Κυριακή, 30 Σεπτεμβρίου 2012

71 χρονια απο την ιδρυση του ΕΑΜ


ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΕΣ ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΕΙΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ Δ.Ε.
Αθήνα, Σάββατο 29/9/12
ΕΑΜ – ΕΛΑΣ – ΕΠΟΝ Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΩΝ ΛΑΩΝ !
Συμπληρώθηκαν αυτές τις μέρες 71 χρόνια από την ίδρυση του ΕΑΜ. Ήταν 27 Σεπτεμβρίου του 1941 όταν υπεγράφη [από τους αντιπροσώπους του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας, του Σοσιαλιστικού Κόμματος, της Ένωσης Λαϊκής Δημοκρατίας και του Αγροτικού Κόμματος] το ιδρυτικό κείμενο του ΕΑΜ, κάνοντας το πρώτο βήμα για τη συγκρότηση ενός παλλαϊκού μετώπου αντίστασης ενάντια στις κατοχικές δυνάμεις και στις ντόπιες κυβερνήσεις συνεργατών τους.
«Το ΕΑΜ μας έσωσε απ’ την πείνα, θα μας σώσει κι από τη σκλαβιά». Κάτω από τις βάρβαρες συνθήκες της κατοχής, το ΕΑΜ στήνει τους πρώτους του πυρήνες -κυρίως σε πανεπιστήμια, εργοστάσια- προσπαθώντας αρχικά να δώσει κάποιες λύσεις στα επισιτιστικά προβλήματα. Το κλίμα παραλυτικού φόβου αντιστρέφεται κάπως την άνοιξη του ’42, όπως φανερώνει και η απεργία που πραγματοποίησαν οι δημόσιοι υπάλληλοι, παρά τις αυστηρές κυρώσεις που εξαγγέλλει η κατοχική κυβέρνηση Τσολάκογλου εναντίον των απεργών. Ένα χρόνο μετά την ίδρυση του ΕΑΜ, κυκλοφορεί πλατιά και η πολιτική πλατφόρμα του, γραμμένη από το Δημήτρη Γληνό, με τίτλο «Τι είναι και τι θέλει το ΕΑΜ». Σε αυτήν ορίζεται ο διττός χαρακτήρας του αγώνα: «Ο σημερινός αγώνας του λαού μας στο περιεχόμενό του δεν μπορεί να είναι τίποτα άλλο, παρά απελευθερωτικός» λέει χαρακτηριστικά. Και συνεχίζει: «Στη μορφή του, δεν μπορεί παρά να είναι παλλαϊκός, να αγκαλιάσει όλα τα στρώματα του λαού, και τον εργάτη, και τον αστό και τον αγρότη και το διανοούμενο». Επιπλέον, διακηρύσσεται ότι ο αγώνας δεν πρόκειται να ολοκληρωθεί παρά μόνο στη μεταπολεμική ελεύθερη Ελλάδα με: Την εκλογή κυβέρνησης από τα κόμματα και τις ομάδες που καθοδήγησαν τον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα, την αποκατάσταση των λαϊκών ελευθεριών και την προκήρυξη εκλογών για Συντακτική Εθνοσυνέλευση, που θα συντάξει το λαοκρατικό πολίτευμα. Η πρωτόγνωρη δράση του ΕΑΜ καθ’ όλη τη διάρκεια της κατοχής, ταυτόχρονα με τη συγκρότηση του ΕΛΑΣ, αδυνάτισε την εξουσία του κατοχικού καθεστώτος και οδήγησε στην απελευθέρωση μεγάλων τμημάτων της χώρας, στα οποία ο καταρρέον κατοχικός κρατικός μηχανισμός αντικαταστάθηκε με νέες δομές λαϊκής διαχείρισης και οργάνωσης. Η εμπειρία του «εαμικού φαινομένου», με τη ριζοσπαστικοποίηση που επέφερε στις συνειδήσεις ευρύτατων τμημάτων της ελληνικής κοινωνίας, χαράχτηκε βαθιά στη συλλογική μνήμη, διατηρώντας ζωντανό το όραμα για μια σοσιαλιστική κοινωνία, παρά την ήττα και τις μετεμφυλιακές διώξεις.
Στις σημερινές συνθήκες είναι περισσότερο από ποτέ επίκαιρα τα οράματα του ΕΑΜ, όπου κυβέρνηση – κεφάλαιο – Ε.Ε. και ΔΝΤ σχεδιάζουν να μετατρέψουν ολόκληρη τη χώρα σε μια Ειδική Οικονομική Ζώνη, όπου οι εργαζόμενοι θα δουλεύουν σαν σκλάβοι για ένα κομμάτι ψωμί. Το ΕΑΜ διδάσκει και εμπνέει, επίσης, ενάντια στις λογικές της «κυβερνώσας Αριστεράς» που οδηγούν στην υποταγή και στο σφαγείο κυβέρνησης – Ε.Ε. – ΔΝΤ, στο δρόμο του κοινοβουλευτικού καθωσπρεπισμού, αλλά και ενάντια στις αντιαριστερές πρακτικές της περιχαράκωσης και της διάσπασης των εργατολαϊκών αγώνων. Η ανασυγκρότηση του εργατικού και λαϊκού κινήματος αποτελεί προϋπόθεση για τη σωτηρία του λαού. Σήμερα, για να είναι χρήσιμο το συνδικαλιστικό κίνημα πρέπει να συγκρουστεί αποφασιστικά με τις κυρίαρχες πολιτικές, να ενώνει τους εργαζόμενους, ενάντια κυρίως στις κυβερνητικές προσπάθειες διαίρεσης του κόσμου της δουλειάς, όσο και ξεπερνώντας μικροπαραταξιακές λογικές και περιχαρακώσεις. Μόνο με τη δύναμη του οργανωμένου λαού και του κινήματος, με τη δύναμη του μαχητικού και αποφασιστικού αγώνα διαρκείας για την ανατροπή της πολιτικής κυβέρνησης – ΕΕ – ΔΝΤ μπορούμε να νικήσουμε!
Να συγκροτήσουμε ένα μεγάλο παλλαϊκό-πανεργατικό μέτωπο μαχητικής αναμέτρησης με την πολιτική του ΝΕΟΥ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΜΕΣΑΙΩΝΑ, που σαρώνει κατακτήσεις δεκαετιών. Να ανατρέψουμε ΜΝΗΜΟΝΙΑ - ΔΑΝΕΙΑΚΕΣ ΣΥΜΒΑΣΕΙΣ και τους ΕΚΦΡΑΣΤΕΣ τους. Έξω η Ελλάδα από την ΟΝΕ, την ΕΕ, το ΔΝΤ και το ΝΑΤΟ

Δευτέρα, 24 Σεπτεμβρίου 2012

Υπάρχουν προοπτικές στον κοινό αγώνα για τις μετακινήσεις των μαθητών


Δευτέρα, 24 Σεπτεμβρίου 2012


ΣΑΜΟΣ: ΚΑΝΕΝΑ ΠΑΙΔΙ ΕΚΤΟΣ ΣΧΟΛΕΙΟΥ
ΑΓΩΝΑΣ ΜΕΧΡΙ ΤΗ ΝΙΚΗ!

Η μαζική και μαχητική κινητοποίηση μαθητών, γονιών, εκπαιδευτικών την Παρασκευή 21/9, που διεκδίκησε την ασφαλή και δωρεάν μεταφορά όλων των μαθητών, έφερε τα πρώτα αποτελέσματα:Επέβαλλε την έκτακτη σύγκλιση του Δημοτικού Συμβουλίου και καθόρισε την απόφαση του να κλείσουν όλα τα σχολεία της Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης στις 25&26 Σεπτεμβρίου με την απαίτηση της άμεσης ικανοποίησης του αιτήματος του αγώνα.
Ο αγώνας αυτός που στηρίχτηκε στη Συντονιστική Επιτροπή των φορέων, δηλαδή στην κοινή δράση και την ενωτική πάλη εργαζομένων, μαθητών και εκπαιδευτικών, πρέπει τώρα να γίνει ακόμα πιο μαζικός και αποφασιστικός.
Να μην υποκύψει στους εκβιασμούς περί «νομιμότητας» που επιχειρούν να ανακηρύξουν «δίκαιη» την τροϊκανή-κυβερνητική πολιτική που δεν επιτρέπει ούτε την πρόσβαση των μαθητών στα σχολεία και «άδικη» την πάλη των μαθητών και του λαού που αγωνίζονται για δημόσιο και δωρεάν σχολείο.
Να μην υποχωρήσει στο όνομα γενικών και αόριστων υποσχέσεων πως το πρόβλημα «θα λυθεί», από αυτούς που εδώ και χρόνια δημιούργησαν το πρόβλημα και επιδιώκουν φέτος να επιβάλλουν στην πράξη την κατάργηση της δωρεάν και ασφαλούς μεταφοράς των μαθητών σε όλη την Ελλάδα.
Να απορρίψει τους πολλαπλούς διαχωρισμούς που καλλιεργούνται από την κυβέρνηση και τους τοπικούς παράγοντες ( μεταφερόμενοι και μη μεταφερόμενοι, μαθητές των κεντρικών δρόμων και των ορεινών χωριών) και τους ελιγμούς για «μισό εισιτήριο». Όταν ξηλώνεται ένα δικαίωμα, ένα άλλο μπαίνει αμέσως στο στόχαστρο της βάρβαρης πολιτικής τους!
  • Μαζικά και αποφασιστικά παλεύουμε ενωμένοι για ΔΩΡΕΑΝ ΚΑΙ ΑΣΦΑΛΗ ΜΕΤΑΦΟΡΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΜΑΘΗΤΕΣ
  • Καλούμε μαθητές-γονείς-εκπαιδευτικούς να πλημμυρίσουμε την συγκέντρωση (10 πμ Εργατικό Κέντρο) την διαδήλωση και την κεντρική εκδήλωση (πλατεία Πυθαγόρα) της Γενικής Απεργίας την Τετάρτη 26 Σεπτεμβρίου.
Δεν θα διώξουν τα παιδιά των εργαζομένων από τα σχολεία!
Αγώνας ανυποχώρητος μέχρι τη νίκη!

Το Δ.Σ. της ΕΛΜΕ Σάμου
Σάμος 23-9-12

Πέμπτη, 20 Σεπτεμβρίου 2012

Αρχισαν το κλείσιμο των νοσοκομείων


Τα δύο πρώτα νοσοκομεία της Αθήνας που κλείνουν ανακοίνωσε...

...ο υπουργός υγείας Λυκουρέντζος (ακούστε εδώ το ηχητικό). Αυτά είναι  το 7ο ΙΚΑ στα Πατήσια και το 1ο ΙΚΑ στα Μελίσσια (γνωστό ως Παπαδημητρίου).  Ο τρόπος που το σέρβιρε ο υπουργός είναι ο εξής: δεν κλείνουν τα νοσοκομεία, κλείνουν τα ...κτίρια! Για να ενισχυθούν το Αγία Όλγα και το ογκολογικό στη Κηφισιά, για να ενισχυθεί ο ...βορειοδυτικός άξονας της Αττικής (αποδυναμώνοντας τον ...κεντροδυτικό!) και άλλα τέτοια ωραία μας είπε ο μαλωμένος από την τρόικα υπουργός για τις καθυστερήσεις του. Τα φιλολαϊκά για τους κατοίκους της Ν. Ιωνίας που θα αποκτήσουν σύγχρονο νοσοκομείο και πλήρως εξοπλισμένο τα ακούμε βερεσέ, τη στιγμή που με το κλείσιμο του νοσοκομείου στα Πατήσια χάνει ένα νοσοκομείο όλη η δυτική Αθήνα αλλά και τη στιγμή που πολλά ακούγονται για το Αγία Όλγα τώρα τελευταία γι' αυτό. Τα νοσοκομείο αυτό εξυπηρετούσε καθημερινά χιλιάδες εργαζόμενους από τα δυτικά του δήμου Αθήνας, από τους Αγίους Αναργύρους, το Ίλιον, το Μενίδι, τη Φιλαδέλφεια κ.λπ..
Έπαθες ατύχημα ή έμφραγμα κάπου σε αυτές τις περιοχές; Μέχρι τώρα σε λίγα λεπτά ήσουν στα Πατήσια, τώρα θα θες αρκετά ακόμη να πας στη Ν. Ιωνία ή στη Κηφισιά, σιγά μωρέ τι είναι λίγα λεπτά; (Για τη νύχτα λέμε...)
Θες εξετάσεις ρουτίνας ή για κάποια ίωση; Τρέχα στου διαόλου τη μάνα και αν βρεις σειρά μπορεί και να σε εξετάσουν. Μόνο μη ξεχάσεις και το πορτοφόλι σου (τηλεφώνημα για ραντεβού, μεταφορικό και εξετάσεις θα σου στοιχίσουν όσο μισό σημερινό μηνιάτικο στη καλύτερη περίπτωση! Αν δεν έχεις μηνιάτικο και ασφάλιση τζάμπα θα πας μη κάνεις το κόπο).
Πολλά λέει τα νοσοκομεία στη Πεντέλη πρέπει να κλείσει το ένα (μη ξεχνάμε ότι πριν μερικά χρόνια είχε κλείσει κι άλλο που τώρα είναι σούπερ μάρκετ).
Πολλά τα νοσοκομεία και οι κλινικές στη Πελοπόννησο, γιατί να έχουν γυναικολογικές κλινικές και στο Ναύπλιο και στο Άργος; Να γίνουν  μία. Μήπως να καταργούσαμε και τις γυναίκες; Μήπως να γυρίσουμε στα παραδοσιακά με τις γέννες στα χωράφια και στις κρεβατοκάμαρες, παρέα με τη γειτόνισσα μαμή και όποιος αντέξει;
Όσο για τα περί μη απολύσεων, τη στιγμή που κανένας δημόσιος υπάλληλος δεν μπορεί να είναι σίγουρος για τη δουλειά του, αποτελούν προσπάθεια να καθησυχάσουν τους ιδιαίτερα ανήσυχους εργαζόμενους.
Τέρμα τα ψέμματα λοιπόν και οι παρελκυστικές τακτικές από μεριάς κυβέρνησης. Νυν και τέως, άλλωστε δύσκολα ξεχωρίζουν. Επίθεση κατά μέτωπο και όσο πιο σύντομα γίνεται για να προλάβουν αρνητικές - ακραίες καταστάσεις σαν και αυτές που μπορεί να τους δημιουργήσει ο λαός. Οι εργαζόμενοι αυτού του τόπου που για να ξεπεράσουν τη κρίση τους οι μεγάλοι της Ευρώπης πρέπει να μη ζούμε, ή να ζούμε στα άκρα! Χωρίς λεφτά, να δουλεύουμε από το πρωί μέχρι το βράδυ όλη τη βδομάδα, αν δουλεύουμε, με μισθό ίσα για το φαί, και κυρίως χωρίς αρρώστιες. Αλλιώς κακό του κεφαλιού μας.
Απλοϊκά σας φαίνονται αυτά; Μπορεί, αλλά αυτά θέλουν! Όποιος έχει αυταπάτες για το που πάει το πράγμα μάλλον δεν έχει καταλάβει τίποτα από αυτά που του συμβαίνουν τα τρία τελευταία χρόνια!
Να τα πιάσουμε λοιπόν αυτά τα άκρα που τόσο τα ξορκίζουν. Όχι τα άκρα των μαντρόσκυλων του συστήματος της Χρυσής Αυγής αλλά τα άκρα αυτά που μας επιβάλουν να έχουμε περηφάνια σα λαός και να μην μας ποδοπατούν οι λακέδες των ιμπεριαλιστών και ...οι λακέδες τους που μέχρι τώρα φόρτωναν με φούμαρα τους εργαζόμενους και αυτών των νοσοκομείων! Ο πάτος δεν θα έρθει από μόνος του όσο δεν τον καθορίζουμε μόνοι μας, πολύ περισσότερο δεν θα έρθει ποτέ η άνοδος και η έξοδος από το βαρέλι αν δεν σηκωθούμε και δεν ξωπετάξουμε, που λέει και ένας φίλος, τους ντόπιους υποτακτικούς και τα αφεντικά τους.  Όχι όμως να πετάξουμε αυτούς για να φέρουμε άλλους αλλά για να αποφασίζουμε εμείς πια πότε, πως, που και πόσο θα δουλεύουμε, που θα πηγαίνουν αυτά που βγάζουμε, για το αν θα σπουδάζουμε και για να είμαστε σίγουροι ότι θα βρούμε γιατρό αν θα μας χρειαστεί. Για να μη φορτωνόμαστε χρέη άλλων για να μη γίνουμε κρέας για τα κανόνια άλλων.
Για να ζούμε με αξιοπρέπεια, επιτέλους!

Γενική Συνέλευση ΕΛΜΕ Δυτ.Αττικής

  Πραγματοποιήθηκε σήμερα η γενική μας συνέλευση,με αρκετά μεγάλη συμμετοχή, πράγμα ιδιαίτερα ελπιδοφόρο αυτή την περίοδο που οι εργαζόμενοι της εκπαίδευσης,όπως και κάθε άλλος χώρος ,πλήττεται από τη βάρβαρη επίθεση του συστήματος.
Ελπιδοφόρο και αισιόδοξο μήνυμα αποτελεί το γεγονός πως αρκετοί νέοι συνάδελφοι ,τοποθετήθηκαν ,καταθέτοντας πολύ ενδιαφέρουσες προτάσεις,που έδειχναν τόσο την αγωνία τους να υπάρξει απάντηση σε αυτή την επίθεση όσο και την αγωνιστική τους διάθεση να υπάρξει ένας αγώνας που θα έχει διάρκεια και θα χαράζει το δρόμο της ματαίωσης αυτής της αντιλαϊκής πολιτικής .
Κάθε μαζική συλλογική διαδικασία,δίνει μια άλλη δυναμική στη χάραξη αγωνιστικής δράσης.Το σύνολο των συναδέλφων εκφράζει τη διάθεση να συνεχίσει σε μια απεργιακή λογική ,θεωρώντας την το δρόμο που πρέπει να πορευτούν οι εργαζόμενοι για να ανατρέψουν τους σε βάρος τους συσχετισμούς.
  Κατά τη γνώμη μου αρνητικό είναι το γεγονός πως για την παραπέρα  δράση μας δεν ορίστηκε παρά μόνο ένα γενικό πλαίσιο παρεμβάσεων και αγώνων,που δεν συμπεριέλαβαν νέα γενική συνέλευση,με αποτέλεσμα να υπάρχει ένα κενο για τους συναδελφους στο τι κάνουμε μετά τη γενική απεργία στις 26-9.Από την προηγούμενη εμπειρία μας της τεράστιας διαδήλωσης της 12-2, καταλαβαίνει ο καθένας,πώς αν σε έναν αγώνα δεν υπάρχει η παραπέρα χάραξη προοπτικής,αυτός ο αγώνας,όσο μαζικός και να είναι,υπάρχει ο κίνδυνος να οδηγηθεί στην απογοήτευση.Ειναι βασικός παράγοντας η συμμετοχή όλων μας στη χάραξη της μορφής αγώνα.Το θέμα δεν είναι μόνο, το να ακουστουν στις μαζικές διαδικασίες μόνο οι φωνές των "ειδικών",αλλά να ακουστούν κι οι φωνές όλων αυτών που δεν ακούγονται,οι φωνές των συναδέλφων μας.
Εμείς θα επιμένουμε σε αυτό.Ειναι εκεί που θα βρούμε τις απαντήσεις κι εκεί που θα οικοδομηθεί η προοπτική της ανατροπής του αισθήματος της ήττας ,που καταδυναστεύει τον κλάδο.

Κυριακή, 16 Σεπτεμβρίου 2012

Από δημοσίευση του Χρήστου στο Facebook


Οι αδιάφοροι, του Αντόνιο Γκράμσι


«Μισώ τους αδιάφορους. Πιστεύω ότι το να ζεις σημαίνει να εντάσσεσαι κάπου. Όποιος ζει πραγματικά δεν μπορεί να μην είναι πολίτης και ενταγμένος. Η αδιαφορία είναι αβουλία, είναι παρασιτισμός, είναι δειλία, δεν είναι ζωή. Γι’ αυτό μισώ τους αδιάφορους.


H αδιαφορία είναι το νεκρό βάρος της ιστορίας. Η αδιαφορία δρα δυνατά πάνω στην ιστορία. Δρα παθητικά, αλλά δρα. Είναι η μοιρολατρία. Είναι αυτό που δεν μπορείς να υπολογίσεις. Είναι αυτό που διαταράσσει τα προγράμματα, που ανατρέπει τα σχέδια που έχουν κατασκευαστεί με τον καλύτερο τρόπο. Είναι η κτηνώδης ύλη που πνίγει την ευφυΐα. Αυτό που συμβαίνει, το κακό που πέφτει πάνω σε όλους, συμβαίνει γιατί η μάζα των ανθρώπων απαρνείται τη βούλησή της, αφήνει να εκδίδονται νόμοι που μόνο η εξέγερση θα μπορέσει να καταργήσει, αφήνει να ανέβουν στην εξουσία άνθρωποι που μόνο μια ανταρσία θα μπορέσει να ανατρέψει.


Μέσα στη σκόπιμη απουσία και στην αδιαφορία λίγα χέρια, που δεν επιτηρούνται από κανέναν έλεγχο, υφαίνουν τον ιστό της συλλογικής ζωής, και η μάζα είναι σε άγνοια, γιατί δεν ανησυχεί. Φαίνεται λοιπόν σαν η μοίρα να συμπαρασύρει τους πάντες και τα πάντα, φαίνεται σαν η ιστορία να μην είναι τίποτε άλλο από ένα τεράστιο φυσικό φαινόμενο, μια έκρηξη ηφαιστείου, ένας σεισμός όπου όλοι είναι θύματα, αυτοί που τον θέλησαν κι αυτοί που δεν τον θέλησαν, αυτοί που γνώριζαν κι αυτοί που δεν γνώριζαν, αυτοί που ήταν δραστήριοι κι αυτοί που αδιαφορούσαν.


Κάποιοι κλαψουρίζουν αξιοθρήνητα, άλλοι βλαστημάνε χυδαία, αλλά κανείς ή λίγοι αναρωτιούνται: αν είχα κάνει κι εγώ το χρέος μου, αν είχα προσπαθήσει να επιβάλλω τη βούλησή μου, θα συνέβαινε αυτό που συνέβη;


Μισώ τους αδιάφορους και γι’ αυτό: γιατί με ενοχλεί το κλαψούρισμά τους, κλαψούρισμα αιωνίων αθώων. Ζητώ να μου δώσει λογαριασμό ο καθένας απ’ αυτούς με ποιον τρόπο έφερε σε πέρας το καθήκον που του έθεσε και του θέτει καθημερινά η ζωή, γι’ αυτό που έκανε και ειδικά γι’ αυτό που δεν έκανε. Και νιώθω ότι μπορώ να είμαι αδυσώπητος, ότι δεν μπορώ να χαλαλίσω τον οίκτο μου, ότι δεν μπορώ να μοιραστώ μαζί τους τα δάκρυά μου.


Είμαι ενταγμένος, ζω, νιώθω ότι στις συνειδήσεις του χώρου μου ήδη πάλλεται η δραστηριότητα της μελλοντικής πόλης, που ο χώρος μου χτίζει. Και μέσα σ’ αυτήν την πόλη η κοινωνική αλυσίδα δεν βαραίνει τους λίγους, μέσα σ’ αυτήν κάθε συμβάν δεν οφείλεται στην τύχη, στη μοίρα, μα είναι ευφυές έργο των πολιτών. Δεν υπάρχει μέσα σ’ αυτήν κανείς που να στέκεται να κοιτάζει από το παράθυρο ενώ οι λίγοι θυσιάζονται, κόβουν τις φλέβες τους. Ζω, είμαι ενταγμένος. Γι’ αυτό μισώ αυτούς που δεν συμμετέχουν, μισώ τους αδιάφορους.


11 Φεβρουαρίου 1917»

Αγωνιστικές Κινήσεις Εκπαιδευτικών
Οι αγώνες μας και η οργάνωσή μας θα τελειώσουν τον εφιάλτη!
Να κλιμακώσουμε και να γενικεύσουμε τις απεργιακές κινητοποιήσεις
Με καταιγιστικούς ρυθμούς συνεχίζεται η εμπέδωση της σύγχρονης βαρβαρότητας, το σπρώξιμο του φτωχού λαού στην εξαθλίωση και το ξεπούλημα της χώρας. Το ιμπεριαλιστικό – καπιταλιστικό σύστημα επιστρέφει τη ζωή των εργαζομένων αιώνες πίσω. Νέα αντεργατικά (τα... τελευταία πριν τα επόμενα) μέτρα ετοιμάζονται. Για να διαμορφώσουν εργαζόμενους και άνεργους που θα πεινάνε, που δε θα έχουν κανένα δικαίωμα στη δουλειά, στο εισόδημα, στην υγεία και στην παιδεία. Για να διαμορφώσουν μια χώρα ξεπουλημένη χωρίς παραγωγική βάση, αιχμάλωτη των μεγάλων αρπακτικών που θα την ξεζουμίζουν.
Για να περάσουν όλα αυτά, απ' όλα έχει ο μπαξές:
·         Εχει μια κυβέρνηση πολύχρωμων ανδρείκελων του ξένου και ντόπιου κεφάλαιου, πρόθυμη να πανηγυρίσει όταν τα αφεντικά της, τής αναγνωρίσουν τις “προσπάθειες που κάνει” για να προωθήσει το φρικτό της έργο.
·         Εχει όλους τους κρατικούς μηχανισμούς ταξικής καταπίεσης και επιβολής να ξεσαλώνουν ενάντια στον εχθρό λαό: Δικαστήρια, ποικίλες δολοφονικές δυνάμεις κρατικής καταστολής, διοικητικός μηχανισμός.
·         Εχει (τελευταίο φρούτο) τις συστημικές παρακρατικές φασιστικές συμμορίες (με πρώτη τη Χρυσή Αυγή) για να “ακονίσει τις ξιφολόγχες” ενάντια στον αγωνιζόμενο λαό, καλυπτόμενη πίσω από τις πλάτες του κράτους και της αστυνομίας.
Ολα θα τα χρησιμοποιήσει το σύστημα. Γιατί ξέρει πως οι αγώνες της τελευταίας διετίας θα συνεχίσουν και θα ενταθούν.

Συναδέλφισσες, συνάδελφοι
Η τρικομματική κυβέρνηση προετοιμάζει και το νέο χτύπημα στο χώρο της εκπαίδευσης: απολύσεις, αξιολόγηση, συγχωνεύσεις, οικονομική ασφυξία των σχολείων, μετακινήσεις οπουδήποτε στη χώρα, νέες μειώσεις μισθών - συντάξεων και κατάργηση εφάπαξ,,ανατροπή του εργασιακού και διδακτικού ωραρίου, απόλυτη αδιοριστία.
Ταυτόχρονα στοχοποιείται έντεχνα η τεχνική β’βάθμια εκπαίδευση για να απλωθεί το μικρόβιο της διάσπασης και να «ανακουφιστούν» οι υπόλοιποι που «τη γλίτωσαν». Όμως, τώρα ξέρουμε: όσο κι αν μας διασπάσουν σε έλληνες και ξένους, σε εργαζόμενους και άνεργους, σε δημόσιους και ιδιωτικούς, σε γενικής και τεχνικής παιδείας, τώρα ξέρουμε: ο στόχος είμαστε ΟΛΟΙ. Για αυτό και οι αγώνες πρέπει να είναι κοινοί. Ακόμα και η μία απόλυση πρέπει να αντιμετωπιστεί από τον κλάδο σαν απόλυση όλων.
Ταυτόχρονα, πρέπει να δυναμώσει η ενότητα και με όλους τους άλλους εργαζόμενους. Και πρώτα από όλα με τους εργαζόμενους στην υγεία και στους δήμους, όπου οι μέθοδοι που χρησιμοποιεί το σύστημα είναι κοινοί με τις μεθόδους που χρησιμοποιεί στην εκπαίδευση. Οι κοινοί αγώνες εργαζόμενων σε σχολεία, υγεία και δήμους ενάντια στις απολύσεις, τις συγχωνεύσεις, τη φτώχεια και τις περικοπές μπορούν να δημιουργήσουν την απαιτούμενη δύναμη αντίστασης που θα οδηγήσει το σύστημα σε μεγάλη και κεντρική πολιτική ήττα. Ο κλάδος των εκπαιδευτικών μπορεί να αποτελέσει τον πυροδότη ενός τέτοιου γενικευμένου και με διάρκεια απεργιακού αγώνα.
Συναδέλφισσες, συνάδελφοι
Οι αυταπάτες που δημιούργησαν οι πρόσφατες απανωτές εκλογές ενισχύθηκαν και απογειώθηκαν από μια αριστερά για χρόνια εθισμένη να θεωρεί πως η εκλογική διαδικασία αποτελεί πάντα «μια ευκαιρία να αλλάξουν τα πράγματα». Κηρύχτηκε παύση κινήματος από τις 12 Φλεβάρη, ο κόσμος κάθισε περιμένοντας το «καλό εκλογικό αποτέλεσμα» για να απογοητευτεί στη συνέχεια από μια μάχη που γίνεται στο γήπεδο και με τους όρους του αντιπάλου. Ακόμα χειρότερα, τροφοδοτήθηκε από δυνάμεις της αριστεράς η αίσθηση ότι μπορούμε να νικήσουμε χωρίς μάχη με την ΕΕ και το ΔΝΤ, χωρίς σύγκρουση με τα ντόπια αφεντικά και τους ξένους προστάτες τους.
Το χειρότερο που μπορεί να γίνει τώρα είναι να δημιουργηθεί η αίσθηση μιας νέας αναμονής για τις… επόμενες εκλογές.
ΤΩΡΑ, χωρίς καθυστέρηση, χωρίς αναμονή, πρέπει να οργανώσουμε με τον πιο αποτελεσματικό τρόπο τους αγώνες μας. Δε μας μένει τίποτα άλλο από το να ανεβάσουμε με κάθε τρόπο τον πήχη της αντιπαράθεσης στα επίπεδα που θέτει το ίδιο το σύστημα. Αυτό δεν μπορεί να γίνει με σωματεία – παρωδίες που έχουν μπλέξει το συνδικαλισμό στη βρωμιά της διοίκησης. Που έχουν συκοφαντήσει την ίδια την έννοια του σωματείου.
Αυτό δεν μπορεί να γίνει με αντιλήψεις που υποτάσσονται σε εκλογικές αυταπάτες και που καλλιεργούν την εντύπωση ότι θα μας σώσουν κάποιοι σωτήρες.
Ούτε μπορεί να απαντηθεί με κατακερματισμένες απεργίες. Αλλά με απεργιακή καταιγίδα όχι μόνο του κλάδου αλλά και γενικότερα. Οργανωμένες και στηριγμένες από τους ίδιους τους εργαζόμενους και όχι ανατιθέμενοι στις συνδικαλιστικές ηγεσίες που έχουν δείξει ότι ούτε θέλουν ούτε μπορούν.
Χρειαζόμαστε μια άλλη πολιτική αντίληψη για τα σωματεία αλλά και για κάθε επίπεδο οργάνωσης του λαού.
Μια αντίληψη που θα αναγνωρίζει ότι στις μέρες μας αυτό που γίνεται είναι ένας τεράστιος ταξικός πόλεμος και βασικό καθήκον μας αποτελεί η συγκρότηση της δικής μας τάξης για τον πόλεμο αυτό. Που θα αναγνωρίζει ότι δεν υπάρχει κανένας τρόπος να παρακάμψουμε τη σύγκρουση με τον αντίπαλο και άρα κανένας τρόπος συνεννόησης μαζί του. Είναι η ώρα της κοινής δράσης, του συντονισμού, των πρωτοβουλιών για την οργάνωση των λαϊκών αντιστάσεων και τη διεκδίκηση των βασικών δικαιωμάτων στη ζωή. Αντιστάσεις που κάθε μέρα πιο φανερά θα δείχνουν ότι το τελικό καθήκον για να απαλλαγούμε οριστικά από τα ξένα και ντόπια αφεντικά, για την εγκαθίδρυση μιας κοινωνίας χωρίς εκμετάλλευση και καταπίεση αποτελεί προϊόν της ιστορίας.

·         Ενάντια σε ΕΕ-ΔΝΤ-ΝΑΤΟ-ΗΠΑ
·          Όχι στην αξιολόγηση, στις απολύσεις και στην οικονομική ασφυξία των σχολείων
·         Αυξήσεις στους μισθούς, ανατροπή του μισθολογίου – Ασφάλιση, περίθαλψη για όλους χωρίς προϋποθέσεις – Μαζικοί μόνιμοι διορισμοί
·         Να μην περάσει το νέο πακέτο μέτρων – ανατροπή όλων των μνημονίων και των συνοδευτικών
·         Κάτω τα χέρια από τις ζωές του εργαζόμενου λαού και της εργατικής τάξης
baner new
·         Διεκδικούμε ζωή με δικαιώματα στο εισόδημα, στη στέγαση, στο φαγητό, στη σύνταξη, στην υγεία, στην παιδεία, στις πολιτικές και συνδικαλιστικές ελευθερίες
·         Καμία συνδιαλλαγή με τον αντίπαλο και το σάπιο κόσμο του
·         να φτιάξουμε τα σωματεία που χρειαζόμαστε: ζωντανά, αγωνιστικά και ταξικά!

·        ΟΛΟΙ στη Γενική Απεργία στις 26 Σεπτέμβρη με συγκρότηση απεργιακών επιτροπών παντού!
·        Να γίνουν νέες γενικές συνελεύσεις 27 και 28 Σεπτέμβρη– να κλιμακώσουμε απεργιακές κινητοποιήσεις – με συντονισμό με όλα τα πρωτοβάθμια σωματεία που έχουν την ίδια κατεύθυνση κλιμάκωσης ακόμα και χωρίς αποφάσεις των Ομοσπονδιών

deltioake.blogspot.com                                         15/9/2012



Αγωνιστικές Κινήσεις Εκπαιδευτικών

Εισήγηση ΟΛΜΕ για τις συνελεύσεις


      Ο.Λ.Μ.Ε.
Ερμού & Κορνάρου 2
ΤΗΛ: 210 32 30 073 – 32 21 255
FAX: 210 33 11 338
e-mail:olme@otenet.gr                                                    Αθήνα, 14/9/12


ΕΙΣΗΓΗΣΗ ΔΣ ΟΛΜΕ ΠΡΟΣ ΤΙΣ ΓΣ ΤΩΝ ΕΛΜΕ

Όπως ήδη η ΓΣ του κλάδου μας (Ιούνης 2012) αποφάσισε, προχωρούμε σε κινητοποιήσεις με το ξεκίνημα της νέας σχολικής χρονιάς.

 ΠΛΑΙΣΙΟ ΑΙΤΗΜΑΤΩΝ
Το πλαίσιο αιτημάτων βασίζεται στη μετασυνεδριακή ΓΣ και είναι το παρακάτω:
Όχι στα νέα βάρβαρα μέτρα που ετοιμάζουν κυβέρνηση και τρόικα.
Ανατροπή όλων των μνημονίων και συμβάσεων που υπέγραψαν οι προηγούμενες κυβερνήσεις Παπανδρέου και Παπαδήμου με ΕΕ, ΔΝΤ και Τρόικα.
Να μην απολυθεί κανένας εργαζόμενος στο δημόσιο, να ανατρέψουμε τα σχέδια τους για απόλυση 150.000 εργαζομένων. Όχι στην εφεδρεία-εργασιακή διαθεσιμότητα ή όπως αλλιώς την βαφτίσουν
Καμιά μείωση των δαπανών για την παιδεία, αύξηση των κρατικών δαπανών για την Παιδεία στο 5% του ΑΕΠ ή στο 15% του προϋπολογισμού.
Πλήρης κατοχύρωση της δημόσιας και δωρεάν εκπαίδευσης. Ελεύθερη πρόσβαση στη γνώση.
Να μην περάσουν τα σχέδια νόμων για το Γενικό και το Τεχνολογικό Λύκειο που είχαν δοθεί στη δημοσιότητα από το Υπουργείο Παιδείας το προηγούμενο έτος.
Να μη περάσει το σχέδιο νόμου για τη διοίκηση της εκπαίδευσης που καταργεί το σύλλογο διδασκόντων από όργανο διοίκησης του σχολείου και μετατρέπει το διευθυντή σε μάνατζερ-αξιολογητή και μονάρχη της σχολικής ζωής
Να μη κλείσει κανένα σχολείο και να νομοθετηθεί το ανώτατο όριο μαθητών ανά τμήμα στους 25 για τα γενικά μαθήματα, στους 20 για τις κατευθύνσεις και την ΤΕΕ και ένας καθηγητής ανά 10 μαθητές στα εργαστήρια.
 Άμεσα να γίνουν διορισμοί μονίμων εκπαιδευτικών για να καλυφτούν οι ανάγκες, μόνιμη και σταθερή εργασία. Να καταργηθεί η υποχρεωτική διετής παραμονή στην οργανική θέση
Ουσιαστική και πολύπλευρη στήριξη του εκπαιδευτικού και του έργου του. Καθιέρωση ετήσιας επιμόρφωσης. Καμιά αύξηση του διδακτικού ωραρίου.
Όχι στο κλείσιμο των ειδικών και των διαπολιτισμικών σχολείων,  όπως και των ελληνόγλωσσων σχολείων εξωτερικού.
Άμεση επαναλειτουργία των δημόσιων οργανισμών που έκλεισαν με μνημονιακές αποφάσεις (ΟΕΔΒ, ΟΣΚ, ΟΕΚ, Εργ. Εστία κλπ).     
Κατάργηση του Βαθμολόγιου - Μισθολόγιου (ν.4024/11) που εξαθλιώνει οικονομικά τους εκπαιδευτικούς και συνδέει τη βαθμολογική και μισθολογική εξέλιξη με την απόδοση και την αξιολόγηση. Σε κάθε περίπτωση, να επανέλθει η ακώλυτη μισθολογική και βαθμολογική εξέλιξη των εκπαιδευτικών.
Ως συνδικαλιστικό κίνημα αντιστεκόμαστε για να μην περάσει η αξιολόγηση – χειραγώγηση, που φέρνει την υποταγή, τη διάσπαση του κλάδου, τη μισθολογική καθήλωση, την άρση της μονιμότητας και τις απολύσεις. Αγωνιζόμαστε για την κατάργηση του ν.2986 και του καθηκοντολόγιου. Λέμε όχι στην «αυτοαξιολόγηση» και την αξιολόγηση της σχολικής μονάδας. Κανένας εκπαιδευτικός μέντορας – αξιολογητής. Δεν θα επιτρέψουμε, συλλογικά και με αλληλεγγύη, να μπει κανένας αξιολογητής στην τάξη.
Άμεση επίλυση των σοβαρών ζητημάτων των αναπληρωτών (αναγνώριση χρόνων υπηρεσίας, έγκαιρη πληρωμή, αναγνώριση προϋπηρεσίας και μετά το 2010 για τους πίνακες).
Άμεση επίλυση του σοβαρού προβλήματος των μετακινήσεων των μαθητών.
Έκτακτη επιχορήγηση των σχολικών επιτροπών για να ανταποκριθούν στα λειτουργικά έξοδα των σχολείων. Εξαίρεση των σχολικών επιτροπών από την αύξηση του ειδικού φόρου κατανάλωσης στα καύσιμα.
Άμεση ανάκληση όλων των μειώσεων μισθών στο δημόσιο και τον ευρύτερο δημόσιο τομέα με διόρθωση των μισθολογικών ανισοτήτων και αδικιών που είχαν προκαλέσει οι προηγούμενες επιδοματικές πολιτικές. Επαναφορά του 13ου και 14ου μισθού στα πριν του 2009 επίπεδα.
Άμεση κατάργηση όλων των χαρατσιών για τους μισθωτούς και τους αυτοαπασχολούμενους – επαναφορά του αφορολόγητου στις 12.000 ευρώ.
Κατάργηση όλων των αντιασφαλιστικών νόμων, της μείωσης συντάξεων και της αύξησης των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης. Να μη μετατραπούν τα επικουρικά μας ταμεία σε επαγγελματικά και χάσουν το δημόσιο και κοινωνικό τους χαρακτήρα.
Να ανατρέψουμε το ευρωπαϊκό σύμφωνο δημοσιονομικής σταθερότητας που καταργεί κάθε έννοια ανεξάρτητης οικονομικής και κοινωνικής πολιτικής.
Απέναντι στη λαίλαπα που ήρθε και συνεχίζεται οι εργαζόμενοι βροντοφωνάζουμε πως υπάρχει λύση. Υπάρχει άλλη πολιτική! Το χρέος δεν το δημιούργησαν οι εργαζόμενοι. Δεν το αναγνωρίζουμε. Απαιτούμε τη διαγραφή του.
ΝΑ ΑΝΑΤΡΑΠΕΙ ΤΩΡΑ ΑΥΤΗ Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ. ΝΑ ΦΥΓΕΙ Η ΤΡΟΪΚΑ ΚΑΙ ΤΟ ΔΝΤ ΑΠΟ ΤΗ ΧΩΡΑ.
Πρόγραμμα δράσης
Είναι φανερό πως για την νικηφόρα έκβαση των αγώνων μας σήμερα απαιτείται η συσπείρωση και ο συντονισμός ευρύτερων τμημάτων εργαζομένων και όχι η μεμονωμένη δράση. Στόχος μας είναι ο συντονισμός της δράσης μας με όλες τις Ομοσπονδίες του δημοσίου αλλά και του ιδιωτικού τομέα. Τελική μας επιδίωξη η δημιουργία ενός πανίσχυρου μετώπου εργαζομένων, που θα ανατρέψει την πολιτική κυβέρνησης και τρόικας (ΕΕ-ΕΚΤ-ΔΝΤ), με τελικό στόχο μια πολιτική προς όφελος του εργαζόμενου λαού.
            Το ΔΣ της ΟΛΜΕ προτείνει το παρακάτω πρόγραμμα δράσης:
1.   Συμμετοχή στην 24ωρη πανεργατική απεργιακή κινητοποίηση στις 26/9/12 που κήρυξε η ΑΔΕΔΥ και η ΓΣΕΕ και στα συλλαλητήρια. Δίνουμε τη μάχη για την επιτυχία της.
2.   Νέα 24ωρη ή 48ωρη απεργία το διάστημα της κατάθεσης, συζήτησης και ψήφισης των νέων αντιλαϊκών μέτρων στη βουλή, σε συντονισμό με άλλες ομοσπονδίες του δημόσιου και ιδιωτικού τομέα και με ενσωμάτωση σε αυτές ενδεχόμενες γενικές απεργίες.
3.  Συλλαλητήρια στην Αθήνα με κατάληξη στο Σύνταγμα, αλλά και στις άλλες πόλεις, και όλες τις απεργιακές κινητοποιήσεις.
4.   Επιπλέον διοργάνωση απογευματινών συλλαλητηρίων ή συλλαλητηρίων τα Σαββατοκύριακα, ανάλογα με τη διαδικασία που θα ακολουθηθεί κατά τη συζήτηση και ψήφιση των μέτρων.
5.  Μέτρα συντονισμού και πολύμορφων δράσεων σε τοπικό επίπεδο.
6.  Συντονισμός δράσης με άλλες ομοσπονδίες δημόσιου και ιδιωτικού τομέα.
7. Νέες γενικές συνελεύσεις αμέσως μετά για την κλιμάκωση του αγώνα μας.
8. Καλούμε ΑΔΕΔΥ και ΓΣΕΕ να κλιμακώσουν τη δράση τους μετά τις 26/9 με νέες γενικές απεργιακές κινητοποιήσεις.
9. Η Γενική Συνέλευση των προέδρων των ΕΛΜΕ θα πραγματοποιηθεί το Σάββατο 29/9 στην Αθήνα. Οι Γ.Σ. των ΕΛΜΕ μπορούν να πραγματοποιηθούν από τις 17-28/9.

Αγωνιστικές Κινήσεις για εκλογές συνδιοικητικών


Κάλεσμα προς τον κόσμο του κινήματος και της Αριστεράς στους χώρους της Α’βάθμιας και Β’βάθμιας Εκπ/σης
Να γυρίσουμε μαζικά τις πλάτες μας στις εκλογές για τα όργανα συνδιοίκησης Π/ΚΥΣΠΕ – Π/ΚΥΣΔΕ – Να στηρίξουμε το πραγματικό κίνημα
Συναγωνίστριες, συναγωνιστές
Αυτές τις μέρες κατατίθενται τα ψηφοδέλτια για τις εκλογές των συνδιοικητικών οργάνων της Εκπαίδευσης. Οι εκλογές αυτές θα γίνουν μέσα στον τραγικό χειμώνα που έρχεται, με την επίθεση στα δικαιώματά μας να οξύνεται, με τη φτώχεια και την εξαθλίωση να αγγίζει όλο και μεγαλύτερα τμήματα του πληθυσμού, με την περιστολή των ελευθεριών και των δημοκρατικών δικαιωμάτων να θυμίζει άλλες σκοτεινές περιόδους.
Ισως, η υπενθύμιση της περιόδου που ζούμε θα αρκούσε για να αποκαλυφθεί το γελοίο της υποτιθέμενης «δημοκρατικής» και «συμμετοχικής» επιλογής της διοίκησής μας. Θα θέλαμε, όμως, να πούμε και λίγες κουβέντες παραπάνω…
Η συνδιοίκηση αποτέλεσε ένα «κόλπο γκρόσο» του κεφαλαίου και ιδιαίτερα της σοσιαλδημοκρατίας για να «βάλει στο βρακί της» το αγωνιστικό συνδικαλιστικό κίνημα, για να αμβλύνει τα ταξικά του χαρακτηριστικά, για να ενσωματώσει, να θεσμοποιήσει και να κάνει ακίνδυνη την αμφισβήτηση, για να συσκοτίσει και να αποκρύψει το ρόλο του αστικού κράτους ως όργανο ταξικής επιβολής και κυριαρχίας στον κόσμο της εργασίας.
Και κάλεσε τους «εκπροσώπους των εργαζομένων» (ως μειοψηφία, ασφαλώς – δύο στους πέντε) στα στημένα τραπέζια των Π/ΚΥΣΠΕ – Π/ΚΥΣΔΕ, των οποίων ο ρόλος είναι η πιο αποτελεσματική εφαρμογή των αντιδραστικών κυβερνητικών αποφάσεων.
Πάνω σε αυτή την πλατφόρμα, ασφαλώς, άνθισε το παιχνίδι των μικροεξυπηρετήσεων και των μικροεκβιασμών από τους κυβερνητικούς «συνδικαλιστές» - αιρετούς στα όργανα αυτά. Σε μεγάλο κομμάτι των εκπαιδευτικών, η απεύθυνση στο σωματείο αντικαταστάθηκε από την απεύθυνση στον αιρετό. Ενισχύοντας ακόμα παραπέρα τη σύγχυση και την απαξίωση της έννοιας του συνδικαλισμού και της συλλογικής πάλης. Αντικαθιστώντας την έννοια του αγωνιστή – συνδικαλιστή με την έννοια του παράγοντα… καλοχαιρέτα.
Λέγεται ότι η συμμετοχή στα όργανα αυτά μας «βοηθάει να μαθαίνουμε τι ετοιμάζεται». Όμως, ειδικά στην περίοδο που διανύουμε όλα είναι διάφανα. Ο αντίπαλος κυνικά προανακοινώνει το σύνολο των εφιαλτικών του μέτρων ενάντια στους εκπαιδευτικούς και σε όλο το λαό.
Λέγεται ακόμα, ότι η συμμετοχή σε αυτά τα όργανα «μπορεί να περιορίσει τις διοικητικές αυθαιρεσίες». Ομως το μόνο που μπορεί να περιορίσει τις διοικητικές αυθαιρεσίες είναι το συγκροτημένο κίνημα, οι μαζικοί αγώνες των ανθρώπων – ενάντια στους οποίους τα όργανα αυτά έχουν να επιδείξουν (δυστυχώς) αποτελεσματικό έργο.
Συναγωνίστριες, συναγωνιστές
·         Ας σκεφτούμε αν και πόσο φρεναρίστηκε η επίθεση του συστήματος (ή έστω οι διοικητικές αυθαιρεσίες) τα δύο τελευταία χρόνια, που οι εκπρόσωποι της Αριστεράς στα ΠΥΣΔΕ – ΠΥΣΠΕ είναι ιδιαίτερα πολλοί…
·         Ας σκεφτούμε πόσος αδιέξοδος κόπος, πόσες μάταιες ώρες χάνονται από αγωνιστές της Αριστεράς που είναι αιρετοί στα όργανα αυτά, αντί αυτός ο κόπος να καταναλώνεται εκεί που μπορεί να έχει αποτέλεσμα, στη συγκρότηση, δηλαδή του κινήματος…
·         Ας σκεφτούμε πόσοι συνάδελφοι μπερδεύουν τα όργανα αυτά με τα πραγματικά συνδικαλιστικά όργανα ΕΛΜΕ – Διδασκαλικούς Συλλόγους και τι συνέπειες έχει αυτό…
·         Ας σκεφτούμε γιατί η διοίκηση προβάλλει, δίνει άδειες και γενικά έχει στα όπα – όπα τις εκλογές αυτές…
·         Ας σκεφτούμε ότι «η αλεπού» δεν έχει καμία δουλειά σε αυτό το –όνομα και πράγμα- παζάρι…
·         Ας σκεφτούμε ότι η εποχή είναι τέτοια, που απαιτείται πλήρες διαζύγιο από κάθε μηχανισμό του αντιπάλου, που απαιτείται ολοκληρωτικός διαχωρισμός από το σάπιο κόσμο του…
·         Ας σκεφτούμε ότι αυτές τους κρίσιμες μέρες, δεν πρέπει να πάει ούτε λεπτό χαμένο από την κοπιώδη αλλά μοναδική αποτελεσματική προσπάθεια να συγκροτηθούν οι αντιστάσεις μας, οι αγώνες μας, το κίνημά μας.
Συναγωνίστριες, συναγωνιστές
Με βάση τα παραπάνω σας καλούμε να γυρίσουμε μαζί και μαζικά την πλάτη στις υποψηφιότητες για τα Π/ΚΥΣΠΕ – Π/ΚΥΣΔΕ. Να κάνουμε και τις μέρες των εκλογών μαζική καμπάνια αποκάλυψης των αντιδραστικών αυτών οργάνων και καλέσματος του κόσμου της εκπαίδευσης σε αποχή από τις εκλογές αυτές.
Και με πλατιά, κοινή και αγωνιστική δράση, να στηρίξουμε ενωτικά και συναγωνιστικά τις γενικές μας συνελεύσεις, τα συνδικαλιστικά μας όργανα και τους μεγάλους αγώνες που έρχονται αυτό το δύσκολο χειμώνα. Ξεκινώντας από αυτό το γύρο συνελεύσεων, τη γενική απεργία στις 26/9 και την κλιμάκωση και γενίκευση των απεργιακών κινητοποιήσεων.
13/9/2012
Αγωνιστικές Κινήσεις Εκπαιδευτικών