Πέμπτη, 26 Οκτωβρίου 2017

Όταν χρειάζεται να παλεύει ο κλάδος για τα αυτονόητα, κάποιοι σφυρίζουν αδιάφορα!


Όταν χρειάζεται να παλεύει ο κλάδος για τα αυτονόητα, κάποιοι σφυρίζουν αδιάφορα!
Τμήματα με 57 μαθητές δεν τριχοτομούνται - Υπεράριθμα τμήματα καλούνται να καλύψουν ανάγκες Ρομά και Παλιννοστούντων - Εκπαιδευτικοί σε 5 σχολεία για 10 ώρες - υποκρισία της διοίκησης και αδράνεια του σωματείου
Όταν ο κάθε συνάδελφος έχει εργασιακό πρόβλημα, οφείλει να απευθύνεται στο σωματείο! Και το σωματείο, οφείλει να μπαίνει μπροστάρης στην υπεράσπιση του! Φαίνεται, όμως ότι αυτό δεν είναι αυτονόητο!
Όταν σαν Αγωνιστική Κίνηση Εκπαιδευτικών καταθέσαμε τις εν λόγω αυθαιρεσίες στο Δ.Σ της  ΕΛΜΕ, στην αρχή ήδη της χρονιάς, τις καταθέσαμε με το σκεπτικό ότι εδώ θίγονταν κεκτημένα μαθητών και εκπαιδευτικών. Δεν αφορούσαν το 2ο και 3ο Γυμνάσιο Ασπροπύργου, όπου συμβαίνουν, αλλά το κάθε σχολείο και τον κάθε εκπαιδευτικό.
 Η παραβίαση του αριθμού μαθητών ανά τάξη είναι ένα ακόμα δικαίωμα που η κυβέρνηση προσπαθεί να καταστρατηγήσει. Όταν σε εκλογικές προκηρύξεις και σε σχέδια δράσης κάποιες παρατάξεις διεκδικούν μικρότερο αριθμό μαθητών ανά τάξη, περιμένει κανείς αυτές οι ίδιες παρατάξεις να μπορούν να προασπιστούν το ήδη κερδισμένο, που τίθεται υπό αμφισβήτηση.
Παρά την απόφαση στο Δ.Σ. να προβούμε σε παράσταση διαμαρτυρίας στον Προϊστάμενο γιατί δεν τηρούνται τα όρια των μαθητών ανά τάξη, πόσο δε μάλλον τα εργασιακά  δικαιώματα των εκπαιδευτικών που καλούνται να τρέχουν από σχολείο σε σχολείο για να καλύψουν το ήδη αυξημένο τους ωράριο, η ανταπόκριση τους  δεν τιμά ούτε το Δ.Σ. ούτε τον κλάδο! Δύο από τα 9 μέλη εμφανίστηκαν, χωρίς καν να κινητοποιήσουν τους εκπαιδευτικούς, έστω των ενδιαφερομένων σχολείων!
Ο προϊστάμενος από την πλευρά του, παριστάνοντας ότι δεν είναι ενήμερος για τα συγκεκριμένα, παρόλο που επανειλημμένα ζήτησε παρουσιολόγια μαθητών για να δικαιολογήσει την απόφαση του να μην λειτουργήσει τα τμήματα όπως ορίζει ο νόμος, στην επιμονή μας να διευθετήσει το ζήτημα, που δεν υποστηρίχτηκε καν από τα δυο παρόντα μέλη του Δ.Σ., επαναλάμβανε πως δεν είναι «αυτεπάγγελτο»(!) και «πως οφείλει ο σύλλογος να συνεδριάσει και να στείλει αιτιολόγηση γιατί πρέπει να γίνουν τρία τμήματα σε 58 παιδιά»! Η υποκρισία περισσεύει, καθώς και ο κυνισμός, σε μια διοίκηση που καλείται να εφαρμόσει μια αντιεκπαιδευτική πολιτική περικοπών, ταξικών φραγμών και χτυπήματος εργασιακών δικαιωμάτων.
Δυστυχώς, άλλη μια φορά το Δ.Σ της ΕΛΜΕ αποδεικνύεται αναντίστοιχο των αναγκών και βαθιά εμπλεκόμενο σε συνδιαχειριστικές λογικές. Αυτές οι λογικές παραλύουν το κίνημα, αφοπλίζουν τον κλάδο και αναπαράγουν την ήττα.
·         ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΚΑΝΕΝΟΣ ΝΑ  ΠΑΡΑΒΙΑΖΕΙ ΚΕΚΤΗΜΕΝΑ ΠΟΥ ΣΤΡΕΦΟΝΤΑΙ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΟΛΟ ΤΟΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟ ΚΛΑΔΟ!
·         ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΚΑΝΕΝΟΣ ΝΑ ΜΗΝ ΦΤΑΝΕΙ ΩΣ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΣΕΒΑΣΜΟ ΤΩΝ ΚΕΚΤΗΜΕΝΩΝ ΜΑΘΗΤΩΝ ΚΑΙ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ!
·         ΘΕΛΟΥΜΕ ΣΩΜΑΤΕΙΑ ΕΡΓΑΛΕΙΑ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΠΟΥ ΘΑ ΜΠΑΙΝΟΥΝ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΙΣ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΕΙΣ ΜΑΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΣΥΝΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΙΚΑ ΚΑΙ ΥΠΟΤΑΓΜΕΝΑ!
·         ΘΕΛΟΥΜΕ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΜΑΣ ΝΑ ΜΗΝ ΓΙΝΟΜΑΣΤΕ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΙ – ΛΑΣΤΙΧΟ και αυτό το δικαίωμα μπορεί να κατακτηθεί ΜΕ ΑΓΩΝΑ ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΕ ΠΑΖΑΡΙΑ ΚΑΙ ΑΝΑΘΕΣΗ σε αυτούς που έχουν διαύλους στη διοίκηση.
24-10-2017


ΑΝΑΓΚΗ ΚΑΙ ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ ΝΑ ΒΓΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΟ ΤΕΛΜΑ ΤΗΣ ΑΔΡΑΝΕΙΑΣ ΤΗΣ ΥΠΟΤΑΓΗΣ


ΑΝΑΓΚΗ ΚΑΙ ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ ΝΑ ΒΓΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΟ ΤΕΛΜΑ ΤΗΣ ΑΔΡΑΝΕΙΑΣ ΤΗΣ ΥΠΟΤΑΓΗΣ
Η ΔΙΕΞΟΔΟΣ ΣΤΗΝ ΚΑΝΟΝΙΚΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΑΓΩΝΩΝ
ΤΗΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ ΤΗΣ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΗΣ
Όλα “κανονικά” λοιπόν...
n Οι “φίλοι” μας δηλώνουν “πάτε καλά”. Τραμπ και Μακρόν, Λαγκάρντ και Ντάισελμπλουμ δίνουν συγχαρητήρια στον Τσίπρα για την παράδοση της χώρας και του λαού μας στους ιμπεριαλιστές προστάτες, για να εντείνουν τη ληστεία και την εκμετάλλευσή τους, για να “αναβαθμιστεί” ο ρόλος της σταθερής πλατφόρμας των αμερικανονατοικών επιδρομών και με πυρηνικά. Από κοντά και ο Μητσοτάκης περιμένοντας την προαγωγή του να διαγκωνίζεται σε αντιδραστικότητα και δουλικότητα ότι ξέρει να  κάνει καλύτερα αυτή την δουλειά.
n Η ανάπτυξη έρχεται οι σταθερές εργασιακές σχέσεις ...φεύγουν. Ελαστικότητα και συνθήκες εργασιακού μεσαίωνα με αμοιβές κάτω από 400€ για 350.000 εργαζόμενους και με 100€ μικτά  για 127.000. Με προϋπολογισμό αύξησης φόρων και μείωσης των δαπανών και πλεονάσματα(!) στους οργανισμούς κοινωνικής ασφάλισης την ίδια στιγμή  που είμαστε ουσιαστικά ανασφάλιστοι χωρίς ιατροφαρμακευτική περίθαλψη. Με νέα 98 προαπαιτούμενα για την 3η αξιολόγηση για να φιλοτεχνηθεί το κυβερνητικό αφήγημα της εξόδου απ τα μνημόνια βυθίζοντας κι άλλο στην εκμετάλλευση τη φτώχεια και την εξαθλίωση που ήδη βιώνει το 1/3 του λαού μας. Με την απεργία παράνομη και τον συνδικαλισμό να υπάρχει  μόνο ως κρατικό-κυβερνητικό συμπλήρωμα.
n Ο ΟΟΣΑ σουλατσάρει στα σχολεία, οι αναπληρωτές-όσοι δεν πετάγονται στον καιάδα της ανεργίας- κοιμούνται στις παραλίες, η αξιολόγηση όπως διαπιστώσαμε και από την κυβερνητική επιχείρηση εφαρμογής της στο δημόσιο δεν θα έχει τιμωρητικό χαρακτήρα(!!), η μνημονιακή απαίτηση της μαθητείας για τους μαθητές των ΕΠΑΛ διαφημίζεται χωρίς τσίπα. Τόσο η τεχνολογία (myschool,e-epal) όσο και οι “επιτροπές εγγραφών” της Α/θμιας συγκροτούν ένα ασφυκτικό πλαίσιο ελέγχου  και “αυτόματου” κόφτη. Ψαλίδι για εκατοντάδες ολιγομελή των ΕΠΑΛ, αντίστοιχα κινητικότητα για τους μαθητές δημοτικών και νηπιαγωγείων ρίχνοντας τίτλους τέλους για το σχολείο της γειτονιάς. Όσο για τα κενά στα σχολεία συνεχίζονται κανονικά όπως και τα πλεονάσματα- αποτελέσματα των αντιεκπαιδευτικών ρυθμίσεων τα 7 τελευταία χρόνια- την ίδια στιγμή που το εκπαιδευτικό δυναμικό έχει συρρικνωθεί κατά το 1/3.
n Και στην εκπαίδευση ετοιμάζεται και άλλη “κανονικότητα”. Με τις προτάσεις Γαβρόγλου για το λύκειο να ορθώνουν νέους ταξικούς φραγμούς για τους μαθητές δημιουργώντας παράλληλα νέα πλεονάσματα καθηγητών.  Η αξιολογική περικύκλωση του κλάδου που χρόνια τώρα οικοδομείται με σειρά μέτρων, έχει δημιουργήσει το έδαφος για την εισβολή της αξιολόγησης στην εκπαίδευση για να “ξεβολευτούν” οι εκπαιδευτικοί, σύμφωνα με την υπουργική δήλωση. Η έκθεση του ΟΟΣΑ προαναγγέλλει αύξηση ωραρίου, συγωνεύσεις-κλεισίματα σχολείων και “αυτονομία” σχολικής μονάδας (βλέπε δραστική μείωση χρηματοδότησης).
            Συναδέλφισσες – συνάδελφοι
            Η προπαγάνδα περί “κανονικότητας” και η άνεση κίνησης της κυβέρνησης δεν είναι ένα πραγματικό γεγονός.
            Αποτελεί αποτέλεσμα της μεσολάβησης ενός παραμορφωτικού φακού που αντιστοιχεί στην αποσυγκρότηση και στην περιθωριοποίηση του λαϊκού παράγοντα.
            Είναι συνέπεια της διαλυτικής κατεύθυνσης που κυριαρχεί στο συνδικαλισμό, να χειροκροτεί, να προτείνει διορθώσεις, να συμμετέχει σε διαλόγους, να εκδίδει άπειρα υπομνήματα ζητώντας “σεβασμό στο δίκιο”, αντί να οργανώνει την πάλη ενάντια στα κυβερνητικά μέτρα.
            Είναι απόρροια των αμέτρητων παραστάσεων διαμαρτυρίας, δηλαδή των συζητήσεων με τον υπουργό και τις τοπικές διοικήσεις, αλλά ούτε σκέψη για απεργία.
            Αυτή η “κανονικότητα” του συνδικαλισμού της ήττας και της υποταγής που διατρέχει τόσο τις ηγεσίες σε ΟΛΜΕ και ΔΟΕ αλλά και τις ΕΛΜΕ και τους διδασκαλικούς συλλόγους έχει συμβάλλει στην ψυχολογία ήττας που έχει επικρατήσει στον κλάδο (όπως και συνολικά στο λαό). Το μείγμα χαμηλές προσδοκίες- συνήθεια-προσαρμογή στα συνεχή αντιλαϊκά μέτρα, συγκροτούν τον εγκλωβισμό του στην αδράνεια και την παραίτηση όπως αποτυπώθηκε και στις τελείως άμαζες γενικές συνελεύσεις στα σωματεία των καθηγητών.
            Συναδέλφισσες-συνάδελφοι
            Το κλίμα της ηττοπάθειας και τελικά της υποταγής μπορεί και είναι ανάγκη να ανατραπεί. Όσο παγιώνεται, τόσο η κυβέρνηση, τα αφεντικά της και οι σύμμαχοί της θα αποθρασύνονται. Τόσο η ζωή θα γίνεται πιο δυσβάστακτη για τους εργαζόμενους, για τους άνεργους και για τα παιδιά μας. Τόσο η επίθεση θα κλιμακώνεται.
            Με την έννοια αυτή, χρέος μας είναι να σπάσουμε αυτόν το εγκλωβισμό να βγούμε από το τέλμα να παλέψουμε ενάντια στην εμπέδωση του κλίματος ήττας υποστηρίζοντας τη θεμελιώδη αρχή της δυνατότητας των λαϊκών αγώνων. Με σταθερή αντιπαράθεση στις γραμμές συμβιβασμού, οι οποίες στους χώρους της εκπαίδευσης εκφράζονται και με λογικές “ιδιαιτερότητας του κλάδου”, “αταξικότητας της εκπαίδευσης” και άρα “δυνατότητας προοδευτικής συνδιοίκησής της”.
            Η πάλη, σήμερα, ενάντια στις αυταπάτες αυτές είναι παράλληλη με την επιδίωξη να βγει ο κλάδος των εκπαιδευτικών στο δρόμο του αγώνα. Το γενικό πλαίσιο της πάλης προκύπτει από την ίδια την πραγματικότητα και είναι η στόχευση για ανατροπή της πολιτικής της φτώχειας, των απολύσεων, της ανεργίας, των ελαστικών εργασιακών σχέσεων και των ταξικών φραγμών. Για:
· Μαζικούς μόνιμους διορισμούς – Όχι στις ελαστικές εργασιακές σχέσεις στην εκπαίδευση και στην κοινωνία – Όχι στις απολύσεις.
· Να ανατραπεί το πλαίσιο αξιολόγησης – αυτοαξιολόγησης. Όχι στη διάλυση των εργασιακών σχέσεων.
· Αυξήσεις στους μισθούς.
· Κάτω τα χέρια από τα συνδικαλιστικά δικαιώματα – όχι στον κρατικό και κυβερνητικό συνδικαλισμό.
· Να μην κατατεθεί το σχέδιο Γαβρόγλου – ενάντια στους ταξικούς φραγμούς.


Οκτώβρης 2017

Τετάρτη, 25 Οκτωβρίου 2017

ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΗΡΙΑΝΝΑ

https://antigeitonies.blogspot.gr/2017/10/blog-post_71.html

Η ενδιάμεση έκθεση του ΟΟΣΑ για το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα



Η ενδιάμεση έκθεση του ΟΟΣΑ για το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα την οποία κρύβει, αλλά εφαρμόζει ήδη η ηγεσία του υπουργείου Παιδείας.

Ήδη από τον Φεβρουάριο του 2017 το υπουργείο Παιδείας έχει στα χέρια του την ενδιάμεση έκθεση του ΟΟΣΑ για το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα. Η έκθεση, αν και δημοσιευμένη στην ιστοσελίδα του ΟΟΣΑ[1], κατά ένα παράξενο τρόπο παραμένει κρυφή από την ελληνική εκπαιδευτική κοινότητα, καθώς μέχρι τώρα έχουν παρουσιαστεί μόνο επιμέρους πλευρές της μέσω επιλεκτικών διαρροών από τον κυβερνητικό τύπο[2]  ενώ το Υπ Παιδείας ισχυρίζεται ακόμα και στις επίσημες συναντήσεις του με τις εκπαιδευτικές ομοσπονδίες (ΟΛΜΕ – ΔΟΕ) ότι δεν την γνωρίζει και την αναμένει!
Στο παρόν άρθρο θα επικεντρωθούμε συνοπτικά στους βασικούς άξονες των προτάσεων του ΟΟΣΑ για το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα και θα εξετάσουμε στη βάση αυτής της παρουσίασης δύο κρίσιμες -κατά τη γνώμη μας- διαστάσεις, αφενός τον βαθμό συμμόρφωσης του υπουργείου στο εκπαιδευτικό πρόγραμμα του ΟΟΣΑ και αφετέρου τον βαθμό διαφοροποίησης της σημερινής ενδιάμεσης έκθεσης του ΟΟΣΑ, σε σχέση με τις προτάσεις που ο ίδιος είχε καταθέσει το 2011. Οι δύο διαστάσεις ασφαλώς αλληλοδιαπλέκονται κι είναι κρίσιμες για την κατανόηση των γενικότερων πολιτικών σχεδιασμών των αστικών δυνάμεων στο πεδίο του σχολείου. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ κι ο ίδιος ο υπουργός Παιδείας ισχυρίζονται ότι ο ρόλος του ΟΟΣΑ είναι απλά συμβουλευτικός κι όχι δεσμευτικός και ταυτόχρονα ότι η νέα έκθεση δεν μπορεί παρά να λαμβάνει υπόψη της τα νέα δεδομένα που διαμορφώθηκαν στο ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα και την ελληνική κοινωνία μετά το 2015.
Θυμίζουμε ότι η έκθεση ΟΟΣΑ του 2011 αποτέλεσε μια σημαντική τομή για την ελληνική εκπαίδευση. Η εκπαιδευτική πολιτική των κυβερνήσεων από το 2011 και μετά βασίστηκε πάνω στις πολύ συγκεκριμένες, νεοφιλελεύθερης κοπής, προτάσεις του ΟΟΣΑ. Ο εξορθολογισμός του σχολικού δικτύου διαμέσου μαζικών συγχωνεύσεων – καταργήσεων σχολικών μονάδων, η θεσμοθέτηση ανεξάρτητων αρχών αξιολόγησης σχολείων και πανεπιστημίων (ΑΔΙΠΠΔΕ-ΑΔΙΠ), το Π.Δ. 152 για την ατομική αξιολόγηση των εκπαιδευτικών, η αύξηση του διδακτικού ωραρίου, οι διαθεσιμότητες εκπαιδευτικών και ο νόμος πλαίσιο για τα πανεπιστήμια αποτελούν μερικές μόνο εξειδικεύσεις της έκθεσης ΟΟΣΑ του 2011 για την ελληνική εκπαίδευση. Επομένως, κάθε άλλο παρά  συμβουλευτικό / τεχνοκρατικό ρόλο είχε ο ΟΟΣΑ τα τελευταία 6 χρόνια στη διαμόρφωση της εκπαιδευτικής πολιτικής.
Επιπρόσθετα, έχει μια σημασία να υπογραμμιστεί εξαρχής το πολιτικό πλαίσιο της ενδιάμεσης έκθεσης. Όπως τονίζει ο ΟΟΣΑ, η έκθεση προετοιμάστηκε μετά από αίτημα της ίδιας της ελληνικής κυβέρνησης σε άμεση συνάρτηση με τις σχετικές δεσμεύσεις των ελληνικών αρχών που απορρέουν από το τρίτο Μνημόνιο και τη συμφωνία που υπογράφτηκε με τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας (ΕSΜ) τον Αύγουστο του 2015. Αποτελεί μέρος επίσης της Κοινής Διευθύνουσας Επιτροπής (Joint Steering Committee) ΟΟΣΑ-Ελλάδας που θεσμοθετήθηκε τον Μάρτιο του 2015[3]. Άρα η έκθεση δεν αποτελεί ένα απλό κείμενο συμβουλευτικού χαρακτήρα, αλλά συνδέεται άμεσα με διεθνείς δεσμεύσεις που έχει αναλάβει η κυβέρνηση σε σχέση με την αναδιάρθρωση του εκπαιδευτικού της συστήματος. Δεσμεύσεις μάλιστα που σε μεγάλο βαθμό, όπως στην περίπτωση της Κοινής Διευθύνουσας Επιτροπής ΟΟΣΑ-Ελλάδας, παραμένουν μάλλον άγνωστες στην ελληνική εκπαιδευτική κοινότητα και κοινωνία, αλλά είναι ενδεικτικές, σε κάθε περίπτωση, του διεθνούς ελέγχου και των στοχεύσεων της εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης με βάση τις αρχές της δημοσιονομικής προσαρμογής και της καπιταλιστικής αγοράς.
Ο ΟΟΣΑ, σε αντίθεση με την κυβέρνηση, βλέπει τη σημερινή του έκθεση ως επικαιροποίηση της αναλυτικότερης έκθεσης του 2011, προσαρμοσμένης ασφαλώς στα νέα δεδομένα που έχουν προκύψει από την παρατεταμένη οικονομική κρίση, αλλά και από τη συμφωνία του Αυγούστου του 2015. Από την έκθεση μαθαίνουμε ότι κλιμάκιο του ΟΟΣΑ ήρθε στην Ελλάδα, τον Φλεβάρη του 2016, στο υπουργείο Παιδείας, για δύο μέρες (15-16 Φλεβάρη 2016), παρουσία αντιπροσώπων της Κομισιόν. Ο ίδιος ο ΟΟΣΑ διαμαρτύρεται, μάλιστα, διότι δεν ακολουθήθηκε η συνηθισμένη διαδικασία των παρατεταμένων συναντήσεων με θεσμικούς φορείς, των πολλαπλών αποστολών και της εκτεταμένης συζήτησης των πιθανών πολιτικών επιλογών, όπως συμβαίνει συνήθως με τις τελικές εκθέσεις του, καθώς υπήρχαν πολύ αυστηρά χρονοδιαγράμματα και πολιτική πίεση για άμεσα παραδοτέες πολιτικές με πρακτικό αντίκρισμα[4]  δηλαδή η ελληνική κυβέρνηση βιαζόταν περισσότερο ακόμα και από τον ΟΟΣΑ! Υπό αυτή την έννοια, η ενδιάμεση έκθεση, όπως μπορούμε βάσιμα να συμπεράνουμε, είναι αποτέλεσμα μιας “fast track” επιχείρησης, με σκοπό την άμεση εκπλήρωση των μνημονιακών δεσμεύσεων της Ελλάδας.
Νομίζουμε πως μέχρι εδώ έχουμε δείξει ότι η εκπαιδευτική πολιτική της κυβέρνησης σε μεγάλο βαθμό είναι υποταγμένη και καθορίζεται πλήρως από τη συμφωνία του 2015 και από τα δίκτυα εκπαιδευτικής πολιτικής των υπερεθνικών οργανισμών. Μάλιστα, απ’ ό,τι αποκαλύπτει ο ΟΟΣΑ, η εκτεταμένη επιτήρηση του ελληνικού εκπαιδευτικού συστήματος κι η παρακολούθηση των όποιων εκπαιδευτικών αλλαγών ξεκινάει πολύ πιο πριν την υπογραφή του τρίτου Μνημονίου. Θέσεις που μάλλον αμφισβητούν την ιδιοκτησία των προτεινόμενων αλλαγών από το υπουργείο, πόσο μάλλον το «αριστερό αποτύπωμα» της πολιτικής που εφαρμόζεται.
Η πρόταση ΟΟΣΑ
Ο ΟΟΣΑ τεκμηριώνει τις θέσεις του στη βάση της αποτυχίας του ελληνικού εκπαιδευτικού συστήματος στον διαγωνισμό PISA και στο αντίστοιχο πρόγραμμα για τις δεξιότητες του εργατικού δυναμικού (PIAAC), της ανυπαρξίας μηχανισμών λογοδοσίας /ανταποδοτικότητας και του υπερβολικού συγκεντρωτικού ελέγχου του ελληνικού εκπαιδευτικού συστήματος. Πρόκειται για μια κλασική νεοφιλελεύθερη προσέγγιση των εκπαιδευτικών συστημάτων η οποία καταλήγει στην υποστήριξη των σχολικών αγορών, στη διαφοροποιημένη χρηματοδότηση με βάση τις αρχές του νέου δημόσιου μάνατζμεντ, στις τυποποιημένες εξετάσεις μαθητών, στην αξιολόγηση των εκπαιδευτικών και στην ακόμη μεγαλύτερη σύνδεση σχολείου και πανεπιστημίου με τις ανάγκες της αγοράς εργασίας. Από την άποψη αυτή κάθε άλλο παρά πρωτότυπες είναι οι προτάσεις του ΟΟΣΑ, οι οποίες σε μεγάλο βαθμό επαναφέρουν στο δημόσιο σχολείο τις γνωστές απόψεις που είχε διατυπώσει ήδη από το 2011. Είναι αλήθεια ότι η υποχρηματοδότηση του σχολείου και ο μεγάλος αριθμός των αναπληρωτών εκπαιδευτικών είναι στοιχεία που εμφανίζονται στον λόγο της ενδιάμεσης έκθεσης, αλλά όπως αφοπλιστικά τονίζει ο ΟΟΣΑ «το πρώτο πρακτικό βήμα θα πρέπει να είναι η διάδοση μιας κουλτούρας λογοδοσίας (accountability)»[5]. 
Ας γίνουμε πιο συγκεκριμένοι. Ο ΟΟΣΑ με βάση την έκθεση του 2011, επικεντρώνεται στην ενδιάμεση Έκθεση σε 6 ζητήματα : α) διαδικασίες διαμόρφωσης του προϋπολογισμού και των δαπανών για την εκπαίδευση, β) τρόποι για την αύξηση της παιδαγωγικής αυτονομίας των σχολείων και των πανεπιστήμων,  γ) κατάρτιση και ανάπτυξη για την αποτελεσματική σχολική διοίκηση, δ) ανάπτυξη ολοήμερων σχολείων, ε) διασυνδέσεις μεταξύ Ερευνητικών Ινστιτούτων, Πανεπιστημίων και Τεχνολογικών Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων και στ) διαδικασίες για την αξιόπιστη παρακολούθηση της εφαρμογής των μεταρρυθμίσεων σ’ όλα τα επίπεδα της εκπαίδευσης.
Ειδικότερα, οι κεντρικές έννοιες γύρω από τις οποίες αρθρώνονται οι προτάσεις του ΟΟΣΑ στα προαναφερόμενα πεδία είναι η αποκέντρωση του εκπαιδευτικού συστήματος, η σχολική αυτονομία κι η αυξημένη λογοδοσία γύρω απ’ τα αποτελέσματα του εκπαιδευτικού συστήματος. Η μακροπρόθεσμη εκπαιδευτική στρατηγική θα πρέπει να βασίζεται στην πεποίθηση ότι «η τοπική εκπαιδευτική ηγεσία στα σχολεία, στα πανεπιστήμια και στους υπόλοιπους θεσμούς της μετα-δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης μαζί με τους δήμους θα είναι το καθοριστικό στοιχείο»[6] για τη βελτίωση των εκπαιδευτικών αποτελεσμάτων και τη διασφάλιση μιας ποιοτικής εκπαίδευσης. Αυτό θα μπορούσε να γίνει βαθμιαία, επιλέγοντας αρχικά μια πιλοτική περιοχή εφαρμογής της αποκέντρωσης  όπου «ως πρώτο βήμα κάποια χαλάρωση του κεντρικού ελέγχου γύρω από το προσωπικό, τα αναλυτικά προγράμματα και τον προϋπολογισμό θα ήταν χρήσιμη»[7].
Η αποκέντρωση και η αυτονομία συνδέονται άμεσα με τη λογοδοσία. Σύμφωνα με τον ΟΟΣΑ, τα εκπαιδευτικά συστήματα που συνδυάζουν την αυτονομία και τον σχολικό ανταγωνισμό με τη δημοσίευση των δεδομένων επίτευξης των μαθητών τους τείνουν να αποδίδουν καλύτερα. Υπό αυτή την έννοια, η συλλογή δεδομένων για τις επιδόσεις των μαθητών και των σχολείων κι ο καθορισμός κεντρικών επιπέδων (standards) από ανεξάρτητη αρχή αξιολόγησης είναι αποφασιστικοί παράγοντες για τη σχολική επιτυχία. Σύμφωνα με τον ΟΟΣΑ «η εισαγωγή μαθητικών εθνικών αξιολογήσεων μπορούν να ορίσουν τα επίπεδα τα οποία όλοι οι μαθητές πρέπει να πετύχουν σε διαφορετικά στάδια της εκπαίδευσής τους και βοηθά στον εντοπισμό και στην υποστήριξη των μαθητών και των σχολείων που μένουν πίσω»[8]. Κατά συνέπεια, η αποκέντρωση σε επίπεδο διοίκησης, χρηματοδότησης και διαχείρισης του εκπαιδευτικού προσωπικού συνδέεται με την ταξινόμηση / διαφοροποίηση των σχολείων στη βάση κεντρικά καθορισμένων εκπαιδευτικών στόχων. Εν ολίγοις, προτάσσεται το νεοφιλελεύθερο εκπαιδευτικό παράδειγμα το οποίο είχε προτείνει ήδη απ’ το 2011 και σε μεγάλο βαθμό αναπαρήγαγε τόσο το πόρισμα Λιάκου, όσο και το πόρισμα της Επιτροπής Μορφωτικών Υποθέσεων του σημερινού υπουργού Παιδείας κ. Γαβρόγλου.
Στη βάση της πολιτικής επιλογής «αποκέντρωση με λογοδοσία» διατυπώνονται κι οι ειδικότερες προτάσεις της ενδιάμεσης έκθεσης. Ο ΟΟΣΑ επισημαίνει με ιδιαίτερη έμφαση την ανάγκη διαμόρφωσης ειδικής χρηματοδοτικής φόρμουλας για κάθε διαφορετική σχολική μονάδα (funding formula)[9],  η οποία θα συναρτά τη χρηματοδότηση του σχολείου με συγκεκριμένους κοινωνικούς δείκτες, που θα διαμορφωθούν από τα δεδομένα της πληροφοριακής βάσης του υπουργείου MySchool (για παράδειγμα ποσοστό αλλοδαπών μαθητών, μορφωτικό επίπεδο γονέων, δυσπρόσιτες περιοχές κτλ.). Θεωρητικά, οι αποκεντρωμένοι προϋπολογισμοί σε επίπεδο αυτοδιοίκησης, η χρηματοδοτική φόρμουλα και η στοχευμένη χρηματοδότηση με τη μορφή κουπονιών στη βάση συγκεκριμένων κοινωνικών κριτηρίων στοχεύουν στη μετατόπιση πόρων προς τα σχολεία και τους μαθητές των πιο αδύναμων κοινωνικών ομάδων.
https://selidodeiktis.edu.gr/wp-content/uploads/2017/09/%CE%9F%CE%9F%CE%A3%CE%91.jpg

Η πραγματικότητα, ωστόσο, όπως ο ίδιος ο ΟΟΣΑ μάς αποκαλύπτει, είναι αρκετά διαφορετική. Η όποια χρηματοδοτική φόρμουλα θα συνδέεται άμεσα με την εξωτερική αξιολόγηση των σχολείων καθώς «τα σχολεία θα πρέπει να είναι ανταποδοτικά για τη χρήση των επιπρόσθετων κεφαλαίων με μέτρα που μπορεί να περιλαμβάνουν δημοσίευση ετήσιων απολογισμών και εκθέσεων»[10].  Το παράδειγμα της Χιλής, που μας προτείνει -άλλωστε- ο ΟΟΣΑ ως πρότυπο χρηματοδοτικής φόρμουλας, είναι από κάθε άποψη χαρακτηριστικό. Το χιλιανό πρόγραμμα SEP (Πρόγραμμα Επιλεκτικής Εκπαιδευτικής Υποστήριξης), είναι επί της ουσίας ένα πρόγραμμα κουπονιών για τη φοίτηση των πιο αδύναμων κοινωνικών ομάδων σε διαφορετικούς τύπους σχολείων ανάλογα με την επιλογή των γονέων τους, συμπεριλαμβανομένων και των «αυτόνομων» ιδιωτικών σχολείων. Επί της ουσίας, η συζήτηση δεν αφορά τους αδύναμους μαθητές και τη στήριξη της μόρφωσής τους, αλλά τη μετατόπιση της χρηματοδότησης σε επίπεδο τοπικής αυτοδιοίκησης, τη σύνδεση χρηματοδότησης / σχολικής απόδοσης και τη δυνατότητα του ιδιωτικού εκπαιδευτικού τομέα να οικειοποιείται τη δημόσια χρηματοδότηση του σχολείου. Απ’ αυτή την άποψη, σε αυτό το πεδίο (χρηματοδότηση), η ενδιάμεση έκθεση είναι πολύ πιο τολμηρή απ’ ότι η έκθεση ΟΟΣΑ του 2011. Σε κάθε περίπτωση, σε αντίθεση με ότι ισχυρίζεται η κυβερνητική προπαγάνδα, ο ΟΟΣΑ υποστηρίζει την αποτελεσματική χρήση και στόχευση των ήδη μειωμένων εκπαιδευτικών δαπανών κι όχι την αύξησή τους.
Στο ίδιο πνεύμα θεωρείται ότι η πρόσληψη του εκπαιδευτικού προσωπικού πρέπει να πραγματοποιείται σε επίπεδο σχολικής μονάδας, όπου ο διευθυντής/μάνατζερ κάθε σχολείου θα επιλέγει το εκπαιδευτικό προσωπικό της σχολικής του μονάδας: «Οι σχολικοί ηγέτες είναι ο αποφασιστικός παράγοντας για το είδος της σχολικής κουλτούρας που μπορεί να βελτιώσει τη μαθητική απόδοση. Αλλά εάν οι σχολικοί ηγέτες δεν εμπλέκονται στην πρόσληψη των εκπαιδευτικών και στην αξιολόγηση της διδασκαλίας αυτό μειώνει την διευθυντική τους εξουσία και άρα αντίστοιχα το βαθμό ανταποδοτικότητάς  του»[11]. Σε άμεση συνάρτηση με τα παραπάνω, ο ΟΟΣΑ επισημαίνει, σε πολλά σημεία της έκθεσής του, το γεγονός ότι το 85% του υπάρχοντος προϋπολογισμού για την εκπαίδευση δίνεται σε μισθούς των εκπαιδευτικών. Κατά συνέπεια, ο ΟΟΣΑ επιμένει και το 2017 στη μείωση των εκπαιδευτικών δαπανών, στην πλήρη ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων των εκπαιδευτικών και στην «αποδοτική» κατανομή του εκπαιδευτικού προσωπικού, όπου οι εκπαιδευτικοί με περισσότερα χρόνια υπηρεσίας θα πρέπει να εργάζονται και  περισσότερες ώρες. 
Σε σχέση με τη λογοδοσία ο ΟΟΣΑ θεωρεί αναγκαία την επαναφορά της αυτοαξιολόγησης των σχολικών μονάδων με σκοπό την ανάπτυξη μιας κουλτούρας αξιολόγησης στο εκπαιδευτικό σύστημα. Μάλιστα, ως διεθνές πρότυπο για την ανάπτυξη αυτοαξιολογικών διαδικασιών προβάλλεται ένα πρόγραμμα από την Ολλανδία (leerKRACT), το οποίο βασίζεται στο λεγόμενο lean movement της βιομηχανικής παραγωγής, όπου μικρές ομάδες εργαζομένων συνεργάζονται σε καθημερινή βάση για τη βελτίωση της ποιότητας και τη διαρκή καινοτομία. Επιπλέον, το πρόγραμμα περιλαμβάνει τακτικές επισκέψεις εκπαιδευτικών και διευθυντών σχολικών μονάδων σε βιομηχανικές μονάδες και επιχειρήσεις που έχουν εμπεδώσει μια εταιρική κουλτούρα διαρκούς βελτίωσης[12]. Συνεπώς για τον ΟΟΣΑ η αυτοαξιολόγηση συνδέεται άμεσα με την προετοιμασία για την εμπέδωση μιας αξιολογικής κουλτούρας σε όλο το εύρος των εκπαιδευτικών πρακτικών και με την αναπαραγωγή επιχειρηματικών μοντέλων λειτουργίας των σχολείων. Με βάση αυτή τη λογική μετά τον κ. Τσίπρα είναι πολύ πιθανό και οι εκπαιδευτικοί να επισκεφτούν την καινοτόμο εταιρεία Apivita προκειμένου να μάθουν να προγραμματίζουν σωστά το εκπαιδευτικό τους έργο. Η αυτοξιολόγηση ασφαλώς συνδέεται, όπως έχουμε ήδη τονίσει, με την εξωτερική αξιολόγηση και την ανάγκη καλύτερης αξιοποίησης των δεδομένων σε όλα τα επίπεδα (μαθητική απόδοση, διαχείριση εκπαιδευτικού προσωπικού), καθώς «τα δεδομένα προωθούν τη λογοδοσία» (data can fuel accountability). 
Αν υπάρχει μια διαφορά σε σχέση με το 2011, αυτή αφορά στην ατομική αξιολόγηση των εκπαιδευτικών και στη ρητή αναφορά που υπήρχε τότε σε απολύσεις εκπαιδευτικών, μετά από δύο αποτυχημένες αξιολογήσεις. Ωστόσο, όλο το πλαίσιο των προτάσεων του ΟΟΣΑ και πιο συγκεκριμένα η πρόσληψη ανά σχολείο, οι διευθυντές μάνατζερς, η εξωτερική αξιολόγηση και ο επιχειρηματικός τρόπος λειτουργίας των σχολείων συγκλίνουν προς την ίδια κατεύθυνση.
Τέλος, θα αναφερθούμε σε δύο ακόμη διαστάσεις: το ολοήμερο σχολείο και τις προτάσεις για την μετα-υποχρεωτική εκπαίδευση. Για το ολοήμερο σχολείο γίνεται αποδεκτό το σχολείο Φίλη κι η ανάγκη επέκτασής του διαμέσου των προγραμμάτων ΕΣΠΑ σ’ όλη τη χώρα και σ’ όλους τους τύπους σχολείων. Θεωρείται αναγκαίο το πιστοποιητικό παιδαγωγικής επάρκειας για όλους τους εκπαιδευτικούς ειδικοτήτων που κρίνονται ανεπαρκείς για τις συγκεκριμένες ηλικίες παιδιών. Επιπρόσθετα, μεγάλη έμφαση δίνεται στη γενίκευση της προσχολικής αγωγής. Ο  ΟΟΣΑ αντιμετωπίζει με ενιαίο τρόπο τις ηλικίες 0-5 και γι’ αυτό κάνει λόγο για προσχολική αγωγή και φροντίδα, επισημαίνει ότι μέχρι σήμερα υπάρχουν διαφορετικοί τύποι σχολείων σ’ αυτόν τον εκπαιδευτικό τομέα (βρεφονηπιακοί σταθμοί – νηπιαγωγεία) και προτάσσει με βάση και την προτίμηση του για τα ευέλικτα χρηματοδοτικά σχήματα (π.χ. κουπόνια) την ανάγκη να δοθούν οι δυνατότητες στους γονείς για επιλογή προσχολικής αγωγής μεταξύ διαφορετικών φορέων (δημόσιο νηπιαγωγείο, δημοτικοί και ιδιωτικοί βρεφονηπιακοί σταθμοί). Εν ολίγοις, υποστηρίζει την ανάγκη διαμόρφωσης μιας εκπαιδευτικής αγοράς προσχολικής αγωγής και φροντίδας. Η επισήμανση ότι η αύξηση της συμμετοχής στην προσχολική αγωγή οδηγεί αντίστοιχα και σε μείωση της σχολικής διαρροής σε καμιά περίπτωση δεν θα πρέπει να ταυτίζεται με την ενίσχυση του δημόσιου νηπιαγωγείου[13].
Σε σχέση με την μετα-υποχρεωτική εκπαίδευση, η βασική κατεύθυνση είναι η σύνδεσή της με τις ανάγκες της αγοράς εργασίας και η βασιζόμενη στην εργασία μάθηση (work-based learning). Θεωρείται, ειδικά για την τριτοβάθμια εκπαίδευση, ότι ο βαθμός σύνδεσής της με τις απαιτήσεις της αγοράς εργασίας είναι μικρός και η κατανομή των θέσεων στην τριτοβάθμια εκπαίδευση δεν αντανακλά ούτε τις προτιμήσεις των σπουδαστών, ούτε τις απαιτήσεις της αγοράς εργασίας, ενώ η αξιολόγηση των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων δεν πραγματοποιείται με βάση τα χρόνια ολοκλήρωσης των σπουδών και τα επίπεδα απασχόλησης των αποφοίτων[14]. Τέλος, ασκείται κριτική στο γεγονός ότι ένας μικρός αριθμός σπουδαστών εργάζεται κατά τη διάρκεια των σπουδών και κρίνεται αναγκαία η ακόμη μεγαλύτερη ενοποίηση του τριτοβάθμιου εκπαιδευτικού τομέα, παρά τη μείωση που ήδη έχει υποστεί με την εφαρμογή του σχεδίου Αθηνά.
Στη βάση αυτής της περιγραφής, ο ΟΟΣΑ προτείνει να συνδέεται άμεσα η χρηματοδότηση των ιδρυμάτων πανεπιστημιακής εκπαίδευσης με τον χρόνο ολοκλήρωσης των σπουδών των φοιτητών. Αντίστοιχα, επισημαίνει την ανάγκη ανάπτυξης της μαθητείας ως βασικής διάστασης και εκπαιδευτικής επιλογής όλης της μετα-υποχρεωτικής εκπαίδευσης και την αντίστοιχη ανάπτυξη μηχανισμών λογοδοσίας κι ανταγωνιστικής χρηματοδότησης, όπου η χρηματοδότηση θα βασίζεται σε συγκεκριμένα στάνταρτς άμεσα συνδεόμενα με τις ανάγκες της αγοράς εργασίας[15].
Αντί συμπερασμάτων
Στην αρχή της παρέμβασής μας είχαμε θέσει δύο ερωτήματα: α) Σε ποιο βαθμό οι σημερινές προτάσεις του ΟΟΣΑ διαφοροποιούνται από αυτές του 2011 και β) Σε ποιο βαθμό η πολιτική του υπουργείου συνδέεται με την «κρυφή» ενδιάμεση έκθεση του ΟΟΣΑ. Νομίζουμε ότι σε σχέση με το πρώτο ερώτημα έχουμε ήδη απαντήσει. Ο ΟΟΣΑ έχει μια συγκεκριμένη εκπαιδευτική πολιτική πρόταση που προσπαθεί να τη γενικεύσει σ’ όλους τους κοινωνικούς σχηματισμούς. Βασικοί παράμετροι αυτής της πρότασης είναι το σχολείο της αγοράς, η υιοθέτηση επιχειρηματικών μοντέλων διοίκησης των σχολείων και των πανεπιστημίων, η ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων, η εξοικονόμηση πόρων κι ο προσανατολισμός του σχολείου στις ανάγκες του καπιταλιστικού καταμερισμού της εργασίας.
Τα διεθνή παραδείγματα, που επιλέγει να μας συστήσει, αποτελούν  τα πιο επιθετικά καπιταλιστικά μοντέλα λειτουργίας του δημόσιου σχολείου. Λαμβάνοντας υπόψη και το γεγονός ότι η έκθεση συντάσσεται στα πλαίσια της συμφωνίας του Αυγούστου του 2015 και των υψηλών δημοσιονομικών πλεονασμάτων στο διηνεκές (2060), που έχει υπογράψει η ελληνική κυβέρνηση, οι προτάσεις του ΟΟΣΑ επιδιώκουν να ενσωματώσουν τόσο το στοιχείο της δημοσιονομικής πειθαρχίας (ακόμη περισσότερη εξοικονόμηση / εξορθολογισμός) όσο και το στοιχείο της καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης (πίεση προς αποκέντρωση με λογοδοσία). Απ’ αυτή την άποψη, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ παρέχει τη δυνατότητα στον ΟΟΣΑ, 6 χρόνια μετά την αρχική του έκθεση, να επαναφέρει το σύνολο της πολιτικής του για το δημόσιο σχολείο ξανά στο προσκήνιο και να ανοίξει τον δρόμο  για ένα νέο γύρο επίθεσης στα μορφωτικά δικαιώματα της νέας γενιάς και τα εργασιακά δικαιώματα του κόσμου της εκπαίδευσης. Επιγραμματικά, ΟΟΣΑ με αριστερό αποτύπωμα δεν υπήρξε, ούτε πρόκειται να υπάρξει.
Όσον αφορά τη σχέση, τώρα, της πολιτικής του υπουργείου και των προτάσεων ΟΟΣΑ, είναι εξίσου σημαντικό κι οφείλουμε να επισημάνουμε το γεγονός ότι η έκθεση παραμένει ή μάλλον «κρατείται» σχεδόν μυστική κι ότι το υπουργείο δεν ένιωσε όλο αυτό το διάστημα την ανάγκη να την κοινοποιήσει στην ελληνική κοινωνία· κάτι που δεν έκανε ασφαλώς ούτε κι η μνημονιακή συμπολίτευση. Κατά τη γνώμη μας, δεν πρέπει να υποτιμάμε αυτό το γεγονός, καθώς εγείρονται σοβαρά ζητήματα δημοκρατικής νομιμότητας.
Εντέλει, είναι ολοφάνερο πλέον ότι το σχολείο Φίλη, η καθιέρωση δίχρονων προγραμμάτων επαγγελματικής κατάρτισης στα πανεπιστήμια, οι πολλαπλές εγκύκλιοι αλλά και το Π.Δ. 79, που φροντίζουν για την αποτελεσματική κατανομή του εκπαιδευτικού προσωπικού, οι ύμνοι για τη μαθητεία, η επαναφορά της αυτοαξιολόγησης, η επανεμφάνιση της ΑΔΙΠΠΔΕ του κ. Ματσαγγούρα, ο νέος τρόπος επιλογής διευθυντών,  η αλλαγή του τρόπου πρόσληψης των εκπαιδευτικών, η συγχώνευση των σχολών βρεφονηπιοκόμων και νηπιαγωγών κι ο τρόπος με τον οποίο το υπουργείο κατανοεί τη δίχρονη προσχολική αγωγή συνδέονται άμεσα με την πολιτική εργαλειοθήκη του ΟΟΣΑ. Η κυβέρνηση παρουσιάζεται ως ο καλύτερος πολιτικός διαχειριστής των πορισμάτων του ΟΟΣΑ.  Σε μεγάλο βαθμό άλλωστε οι θέσεις τόσο του πορίσματος Λιάκου, όσο και του πορίσματος Γαβρόγλου βασίζονταν στις ίδιες ακριβώς πολιτικές θέσεις για το δημόσιο σχολείο.
Μένει ασφαλώς να δούμε και την ολοκληρωμένη έκθεση του ΟΟΣΑ, αλλά και το πώς τοποθετείται η κυβέρνηση στα πιο δομικά ζητήματα που θέτει η έκθεση ΟΟΣΑ, δηλαδή τη ριζική αποκέντρωση του εκπαιδευτικού συστήματος στην τοπική αυτοδιοίκηση, την πλήρη ελαστικοποίηση της απασχόλησης και την αξιολόγηση των σχολείων και των εκπαιδευτικών με βάση τις μαθητικές επιδόσεις. Απορρίπτει η κυβέρνηση το  σχέδιο ΟΟΣΑ; Το αποδέχεται; Ή, τέλος, σκέφτεται να πάει σε διαπραγμάτευση, στην οποία -ως γνωστόν- έχει επιδείξει «τρομερές επιτυχίες»;
Θα ήταν ενδιαφέρον να μάθουμε την επίσημη θέση του υπουργείου.  Σε κάθε περίπτωση, εμείς θα διατυπώσουμε τη δική μας: Τα delivery boys των υπερεθνικών οργανισμών, που κατοικοεδρεύουν στο υπουργείο Παιδείας,  δεν θα πρέπει να έχουν τόσο μεγάλες πολιτικές αυταπάτες ή τόσο μεγάλη υπεροψία! Το εκπαιδευτικό κίνημα είναι εδώ και θα αγωνιστεί για την ανατροπή των αντιδραστικών τους σχεδίων! Το μέλλον, όπως έλεγε κάποτε κι ο αγαπημένος φιλόσοφος των σημερινών κυβερνητικών μανδαρίνων,  διαρκεί πολύ…
[1]OECD (2017),  Education policy in Greece. A preliminary assessment. 


Τετάρτη, 18 Οκτωβρίου 2017

Φονιάδες των λαών Αμερικάνοι!




Φονιάδες των λαών Αμερικάνοι!
Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ–ΑΝΕΛ με την υποστήριξη ΝΔ-ΠΑΣΟΚ δίνει ρεσιτάλ φιλοαμερικανισμού και παράδοσης της χώρας στα δολοφονικά ιμπεριαλιστικά σχέδια
Το πολυσυζητημένο ταξίδι Τσίπρα στις ΗΠΑ και η συνάντησή του με τον Τραμπ έδειξαν ανάγλυφα το μέγεθος της υποταγής της αστικής τάξης της χώρας στα αφεντικά των ΗΠΑ. Χαρακτηριστική είναι η ομοφωνία και οι πανηγυρισμοί όλου του αστικού πολιτικού σκηνικού για την τιμή που του έκαναν οι φονιάδες Αμερικάνοι. Χαρακτηριστικό επίσης είναι το γεγονός ότι η μόνη ντροπαλή συστημική κριτική που καταγράφηκε είναι μην εκφραστεί η κυβέρνηση τόσο ακραία φιλοαμερικάνικα, που ξεσηκώσει την οργή των άλλων αφεντικών, των ευρωπαίων ιμπεριαλιστών.
Τη στιγμή που Ιράκ, Αφγανιστάν, Συρία, Λιβύη, Υεμένη έχουν γίνει ερείπια, τη στιγμή που η πιο δολοφονική μηχανή του πλανήτη απεργάζεται νέα πολεμικά σχέδια, τη στιγμή που οι ανταγωνισμοί των ιμπεριαλιστών παροξύνονται αυξάνοντας κατακόρυφα τους κινδύνους για τους λαούς, η κυβέρνηση της «υπερήφανης εξωτερικής πολιτικής» και «της χρησιμοποίησης των γεωπολιτικών πλεονεκτημάτων της χώρας», ετοιμάζεται να αναβαθμίσει τη βάση της Σούδας, να δώσει νέες βάσεις, να πληρώσει με μερικά δισεκατομμύρια την αμερικάνικη στρατιωτική βιομηχανία (ενώ και ο εκπρόσωπος του γαλλικού ιμπεριαλισμού Μακρόν, στο πρόσφατο ταξίδι του, ντίλαρε και αυτός γαλλικά όπλα!).
Ο λαός και η εργατική τάξη της χώρας θα ξαναπληρώσουν από την τσέπη τους (και ίσως και με το αίμα τους) την υποταγή της αστικής τάξης και του πολιτικού της προσωπικού, την εμπλοκή της χώρας στα δολοφονικά σχέδια των ιμπεριαλιστών.
Η «Δεύτερη Φορά Αριστερά» αφού ξεπέρασε τους προηγούμενους στην αποτελεσματικότητα εφαρμογής μνημονίων, τους ξεπερνάει και στο φιλοϊμπεριαλισμό. Μητσοτάκης, Γεννηματά και οι διάφορες συστημικές γλάστρες συμφωνούν και προσπαθούν να κρύψουν τη ζήλια τους.
Σε ένα τέτοιο φόντο, η υποχώρηση των κάποτε ισχυρών αντιιμπεριαλιστικών αντανακλαστικών του λαού και του κινήματος (μεγάλη επιτυχία του συστήματος με την αρωγή της πολυποίκιλης κοσμοπολίτικης αριστεράς) αφήνει έδαφος στο σύστημα και αποτελεί εγγύηση για χειρότερες εξελίξεις για το λαό μας.
Αποτελεί καθήκον ζωής η συγκρότηση αντιιμπεριαλιστικού, αντιπολεμικού και αντιβασικού κινήματος που θα παλεύει μαζί με τους γειτονικούς λαούς ενάντια στους πραγματικούς και κοινούς εχθρούς.
·        Καμία εμπλοκή της χώρας στα πολεμικά σχέδια των ιμπεριαλιστών ΗΠΑ-ΕΕ.
·        Καμία νέα βάση στη χώρα – Να κλείσει η βάση της Σούδας.
·        Όχι στον φασισμό, στον εθνικισμό, στους άδικους πολέμους για τα συμφέροντα των ισχυρών.
·        Αλληλεγγύη στους αγώνες των λαών.


Δευτέρα, 16 Οκτωβρίου 2017

Βικτόρια Ερτλ: «Κιντανίλια, Κιντανίλια… Οι νύχτες σου πια δεν θα είναι ειρηνικές…»

Βικτόρια Ερτλ: «Κιντανίλια, Κιντανίλια… Οι νύχτες σου πια δεν θα είναι ειρηνικές…»


Στη συνοικία Κοπακαμπάνα, κοντά στο κέντρο της Λα Παζ, πίσω από ένα ψηλό περίβολο με κόκκινα τούβλα εκτείνεται το γερμανικό νεκροταφείο. Φτιάχτηκε το 1950 σε οικόπεδο που αγόρασε η παροικία με έξοδα της οποίας κτίστηκε και το παρεκκλήσι. Πολύ κοντά στην είσοδο, υπάρχει μια επιτύμβια ακατέργαστη πέτρινη πλάκα που επάνω της είναι χαραγμένη η λιτή επιγραφή «Μόνικα Ερτλ 1937-1973». Η πέτρα προέρχεται από τις κορυφές του βουνού Τσακαλτάγια, της γέφυρας των ανέμων στην γλώσσα των Ινδιάνων, ύψους πέντε χιλιάδων μέτρων στη βολιβιανή Κορδιλιέρα. Τάφος στην πραγματικότητα δεν υπάρχει. Το σώμα της νεαρής γυναίκας ποτέ δεν δόθηκε στην οικογένειά της και είναι ακόμη άγνωστο τι έχει απογίνει. Το μνήμα όμως παραμένει φροντισμένο. Και κάθε χρόνο, τέτοιο καιρό, ανώνυμοι περαστικοί αφήνουν λίγα λουλούδια πάνω του. Σε ένδειξη σεβασμού στη γυναίκα που όχι μόνο αποστάτησε από την τάξη, την κοινότητα και την οικογένειά της αλλά έγινε η Νέμεση για έναν από τους στυγερούς δολοφόνους του Ερνέστο Γκεβάρα ντε λα Σέρνα.Ήταν πρωταπριλιά του 1971 όταν μια νεαρή κοπέλα, με πρόφαση την έκδοση ταξιδιωτικών εγγράφων, μπήκε ψύχραιμα στο προξενείο της Βολιβίας στο Αμβούργο. Όταν βρέθηκε πρόσωπο με πρόσωπο με τον πρόξενο δεν δίστασε ούτε στιγμή. Με τρεις πυροβολισμούς τον αποτέλειωσε και γρήγορα εξαφανίστηκε. Η γερμανική αστυνομία που έφτασε λίγο μετά βρήκε πεταμένα στο πάτωμα μια γυναικεία περούκα, το περίστροφο και ένα χειρόγραφο μήνυμα στα ισπανικά: Νίκη ή θάνατος! 

Ο Ρομπέρτο Κιντανίλια Περέιρα, απόστρατος αξιωματικός του βολιβιανού στρατού, δεν βρέθηκε από τύχη στο προξενείο του Αμβούργου. Ήταν η ανταμοιβή αλλά κυρίως το καταφύγιο που του παρείχαν τα αφεντικά του. Επικεφαλής συνταγματάρχης του αποσπάσματος που έπιασε τον Τσε, πήρε μέρος στην κακοποίησή του, ήταν αυτός που έδωσε την τελική διαταγή για την εκτέλεση αλλά και για το βάρβαρο κόψιμο χεριών από το ύψος των καρπών. Μπροστά στο νεκρό σώμα του Αργεντίνου επαναστάτη, μέσα στο πλυσταριό στο Βαγιεγκράντε, ο συνταγματάρχης φωτογραφήθηκε φουσκωμένος σαν διάνος. Ακριβώς με τον ίδιο κομπασμό στάθηκε μπρος στους δημοσιογράφους επιδεικνύοντας το νεκρό σώμα του Γκίντο Αλβάρο Περέδο Λέιτε, τον Σεπτέμβριο του 1969 στη Λα Παζ. Από τους πρωταγωνιστές του ημερολόγιου της Βολιβίας, ο Ίντι, μέλος της ΚΕ του ΚΚ Βολιβίας, ήταν ένας από τους έξι αντάρτες που κατάφεραν να γλυτώσουν από τον θανατηφόρο κλοιό στο φαράγγι του Τσούρο. Συνέχισε ως επικεφαλής του αντάρτικου μέχρι που πιάστηκε. Ακολούθησαν σκληρά βασανιστήρια, σε σημείο που του τσάκισαν την σπονδυλική στήλη.

Πορτραίτο της Μόνικα Ερτλ από τον ζωγράφο Cona Varer

Επικεφαλής των βασανιστών ήταν ο Ρομπέρτο Κιντανίλια. Στο διάστημα στο οποίο ο Ίντι ξαναμπήκε στη Βολιβία και δημοσίευσε το κείμενο «Επιστρέφουμε στα βουνά», συνδέθηκε με τη Μόνικα Ερτλ. Γεννήθηκε ένας έρωτας που φούντωσε μέσα στις δυσκολίες. Η Ερτλ είχε ήδη παρατήσει την οικογένεια και έναν τυπικό γάμο και είχε περάσει στην παρανομία με το ψευδώνυμο Ιμίλλα. Γίνεται μέλος του βολιβιανού Εθνικού Απελευθερωτικού Στρατού. Όπως ο βίαιος θάνατος του Τσε ήταν το έναυσμα για το πέρασμα στην άλλη όχθη, έτσι και η άγρια δολοφονία του Ίντι σφράγισε την απόφαση της Μόνικα για εκδίκηση. Σε ένα χειρόγραφο το 1970 αποτύπωνε με έναν στίχο αυτό που σχεδίαζε: «Κιντανίλια, Κιντανίλια… Οι νύχτες σου πια δεν θα είναι ειρηνικές… Άρπαξες την ζωή από τον Ίντι. Και μαζί του και όλο τον λαό».

Γεννημένη στα 1937 στη βόρεια Βαυαρία, τίποτε δεν προϊδέαζε πως η ζωή της θα είχε αυτή την περιπετειώδη πορεία. Κόρη του Χανς Ερτλ, του φωτογράφου του Ρόμελ και πιθανόν της ναζί σκηνοθέτριας Λένι Ρίφενσταλ, αναγκάστηκε να ακολουθήσει τις αποφάσεις του πατέρα της. Όπως και πολλοί άλλοι ναζί αξιωματούχοι, ο Ερτλ ακολούθησε τον «δρόμο των ποντικιών» και κατέφυγε στη Λατινική Αμερική. Στη Βολιβία αγοράζει μια φάρμα και ενσωματώνεται άνετα στη γερμανική παροικία που είναι γεμάτη φυγάδες-ναζί. Οι περισσότεροι από αυτούς βρίσκονται κάτω από την προστασία του καθεστώτος αλλά και των Αμερικάνων. Ανάμεσα στους συχνούς φιλοξενούμενους του Ερτλ ήταν και ο Κλάους Αλτμαν. Το ψευδώνυμο με το οποίο ο Κλάους Μπάρμπι, ο ναζί χασάπης της Λυών ζούσε μια νέα ζωή και είχε γίνει σύμβουλος πληροφοριών στον βολιβιανό στρατό. Μέσα σε αυτό το περιβάλλον ενηλικιώθηκε η νεαρή Μόνικα. Παρά την απόσταση που την χώριζε από την κοινωνική κατάσταση στη νέα πατρίδα της, οι εικόνες της φτώχειας και της σκληρής εκμετάλλευσης και καταπίεσης που βίωναν ιδιαίτερα οι μεταλλωρύχοι και οι αγρότες-Ινδιάνοι την επηρέασαν. Σιγά-σιγά άρχισε να αλλάζει και να συγκρούεται με το περιβάλλον και τον πατέρα της. Όταν πήρε την απόφαση να φύγει και να μπει στις γραμμές του αντάρτικου, εκείνος σε ένα καυγά την ρώτησε ειρωνικά «Ετοιμάζεστε να μετατρέψετε τους πιθήκους σε μαοϊκούς;».

Η Μονικα Ερτλ ξαναγύρισε στην Βολιβία παρότι επικηρυγμένη για την εκτέλεση του Κιντανίλια. Ξεκίνησε να σχεδιάζει την απαγωγή του Κλάους Μπάρμπι με σκοπό να τον οδηγήσει στην Ευρώπη για να δικαστεί για τα εγκλήματά του. Ο χασάπης της Λυών δεν γλύτωσε εν τέλει την καταδίκη αλλά αυτό έγινε πολύ αργότερα. Δικτυωμένος στην Λα Παζ με τις υπηρεσίες του καθεστώτος, έμαθε για τα σχέδιο και μπήκε στο κυνήγι της Μόνικα. Στις 12 Μαΐου του 1973, η τολμηρή Γερμανίδα με την λατινοαμερικάνικη ψυχή πέφτει σε ενέδρα και δολοφονείται. Ακόμη και στον πατέρα της, που ήταν υπεράνω πάσης υποψίας, δεν αποκάλυψαν το σημείο που πέταξαν το σώμα της. Και νεκρή η Μόνικα Ερτλ για την εξουσία ήταν επικίνδυνη ...

ΔΙΑΒΑΣΤΕ το πολύ καλό κείμενο του Γρηγόρη Τραγγανίδα στο www. toperiodiko.gr, με τίτλο «Μόνικα Ερτλ: Η εκδίκηση του ονείρου», από το οποίο δανειστήκαμε και διασταυρώσαμε μερικά στοιχεία. Επίσης, το πλούσιο σε φωτογραφικό υλικό άρθρο του Hernando Calvo Ospinawww.lapluma.net/es/index.php/articulos/opinion/8691-2016-10-09-22-00-03.html.

ΑΘΕΑΤΟΣ ΚΟΣΜΟΣ

Να δεις τι σου έχω για μετά… (Ξαναδιαβάζοντας το μνημόνιο στο σημειο που αφορά την εκπαίδευση)



Να δεις τι σου έχω για μετά…
(Ξαναδιαβάζοντας το μνημόνιο στο σημειο που αφορά την εκπαίδευση)

«Οι αρχές θα διασφαλίσουν τον περαιτέρω εκσυγχρονισμό του τομέα της εκπαίδευσης σύμφωνα με τις βέλτιστες πρακτικές της ΕΕ, …σε συνεργασία με τον ΟΟΣΑ και ανεξάρτητους εμπειρογνώμονες…. Μεταξύ άλλων, η επανεξέταση θα αξιολογήσει την υλοποίηση της μεταρρύθμισης του «Νέου Σχολείου», …την αποδοτικότητα και αυτονομία των δημόσιων εκπαιδευτικών μονάδων, την αξιολόγηση και διαφάνεια σε όλα τα επίπεδα…, και θα προτείνει συστάσεις σύμφωνα με τις βέλτιστες πρακτικές των χωρών του ΟΟΣΑ».
ΜΝΗΜΟΝΙΟ (2015). Ν. 4336, ΦΕΚ 94, τ.Α΄, 14-8-2015, (σελ. 1026-1027).

Αν θέλουμε να έχουμε κάποιες απαντήσεις στο ποιοι είναι οι στόχοι της κυβέρνησης και του υπουργείου Παιδείας, θα πρέπει να πάμε δύο χρόνια πίσω, στην υπογραφή του 3ου μνημονίου το καλοκαίρι του 2015. Ας δούμε μόνο τέσσερις πτυχές από όσα μας εξαγγέλθηκαν, βιώνουμε ή μας περιμένουν .
Αξιολόγηση:
Το Υπουργείο επιχειρεί αναβάθμιση της Α.ΔΙ.Π.Π.Δ.Ε. (που θα καταργούνταν). Αυτό σημαίνει ότι η αξιολόγηση με τη μορφή της αυτοαξιολόγησης θα προχωρήσει αφού είναι δέσμευση της Κυβέρνησης στο ντόπιο και ξένο κεφάλαιο, ενώ αναφέρεται ρητά στο Μνημόνιο. Στην τελευταία μάλιστα ετήσια έκθεση της η Α.ΔΙ.Π.Π.Δ.Ε  θεωρεί καλύτερη μέθοδο αξιολόγησης την αυτοαξιολόγηση, κρατώντας την εξωτερική αξιολόγηση σε εφεδρεία προς το παρόν. Αυτό που προέχει, πάντα σύμφωνα με την ίδια έκθεση, είναι να εμπεδωθεί η κουλτούρα της αξιολόγησης.
Φυσικά, ένα από τα κύρια προβλήματα του Υπουργείου είναι πολιτικό: Πώς να εφαρμόσει από την μια την αξιολόγηση,  ενώ από την άλλη να την παρουσιάσει διαφορετική από αυτή του 2013-4, ενάντια στην οποία είχε υψώσει κορώνες τότε ο ΣΥΡΙΖΑ και οι ΣΥΝΕΚ στην εκπαίδευση.
Μαθητεία: Η Μαθητεία είναι σαφής επιταγή της Τρόικας, έστω κι αν το Υπουργείο την διαφημίζει ως κάτι καινούργιο και πρωτοπόρο. Δεν είναι ούτε το ένα, ούτε το άλλο. Είναι μια δοκιμασμένη συνταγή φτηνού εργατικού δυναμικού, η οποία ήδη έχει αποκτήσει αποδοχή στον τουριστικό τομέα. Από την άλλη, είναι φανερό ότι οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις είναι δύσκολο να δεχτούν την μαθητεία, ειδικά αν δεν ξέρουν οι ίδιες τι μέλλει γενέσθαι για την συνέχεια της λειτουργίας τους. Χαρακτηριστικό είναι ότι από τους μαθητευόμενους του νομού Τρικάλων, μόνο ένας πήγε σε ιδιωτική επιχείρηση και οι άλλοι «μαθήτευσαν» στους ΟΤΑ του νομού. Επειδή η μαθητεία φαίνεται να καρκινοβατεί στην μεγάλη εικόνα της, το Υπουργείο προσπαθεί να την ενισχύσει θεσμικά.
Αύξηση ωραρίου-ειδικότητες: Η αύξηση του ωραρίου το 2013 έγινε σύμφωνα με την υπόδειξη της έκθεσης του ΟΟΣΑ του 2011 και στην ανάγκη να καλυφθούν τα τεράστια κενά από τους μηδενικούς διορισμούς. Ακόμα και τώρα υπάρχει στο οπλοστάσιο η αύξηση του ωραρίου, με την κατάργηση της μείωσης των ωρών για τους παλιότερους καθηγητές, όμως φαίνεται ότι μια οριζόντια αύξηση δεν λύνει το πρόβλημα, ειδικά στην δευτεροβάθμια. Εκεί παρατηρούνται σε άλλους κλάδους ελλείψεις και σε άλλους υπεραριθμίες.
Η άλλη λύση που διαφημίζεται εδώ και χρόνια, τόσο από τον ΣΥΡΙΖΑ, όσο και από την ΝΔ είναι η συγχώνευση των ειδικοτήτων, οι οποίες χαρακτηρίζονται ως υπερβολικές. Ας αφήσουμε το γεγονός ότι αυτές οι ειδικότητες είχαν χαιρετιστεί ως ευλογία για την εκπαίδευση και ότι θα έδιναν επαγγελματικές διεξόδους όταν θεσπίστηκαν κι ας δούμε τους στόχους τους: Ουσιαστικά ο εκπαιδευτικός δεν θα διδάσκει αναγκαστικά αυτό το οποίο σπούδασε, αλλά και με μια μικρή επανακατάρτιση, όπως ωραία το έθεσε ο κ. Μητσοτάκης πρόσφατα, να μπορεί να διδάσκει και διαφορετικά γνωστικά αντικείμενα.
Φυσικά όλο αυτό γίνεται για το καλό μας, σύμφωνα με τον κ. Γαβρόγλου: Για να αποκτήσουν οι εκπαιδευτικοί την αίσθηση του συν-ανήκειν και να μην μετακινούνται σε πολλά σχολεία. Κι αυτό το λένε την ίδια στιγμή που ετοιμάζουν μετακινήσεις ενδοπεριφερειακά! Να μην αναφέρω και την μείωση του αριθμού των αναπληρωτών, οι οποίοι χρόνια τώρα είναι όμηροι της πολιτικής της αδιοριστίας και των ελαστικών σχέσεων εργασίας.
Διορισμοί: Έχουν καταντήσει πλέον ανέκδοτο οι 20000 διορισμοί που είχε εξαγγείλει ο κ. Φίλης. Είναι φανερό ότι οι διορισμοί, αν και όποτε γίνουν, θα είναι ελάχιστοι, καθώς υποδείχθηκε από τους «θεσμούς» ότι λόγω της κρίσης το μαθητικό δυναμικό θα μειωθεί κατά 25%. Επίσης, για να πραγματοποιηθούν, χρειάζονται προαπαιτούμενα, όπως η αξιολόγηση και άλλες αλλαγές.
Μία από αυτές βρίσκεται στην περίφημη αυτονομία της σχολικής μονάδας. Πάλι ο κ. Μητσοτάκης, με τον γνωστό κυνικό λόγο του, περιγράφει ξεκάθαρα το πλάνο: Αυτονομία σχολικής μονάδας, ελεύθερη επιλογή εκπαιδευτικών και αντικειμένων. Τι σημαίνει αυτό πρακτικά; Κατηγοριοποίηση σχολείων και διορισμό κατά το δοκούν εκπαιδευτικών σε προσωπική βάση και με κριτήρια εντελώς αδιαφανή. Σε αυτή την λογική ξεφουρνίζονται φαεινές για κουπόνια και πιέσεις στους εκπαιδευτικούς να γεμίσουν το portfolio τους με κάθε είδους σεμινάρια.
Δεν χρειάζεται και πολύ μυαλό για να καταλάβει κανείς ότι αυτό σημαίνει ταξική παιδεία και σπάσιμο κάθε είδους συλλογικότητας για τους εκπαιδευτικούς, οι οποίοι θα εξαρτώνται από τον διευθυντή και τους τοπικούς άρχοντες για την συνέχεια της θητείας τους. Αυτό το οποίο αξίζει να τονιστεί είναι ότι κι αυτό το μοντέλο έχει εφαρμοστεί παλιότερα σε χώρες όπως οι ΗΠΑ και έχει αποδειχθεί άκρως καταστροφικό για σχολεία, μαθητές και εκπαιδευτικούς.
Αποδοχή, υποταγή, μοιρολατρία ή κίνημα;
Μερικά από όσα αναφέρονταν στο Μνημόνιο και τα παρεπόμενα του (αξιολογήσεις, εκθέσεις κτλ) έχουν πραγματοποιηθεί, άλλα έχουν εξαγγελθεί κι άλλα κρατούνται ως εφεδρεία. Φυσικά, κανείς δεν πρέπει να βλέπει μηχανιστικά αυτά τα μνημόνια, ως θέσφατα που αναγκαστικά θα πέσουν στα κεφάλια μας, ούτε να πιστεύει ότι δεν μπορούν να ανατραπούν από το κίνημα. Είναι όμως αρκετά αποκαλυπτικά από τις προθέσεις της αστικής τάξης και των ιμπεριαλιστών για την πορεία της εκπαίδευσης στην χώρα μας.
Το κακό είναι πώς υπάρχουν μέσα στους κόλπους των εκπαιδευτικών μεμονωμένες ή και οργανωμένες φωνές (βλ ΔΑΚΕ, ΣΥΝΕΚ, ΠΕΚ), οι οποίες με τον έναν ή τον άλλο τρόπο όχι μόνο συμφωνούν με όλα αυτά, αλλά προλειαίνουν και το έδαφος για την εφαρμογή τους, σπέρνοντας παράλληλα ηττοπάθεια. Χαρακτηριστική είναι η άρνηση της πλειοψηφίας της ΟΛΜΕ να συμμετάσχει ο κλάδος στον αγώνα ενάντια στην αξιολόγηση, λέγοντας ότι οι εκπαιδευτικοί είναι ιδιαίτερο κομμάτι, δεν θα μας πειράξουν κτλ. Κάτι παρόμοια ακούγαμε και για το ενιαίο μισθολόγιο και οι μισθοί μας καταβαραθρώθηκαν…
Αν θέλουμε να δούμε την πραγματικότητα κατάματα, δεν πρέπει να περιμένουμε μόνο καλό δεν πρέπει να περιμένουμε από όλες αυτές και άλλες φαεινές, ούτε για τους εκπαιδευτικούς ως εργαζόμενους, ούτε για την πλειοψηφία των μαθητών και των λαϊκών στρωμάτων.
Το ερώτημα το οποίο τίθεται λοιπόν δεν είναι αν όλα αυτά πρέπει να ανατραπούν από το κίνημα, αλλά το πώς θα ανατραπούν.
Η απάντηση σε αυτό δεν μπορεί να δοθεί παρά μόνο μέσα από την συλλογικότητα, τις Γενικές Συνελεύσεις του κλάδου και τις κινητοποιήσεις μας.

Κώστας Μιχαλάκης
Μέλος Αγωνιστικής Κίνησης Εκπαιδευτικών Τρικάλων
Μέλος ΔΣ ΕΛΜΕ Τρικάλων