έτσι άλλωστε δεν θα διεγείρονταν περισσότερο οι ψηφοφόροι στη συμμετοχή τους σε αυτή τη κοσμογονική (;;) διαδικασία και στην καταδίκη των νυν τιμονιέρηδων της πατρίδας; Μήπως επειδή αρχίζει και νερώνει εδώ και καιρό το κρασί του ο ΣΥΡΙΖΑ στα πλαίσια άμβλυνσης της ρητορικής του και αποστολής ρητών διαβεβαιώσεων (τόμους γεμίζουν οι σχετικές δηλώσεις κορυφαίων στελεχών του με προεξάρχοντα τον Σταθάκη) προς τα όχι πλέον και τόσο άδηλα αρχηγεία της χώρας μας, πως είναι ουσιαστικά ακίνδυνος για τα συμφέροντα τους; 
Κάπου εδώ όμως προκύπτει ξανά ένα μείζον ερώτημα. Γιατί είναι απαραβίαστη προϋπόθεση να γκρεμιστεί η κυβέρνηση για να σωθούμε από τις ακρίδες; Δεν υπάρχουν άπειρες ιστορικές περιπτώσεις, όπου παρότι υπήρχαν σφόδρα αντιδραστικές ηγεσίες (που δεν δίσταζαν να στέλνουν έφιππες κατασταλτικές ορδές ενάντια στους εξεγερμένους και να θερίζουν εν ψυχρώ με τα οπλοπολυβόλα τους εργάτες ), αυτοί διεκδικούσαν και κέρδιζαν; Ορισμένες δε νίκες συγκαταλέγονταν στα πιο μεγαλειώδη επιτεύγματα της εργατικής τάξης. Τότε οι λαοί στόχευαν όχι στην αντικατάσταση του εκάστοτε τύραννου, αλλά στην ικανοποίηση των δίκαιων αιτημάτων τους και καταχτούσαν ή με τη γροθιά σηκωμένη ή με το όπλο στο χέρι. Έγραφαν λαμπρές σελίδες στην πορεία του παγκόσμιου εργατικού και κομμουνιστικού κινήματος αντιτιθέμενοι στα πιο απολυταρχικά καθεστώτα. Ακριβώς γιατί η κάθε επιτυχία οφείλεται αποκλειστικά και μόνο στους διαμορφωμένους και πάντα ρευστούς ταξικούς συσχετισμούς. Εκτός και αν οι όροι υπήρξαν ιδιαίτερα ευνοϊκοί, ώστε ακόμη και να απαιτήσουν -ακολουθώντας τον επαναστατικό δρόμο φυσικά - την απόσπαση της πολιτικής εξουσίας από τους κεφαλαιοκράτες. 
Έστω όμως, ας δεχτούμε πως το επιδαψιλεύουμε υπέρ του δέοντος το ζήτημα και είμαστε υπερβολικά σκληροί και στριφνοί. Ας -κατά συνθήκη -συμφωνήσουμε με τη γνώμη πως ο ΣΥΡΙΖΑ πασχίζει τίμια για την παύση της αντιλαϊκής λαίλαπας. Έχει τις αγνότερες προθέσεις και θα ανακουφίσει τον λαό, μόλις του το επιτρέψει η ριμάδα η κάλπη. Ποιο είναι άραγε αυτό το κρίσιμο εχέγγυο που θα διασφαλίσει την ανεμπόδιστη εφαρμογή του προγράμματος του; Το σημείο κλειδί που διαχωρίζει όσους διακηρύττουν ανέξοδα και ορκίζονται υποκριτικά πως τάσσονται στο πλευρό των καταπιεσμένων και έχουν εκπονήσει τα εξαιρετικότερα προγράμματα (έως και μεταβατικά) και μάχονται τους δεσμώτες των, από εκείνους που συστηματικά και ορθόδοξα έχουν στρατευτεί στην ιερή λαϊκή υπόθεση; Γιατί δυστυχώς καραδοκούν σαν τα λυσσασμένα σκυλιά όλοι ετούτοι οι αμείλικτοι εχθροί της ανθρωπότητας για να υπερασπίζουν αδιάλειπτα και παντί τρόπω την προώθηση κατά κεραία των βάρβαρων επιλογών τους. Μιας και δεν ευθύνεται για την πανωλεθρία της κοινωνίας και το παραγωγικό ρήμαγμα της χώρας μας το ανόητο πείσμα της Μέρκελ (κατά κόρον προβλημένη θέση ), αλλά οι αδήριτες αναγκαιότητες των αιμοδιψών ιμπεριαλιστών (ματοκυλίζεται τούτες τις ώρες η ταλαίπωρη Ουκρανία). Αυτών των υποχθόνιων δυνάμεων που όσες αδιάσειστες επιχειρηματολογήσεις και αν τους αντιτάξει κανείς και όσες εκκλήσεις στον ανθρωπισμό τους (ΠΟΥ ΟΛΩΣΔΙΟΛΟΥ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ) προβεί, είναι μάταιο. Είναι άκαμπτοι σαν το ατσάλι, γιατί η επιβίωση τους απαιτεί την οικονομική αφαίμαξη υποδεέστερων κρατών σαν το δικό μας. Ποδοπατώντας συνάμα τη απλούστερη λογική των αριθμών, αφού λένε πως πάνω από 800 δις. ευρώ έχουν εισπράξει οι τοκογλυφικοί δανειστές μας τη τελευταία εικοσαετία από τους Έλληνες και πάλι το χρέος θυμίζει το τραγικό Σίσυφο της μυθολογίας με το ατέρμονο μαρτύριο του. Καταληστευμένα ποσά βέβαια που δεν απόλαυσαν άλλοι λαοί. Επίσης συνεπάγεται την πολεμική πολτοποίηση διαφόρων άτυχων λαών που θα βρεθούν στο διάβα των γεωπολιτικών βλέψεων τους (Συρία, Ιράκ, Γιουγκοσλαβία). 
Και αλλοίμονο, αυτή την Ευρώπη των ανελέητων ιμπεριαλιστών ευαγγελίζεται ο Τσίπρας πως θα επηρεάσει, τρομάξει κιόλας να τολμήσουμε να ισχυριστούμε, θα νουθετήσει και εν τέλει επαναπροσδιορίσει σε αριστερή τροχιά. Άρα λέτε, ίσως το απόμακρο και αποστεωμένο από κάθε ίχνος δικαιοδοσίας ευρωκοινοβούλιο να εξελιχθεί από όργανο παραπλάνησης των μαζών (για αυτό το σκοπό εξάλλου το θέσπισαν) σε εργαλείο ανατροπής των σχεδιασμών του διευθυντήριου; Υπάρχει πιθανότητα να πέσουν οι ίδιοι με πύρρειο τρόπο στην παγίδα που στήνουν για τους λαούς των; Αναμφισβήτητα αυτή η σκέψη αιωρείται ανάμεσα στην απέραντη βλακεία και την αισχρή εξαπάτηση (προσωπικά και ακράδαντα πιστεύω το δεύτερο). 
Ε, αυτό λοιπόν το απαραίτητο εχέγγυο επιμελώς απουσιάζει όχι μονάχα από τις αφίσες του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και από οποιοδήποτε κείμενο και προφορικό του λόγο (και όλου του φάσματος της αριστεράς). Η πάλη του λαού. Διαφορετικά είναι σαν να επιχειρείς να σκάβεις χωρίς σκαλίδα. Το μοναδικό μέσο που πείθει αποτελεσματικά και τρέπει σε άτακτη υποχώρηση τους αντιπάλους του το έχουν αναθεματίσει και κυριολεκτικά αφανίσει. Θεωρητικά και στην πράξη. Επίρρωση της βαριάς κατηγορίας αποτελούν όλες οι ενέργειες του που απεργάζονται την κινηματική άπνοια (επίσκεψη Μέρκελ, χημικά, απεργίες καθηγητών, κινητοποιήσεις αγροτών, κλπ ). Το κατέβασμα των ιστίων του πλοίου, που αντί να αξιοποιεί τους μανιασμένους ανέμους της επίθεσης του κεφάλαιου που το βολοδέρνουν αλύπητα χαράσσοντας μια νικηφόρα πλεύση, αφήνετε αβοήθητο να πλευροκοπιέται στις ξέρες του καπιταλισμού. 
Είναι η κολοσσιαία ιστορική αλήθεια πως αποκλειστικά και μόνο με αγώνες ρυθμίζονται οι τύχες των λαών. . Και η απόκρυψη από κάθε επίδοξο διαχειριστή του σάπιου και υπόδουλου βασίλειου της Δανιμαρκίας αυτού του απαγορευμένου καρπού, συνιστά το ιδανικότερο διαπιστευτήριο υπακοής στα κέντρα εξουσίας. Λαός παροπλισμένος, εύκολα χειραγωγούμενος, εξαθλιούμενος και αναλώσιμος στους άτιμους πολέμους των. Κυρίως όταν οδηγείται από τους Ιούδες σαν ξεδοντιασμένο θεριό (που όντως έχει τέτοια δύναμη) στα εκλογικά δόκανα της κατ’ επίφαση αστικής δημοκρατίας. 
Άρα αναμασούν οι επιτελείς του ΣΥΡΙΖΑ τα γερασμένα ιδεολογήματα της σωτήριας εκπροσώπησης και της διεξαγωγής της ταξικής πάλης δια αντιπροσώπων εκμηδενίζοντας (ομολογουμένως μοχθούν αξιέπαινα περί αυτού) την δυνατότητα για αγωνιστική εφόρμηση στο προσκήνιο των εξελίξεων του λαϊκού παράγοντα. Εκθειάζοντας μάλιστα τον ρόλο των ανδρείκελων βουλευτών στο θέατρο σκιών, την ευρωβουλή. Ενός θεσμού με πολλά κοινά, μα και σπουδαίες διαφορές με το αστικό κοινοβούλιο. Με κυρίαρχη να είναι η ιστορική καταβολή του. Όπου το τελευταίο αντίθετα υπήρξε όχι εγκάθετο δημιούργημα όπως η βουλή των Βρυξελλών (και που η προγονική μορφή του ΣΥΡΙΖΑ, ο ευρωκομουνισμός, λειτούργησε τρόπον τινά ως ο αριστερός χιτώνας του ευρωιμπεριαλισμού και η εξιλέωση αυτού του ανούσιου τελετουργικού μηχανισμού του) αλλά προϊόν σκληρών διεκδικήσεων. 
Η εθνική βουλή αποτέλεσε ένα από τα πολλά γεφύρια που υποχρεώθηκε ο άνθρωπος να κτίσει με ποτάμια αίματος, ιδρώτα και δακρύων στη μακραίωνη διαδρομή του, όταν εγκατάλειπε τις αρχέγονες αταξικές κοινωνίες των σπηλαίων με τελικό προορισμό την οικοδόμηση της σύγχρονης και ολοκληρωμένης κομουνιστικής. Μέσα σε αυτή τη σταδιακή μαρτυρική εποποιία εντασσόταν και η αστικοδημοκρατική φάση και η βουλή της (που και πάλι ποτέ δεν χρίστηκε σαν θέσφατο και υποκατάστατο της πάλης, αλλά η παρέμβαση στους κόλπους της μονάχα σαν επικουρικό και δευτερεύων βοήθημα της χρησιμεύει). Δεν υπήρχε μεταφυσική μέθοδος ο πρωτόγονος να διακτινιστεί άπαξ σε μια ισότιμη, μη εκμεταλλευτική και πρότυπη κοινωνία. Η ιστορικοκοινωνική εξέλιξη περιείχε αναγκαστικά και την αστική βουλή και ενδεχομένως και την διδακτική εμπειρία των παλινορθώσεων. Τουναντίον τα παλάτια των ευγενών, οι καγκελαρίες, το ευρωκοινοβούλιο ή γιατί όχι και μία υποθετική ΝΑΤΟβουλή θεωρούνται αναχώματα. Αυτά συχνά τα πολιορκούσε και τα γκρέμιζε σαν εμπόδια στην πολυκύμαντη πορεία της χειραφέτησης του. Ειδικά στην εποχή μας που η συμμετοχή στις ευρωεκλογές νομιμοποιεί σε ένα βαθμό το αχυρένιο προκάλυμμα των δυνάμεων που πρωτοστατούν και επιβάλουν την καταστροφική πολιτική σε βάρος μας. 
Παρόμοια στις τοπικές εκλογές οργιάζει το ίδιο παραμύθι. Συζητιέται οτιδήποτε μέσα σε μια κυριολεκτικά ακατάσχετη αερολογία εκτός του επίμαχου ζητήματος. Ο πλέον ανυποψίαστος περί πολιτικής θα κατανοήσει την κοροϊδία των τοπικών σωτήρων, αν ξεφυλλίσει πρόχειρα ένα φυλλάδιο τους. Αν σβήσεις τον συντάκτη του (θυμίζει τη στάθμη μαθητή γυμνάσιου, που γράφει την έκθεση ιδεών του), κάλλιστα μπορεί να προσαφτεί σε όλους ανεξαίρετα σχεδόν τους υποψήφιους. Κούφιες αντιπαραθέσεις και στο δια ταύτα, πλήρη ταύτιση. Στο να μετατραπούν οι δήμοι (που με βάση τις Καποδιστριακές και Καλλικρατικές αλλαγές πρέπει σαν τον Διογένη με το φανάρι κάποιος να αναζητά ίχνη της παλιάς κατακτημένης αυτοδιοικητικής μορφής ) σε θύλακες αντίστασης ενάντια στην ισοπέδωση που διατάσσει η τρόικα και υλοποιούν με πάθος οι Τσολακογλουικοί επίγονοι. 
Συγγραφική αδεία θα παραφράσω την εύστοχη, διαχρονική και μυριοειπωμένη ρήση ενός γενάρχη της κομουνιστικής κοσμοθεωρίας. Αν οι εκλογές ήταν ικανές να αλλάξουν την κοινωνία, τότε οι ρεφορμιστές σίγουρα δεν θα συμμετείχαν σε δαύτες. 
Αντίθετα, επειδή το ξύπνημα και φούντωμα των αγώνων υποδαυλιζόμενο από τα τραγικά προβλήματα της ζωής και προοπτικά σφιχταγκαλιάζεται με την συνειδητοποίηση και ώριμη απαίτηση του λαού για οριστική συντριβή των σατανικών και σχιζοφρενικών δομικών αιτιών που τον καταντούν ένα πεινασμένο και μαστιγωμένο σκλάβο, τους υπονομεύουν ανερυθρίαστα. Κάπου εδώ δικαιολογείται το άσβεστο μίσος τους στον «επάρατο» Στάλιν που υποστήριζε και αντιμετώπιζε με τη δέουσα αυστηρότητα τους αναθεωρητές, έστω και με τις αναπόφευκτες ανεπάρκειες του. Αποκαλώντας τους συγκεκριμένα σαν το μακρύ χέρι της αστικής τάξης στις γραμμές του προλεταριάτου. 
Στη πολυτάραχη εποχή μας δεν κομίζουν κάτι το νεωτερικό. Από τη θεμελίωση της κομμουνιστικής κοσμοαντίληψης είχαν ήδη ξεφυτρώσει τέτοια επικίνδυνα, καθεστωτικά και αντεπαναστατικά ζιζάνια. Με θρασύτητα και με ανάστημα πολιτικών νάνων δεν τολμούσαν να υφάνουν αυτόνομες ιδεολογίες. Έπρεπε να γαντζωθούν στα αριστερά και ακτινοβόλα ιδανικά (και τιμημένα με ηρωικές θυσίες) και να τα παραχαράξουν τερατουργηματικά λιβανίζοντας το ιστορικό απολίθωμα του καπιταλισμού και τον αποκρουστικό ιμπεριαλισμό (συμμετοχή στις ευρωεκλογές, ο παροχικός Ομπάμα, κλπ ). Ανασκευάζοντας τις ξεθωριασμένες, ναρκωτικές και γλοιώδεις δοξασίες πασχίζουν απεγνωσμένα από τη σκοπιά τους να δώσουν το φιλί της ζωής στο υπό άλλες παραμέτρους παραπαίον σύστημα. 
Τελειώνοντας ας εκφράσω μια απορία μου. Τι μεσολάβησε και σύμπασα η Αριστερά απαρνήθηκε τα λάβαρα της απλής αναλογικής που δεν νοθεύει τη λαϊκή βούληση; Θυμόμαστε πως ξιφουλκούσαν με μανία πριν χρόνια κατά του ισχύοντος εκλογικού συστήματος και του ολέθριου δικομματισμού. Σημεία των καιρών. 
Οι αφίσες των γνήσιων αγωνιστών με τη ζωντανή και γεμάτη ελπίδα νοοτροπία, με θέσεις που πάλλονται από νεανικότητα και ικμάδα, παραμένουν και αυτές κολλημένες ακόμη στους τοίχους. Σαλπίζοντας το αυτονόητο: μόνο με αγώνες περιφρουρούμε τα δίκια μας αποστρεφόμενοι τις εκλογικές ψευδαισθήσεις. Προτείνουν αποχή από τις Ευρωεκλογές και λευκό η άκυρο στις δημοτικές. 
ΚΑΛΟΥΝ ΤΟΝ ΛΑΟ ΝΑ ΨΗΦΙΖΕΙ ΜΑΖΙΚΑ ΚΑΙ ΜΑΧΗΤΙΚΑ ΣΤΙΣ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΕΣ ΜΙΚΡΕΣ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΕΣ ΕΣΤΙΕΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ. 
ΚΟΠΙΑΖΟΥΝ ΩΣΤΕ ΝΑ «ΕΚΛΕΓΕΙ» ΑΥΤΟΔΥΝΑΜΟ ΚΑΙ ΜΕ ΣΑΦΕΣ ΠΡΟΒΑΔΙΣΜΑ ΤΟ ΤΑΞΙΚΟ ΚΑΙ ΑΝΤΙΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΕΝΑΤΕΝΙΖΟΝΤΑΣ ΕΝΑ ΜΕΛΛΟΝ ΕΙΡΗΝΙΚΟ ΚΑΙ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ, ΟΠΟΥ Η ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗ ΚΑΙ ΚΑΤΑΠΙΕΣΗ ΘΑ ΣΥΝΑΝΤΙΕΤΑΙ ΚΑΙ ΔΙΔΑΣΚΕΤΑΙ ΜΟΝΑΧΑ ΣΤΑ ΒΙΒΛΙΑ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ
Καπετανάκης Μ.
απο Αντίσταση στις γειτονιές

Δευτέρα, 12 Μαΐου 2014

Η αξιολόγηση κεντρική επιλογή του συστήματος – Μόνη λύση η συγκρότηση αποφασιστικού απεργιακού κινήματος

Να αντισταθούμε στο κλίμα διάλυσης, υποταγής και εκλογικών αυταπατών!
Η αξιολόγηση κεντρική επιλογή του συστήματος – Μόνη λύση η συγκρότηση αποφασιστικού απεργιακού κινήματος
Οι δυνάμεις του κεφαλαίου και του ιμπεριαλισμού έχουν βαλθεί να ισοπεδώσουν οτιδήποτε έχει απομείνει ως αναγνωρισμένο δικαίωμα στην εργατική τάξη. Δουλειά με δικαιώματα, ωράριο, ασφάλιση και περίθαλψη, δωρεάν παιδεία, δημοκρατικά δικαιώματα και ελευθερίες, συντρίβονται όλα για να σωθεί ο εξαρτημένος ελληνικός καπιταλισμός.
Στο πλαίσιο αυτό, η αξιολόγηση που προωθεί η κυβέρνηση σε δομές και εργαζόμενους στο Δημόσιο είναι μια κατεύθυνση στρατηγικής σημασίας. Δεν είναι τυχαίο ότι δεν υπάρχει ντιρεκτίβα της ΕΕ του ΟΟΣΑ και άλλων αντίστοιχων μηχανισμών που να μην πριμοδοτεί την «ανάγκη αξιολόγησης».
Οι επιδιώξεις της αξιολόγησης είναι πολλαπλές:
α) η πλήρης διάλυση των εργασιακών σχέσεων των εργαζομένων και η συντριβή οποιασδήποτε ενιαίας εργασιακής βάσης συγκρότησής τους. Η αξιολόγηση, προστιθέμενη στην ποικιλότητα των ελαστικών εργασιακών σχέσεων, έρχεται να τις εξατομικεύσει πλήρως.
β) η νομιμοποίηση και μονιμοποίηση της πολιτικής των απολύσεων μέσα από αξιολογήσεις δομών (που θα οδηγούν στο κλείσιμό τους) ή εργαζομένων. Τα διαβόητα «πλαφόν» το αποδεικνύουν περίτρανα
γ) η μεταφορά της ευθύνης για τις απολύσεις αλλά και για τη διάλυση κρατικών δομών που σχετίζονται με κοινωνικές κατακτήσεις (υγεία, παιδεία κλπ.) στα ίδια τα θύματα της πολιτικής αυτής, δηλαδή τους ίδιους του εργαζόμενους.
δ) το χτύπημα κάθε είδους αντίστασης, συνδικαλιστικού αγώνα και οργάνωσης σε σωματεία κάτω από το φόβο της αρνητικής αξιολόγησης όπου δρα και αντιστέκεται.
Παρά τη χρόνια διάλυση του συνδικαλιστικού κινήματος, παρά τις αυταπάτες που είχαν οι ηγεσίες του, οι εργαζόμενοι στο δημόσιο έχουν αντιληφθεί απολύτως ποιες είναι οι πραγματικές επιδιώξεις κυβέρνησης – συστήματος. Και γι’ αυτό είναι καθαρά ενάντια σε κάθε τέτοιο μέτρο. Εχουν πλήρη συνείδηση ότι η συζήτηση για μια άλλη «καλή» αξιολόγηση είναι αποπροσανατολιστική και εκτός πραγματικότητας. Με βάση τα παραπάνω θέλουμε να κάνουμε τρεις παρατηρήσεις:
Ø       Οποιοσδήποτε κατακερματισμός της συζήτησης (κυβερνητικοί συνδικαλιστές απομονώνουν το ζήτημα του πλαφόν στη βαθμολογία) λειτουργεί διαλυτικά, μπερδεύει τους ίδιους τους εργαζόμενους αλλά και όλη την κοινωνία. Στόχος πρέπει να είναι ΟΛΟ το θεσμικό πλαίσιο αξιολογήσεων – αυτοαξιολογήσεων κλπ.
Ø       Κατά τρόπο εξευτελιστικό Ομοσπονδίες δεκάδων χιλιάδων εργαζομένων μετέτρεψαν τον εαυτό τους σε δικηγορικά γραφεία που γράφουν εξώδικα και κάνουν αγωγές την ίδια ώρα που δεν έχουν στοιχειωδώς ανταποκριθεί στο καθήκον συγκρότησης του κινήματος, Θα πρέπει να γίνει φανερό ότι η βάρβαρη αυτή πολιτική δεν ανατρέπεται από τα αστικά δικαστήρια.
Ø       Οι κινήσεις ανυπακοής, μπλοκαρίσματος διαδικασιών και σαμποταρίσματος της εφαρμογής της αξιολόγησης είναι χρήσιμες για την ανάδειξη του ζητήματος, για δημιουργία καθυστερήσεων και για τη συσπείρωση δυνάμεων, αλλά ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΙΚΑΝΕΣ ΝΑ ΑΝΑΤΡΕΨΟΥΝ την πολιτική της αξιολόγησης και της διάλυσης των εργασιακών σχέσεων. Ενώ η προβολή του στόχου «Να μείνει στα χαρτιά» δημιουργεί αυταπάτες και υποτιμά το βάθος της επίθεσης. Την περίοδο που ζούμε, το σύστημα δεν ψηφίζει νόμους για να… τους αφήσει στα χαρτιά.
Μέχρι τώρα οι συνδικαλιστικές ηγεσίες κάνουν σημαντική δουλειά στο να πείσουν τους εργαζόμενους ότι είναι αρκετά… κακορίζικοι και ότι δεν είναι για αυτούς οι αγώνες. Η σκέψη συγκρότησης αγώνα δείχνει να είναι μακριά όχι μόνο από τους κυβερνητικούς συνδικαλιστές που πλέον δεν εκφράζουν τίποτα, αλλά και από την αριστερά της ήττας και του συμβιβασμού που δίνει το «αγωνιστικό» ραντεβού στις κάλπες για την ιμπεριαλιστική – ληστρική ΕΕ και τους καλλικρατικούς Δήμους. Για κυβερνητικούς και ρεφορμιστές, η λέξη «απεργία» τείνει να γίνει απαγορευμένη. Η… καθοδήγηση του κινήματος κατηγορεί τον κόσμο ότι δεν τραβάει και τον εγκαλεί που δεν είναι έτοιμος να την ξεπεράσει. Μας δουλεύουν κανονικά.
Όμως, η αλήθεια είναι σκληρή. Το σύστημα, με κάθε μέτρο που περνάει, διαμορφώνει και νέο πιο αρνητικό συσχετισμό. Αυτό ο συσχετισμός και αυτή η βάρβαρη πολιτική δεν μπορούν να ανατραπούν παρά μόνο με αποφασιστικό αγώνα ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ. Και με παραμέρισμα όλης αυτής της πολιτικο-συνδικαλιστικής σαβούρας που μας οδηγεί από ήττα σε ήττα. Αυτός ο αγώνας δεν μπορεί να αναβληθεί για ένα αδιόρατο μέλλον σε έναν άλλο πλανήτη.
·         Με κεντρικό στόχο την ανατροπή της βάρβαρης πολιτικής και όλου του θεσμικού πλαισίου των απολύσεων, της αξιολόγησης, της κινητικότητας, της διάλυσης των εργασιακών σχέσεων, της συντριβής των κοινωνικών κατακτήσεων σε παιδεία και υγεία και αγαθά.
·         Με βασικές μορφές την απεργία και τη διαδήλωση.
·          Με εργαλεία τις γενικές συνελεύσεις και την κοινή δράση πρωτοβάθμιων σωματείων, χωρίς να περιμένουμε μάταια τις «πρωτοβουλίες» των συνδικαλιστικών ηγεσιών.
 7/5/2014
Ταξική Πορεία Υγειονομικών

Αγωνιστικές Κινήσεις Εκπαιδευτικών