Τετάρτη, 28 Νοεμβρίου 2012

Να οργανώσουμε τις αντιστάσεις – να προετοιμάσουμε την αναμέτρηση



Εδώ και τρία χρόνια συμμετοχής μας στην ΕΛΜΕ Δυτ.Αττικής, έχουμε να κάνουμε τους δικούς μας απολογισμούς σε σχέση με την κατάσταση στο χώρο μας.
Παρόλο που η ΕΛΜΕ όπως δηλώνουν και τα ίδια τα μέλη του Δ.Σ. αποτελείται από πλειοψηφία που αναφέρεται στην αριστερά  ,δεν έχει κατορθώσει όλο αυτό το διάστημα, που ο κλάδος πλήττεται από την ολοκληρωτική επέλαση του συστήματος, και συντρίβεται οποιοδήποτε δικαίωμα ,που παραδίδεται η χώρα και οι  εργαζόμενοι στην ιμπεριαλιστική  επίθεση μέτρων και μνημονίων που έχουν καταρρακώσει και το σύνολο των εκπαιδευτικών ,να δημιουργήσει μαζικές εστίες αντίστασης.
Η διαλυτική στάση της ΟΛΜΕ που έχει επιβληθεί χρόνια στον κλάδο ,έχει φτάσει και στα πρωτοβάθμια σωματεία, που αντίστοιχα ευθύνονται οι ηγεσίες τους. Εδώ και δυο χρόνια αντιλαϊκής καταιγίδας ,η ΕΛΜΕ Δυτ.Αττικής δεν έχει κατορθώσει να κάνει ούτε μια συνέλευση με μαζική συμμετοχή. Και γι αυτή την κατάσταση έχουν σοβαρή ευθύνη οι συγκεκριμένες παρατάξεις που κυριαρχούν. Αντί να συμβάλουν στο να βγει ο εκπαιδευτικός κόσμος της περιοχής μας στο προσκήνιο, εγκλωβίζουν το σωματείο στην αδράνεια. Δείχνοντας έλλειψη εμπιστοσύνης στους συναδέλφους, δραστηριοποιούνται μόνο σε ακολουθία με τις αποφάσεις της ΕΛΜΕ .Ακόμα και σε κινητοποιήσεις που έγιναν μετά από πίεση της βάσης των συναδέλφων ,π.χ. συγχωνεύσεις ,κτιριακά , μετακινήσεις μαθητών, ακολούθησαν ,χωρίς όμως να δίνουν καμιά προοπτική συνέχισης και κλιμάκωσης των αγώνων. Συχνά αρκούνταν σε παραστάσεις στον προϊστάμενο και τελείωνε εκεί.
Ακόμα και αποφάσεις συνέλευσης για επιτροπή αγώνα, τις αγνόησαν συστηματικά και ακόμα κι όταν πιέστηκαν(πάλι από τη βάση) να τις υλοποιήσουν, έκαναν τα πάντα για να τις ελέγξουν και να τις χειραγωγήσουν ,για να μην μπορέσουν τελικά να λειτουργήσουν. Εξέφρασαν μάλιστα ανοιχτά το φόβο μήπως αυτοκαταργηθούν!! Έλλειψη εμπιστοσύνης στους συναδέλφους, στη γνώμη τους ,στη συλλογική τους δράση.
Η μαζική συμμετοχή, έστω και μέσω έμμεσου εξαναγκασμού, στις εκλογές για τα ΠΥΣΔΕ (για τις οποίες θεωρούμε ότι αποδεικνύεται πιο σωστή από ποτέ η θέση μας για ΑΠΟΧΗ) αλλά και η βροχή
αριστερών ψήφων –ακόμα και στις σωματειακές εκλογές- συνυπάρχει με μια πολύ άσχημη κατάσταση που υπάρχει στα σχολεία. Η απομάκρυνση από το σωματείο και τη συλλογική δράση διαμορφώνει ένα πολύ βαρύ και θλιβερό κλίμα στους συναδέλφους. Που μπορεί να γίνει ακόμα πιο
κανιβαλικό και απελπισμένο σε ένα περιβάλλον απειλών για απολύσεις, αξιολόγησης και διοικητικής τρομοκρατίας. Με άλλα λόγια χρειάζεται ΞΑΝΑ –σα να είμαστε στην αρχή-στοιχειώδης δουλειά συγκρότησης των αντιστάσεων και της συλλογικής συνείδησης των συναδέλφων που βιώνουν την πίεση και το φόβο της επίθεσης του συστήματος αλλά και τις συνέπειες της διάλυσης του συνδικαλιστικού κινήματος.
Πιστεύουμε ότι πρέπει πια να τεθεί σε συζήτηση η ιδέα ότι μπορούν π.χ. είκοσι ΕΛΜΕ,είκοσι Διδασκαλικοί Σύλλογοι, τριάντα νοσοκομεία κ.ο.κ. να συντονίσουν αγωνιστικές δράσεις. Από κοινές διαδηλώσεις μέχρι κοινές απεργίες, ακόμα και διαρκείας. Και ας μην «προβλέπεται» από τα
καταστατικά των Ομοσπονδιών! Η υποταγή στη συνδικαλιστική καταστατική «νομιμότητα» δρα παραλυτικά! Όπως επίσης και η προσκόλληση στην υπό διάλυση ΟΛΜΕ. Δε μιλάμε, ασφαλώς, για
διάσπαση των σωματείων. Αλλά για την ανάγκη να προωθούνται ενέργειες από τα πρωτοβάθμια σωματεία, χωρίς να περιμένουν τι (δε) θα κάνουν οι ομοσπονδίες. Για να μπορέσει όμως να σπάσει η αιχμαλωσία από τις ξεπουλημένες συνδικαλιστικές ηγεσίες, είναι αναγκαίο και κρίσιμο να πέσουν δυνάμεις για το ζωντάνεμα του πρωτοβάθμιου σωματείου και των διαδικασιών του. Χωρίς αυτό λείπει η βάση συγκρότησης.
5. Οι δυσκολίες που συναντάει το κίνημα αντίστασης, παρέα με την αποσυγκρότηση του συνδικαλιστικού κινήματος έρχονται «λουκούμι» στην απογείωση των ιστορικά καταδικασμένων κοινοβουλευτικών αυταπατών, των οποίων βασικός φορέας είναι ο ΣΥΡΙΖΑ. Ο ΣΥΡΙΖΑ που θα κάνει ομελέτα χωρίς να σπάσει αυγά, που θα ανατρέψει τα μνημόνια χωρίς να συγκρουστεί με την ιμπεριαλιστική ΕΕ, ετοιμάζεται να λεηλατήσει τα κινήματα που αναδείχτηκαν και να τα στείλει
στον ήρεμο δρόμο της κάλπης. Το θέαμα δυνάμεων της Αριστεράς που «κριτικά» σπεύδουν να ανταποκριθούν σε αυτή την επιχείρηση πολύχρωμης στήριξης (και με το πρόσχημα ή την αυταπάτη της δήθεν αριστερής πίεσης) του ΣΥΡΙΖΑ είναι στενόχωρο. Αυτός ο αδιέξοδος δρόμος των εύκολων λύσεων είναι ταυτόχρονα δρόμος αναχώρησης από τον αγώνα απάντησης της διπλής ανάγκης.
 ΣΥΚΡΟΤΗΣΗΣ των ΑΝΤΙΣΤΑΣΕΩΝ και ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΑΣ της ΑΝΑΜΕΤΡΗΣΗΣ.
Σε αυτήν την προσχώρηση στις κοινοβουλευτικές – εκλογικές αυταπάτες, σε αυτή την αναχώρηση από την ταξική πάλη πρέπει να μπει αποφασιστικά φραγμός από όσες δυνάμεις επιμένουν να διαβάζουν την ιστορία και να μαθαίνουν από αυτήν.
Κριτήριό μας είναι η ίδια η εξυπηρέτηση του κινήματος αντίστασης και η ενίσχυση των δυνατοτήτων να ενταχθεί ένα ευρύ δυναμικό στις κινηματικές διαδικασίες με έναν πιο σταθερό και πιο πολιτικό τρόπο.
Σε αυτή την κατεύθυνση θα κινηθούμε με όλες μας τις δυνάμεις.


Αγωνιστικές Κινήσεις  Α΄ΕΛΜΕ Δυτ.Αττικής

Φασιστικού τύπου δίωξη νηπιαγωγού στη Λευκάδα για «αντιεθνισμό»


Η δίωξη της νηπιαγωγού στη Λευκάδα αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα των εποχών που διανύουμε. Η Χυσή Αυγή έδρασε και εδώ, δίνοντας την ευκαιρία στο κράτος να τρομοκρατήσει μετακινώντας τη νηπιαγωγό από το σχολείο της και ασκώντας εναντίον της πειθαρχικά μέσα (ΕΔΕ). Η νηπιαγωγός βρέθηκε «τυλιγμένη σε μια κόλλα χαρτί» γιατί έκανε απλώς τη δουλειά της ακολουθώντας πιστά τις οδηγίες των αναλυτικών προγραμμάτων σχετικά με τη διαθεματική και πολυπολιτισμική προσέγγιση του εορτασμού της 28ης Οκτωβρίου στο νηπιαγωγείο. Κατηγορήθηκε για αντιεθνισμό, γιατί σεβάστηκε την επιθυμία 8 παιδιών αλβανικής καταγωγής να ζωγραφίσουν και την αλβανική σημαία μαζί με την ελληνική.

Η καταγγελία έγινε ανώνυμα προς τον βουλευτή της Χρυσής Αυγής Μπαρμπαρούση, ο οποίος απαίτησε την τιμωρία της. Η εντολή για τη δίωξη, όπως αποκαλύπτει η ΔΟΕ, ξεκίνησε από τον αρμόδιο για την πρωτοβάθμια εκπαίδευση υφυπουργό που ζητούσε αυστηρή αντιμετώπιση (διαθεσιμότητα) και υλοποιήθηκε από τον περιφερειακό διευθυντή Ιονίων Νήσων και τον διευθυντή πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης Λευκάδας που ξεκίνησε αμέσως ΕΔΕ, μετακινώντας τη νηπιαγωγό σε άλλο σχολείο! Ύστερα από κινητοποίηση των συναδέλφων της και παρέμβαση της ΔΟΕ, το θέμα έληξε(;) και η νηπιαγωγός επέστρεψε στη θέση της. Από εκεί και μετά όλοι οι διώκτες παρουσίαζαν το γεγονός, ούτε λίγο ούτε πολύ, σαν μία παρεξήγηση!
Δεν είναι η πρώτη φορά που οι φασίστες της ΧΑ απαιτούν κάτι και η κυβέρνηση σπεύδει να το ικανοποιήσει. Πρόσφατα ζήτησαν από την κυβέρνηση λίστα με όλα τα αλλοδαπά νήπια σε παιδικούς σταθμούς και διαβιβάστηκε το «αίτημα» στους δήμους. Για τη γιορτή του Πολυτεχνείου ζήτησαν να αντιμετωπιστεί «η παραβατικότητα» εκπαιδευτικών και μαθητών, όσων ξεφεύγουν από το πλαίσιο «πατρίς-θρησκεία-οικογένεια». Παλιότερα δήλωσαν ότι θα μπουκάρουν σε νοσοκομεία και σχολεία και θα πετάνε έξω τους αλλοδαπούς και τα παιδιά τους.
Οι φασιστικές προκλήσεις δεν αποτελούν παραφωνία στην Ελλάδα των μνημονίων και της καπιταλιστικής βαρβαρότητας. Είναι το δεξί χέρι της επίθεσης του συστήματος, συμπληρώνουν την κρατική καταστολή, τις πειθαρχικές και δικαστικές διώξεις για να επιτευχθεί «διά πυρός και σιδήρου» η πλήρης υποταγή ΟΛΩΝ στην εξαθλίωση. Ο εκφοβισμός και η τρομοκράτηση δεν στοχεύουν μόνο τους μετανάστες ή κάποιους αγωνιστές συνδικαλιστές, αλλά όλον τον λαό, για να μη σηκώνει κεφάλι, για να μην υπάρχει μαζικό κίνημα. Στόχος μπορεί να γίνει ο καθένας και με οποιαδήποτε αφορμή. Γι' αυτό και οι διώξεις δεν αποτελούν μεμονωμένα περιστατικά, αλλά θα βρίσκονται στην ημερήσια διάταξη. Η λίστα των «παραπτωμάτων» για αργία-διαθεσιμότητα στο Δημόσιο είναι ήδη έτοιμη και είναι μεγάλη. Το θεσμικό πλαίσιο (βλέπε αξιολόγηση), επίσης. Η απάντηση μπορεί να δοθεί μόνο από το μαζικό κίνημα που θα κόψει τα πόδια στον φασισμό και θα υπερασπιστεί τα δημοκρατικά δικαιώματα και ελευθερίες.

ΠΟΣΟΥΣ ΦΤΩΧΟΥΣ ΧΩΡΑΝΕ ΤΑ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑ;


28 Νοε 2012


Το φαινόμενο μεγεθύνεται καθημερινά και, όπως όλα δείχνουν, θα γιγαντωθεί τα επόμενα χρόνια. Άνθρωποι φτωχοί, άστεγοι, πεινασμένοι συνωστίζονται στην εφημερία κάποιου νοσοκομείου, προσπαθώντας να «κερδίσουν» ένα πιάτο φαΐ και ένα κρεβάτι για να βγάλουν τη νύχτα. Μάλιστα πολλοί από αυτούς, μην έχοντας κυριολεκτικά στον ήλιο μοίρα, με προβλήματα υγείας και όντας μακροχρόνια άνεργοι, έχουν προ πολλού υπερβεί το στάδιο της ντροπής. Το χαρτί εισαγωγής του γιατρού το λέει ρητά: «κοινωνικοί λόγοι»'.
Δεν είναι σκηνές από το μακρινό παρελθόν ή μέλλον. Είναι η ζώσα πραγματικότητα που ορισμένοι επιχειρούν να σπρώξουν κάτω από το χαλί. Άλλοι πάλι βάζουν διόδια με στόχο να τους αποκλείσουν. Το σύστημα, η τρόικα, το κεφάλαιο και η κυβέρνηση προτιμούν να σπρώχνουν τους εξαθλιωμένους σε κάποια από τις ποικιλώνυμες ΜΚΟ ή ακόμα καλύτερα στα γεύματα της εκκλησίας. Έτσι μπορεί να αποκτήσουν όλοι αυτοί λόγο ύπαρξης.
Για όσους δεν τα καταφέρουν, ευελπιστούν ότι το «εισιτήριο» των 25 ευρώ θα αποτελέσει αποτρεπτικό παράγοντα για το συνωστισμό τους στα εφημερεύοντα νοσοκομεία. Αν είχαν στην τσέπη τους 25 ευρώ σιγά μην πήγαιναν... Έτσι θα μπουν τα πράγματα στη θέση τους και οι στρατιές των σεκιουριτάδων θα επιστρέψουν -επιτέλους- στο πραγματικό αντικείμενο εργασίας τους: να «προστατέψουν» τα νοσοκομεία από τους «παρείσακτους».
Οι εργαζόμενοι στα νοσοκομεία, φυσικά, σχεδόν στο σύνολό τους, εξοικειωμένοι με τον ανθρώπινο πόνο λόγω συνθηκών και χώρου δουλειάς, έχουν τη στοιχειώδη κοινωνική ευαισθησία και δεν αντιμετωπίζουν την προσωποποίηση τέτοιων κοινωνικών φαινομένων κάτω από το πρίσμα του συστήματος. Γι' αυτό επιχειρείται με αλλεπάλληλες εγκυκλίους να «στοιχηθούν» πίσω από αυτή τη βάρβαρη πολιτική που σε τελευταία ανάλυση θεωρεί περιττό βάρος τη ζωή από την οποία δεν μπορεί να αντλήσει κέρδος. Εδώ έγινε τεκμήριο φοροδοτικής ικανότητας το να έχεις παιδιά, τους σύγχρονους άθλιους θα σκεφτούν;
Ποιος μπορεί να ξεχάσει την περιβόητη ρατσιστική εγκύκλιο λίγα χρόνια πριν, που υποχρέωνε τους υγειονομικούς υπαλλήλους να καλέσουν την αστυνομία να συλλάβει όσους μετανάστες δεν είχαν χαρτιά ακόμα και την ώρα του πόνου; Δεν αναφέρεται περίπτωση εφαρμογής της πάντως μέχρι σήμερα. Οι σύγχρονοι καταδότες δεν ανευρέθηκαν στο σώμα των εργαζομένων των υγειονομικών σχηματισμών.
Είναι σίγουρο ότι η πολιτική της βίαιης καταβύθισης-φτωχοποίησης ευρύτερων κοινωνικών στρωμάτων είναι υπεύθυνη για το κύμα προσέλευσης στα δημόσια νοσοκομεία με τα χαρακτηριστικά που αναφέραμε. Το σύρσιμο των καροτσιών, το ψάξιμο των σκουπιδιών δεν αποτελεί πλέον «προνόμιο» των μελαψών συνανθρώπων μας. Οι έρευνες φορέων του συστήματος μαρτυρούν ότι οι λεγόμενοι νεόπτωχοι στη χώρα μας είναι κυρίως ηλικιωμένοι, καθόλα αξιοπρεπείς κάποτε, όταν είχαν μια δουλειά, που σήμερα ζουν με πενιχρή σύνταξη που δεν καλύπτει ούτε τα στοιχειώδη. Δεν είναι απαραίτητο συνεπώς να αρρωστήσουν για ν' απευθυνθούν σε κάποιο νοσοκομείο. Το κάνουν πολύ πιο πριν εξ ανάγκης.
Την ίδια στιγμή κλείνουν μια σειρά νοσοκομεία στη χώρα (με πρώτα τα τελευταία εναπομείναντα του ΙΚΑ), ενώ σύντομα και νοσοκομεία του ΕΣΥ θα μπουν στο στόχαστρο. Παράλληλα συγχωνεύονται-καταργούνται τμήματα, λειτουργίες και κρεβάτια μέσα στο ίδιο νοσοκομείο. Είναι βέβαιο ότι το φαινόμενο του ράντζου θα θεριέψει, αφού οι κοινωνικές αιτίες είναι ο κύριος παράγοντας που προκαλεί όχι μόνο τις ασθένειες αλλά και την ώθηση στην προσέλευση διευρυμένων κομματιών του λαού στα νοσοκομεία. Σε ποιο βαθμό θα «αφεθούν» αυτά να λειτουργήσουν ως σύγχρονα πτωχοκομεία είναι ένα ερώτημα.
Πάντως δεν θα πρέπει κανείς να αμφιβάλλει για την κατεύθυνση του συστήματος και τις «ευαισθησίες» του. Άλλωστε, ακόμα και τα νοσοκομεία είναι βέβαιο ότι θα αποδειχθούν πολύ μικρά για να χωρέσουν την εξαθλίωση που δεν θα περπατά στα υπόγεια, τις πλατείες ή κάτω από τις γέφυρες στο σκοτάδι της νύχτας αλλά μέρα μεσημέρι και κατάφατσα στους δρόμους και παραδρόμους των αστικών κέντρων. Το στοίχημα είναι να μετατραπεί από φωνή απόγνωσης σε τσουνάμι αντίστασης και διεκδίκησης. Γιατί οι απόκληροι του καπιταλισμού-ιμπεριαλισμού περιλαμβάνονται σίγουρα στους μελλοντικούς νεκροθάφτες του.
Σ.Π.

Ποιος νίκησε στις εκλογές για τα Υπηρεσιακά Συμβούλια της εκπαίδευσης;


28 Νοεμβρίου 2012


Αποτελεί συνηθισμένη πρακτική των εταιρειών που κάνουν δημοσκοπήσεις να «κατασκευάζουν» ερωτήματα για να παραχθεί το αποτέλεσμα που επιθυμούν. Κατά μία έννοια, αντίστοιχα κινείται και κινήθηκε και το υπουργείο Παιδείας στις εκλογές που έγιναν στις 5/11 (δύο ημέρες νωρίτερα από τη μέρα που είχαν προγραμματιστεί καθώς στις 7/11 θα ψηφίζονταν τα μέτρα του 3ου μνημονίου και ήδη είχε εξαγγελθεί η απεργία για το διήμερο 6-7/11) για την εκλογή αιρετών για τα ΚΥΣΔ(Π)Ε-ΑΠΥΣΔ(Π)Ε-ΠΥΣΔ(Π)Ε.
Ενώ έρχονται τα πάνω κάτω στην εκπαίδευση και σε όλη την κοινωνία το υπουργείο περιβάλλει τη διαδικασία αυτή με τη μεγαλύτερη «χαλαρότητα». Άδειες στους υποψηφίους και ψήφος με το ζόρι καθώς δίνεται άδεια σε όποιον ψηφίσει. Ουσιαστικά η διοίκηση κλείνει τα σχολεία, αναγκάζοντας τους εκπαιδευτικούς να προσέλθουν στην κάλπη. Γιατί το πρωτεύον για το υπουργείο είναι η συμμετοχή στη διαδικασία και η νομιμοποίηση μέσω αυτής όλων των αντιδραστικών-αντιεκπαιδευτικών αποφάσεων των οργάνων αυτών, αναδεικνύοντας τη συνυπευθυνότητα του κλάδου στην υλοποίηση των κυβερνητικών επιλογών. Δευτερεύον είναι αυτό καθαυτό το εκλογικό αποτέλεσμα που η φύση της διαδικασίας το προσδιορίζει ως ένα βαθμό, αφού ευνοεί αυτούς που επιδίδονται σε ταξίματα και εκδουλεύσεις.
Στις εκλογές ψήφισαν πάνω από 132.000 εκπαιδευτικοί (65.970 καθηγητές και 66.956 δάσκαλοι-νηπιαγωγοί). Η αποχή κινήθηκε περίπου στο 25% και υπήρξαν γύρω στα 11.000 άκυρα ψηφοδέλτια. Πρώτη δύναμη και στις δυο βαθμίδες η ΔΑΚΕ με πτώση των δυνάμεών της σε σύγκριση με τα αντίστοιχα αποτελέσματα του 2010. Στη β/θμια δεύτερη δύναμη οι ΣΥΝεργαζόμενες Εκπαιδευτικές Κινήσεις (ΣΕΚ) που για πρώτη φορά εκλέγουν αιρετό στο ΚΥΣΔΕ, ενώ στην α/θμια η ΠΑΣΚ κράτησε παρά τις απώλειές της τη δεύτερη θέση και τον αιρετό στο ΚΥΣΠΕ. Σημαντική άνοδος των Παρεμβάσεων (στην Αττική μάλιστα είναι δεύτερη δύναμη, με πρώτη τις ΣΕΚ) αλλά και των άλλων σχημάτων της Αριστεράς εκτός από το ΠΑΜΕ που σημείωσε πτώση. Μάλιστα εκλέχτηκαν σε πάρα πολλούς νομούς της χώρας και στις περιφέρειες αιρετοί εκτός ΔΑΚΕ-ΠΑΣΚ. Συνοψίζοντας σε μια φράση, οι δυνάμεις που αναφέρονται στην Αριστερά ενισχύθηκαν σημαντικά, αλλά και οι κυβερνητικές παρατάξεις κρατάνε ακόμα δυνάμεις.
Οι θριαμβολογίες όμως παρακάμπτουν και υποβαθμίζουν συνειδητά αυτή καθαυτή τη διαδικασία που η λιγότερο η περισσότερο «αγωνιστική», «ανυπάκουη», «απείθαρχη», «αριστερή» κ.λπ. συμμετοχή είναι αντικειμενικά αποδοχή-νομιμοποίηση αυτών των οργάνων κρατικών φερέφωνων. Είναι άρνηση της αναγκαιότητας να γίνουν βήματα χειραφέτησης απ’ τον κρατικό και υποταγμένο συνδικαλισμό και φανερά αναντίστοιχη με τις απαιτήσεις του εκπαιδευτικού κόσμου και τα καθήκοντα που θέτει η περίοδος. Πολύ περισσότερο που τα όργανα αυτά στο επόμενο διάστημα θα παίξουν το ρόλο του επικυρωτή-διαχειριστή απολύσεων, μετακινήσεων, διαθεσιμοτήτων κ.ο.κ.
Για μια ακόμη φορά μια σειρά δυνάμεις είδαν το τυράκι αλλά δεν είδαν τη φάκα…
ΥΓ.: Σε αρκετούς νομούς η διοίκηση έχει ξεκινήσει διαδικασία να καλούνται οι συνάδελφοι που δεν προσήλθαν στις εκλογές να δώσουν εξηγήσεις. Καμιά ποινή σε κανέναν εκπαιδευτικό δεν πρέπει επιβληθεί. Τα σωματεία και οι ομοσπονδίες θα πρέπει να αποτρέψουν τέτοιες εξελίξεις.

Η προσωρινή συμφωνία των Βρυξελών φέρνει μόνιμα δεινά!


Τετάρτη 28 Νοεμβρίου 2012


Η συμφωνία στην οποία προχώρησαν ΔΝΤ και ΕΕ για το ελληνικό χρέος και την καταβολή της δόσης, εκφράζει ομολογημένα και ανοιχτά το συμβιβασμό ανάμεσα στους ιμπεριαλιστικούς κύκλους των Αμερικάνων και Eυρωπαίων (κυρίως Γερμανών). Όχι μόνο δεν απαλλάσσει το λαό και τη χώρα από το βρόγχο του χρέους και των αιματηρών θυσιών, αλλά -αντίθετα- θα τον μεγαλώσει.
Η αντιπαράθεση ανάμεσα στους ιμπεριαλιστικούς σχηματισμούς (ΗΠΑ-ΕΕ), καθώς και ο συμβιβασμός που πέτυχαν, δεν σχετίζονται μόνο με το χρέος, αλλά -πρωτίστως- με την αναδιανομή των αγορών ανάμεσά τους. Και αυτό δείχνει την πραγματική διάσταση του προβλήματος που έχουν να αντιμετωπίσουν η εργατική τάξη, ο λαός και η νεολαία. Δείχνει το πραγματικό μέγεθος της ανάγκης για ανάπτυξη αντιστάσεων.
Οι παραχωρήσεις των γερμανών ιμπεριαλιστών και των τραπεζιτών στα ζητήματα των επιτοκίων για τα διμερή δάνεια που έχει συνάψει η χώρα, οι μειώσεις στις προμήθειες του «μηχανισμού στήριξης», η επιμήκυνση της αποπληρωμής των τόκων από τα δάνεια που έδωσε ο «μηχανισμός στήριξης», ο μηδενισμός των επιτοκίων του κατά το ίδιο διάστημα και οι επιστροφές μέρους των κερδών από την κερδοσκοπία που έκανε η ΕΚΤ με τα ελληνικά ομόλογα, όλα αυτά  μπορεί να μειώνουν αριθμητικά το μελλοντικό χρέος αλλά ούτε το λαό απαλλάσσουν ούτε το χρέος κάνουν πιο «βιώσιμο» όπως λέγεται.
Αντίθετα, προκειμένου να επιτευχθούν τα «πρωτογενή πλεονάσματα» που επικαλείται η συμφωνία, σε συνθήκες άγριας εισοδηματικής επιδρομής και πρωτόγνωρης ύφεσης,είναι σίγουρο πως θα απαιτηθούν νέα μνημόνια. Εξάλλου, τα «προαπαιτούμενα μέτρα» και οι «αυτοματοποιημένοι διορθωτικοί μηχανισμοί» που αποφάσισε η τρικομματική κυβέρνηση κατ’ επιταγή των δανειστών εκεί οδηγούν.
Επιπρόσθετες ανησυχίες γεννά και η βιασύνη να επαναγοραστούν ομόλογα του ελληνικού  χρέους στο 35% της αξίας τους μέχρι τα μέσα του Δεκέμβρη πράγμα που σημαίνει πως το κόστος της επαναγοράς θα το φορτωθούν οι ελληνικές τράπεζες και τα ασφαλιστικά ταμεία με ό,τι αυτό σημαίνει για τη μετακύλιση του στην ελληνική κοινωνία και το λαό μας.
Οι «υποχωρήσεις» του ΔΝΤ από το στόχο για τη βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους και οι αλχημείες με τα νέα, αποδεκτά από τη Λαγκάρντ, όρια του χρέους ως ποσοστού του ΑΕΠ, δεν αποτυπώνουν τίποτε άλλα παρά τον εύθραυστο συμβιβασμό ανάμεσα στους αμερικάνους και ευρωπαίους ιμπεριαλιστές και την αδυναμία συνολικά του συστήματος να δώσει οριστικές απαντήσεις στο μεγάλο ζήτημα του ευρωπαϊκού και παγκόσμιου χρέους.
Για το λαό, τη νεολαία και την εργατική τάξη ο μονόδρομος της αντίστασης, της διεκδίκησης και ανατροπής προβάλλει ως μοναδική διέξοδος απέναντι σε ένα εφιαλτικό παρόν και ένα μη βιώσιμο μέλλον!