Τρίτη, 1 Ιουλίου 2014

ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΠΡΟΑΓΩΓΙΚΩΝ ΕΞΕΤΑΣΕΩΝ Α ΛΥΚΕΙΟΥ: ΛΑΙΜΗΤΟΜΟΣ ΤΟΥ ΜΟΡΦΩΤΙΚΟΥ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΟΣ ΤΩΝ 16αρηδων


Της Φανής Ζυμβρακάκη, μέλους Αγωνιστικών Κινήσεων Εκπαιδευτικών



Η κεντρική πολιτική επιλογή της απομαζικοποίησης της Δευτεροβαθμιας γενικής εκπαίδευσης προχωράει ως ένα βαθμό και με ενδιάμεσο σταθμό την εφαρμογή του νέου τρόπου προαγωγής της Α Λυκείου και της περιβόητης Τράπεζας Θεμάτων.
Τα μεγάλα ποσοστά των μαθητών που παραπέμπονται για επανεξέταση το Σεπτέμβριο επιβεβαιώνουν όλες τις πολιτικές εκτιμήσεις ότι η εφαρμογή του αντιεκπαιδευτικού νόμου 4186/13 για το «Νέο» Λύκειο θα οδηγήσει σε βίαιη έξοδο των παιδιών από το σχολειό και την αναγκαστική στροφή στην κατάρτιση και στην απλήρωτη παιδική εργασία, τη μαθητεία όπως την ονομάζουν, οι δομές της δια βίου μάθησης! Γι αυτό άλλωστε και η κατάργηση αυτού του νόμου αποτέλεσε και ένα από τα βασικά αιτήματα της απεργίας που ξεκίνησαν …οι εκπαιδευτικοί το Σεπτέμβριο.
Είναι κοινή διαπίστωση ότι ενώ τα προηγούμενα χρόνια έμεναν μετεξεταστέοι στο γενικό λύκειο 2-3 μαθητές στους 100, φέτος για πρώτη φορά τα ποσοστά αυτά ανεβαίνουν στα 25-30% για τις περισσότερες περιοχές, με ακόμη μεγαλύτερα ποσοστά στις ορεινές νησιωτικές περιοχές και τις εργατικές συνοικίες, ενώ τα ποσοστά αυτά σχεδόν μηδενίζονται στα ιδιωτικά φυσικά σχολεία αλλά και στα Πρότυπα Πειραματικά. Παρατηρήθηκε μάλιστα το φαινόμενο να παραπέμπονται και μαθητές που βγάζουν μέσο όρο 15, 16 ή ακόμα και 18.
Οι πρώτες ενδείξεις δείχνουν -χωρίς ακόμη να υπάρχουν συγκεντρωτικά στοιχεία- ότι σε ένα πλαίσιο φτωχοποίησης των λαϊκών στρωμάτων, ανεργίας και επισφάλειας, ένα ασφυκτικό εξεταστικό πλέγμα από τη μια εντείνει τους ταξικούς φραγμούς και τσακίζει το μορφωτικό δικαίωμα και από την άλλη ετοιμάζει το αμόρφωτο ανειδίκευτο φθηνό και ευέλικτο εργατικό δυναμικό, βορά στις ορέξεις του ντόπιου και του ξένου κεφαλαίου.
Τα παραπάνω είναι τα βασικά ερμηνευτικά εργαλεία της μεγάλης «αποτυχίας» των μαθητών και της «επιτυχίας» του συστήματος να προχωρά την επίθεσή του. Υπάρχουν βέβαια και τα επιμέρους στοιχεία που συνθέτουν το παζλ. Δηλαδή, ξαφνικά φέτος αυξήθηκε υπερβολικά η ύλη που υποχρεωτικά έπρεπε να διδαχθούν τα παιδιά της Α λυκείου, με αποτέλεσμα να μην επαρκεί ο διδακτικός χρόνος και το κυριότερο ήταν αδύνατον να εμπεδώσουν τα παιδιά τόση ύλη σε όλα τα μαθήματα. Για να το καταλάβουμε οι μαθητές της Γ λυκείου μελετούν διεξοδικά τα 6 πανελλαδικώς εξεταζόμενα μαθήματα. Πώς είναι δυνατόν τα 16χρονα να μελετούν σαν για πανελλαδικές 14 ολόκληρα μαθήματα; Και δεν έφτανε η αύξηση της ύλης αλλά ήρθε και η Τράπεζα, η οποία περιείχε θέματα που δεν σχετίζονταν με το επίπεδο της σχολικής ύλης και πολλές φορές απαιτούσαν την κακώς νοούμενη αποστήθιση των σχολικών βιβλίων. Επιπρόσθετα το κερασάκι στην τούρτα ήταν να αλλάξει ο βαθμός προαγωγής από 9,5 σε 10 και μάλιστα για τα βασικά και ομολογουμένως και τα πιο δύσκολα μαθήματα.
Σταχυολογώντας τους λόγους της «αποτυχίας» θα λέγαμε ότι αυτά δεν είναι ούτε τεχνικά ζητήματα ούτε πολύ περισσότερο «προχειρότητα» ή βιασύνη της προηγούμενης ηγεσίας του ΥΠΑΙΘ αλλά μέθοδος που προώθησε τον προαναφερόμενο κεντρικό πολιτικό στόχο. Με αυτή την έννοια όλες οι πλευρές της εκπαιδευτικής κοινότητας που οφείλουν να αντιδράσουν σε αυτό το μακελειό, δεν πρέπει να ξεχνούν τον κεντρικό στόχο και να μην μπαίνουν στη συζήτηση των βελτιωτικών ρυθμίσεων που μπορεί να κάνει ο νέος υπουργός, αφαιρώντας κάποια θέματα από την Τράπεζα και βάζοντας άλλα. Ήδη η νέα ηγεσία ετοίμασε ΦΕΚ με την ύλη των μαθημάτων και της Β λυκείου, που δείχνει τις αρπακτικές διαθέσεις της. Άλλωστε η ύπαρξη της Τράπεζας από μόνη της σημαίνει πως οι μαθητές δίνουν πανελλαδικού τύπου εξετάσεις συνεχώς και ο διδάσκοντας δεν μπορεί να επιλέξει θέματα που θα ανταποκριθούν καλύτερα οι μαθητές του ανάλογα με τις ιδιαίτερες ανάγκες τους αλλά κα με βάση τους διδακτικούς στόχους που ο ίδιος βάζει.
Από την άλλη η ηγεσία του ΥΠΑΙΘ και οι πληρωμένοι εντολοδόχοι της από την πρώτη μέρα της ανακοίνωσης των αποτελεσμάτων κάνει «φιλότιμες προσπάθειες» με δηλώσεις ή άλλα δημοσιεύματα να επιρρίψει τις ευθύνες -σε ποιους άλλους άραγε;- στους εκπαιδευτικούς που δεν δίδαξαν επαρκώς την ύλη ή στον τρόπο βαθμολόγησης των γραπτών κλπ. Άλλωστε είναι ξεκάθαρο ότι οι επιδόσεις των μαθητών μας συνιστούν κατ’ αυτούς «μετρήσιμα και αντικειμενικά κριτήρια» για την υλοποίηση της άλλης κεντρικής πολιτικής επιλογής που είναι η αξιολόγηση –αξιοκαρατόμηση των εκπαιδευτικών.
Γι αυτό είναι επιτακτική ανάγκη για γονείς μαθητές κι εκπαιδευτικούς να αφήσουν πίσω τους τα ιδεολογήματα «για το ότι δεν είναι όλοι για τα γράμματα» ή «φταίνε πρώτα από όλα οι εκπαιδευτικοί» και να ενώσουμε τις δυνάμεις μας μέσα από πολύμορφες δράσεις και αγώνες ενάντια σε αυτήν την πολιτική που γκρεμίζει τα δικαιώματά μας και να βάλουμε ως στόχο την ανατροπή αυτής της πολιτικής και όχι τις επιμέρους «αυτοβελτιώσεις» της που είναι φενάκη.
Και τελευταία δυο λόγια αφιερωμένα στα παιδιά των «τελευταίων θρανίων», στα βουβά παιδιά της τάξης, στους λεγόμενους ακροατές. Αν αυτά τα παιδιά δεν έχουν θέση στο γενικό λύκειο μια φορά, τότε χίλιες φορές κανένα παιδί δεν αξίζει να βγει στο μεροκάματο, στην απόγνωση της ανεργίας και της σκληρής βιοπάλης στα 15. Για αυτά τα παιδιά θα παλέψουμε ως μάχιμοι εκπαιδευτικοί και σε αυτά τα παιδιά αφιερώνουμε τους στίχους του Μπρεχτ


Μάθαινε και τ' απλούστερα! Γι' αυτούς 
που ο καιρός τους ήρθε 
ποτέ δεν είναι πολύ αργά! 
Μάθαινε το αβγ, δε σε φτάνει, μα συ 
να το μαθαίνεις! Μη σου κακοφανεί! 
Ξεκίνα! Πρέπει όλα να τα ξέρεις! 
Εσύ να πάρεις πρέπει την εξουσία. 
  
Μάθαινε, άνθρωπε στο άσυλο! 
Μάθαινε, άνθρωπε στη φυλακή! 
Μάθαινε, γυναίκα στην κουζίνα! 
Μάθαινε, εξηντάχρονε! 
Εσύ να πάρεις πρέπει την εξουσία. 
Ψάξε για σχολείο, άστεγε! 
Προμηθεύσου γνώση, παγωμένε! 
Πεινασμένε, άρπαξε το βιβλίο: είν' ένα όπλο. 
Εσύ να πάρεις πρέπει την εξουσία. 
  
Μην ντρέπεσαι να ρωτήσεις 
Μην αφεθείς να πείθεσαι 
μάθε να βλέπεις συ ο ίδιος! 
Ό,τι δεν ξέρεις ο ίδιος 
καθόλου δεν το ξέρεις. 
Έλεγξε το λογαριασμό 
εσύ θα τον πληρώσεις. 
Ψάξε με τα δάχτυλα κάθε σημάδι 
Ρώτα: πώς βρέθηκε αυτό εδώ. 
Εσύ να πάρεις πρέπει την εξουσία. 
(Εγκώμιο στη μάθηση)


Μη γίνεις μπάτσος, μήτε ασφαλίτης, μη δηλώσεις αστυνομικές σχολές!

Παρασκευή, 20 Ιουνίου 2014


Μη γίνεις μπάτσος, μήτε ασφαλίτης,
μη δηλώσεις αστυνομικές σχολές!

Ανοιχτή επιστολή στα παιδιά που μεγάλωσα και τώρα έδωσαν πανελλήνιες εξετάσεις:

Μη γίνεις μπάτσος, μήτε ασφαλίτης, μη δηλώσεις αστυνομικές σχολές!

Γνώρισα και μεγάλωσα περισσότερα από χίλια παιδιά στα 30 χρόνια που δούλεψα στους παιδικούς σταθμούς. Είδα παιδιά που ήταν υπέροχα μικρά, να είναι μεγαλώνοντας απέναντί μας στις διαδηλώσεις οπλισμένα σαν αστακοί και θύμωσα. Είδα παιδιά να είναι απεργοί, διαδηλωτές και τα καμάρωσα. Είδα ασφαλίτη, πατέρα παιδιών που μεγάλωνα, να παριστάνει στη πορεία τον διαδηλωτή. Δεν πρόλαβα να πλησιάσω και εξαφανίστηκε, πήγε στους άλλους που δεν τον ήξεραν.
Ξέρω ότι στο σχολείο, στη γειτονιά, στο φροντιστήριο, ιδιαίτερα στις λαϊκές γειτονιές, σας παρουσιάζουν τις αστυνομικές σχολές σαν πανάκεια. Το κράτος για να δελεάσει και να προσελκύσει κόσμο, έχει τις σχολές χωρίς έξοδα διαμονής, τροφής και βιβλίων για την οικογένεια, με αμοιβή ακόμη και για τη διάρκεια των «σπουδών». Από την άλλη προβάλλουν την πάταξη του εγκλήματος σαν αντικείμενο δουλειάς, γιατί ποντάρουν στην ευαισθησία σου. Προσπαθούν να διαμορφώσουν, από την ηλικία των 15-16 χρόνων, παιδιά που θα έχουν «όνειρο» να γίνουν αστυνομικοί.

Τι παίρνει το κράτος όμως για αντάλλαγμα;

Παίρνει παιδιά και τα μεταμορφώνει σε αδίστακτους αστυνομικούς. Τους κάνει Ματατζήδες που χτυπούν με σιδερογροθιές στο κεφάλι αυτούς που σηκώνουν κεφάλι, τους κάνει ασφαλίτες που χώνονται μεταμορφωμένοι, συνήθως με ατημέλητο ντύσιμο και μακριά μαλλιά, να παρακολουθούν αγωνιστές που δίνουν τον αγώνα για την ζωή, τους παραμορφώνει σε υπάνθρωπους που δεν λογαριάζουν τίποτε. Τους κάνει εκτελεστές της κρατικής τρομοκρατίας και τους αποκαλεί αντιτρομοκρατική. Η εφαρμογή της βαρβαρότητας στο λαό είναι η δουλειά τους. Η καταστολή είναι η δουλειά τους. 

Τους βλέπετε στις συγκεντρώσεις να σέρνουν αγωνιστές, να χτυπούν κλωτσιές, να σπρώχνουν με τις ασπίδες τους, να ανοίγουν κεφάλια με τα γκλομπς, να ρίχνουν χημικά στο πρόσωπο, να προστατεύουν πρόσωπα του υπόκοσμου, ή κατ’ εξακολούθηση εγκληματίες, να προστατεύουν κατηγορούμενους τύπου Παπαγεωργόπουλου ή χρυσής αυγής ακόμη και από τις κάμερες, να τους επιτρέπουν να σκεπάζουν τις χειροπέδες για να μη διασυρθούν, αλλά, να τραβούν από τα ρούχα ή από τα μαλλιά απεργούς και διαδηλωτές, με πιο πρόσφατο παράδειγμα τις αγωνίστριες καθαρίστριες. Τους βλέπουμε να καμουφλάρουν τους δολοφόνους της ΧΑ και να χτυπούν απεργούς.

Γιατί το κράτος φροντίζει για την διασφάλιση των συμφερόντων μιας μικρής, πολύ μικρής μειοψηφίας που κρατάει το πλούτο στα χέρια της. Στην διασφάλιση αυτών των συμφερόντων εχθροί είναι όσοι αγωνίζονται για καλύτερο μεροκάματο, για το δικαίωμα στη δουλειά… και απέναντί τους χρειάζεται το σώμα καταστολής.

Θα μου πείτε δουλειά είναι και αυτή

Από πότε το να κυνηγάς ανθρώπους που αγωνίζονται, να ρίχνεις χημικά μέσα σε σπίτια με μωρά, να ανοίγεις κεφάλια, να σπας πόδια, να συλλαμβάνεις αγωνιστές είναι δουλειά;  
Γιατί να χαραμίσεις τα νιάτα σου, την αξιοπρέπειά σου, την εντιμότητά σου, για να υπηρετήσεις και να εφαρμόσεις τις εντολές μιας δολοφονικής πολιτικής;
Πως το να εναντιωθείς ακόμη και στους γονείς σου όταν απεργούν, το να ρίχνεις πλαστικές σφαίρες με στόχο αυτούς που αγωνίζονται για τη ζωή, να ποδοπατάς με τις σιδερένιες σόλες ανθρώπους, καλυμμένος πίσω από τα κράνη σου και τις ασπίδες σου, είναι δουλειά; Σε ποια δουλειά σε εξευτελίζουν τόσο σαν άνθρωπο για να καταφέρουν να σε ποτίσουν με μίσος για όποιον παλεύει για την αξιοπρέπειά του, για να ξεχάσεις τι πάει να πει άνθρωπος με αξιοπρέπεια;

Για αυτό σε ντύνουν έτσι, μέσα στα σίδερα, με σιδερογροθιές στα χέρια, σίδερα στις σόλες, σίδερα στη κνήμη, ασπίδα, κράνος, προσωπίδα, φυσούνα με δολοφονικά χημικά. Γιατί θα πρέπει να εγκληματείς κάθε μέρα.

Θαμπώνεσαι από την δύναμη της εξουσίας

Ποιά εξουσία; Δεν έχεις καμιά απολύτως εξουσία. Δεν αποφασίζεις εσύ για τίποτε, είσαι ένα εκτελεστικό όργανο, που έχει ήδη αλλοιωθεί (αλλιώς δεν σε κρατάνε ούτε στη σχολή), που σιγά σιγά ανακαλύπτεις ότι ούτε οι παλιοί σου φίλοι σε θέλουν στη παρέα, ούτε οι συγγενείς. Η μόνη εξουσία που πιθανόν έχεις είναι να εξοστρακίζεται η σφαίρα από το όπλο σου και να πηγαίνει καρφί στην καρδιά 15χρονου παιδιού. Ή να είσαι περιπολία στη γειτονιά του Παύλου του Φύσσα και να μην παρεμβαίνεις, παρά μόνο, μετά την δολοφονία του από τους δολοφόνους της Χρυσής Αυγής. 

Να ξέρεις 

Το κράτος δεν νοιάστηκε εσένα και δίνει μόνο στις σχολές αστυνομίας δωρεάν σπουδές. Κάνει την δουλειά μιας χούφτας εκμεταλλευτών και σε θέλει για τη βρώμικη δουλειά. Και αυτό που σου δίνει, είναι ελάχιστο μπροστά σ’ αυτά που σου παίρνει. Εσύ που έχεις αξιοπρέπεια, που έχεις όνειρα για έναν καλύτερο κόσμο, που θέλεις να ζήσεις μέσα στους ανθρώπους και με τους ανθρώπους, που θες να ξυπνάς το πρωί και να λες ΚΑΛΗΜΕΡΑ στον εαυτό σου, μην ενδώσεις στις προκλήσεις, μην δηλώσεις τις σχολές αστυνομίας, μη γίνεις ο μπάτσος, ο ασφαλίτης, το όργανο της πολιτικής που δολοφονεί. Διάλεξε μια σχολή για να μορφωθείς, να εξελιχτείς σαν όλους τους άλλους συνομηλίκους σου, να παλέψεις για τα όνειρά σου, όχι να τα κάψεις. Γιατί εκεί σίγουρα θα τα κάψεις.

Τασούλα