Παρασκευή, 12 Μαΐου 2017

17 Μάη : Μαζικά στην απεργία


17 Μάη : Μαζικά στην απεργία
Να μην περάσει η νέα αντιλαϊκή – αντεργατική καταιγίδα
Η ΕΠΙΘΕΣΗ στα δικαιώματα μας στη ζωή και τη δουλειά ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΤΕΛΟΣ.
Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ φέρνει για ψήφιση στη Βουλή άλλη μια νέα συμφωνία –μνημόνιο με τους ιμπεριαλιστές που φορτώνει νέα βάρη στις πλάτες του λαού και εξαθλιώνει παραπέρα τη ζωή των εργαζομένων, των άνεργων της νεολαίας.
Αποδείχτηκε με απόλυτο τρόπο ότι το «κλείσιμο της αξιολόγησης», η λεγόμενη «ανάπτυξη» και η «έξοδος απ’ την κρίση» χτίζονται πάνω στα συντρίμμια των εργασιακών δικαιωμάτων, τη φορολεηλασία του λαού, στη δραματική μείωση των συντάξεων, και των επιδομάτων ανεργίας, στους μισθούς πείνας, την απελευθέρωση των απολύσεων, το ξεπούλημα του πλούτου που έχουν παράξει οι εργαζόμενοι.
Το 4ο μνημόνιο μονιμοποιεί και διαιωνίζει τις ελαστικές σχέσεις εργασίας στο δημόσιο σχολείο (μηδενικοί διορισμοί μονίμων), επιβάλλει την αξιολόγηση του εκπαιδευτικού και την αυτοαξιολόγηση της σχολικής μονάδας, δηλαδή το καθεστώς «κινητικότητας-εργασιακής ανασφάλειας», εντατικοποίησης, ανταγωνισμού για τους εκπαιδευτικούς, ενώ κατηγοριοποιεί παραπέρα τα σχολεία, ορθώνει νέους ταξικούς φραγμούς στο δικαίωμα της νεολαίας για σπουδές, χτυπάει ότι έχει απομείνει απ’ τη δωρεάν εκπαίδευση.
Είναι φανερό πλέον, ότι αυτή η διαρκής επίθεση δεν ανακόπηκε και δεν ανακόπτεται απ’ τις κυβερνητικές εναλλαγές. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ –ΑΝΕΛ αποδεικνύεται καθημερινά αποτελεσματικός μοχλός για να περάσουν αντιλαϊκά μέτρα, αλλά και να υπηρετηθούν τα φιλοπόλεμα σχέδια των ιμπεριαλιστών.
Παρόλο που στους εργαζόμενους κυριαρχεί η απογοήτευση και οι συνδικαλιστικές ηγεσίες ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ, αλλά και ΟΛΜΕ-ΔΟΕ έχουν αποδειχτεί ότι στηρίζουν με κάθε τρόπο την κυβερνητική πολιτική, παρά τις αντιπολιτευτικές κορώνες, η κυβέρνηση και το σύστημα δεν αισθάνονται καθόλου ασφαλείς. Γι αυτό ενισχύουν τους κρατικούς μηχανισμούς καταστολής και απεργάζονται σχέδια για κατάργηση συνδικαλιστικών και δημοκρατικών ελευθεριών και του δικαιώματος στην απεργία.
Απέναντι στη βαρβαρότητα που βιώνουμε και τη νέα καταιγίδα αντιλαϊκών μέτρων, οι εκπαιδευτικοί, μαζί με όλους τους εργαζόμενους του ιδιωτικού και δημόσιου τομέα δεν έχουμε άλλο δρόμο από το δρόμο της οργάνωσης, της αντίστασης και διεκδίκησης. Γιατί τίποτα δεν μας χαρίστηκε, αλλά όλα είναι κατακτήσεις μαζικών, αποφασιστικών αγώνων με κόστος. Η ηττοπάθεια και η υποταγή ανοίγει κι άλλο την όρεξη των αρπαχτικών της ΕΕ και του ΔΝΤ , του ντόπιου και ξένου κεφαλαίου και δεν πρόκειται να σταματήσουν, αν δεν τους σταματήσουμε με την πάλη μας. ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ κάνουν ό,τι μπορούν για να υπονομεύσουν τις διαθέσεις των εργαζομένων για αντίσταση στη βαρβαρότητα. Γι αυτό η απεργία της 17 Μάη είναι υπόθεση των εργαζομένων για να σταλεί ένα ηχηρό μήνυμα αντίστασης κόντρα στην υποταγή και το συμβιβασμό. Κόντρα στις λογικές και πραχτικές των εικονικών «κινημάτων» των λεγόμενων αντιπροσώπων. Κόντρα στις μεγαλόστομες «ταξικές» διακηρύξεις και την ακατάσχετη ρεφορμιστική προτασεολογία που εγκλωβίζουν τις διαθέσεις για αγώνα.

Μας θέλουν σκυφτούς και υποταγμένους χωρίς δικαιώματα.
Ορθώνουμε το ανάστημα μας, ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΥΜΕ στην Απεργία στις 17 Μάη ! Βγαίνουμε μαζικά στους δρόμους. Διαδηλώνουμε!

ΝΑ ΜΗΝ ΠΕΡΑΣΟΥΝ ΤΑ ΝΕΑ ΒΑΡΒΑΡΑ ΜΕΤΡΑ



Μάης, 2017

Τρίτη, 9 Μαΐου 2017

ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΕΚΛΟΓΩΝ ΓΙΑ ΤΟ 18ο ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΤΗΣ Α' ΕΛΜΕ ΔΥΤΙΚΗΣ ΑΤΤΙΚΗΣ (ΘΡΙΑΣΙΟ-ΜΕΓΑΡΙΔΑ-ΕΙΔΥΛΛΙΑ) 2017


Πραγματοποιήθηκαν σήμερα η συνέλευση και οι εκλογές για το 18ο Συνέδριο της ΟΛΜΕ.
Ηχηρότατο ήταν το μήνυμα των εκπαιδευτικών ,για όποιον έστω και στο ελάχιστο θέλει να το αφουγκραστεί.Μια συνέλευση εντελώς άμαζη με συμμετοχή 22 ατόμων,που ξεκίνησε στις 10:40 αντι για τις 8:30 που είχε προγραμματιστεί,ενώ κατατέθηκε και η άποψη να μη γίνει καν συνέλευση,αλλά να περάσουμε κατευθείαν σε εκλογές,κάνοντας ακόμα πιο εκφυλιστικό το ήδη εκφυλισμένο κλίμα και σε μια πλήρη υποτίμηση των συλλογικών διαδικασιών.Χωρίς να εξάγεται κανένα πολιτικό συμπέρασμα για τις ευθύνες που αναλογούν σε καθεμιά από τις παρατάξεις για την κατασταση αποσυγκρότησης που επικρατεί,με τρεις εκλογικές διαδικασίες αλλά καμιά συνέλευση,πολύ πρόθυμα οι πλειονότητα των παρατάξεων έριξε την ευθύνη στην αδιαφορία των εκπαιδευτικών .που εκμεταλλεύονται τη συνδικαλιστική άδεια για να κάτσουν σπίτι τους.Τις ευθύνες του συνδικαλιστικού κινήματος για αυτή την κατάσταση ,κανένας δεν φαίνεται να την αναλαμβάνει,μια και το βασικό μέλημα τους ήταν οι αλλαγές των συσχετισμών στο συνέδριο της ΟΛΜΕ.Εξακολουθώντας σε μια λογική του να προσέξουν οι συνάδελφοι ποιούς θα στείλουν ,γιατί θα κριθούν οι επόμενες εξελίξεις,σε ένα κλίμα ανάλογου με τους κοινοβουλευτικούς εκφοβισμούς,δεν τους απασχόλησε καθόλου το πώς θα οργανωθούν οι συσχετισμοί εκεί που πραγματικά κρίνονται οι εξελίξεις,στο κίνημα και την οργάνωση του .Στο ίδιο μήκος κύματος με κάθε προηγούμενη εκλογική διαδικασία,σα να μην πέρασε μια μέρα,σα να μην έχει προχωρήσει η επίθεση και να απαιτούνται συγκροτήσεις που θα την αναστρέψουν ,εξακολούθησαν να διαγκωνίζονατι για το ποιός θα "σώσει " τους εκπαιδευτικούς.
Εμεις από τη μεριά μας εξακολουθούμε να θέτουμε το ζήτημα του να ξαναδούμε την υπόθεση των σωματείων αλλιώς.Να τα ξαναδημιουργήσουμε σε μια νέα βάση ουσιαστικής λειτουργίας και αγωνιστικής κατεύθυνσης,μακριά από συνδιαλλαγές και αλισβερίσια,που θα απαντούν στις πραγματικές αναγκες των εκπαιδευτικών.
Οι Αγωνιστικές Κινήσεις ,με μικρή διαφοροποίηση ,κατορθώσαμε να κρατήσουμε τις δυνάμεις μας,έχοντας μια σταθερή καταγραφη σε ένα μάλλον ασταθές πολιτικό περιβάλλον.
Στη συνέλευση πέρασε ψήφισμα ενάντια στον πόλεμο και τον ιμπεριαλισμό και την ανάγκη συγκρότησης αντιιμπεριαλιστικού κινήματος.
ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΕΚΛΟΓΩΝ ΓΙΑ ΤΟ 18ο ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΤΗΣ Α' ΕΛΜΕ ΔΥΤΙΚΗΣ ΑΤΤΙΚΗΣ (ΘΡΙΑΣΙΟ-ΜΕΓΑΡΙΔΑ-ΕΙΔΥΛΛΙΑ) 2017

















ΠΑΡΑΤΑΞΕΙΣ
ΣΥΝΟΛΟ ΨΗΦΩΝ
ΣΥΝΕΔΡΟΙ
2015
2013

 2011



ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΗ ΑΥΤΟΝΟΜΙΑ
93
1
103
162(2)

145



ΣΥΝΕΡΓΑΖΟΜΕΝΕΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΕΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ
56
1
80
63(1)

46



ΔΑΚΕ ΚΑΘΗΓΗΤΩΝ Δ.Ε.
38
1
-
-

42



ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ(ΠΑΜΕ)
27
0
18
34

26



ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ
12
0
15
24

6



ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΕΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ
13
0
15
10

4



ΑΡΕΝ

ΑΚΥΡΑ


12


4

-

1






ΛΕΥΚΑ
5

12
12

9



ΕΓΚΥΡΑ-ΣΥΝΟΛΟ
251

243


288



ΨΗΦΙΣΑΝ-ΣΥΝΟΛΟ
260

243
323

297




Δευτέρα, 8 Μαΐου 2017

Το αρνητικό ρεκόρ μεταθέσεων μήνυμα ηχηρό προς όλους !


Το αρνητικό ρεκόρ μεταθέσεων μήνυμα ηχηρό προς όλους !


Πριν από λίγες μέρες οι εκπαιδευτικοί της Πρωτοβάθμιας και μόλις την Παρασκευή 5/5 οι εκπαιδευτικοί της Δευτεροβάθμιας ήρθαμε αντιμέτωποι με αυτό που όλοι περιμέναμε: τις μηδενικές μεταθέσεις. Δεν θα σταθούμε στο πώς φτάσαμε ως εδώ, αναλύσεις που και άλλοι πριν από μας έχουν κάνει σχετικά με τον εγκλωβισμό των συναδέλφων πριν από τη σύνταξη λόγω του ασφαλιστικού αλλά και των τρισάθλιων περικοπών στις συντάξεις, ή τη δημιουργία τεχνητά πλεοναζόντων, όλοι περισσεύουμε με τις αλλαγές στα ωρολόγια, τους μη παρακολουθούντες μαθητές στα ΕΠΑΛ και άλλα γνωστά αλλά θα προτιμήσουμε να σταθούμε στα παρακάτω σημεία.
Οι μηδενικές μεταθέσεις (10% στην Α΄βαθμια και 3% στη Β΄βαθμια) αποκαλύπτουν σε όλους τα εξής:
-Συνολικοποιούν τις κακές εργασιακές σχέσεις των εκπαιδευτικών: άλλοι γύρω στα 60 δεν μπορούν να βγουν στη σύνταξη, άλλοι γύρω στα 50 ή πηγαινοέρχονται για μια δεκαετία ή και παραπάνω διανύοντας χιλιόμετρα καθημερινά ή διαβιούν μακριά από το σπίτι τους και τις οικογένειές τους ή υποκύπτουν σε καθεστώς ομηρίας των εκπροσώπων του κλάδου των αιρετών με τις αποσπάσεις και είναι εργασιακά περιπλανώμενοι από σχολείο σε σχολείο και άλλοι και αυτοί πλέον γύρω στα 50 τους χρόνια είναι αναπληρωτές του εαυτού τους και απολυόμενοι κάθε χρονιά.
-Οι μη μεταθέσεις φανερώνουν τις βλέψεις του Υπουργείου και τις προθέσεις του να εξουθενώσει τους εκπαιδευτικούς υπηρετώντας πάντα τις επιταγές της ΕΕ, του ΔΝΤ, του ΟΟΣΑ και του ΣΕΒ. Είμαστε Κασσάνδρες όσοι εκτιμούμε ότι στο τέλος του διδακτικού έτους θα κατεβάσουν το περιβόητο νέο ωρολόγιο πρόγραμμα της Α Λυκείου που θα είναι κοινό για τα ΕΠΑΛ και τα ΓΕΛ, και ότι θα μεθοδεύσουν και την αύξηση του ωραρίου είτε απευθείας είτε με την αύξηση του διδακτικού χρόνου σύμφωνα με τις μνημονιακές δεσμεύσεις;
- Ας αναρωτηθούμε όλοι τι αξία έχει για τους εργαζόμενους σήμερα στην εκπαίδευση ότι οι αιρετοί του κλάδου στα ΠΥΣΔΕ αλλά και στο ΚΥΣΔΕ ακόμη και οι φιλοκυβερνητικοί των ΣΥΝΕΚ καταψήφισαν αυτά τα κενά; Πολύ περισσότερο τι αξία έχουν οι προτάσεις ότι τα κενά θα πρέπει να βγαίνουν από τους «αναβαθμισμένους Συλλόγους Διδασκόντων» και όχι μονοπρόσωπα από τους Διευθυντές; Οι διευθυντές εφαρμόζουν, δεν χαράζουν την εκπαιδευτική πολιτική. Αυτοί που τα λένε αυτά και εννοούμε οι συνδικαλιστικές παρατάξεις -και δεν είναι μόνο τα ΣΥΝΕΚ- «πουλάνε φύκια για μεταξωτές κορδέλες», αποπροσανατολίζουν τους εκπαιδευτικούς και δεν λένε τα πράγματα με το όνομά τους.
-Για εμάς οι μηδενικές μεταθέσεις δείχνουν πως το Υπουργείο συνεχίζει μια πολιτική ενάντια στα δικαιώματα μας και μάλιστα στην προκειμένη περίπτωση και χωρίς κανένα φτιασίδωμα, όπως έκανε με τις δημιουργικές εργασίες και τη θεματική εβδομάδα.
-Αποδεικνύουν ότι συνιστά φενάκη οι δίκαιες και διαφανείς υπηρεσιακές μεταβολές που υποτίθεται ότι πρέπει να επιβάλλονται από τους αιρετούς της συνδιοίκησης. Οι εργαζόμενοι και τα σωματεία μας οφείλουν με τις διαδικασίες τους και τους αγώνες τους να παλεύουν για το δίκιο τους και την ανατροπή μιας ολωσδιόλου άδικης πολιτικής.
- Τα σωματεία μας οι Διδασκαλικοί Σύλλογοι και οι ΕΛΜΕ να μην αφήνουν αναπάντητα ή να αρκούνται σε ανακοινώσεις αλλά δυναμικά να διεκδικήσουμε ό,τι μας ανήκει.
Να μην αφήσουμε το Υπουργείο να επαίρεται για τις έγκαιρες μη μεταθέσεις και την έγκαιρη έκδοση της εγκυκλίου των αποσπάσεων. Οι εκπαιδευτικοί δεν εφησυχάζουν και επαγρυπνούν, ώστε να δώσουν τέλος στην αδράνεια και την κινηματική νηνεμία. Οι Γενικές Συνελεύσεις του επόμενου διαστήματος και η πανεργατική απεργία στις 17 Μάη πρέπει να αποτελέσουν το εφαλτήριο.

Σάββατο, 6 Μαΐου 2017

Μπροστά στα συνέδρια των ΟΛΜΕ-ΔΟΕ: Ανάγκη αντίθεσης σε ηττοπάθεια, υποταγή, συνδιαλλαγή

Μπροστά στα συνέδρια των ΟΛΜΕ-ΔΟΕ: Ανάγκη αντίθεσης σε ηττοπάθεια, υποταγή, συνδιαλλαγή

Δύο χρόνια πάνε απ’ τα συνέδρια των ΟΛΜΕ-ΔΟΕ και το μόνο που έχουν να επιδείξουν τα δευτεροβάθμια συνδικαλιστικά όργανα των εκπαιδευτικών είναι η εναγώνια προσπάθειά τους να στηρίξουν «κριτικά» το πέρασμα της κυβερνητικής πολιτικής στον χώρο της εκπαίδευσης. Αυτό γίνεται φανερό απ’ τη σιγή νεκροταφείου που επικρατεί και στον κλάδο των εκπαιδευτικών παρά τις μειώσεις μισθών, το χτύπημα των ασφαλιστικών και συνταξιοδοτικών δικαιωμάτων, την άγρια φορομπηξία, την ουσιαστική κατάργηση της όποιας δωρεάν παροχής ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης, την επιβολή των ελαστικών σχέσεων εργασίας, τη μακροχρόνια αδιοριστία μονίμων εκπαιδευτικών.

Ιδιαίτερα τη φετινή χρονιά, το υπουργείο Παιδείας έχει εφαρμόσει καταιγίδα μέτρων που φαντάζουν «μικρά», τα οποία όμως διαμορφώνουν τις συνθήκες ώστε η αναπλήρωση (ελαστική, εκ περιτροπής εργασία) να γίνει μόνιμη και ο μόνιμος εκπαιδευτικός να γίνει περιπλανώμενος χωρίς τα εργασιακά δικαιώματα της μονιμότητας. Μετά την αύξηση του διδακτικού ωραρίου κατά 2 ώρες και το πέταγμα στην ανεργία 10.000 αναπληρωτών, επί ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, το υπουργείο παιδείας, απ’ τον εμπαιγμό του Φίλη για τους 25.000 διορισμούς μονίμων, πέρασε σε μέτρα που ελαχιστοποιούν τις θέσεις εργασίας των εκπαιδευτικών στο δημόσιο σχολείο. Κατάργηση του δάσκαλου του ολοήμερου, αλλαγή ωρολόγιου προγράμματος στα δημοτικά, μειώσεις μαθημάτων στα Γυμνάσια που οδήγησαν στην κατάργηση 3.000 θέσεων καθηγητών, συγχωνεύσεις τμημάτων, σχολείων, τομέων και ενοποιήσεις ειδικοτήτων στα ΕΠΑΛ, αύξηση του αριθμού μαθητών ανά τομέα, πολλαπλές αναθέσεις μαθημάτων με συνέπεια τεχνητές υπεραριθμίες. Παράλληλα, οι λεγόμενες θεματικές βδομάδες και οι «δημιουργικές εργασίες» ανοίγουν τον δρόμο για την αξιολόγηση του εκπαιδευτικού και την αυτοαξιολόγηση της σχολικής μονάδας, εντατικοποιούν παραπέρα την εργασία των εκπαιδευτικών. Μέτρα που συνοδεύονται με όρθωση νέων φραγμών στις σπουδές για τη νεολαία, που γίνονται πιο δυσθεώρητοι με βάση την φτώχεια και την εξαθλίωση που εξαπλώνεται.

Απέναντι σ’ αυτή την βάρβαρη πολιτική, αλλά και τα νέα μέτρα που απεργάζεται το υπουργείο με βάση τις κατευθύνσεις του ΟΟΣΑ και της Ε.Ε., το ΔΣ της ΟΛΜΕ… απάντησε (!) με συμμετοχή στον «διάλογο» του Υπουργείου, την οργάνωση από το ΔΣ της ΔΟΕ του δικού της διαλόγου για το σχολείο που ονειρεύεται, με εκθειασμό των «θετικών», όπως τη ψηφοφορία στους συλλόγους διδασκόντων για τους διευθυντές (την εφαρμογή της αξιολόγησης δηλαδή). Επίσης, ενίσχυσε τη διάσπαση και τον ανταγωνισμό ανάμεσα στους αναπληρωτές, κατέθεσε προτάσεις για τον… τρόπο διορισμού και απαξίωσε τις κινητοποιήσεις των αναπληρωτών, ενώ ήταν φανερή η κοροϊδία του Υπουργείου σε σχέση με τους διορισμούς μονίμων και κύρια με τη διαλυτική κατάσταση που επέβαλαν στον κλάδο με τη θέση για «κριτική υποστήριξη» της πρώτης φοράς ψευτοαριστεράς στην κυβέρνηση.

Η αγαστή συνεργασία των ΣΥΝΕΚ μα τη ΔΑΚΕ στην ΟΛΜΕ είναι αποτέλεσμα αυτής της γραμμής στήριξης της πολιτικής της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ –ΑΝΕΛ, παρά τις όποιες αντιπολιτευτικές κορώνες. Από κοντά βέβαια και οι δυνάμεις του πάλαι ποτέ ΠΑΣΟΚ. Σ’ αυτή την κατεύθυνση δεν τολμούν να προκηρύξουν ούτε μια απεργία. Μετά την 24ωρη ΓΣΕΕ- ΑΔΕΔΥ στις 4 Φλεβάρη 2016 δεν προκηρύσσουν ούτε συνελεύσεις ενώ συμμετέχουν με τρίωρη στην 24ωρη της ΔΟΕ τον Σεπτέμβρη του 2016 και συνεχίζουν… αγωνιστικά με 2ωρες ή 3ωρες στάσεις εργασίας και παραστάσεις διαμαρτυρίας. Η ΔΟΕ δε μπαίνει καν στον κόπο να συγκαλέσει με ολομέλεια προέδρων, αφού δεν έχει κανένα σκοπό να συντονίσει και να οργανώσει καμία αντίσταση του κλάδου.
Συνεχίζουν βέβαια με το επαναστατικό πρόγραμμα των Ημερίδων. Σ’ αυτές η ΟΛΜΕ καλούσε 2 αντιπροσώπους απ’ τους συλλόγους (!) διδασκόντων (διοικητικά όργανα) για να συζητήσουν τη θεματολογία του υπουργείου: Υπηρεσιακές μεταβολές- διορισμοί… Σύστημα πρόσβασης στην τριτοβάθμια εκπαίδευση… Αξιολόγηση- αυτοαξιολόγηση σχολικής μονάδας… Ημερίδες στις οποίες ΠΑΜΕ και Παρεμβάσεις, που διαφωνούν με το διάλογο του Υπουργείου, έτρεξαν να αντιπροτείνουν τις δικές τους προτάσεις!

Η διαλυτική κατεύθυνση, λοιπόν, που κυριαρχεί έχει σαν συνέπεια την απαξίωση στη συνείδηση των εκπαιδευτικών του συνδικαλισμού και των σωματείων και την ενίσχυση της λογικής της ανάθεσης και του ψηφοφόρου. Οι κυβερνητικοί συνδικαλιστές αφού έχουν διώξει και τους εργαζόμενους στην εκπαίδευση απ’ τα σωματεία, τους κατηγορούν ότι δεν πάνε στις συνελεύσεις, όταν δεηθούν να συγκαλέσουν.

Βρισκόμαστε λοιπόν μπροστά την πραγματικότητα που λέει ότι ένας κλάδος 150.000 εργαζομένων (α/θμια, β/θμια), με συνδικαλιστικά δικαιώματα, όπως της απεργίας, της πολιτικής και συνδικαλιστικής δράσης στον χώρο εργασίας και της ελεύθερης έκφρασης, να αισθάνεται ανήμπορος να αντισταθεί στην καταιγίδα των μέτρων. Η αποστασιοποίηση απ’ τις μαζικές διαδικασίες των πρωτοβάθμιων σωματίων, η διαλυτική κατάσταση που επικρατεί σ’ αυτά εδράζεται όχι μόνο στη γραμμή και πραχτική των κυβερνητικών παρατάξεων, στην εξαγορά θέσεων σε κυβερνητικούς θώκους πρώην συνδικαλιστών αλλά και στη χρόνια κυριαρχία της συνδιαχειριστικής αυταπάτης και του ρεφορμισμού. Γραμμή που καλλιέργησαν και ενίσχυσαν οι παρατάξεις του ΚΚΕ, ως πρώτου διδάξαντος, αλλά ενισχύουν και οι Παρεμβάσεις. Αντί για διεκδίκηση, προτάσσονται η συμμετοχή στα ΠΥΣΔΕ-ΠΥΣΠΕ, η ακατάσχετη προτασεολογία για το «12χρονο σχολείο» ή το «ενιαίο 12χρονο», οι προτάσεις στη Βουλή, η συμμετοχή στην ψηφοφορία για τους διευθυντές, συγκαλύπτοντας έτσι και τον ρόλο της διοίκησης αλλά και την ταξικότητα του εκπαιδευτικού συστήματος.

Ο σύλλογος διδασκόντων ανάγεται σε «επίδικο κατάκτησης» στη βάση της ρεφορμιστικής λογικής της άλωσης του κράτους απ’ τα μέσα. Δεν υποτιμάμε βέβαια τη διάθεση εκπαιδευτικών να εκφράσουν και μέσα από ψηφίσματα ή αποφάσεις ανά σχολείο την αντίθεσή τους στα μέτρα του υπουργείου, αλλά όταν αυτό δεν υπηρετεί τη συνολικοποίηση ενός αγώνα μέσα από το σωματείο, με μαζικές κινητοποιήσεις και απεργίες για την ανατροπή των μέτρων, ή ακόμη χειρότερα προβάλλεται σαν πιο εύκολη λύση, αφού δεν τραβάει ο κόσμος για απεργία, τότε συμβάλλει στην αποσυγκρότηση και την αποστοίχιση απ’ τις μαζικές διαδικασίες. Έτσι, για άλλη μια φορά, ο «αγώνας» των καθηγητών ήταν τα «πραχτικά διαφωνίας των συλλόγων διδασκόντων για τη θεματική βδομάδα ή τις δημιουργικές εργασίες», όπου εξηγούσαν ότι «αυτά οφείλουν να γίνονται στην αρχή ης χρονιάς ή ότι υπάρχει έλλειψη ουσιαστικής επιμόρφωσης» κλπ. Το ΠΑΜΕ μάλιστα έφτασε να εγκαλέσει το υπουργείο για το περιεχόμενο της θεματικής βδομάδας, ο δε Ριζοσπάστης να ζητά να συμπεριληφθεί η ΟΓΕ στους φορείς που θα συνεισφέρουν στη θεματολογία! Αν αυτό δεν είναι συγκάλυψη του τι θέλει να επιβάλει η κυβέρνηση στον χώρο της εκπαίδευσης, σίγουρα συμβάλλει στη σύγχυση και στον αποπροσανατολισμό.

Εκεί όμως που φανερώθηκε απροκάλυπτα ο διαλυτικός και υπονομευτικός ρόλος του ρεφορμισμού είναι σε σχέση με τις εκφρασμένες διαθέσεις των αναπληρωτών να παλέψουν για το δικαίωμά τους στη μόνιμη και σταθερή δουλειά, ενάντια στον εμπαιγμό του υπουργείου. Κάθε παράταξη ανάλογα με το συσχετισμό που είχε στα πρωτοβάθμια έφτιαξε και τη δικιά της ομάδα αναπληρωτών και παρά τις κορώνες για αύξηση των εκλογικών τους δυνάμεων σε ΠΥΣΔΕ-ΠΥΣΠΕ και ΔΣ ΕΛΜΕ –Συλλόγων Πρωτοβάθμιας, αρνήθηκαν να συμπλεύσουν και να συμβάλλουν ώστε να οργανωθεί και να δοθεί η μάχη για μαζικούς διορισμούς μονίμων εκπαιδευτικών. Να περάσουμε δηλαδή απ’ το εικονικό κίνημα, τον καταγγελτικό λόγο, τις παραστάσεις διαμαρτυρίας και τις επερωτήσεις στη Βουλή, στην οικοδόμηση όρων για μαζικό κίνημα αντίστασης –διεκδίκησης- σύγκρουσης με την πολιτική κυβέρνησης ΕΕ και ΔΝΤ.

Εξ άλλου η «αναμονή απ’ την ΑΔΕΔΥ και τη ΓΣΕΕ να προκηρύξουν 24ωρη» (ΠΑΜΕ), γιατί «δεν μπορούν οι εκπαιδευτικοί μόνοι τους», φανερώνει για άλλη μια φορά (ας θυμηθούμε τον Σεπτέμβρη του 2013) ότι «όποιος δεν θέλει να ζυμώσει δέκα χρόνια κοσκινίζει», ή πιο πολιτικά, όσο πιο αντιδραστικό το σκηνικό, τόσο πιο συστημικός ο ρεφορμισμός.

Οι Αγωνιστικές Κινήσεις Εκπαιδευτικών, με επίγνωση των δυσμενών συσχετισμών αντιδραστικοποίησης του πολιτικού σκηνικού, παρεμβαίνουν στα πρωτοβάθμια σωματεία με στόχο να θέσουν τα πραγματικά ζητούμενα: Τι χαρακτηριστικά έχει η επίθεση του συστήματος, ποιοι είναι οι αντίπαλοι, τι είναι κίνημα, τι είναι συνελεύσεις, τι είναι πραγματικός αγώνας.

Γιατί, όπως γράφουν και στην προκήρυξη που μοιράζεται στα σχολεία, «αν παραμείνουν έτσι τα πράγματα, είμαστε χαμένοι. Γιατί δεν θα σταματήσουν να απογυμνώνουν τη ζωή μας από κάθε κοινωνικό, πολιτικό δικαίωμα. Δεν θα σταματήσουν να επιτίθενται τόσο στα εργασιακά μας δικαιώματα, όσο και στο δικαίωμα των παιδιών του λαού να σπουδάζουν. Με “σαλαμωτά” ξηλώματα, όπως κάνουν μέχρι τώρα, ή με γενικότερα ξεριζώματα, όπως σχεδιάζουν και συμφωνούν κυβέρνηση-τρόικα-ΟΟΣΑ-μνημονιακή αντιπολίτευση-ΣΕΒ. Και όλα αυτά, με τον ορίζοντα να σκοτεινιάζει από τα σύννεφα του πολέμου που πυκνώνουν στη γειτονιά μας.

»Να τους σταματήσουμε, “ν” απαρνηθούμε αυτά που έχουμε για να πάρουμε αυτά που μας αρνούνται”. Είναι ανάγκη ζωής-ύπαρξης να αρνηθούμε τη γραμμή της συνδιαλλαγής, του συμβιβασμού, των αυταπατών, της ανάθεσης, της ήττας, να γυρίσουμε την πλάτη στο μέλλον που μας οδηγούν για να βαδίσουμε τον ΔΙΚΟ ΜΑΣ δρόμο.

»Είναι ο δρόμος της σύγκρουσης με την κυβέρνηση, τα ξένα και ντόπια αφεντικά της και τα δεκανίκια της. Είναι ο δρόμος της ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ και ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΗΣ των δικαιωμάτων μας για μόνιμη και σταθερή δουλειά, για μισθούς, συντάξεις που να μπορεί να ζει κανείς, για δωρεάν υγεία-περίθαλψη, για δωρεάν – δημόσια εκπαίδευση, για την ελευθερία στη σκέψη, έκφραση και δράση μέσα στο σχολείο. Είναι ο δρόμος της ΑΝΑΜΕΤΡΗΣΗΣ με αυτούς που μας γυρίζουν έναν αιώνα πίσω. Είναι δύσκολος και βασανιστικός κόντρα στους αρνητικούς συσχετισμούς -αναμετριόμαστε και με τις δικές μας αδυναμίες- αλλά και ο μόνος πραγματικός και αποτελεσματικός. Είναι η επιλογή που θα ανακόψει τη βάρβαρη επίθεση. Γιατί το εύκολο, το άμεσο, το «εδώ και τώρα» αποδείχτηκε ψεύτικο και απατηλό.

»Να ενωθούμε μέσα στα σωματεία μας, απομονώνοντας τις καθεστωτικές δυνάμεις, ξεπερνώντας τις δυνάμεις της υποταγής. Να τα συγκροτήσουμε-επανιδρύσουμε ως όργανα πάλης στα χέρια μας, ακριβώς αντίθετα από ότι είναι σήμερα- φιλοκυβερνητικά-συνδιαχειριστικά παραρτήματα.
»Συναδέλφισσες και συνάδελφοι, σας καλούμε να μας στηρίξετε ενισχύοντας αυτόν τον προσανατολισμό, για να ακουστεί δυνατά στα συνέδρια των ΟΛΜΕ-ΔΟΕ αυτή η φωνή».

Παρασκευή, 5 Μαΐου 2017

Για τα σεμινάρια Θεολόγων

Κυριακή, 23 Απριλίου 2017

ΜΑΣ ΓΥΡΙΖΟΥΝ ΔΕΚΑΕΤΙΕΣ ΠΙΣΩ - ΩΡΑ ΓΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ


ΜΑΣ ΓΥΡΙΖΟΥΝ ΔΕΚΑΕΤΙΕΣ ΠΙΣΩ - ΩΡΑ ΓΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ
Ξανά μπροστά σε εκλογές. Λίγους μήνες μετά τις εκλογές για τα ΔΣ των ΕΛΜΕ στήνονται πάλι κάλπες για την εκλογή αντιπροσώπων για το 18ο συνέδριο της ΟΛΜΕ. Και στο ενδιάμεσο; Οι πίσω μας συνδικαλιστικές σελίδες παρέμειναν ...λευκές. Αποτελεί αυτό σχέση με το σωματείο; Και θα συνεχίσει αυτή η κατάσταση;
Ναι”. Απαντούν οι δυνάμεις του κυβερνητικού συνδικαλισμού (προηγούμενου-σημερινού και επόμενου). “Δεν τραβάει ο κλάδος- δεν μπορεί ο κλάδος”, συμπληρώνουν οι “αριστεροί” ψάλτες της υποταγής. Συναδέλφισσες και συνάδελφοι η σιγή νεκροταφείου που επικρατεί καιρό τώρα στην εκπαίδευση δεν έτυχε ...πέτυχε.
  • Είναι συνέπεια της διαλυτικής κατεύθυνσης που κυριαρχεί, να χειροκροτεί, να προτείνει διορθώσεις, να συμμετέχει σε διαλόγους, να εκδίδει άπειρα υπομνήματα ζητώντας “σεβασμό στο δίκιο”, αντί να οργανώνει την πάλη ενάντια στα κυβερνητικά μέτρα.
  • Είναι αποτέλεσμα της γραμμής να μη γίνεται συζήτηση για να προκύψουν αγωνιστικά βήματα αλλά ημερίδες. Να μη γίνονται γενικές συνελεύσεις και όποτε γίνονται να μην εισηγούνται τίποτα ή να εισηγούνται να μη γίνει τίποτα περιμένοντας την ...ΑΔΕΔΥ.
  • Είναι απόρροια των αμέτρητων παραστάσεων διαμαρτυρίας, δηλαδή των συζητήσεων με τον υπουργό και τις τοπικές διοικήσεις, αλλά ούτε σκέψη για απεργία- διαδήλωση.
  • Είναι επακόλουθο της τακτικής να το στρίβεις μέσω των συλλόγων διδασκόντων, να νομιμοποιείς την εφαρμογή όλων των αντεργατικών-αντιεκπαιδευτικών εγκυκλίων συμμετέχοντας στα ΠΥΣΔΕ, να προσφεύγεις στα δικαστήρια ενώ το άδικο γίνεται νόμος, να περιμένεις επερωτήσεις και προτάσεις νόμων στη Βουλή.
Εικονικό κίνημα. Σωματεία “σφραγίδες” είτε υπηρέτες πολιτικών σχεδίων, είτε διαμεσολαβητές ρουσφετιών και εξυπηρετήσεων. Ψηφοθηρία-εκλογομανία. Πνίξιμο κάθε αγωνιστικής απόπειρας (ας θυμηθούμε τέτοιες μέρες το 2013 και το Σεπτέμβρη και πέρυσι με το ασφαλιστικό). Για να μείνουν οι καθηγητές θεατές των εξελίξεων, το πολύ ψηφοφόροι και όχι πρωταγωνιστές- δύναμη δηλαδή υπεράσπισης, διεκδίκησης και ανατροπής. Τελικά άβουλοι και μοιραίοι για το παρόν και μέλλον μας.
Γιατί συναδέλφισσες και συνάδελφοι “αν παραμείνουν έτσι τα πράγματα, είμαστε χαμένοι”. Γιατί δεν θα σταματήσουν να απογυμνώνουν τη ζωή μας από κάθε κοινωνικό, πολιτικό δικαίωμα. Δεν θα σταματήσουν να επιτίθενται τόσο στα εργασιακά μας δικαιώματα, όσο και στο δικαίωμα των παιδιών του λαού να σπουδάζουν. Με “σαλαμωτά” ξηλώματα όπως κάνουν μέχρι τώρα ή με γενικότερα ξεριζώματα όπως σχεδιάζουν και συμφωνούν κυβέρνηση-τρόικα-ΟΟΣΑ-μνημονιακή αντιπολίτευση-ΣΕΒ. Και όλα αυτά με τον ορίζοντα να σκοτεινιάζει από τα σύννεφα του πολέμου που πυκνώνουν στη γειτονιά μας.
Να τους σταματήσουμε, “ν' απαρνηθούμε αυτά που έχουμε για να πάρουμε αυτά που μας αρνούνται”. Είναι ανάγκη ζωής-ύπαρξης να αρνηθούμε τη γραμμή της συνδιαλλαγής, του συμβιβασμού, των αυταπατών, της ανάθεσης, της ήττας, να γυρίσουμε την πλάτη στο μέλλον που μας οδηγούν για να βαδίσουμε τον ΔΙΚΟ ΜΑΣ δρόμο.
Είναι ο δρόμος της σύγκρουσης με την κυβέρνηση, τα ξένα και ντόπια αφεντικά της και τα δεκανίκια της. Είναι ο δρόμος της ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ και ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΗΣ των δικαιωμάτων μας για μισθούς, συντάξεις που να μπορεί να ζει κανείς, για δωρεάν υγεία-περίθαλψη, για δωρεάν –δημόσια εκπαίδευση για την ελευθερία στη σκέψη, έκφραση και δράση μέσα στο σχολείο. Είναι ο δρόμος της ΑΝΑΜΕΤΡΗΣΗΣ με αυτούς που μας γυρίζουν έναν αιώνα πίσω. Είναι δύσκολος και βασανιστικός κόντρα στους αρνητικούς συσχετισμούς -αναμετριόμαστε και με τις δικές μας αδυναμίες- αλλά και ο μόνος πραγματικός και αποτελεσματικός. Είναι η επιλογή που θα ανακόψει τη βάρβαρη επίθεση. Γιατί το εύκολο, το άμεσο, το “εδώ και τώρα” αποδείχτηκε ψεύτικο και απατηλό.
Να ενωθούμε μέσα στα σωματεία μας, απομονώνοντας τις καθεστωτικές δυνάμεις, ξεπερνώντας τις δυνάμεις της υποταγής. Να τα συγκροτήσουμε-επανιδρύσουμε ως όργανα πάλης στα χέρια μας, ακριβώς αντίθετα από ότι είναι σήμερα- φιλοκυβερνητικά-συνδιαχειριστικά παραρτήματα.
Συναδέλφισσες και συνάδελφοι σας καλούμε να μας στηρίξετε ενισχύοντας αυτόν τον προσανατολισμό, για να ακουστεί δυνατά στο συνέδριο της ΟΛΜΕ αυτή η φωνή.



Παρασκευή, 21 Απριλίου 2017

Το τελευταίο αντίο

Το τελευταίο αντίο θα πούμε αύριο στον αγαπημένο μας συνάδελφο Βαγγέλη Κορφιάτη Σάββατο 22-4 στη 1μ.μ. στο νεκροταφείο Νίκαιας.

Πέμπτη, 20 Απριλίου 2017

Για το Βαγγέλη...

   
 


  Μεγάλη θλίψη προκαλεί η απώλεια του αγαπητού μας συναδέλφου και αγωνιστή Βαγγέλη Κορφιάτη από αιφνίδιο θάνατο.
      Ο Βαγγέλης,εκλεγμένος στην ΕΛΜΕ με το ΠΑΜΕ,είχε ένα ήθος αξιομνημόνευτο απέναντι σε φίλους και αντιπάλους!Με ανοιχτό μυαλό ,στέκονταν πάντα με ευγένεια και σεβασμό απέναντι στις προκλήσεις των καιρών μας.
    Με βαθύ ενδιαφέρον για τα πολιτικά δρώμενα,με εξαιρετική καλλιέργεια,έδινε το παρόν στους αγώνες του λαού και με ευγένειακαι ανιδιοτέλεια, και χωρίς "στεγανά",συνομιλούσε για το κομμουνιστικό κίνημα,τις διαφοροποιήσεις στο χώρο της αριστεράς και τα ιστορικά γεγονότα που χάραξαν τη σύγχρονή μας ιστορία,χωρίς δογματισμό.Διαθέτοντας οξεία κριτική σκέψη,ακουγε κάθε συνομιλιητή του με προσοχή και και με διάθεση εμβάθυνσης.Ο πρακτικός τρόπος σκέψης του,δεν τον έκανε να πολείπεται διόλου στην θεωρητική προσέγγιση φιλοσοφικών ζητημάτων.Πολλές φορές θα τον έβλεπες με πάθος να προσπαθεί να λυσει προβλήματα φυσικής σε διαδρόμους και συνελευσεις.Το ίδιο όμως πάθος έδειχνε και στις θεωρητικές συζητήσεις γύρβ από τις διαφορές και διασπάσεις στον χώρο της αριστεράς.ψάχνοντας σε βάθος τα αίτια και τις αφορμές!
   Η ΕΛΜΕ μας,θα είναι από σήμερα φτωχότερη .Πάντα θα ελπίζουμε στην διαδοχή συνεχιστών του κύρους του Βαγγέλη.
   Βαγγέλη,θα σε θυμόμαστε πάντα με σεβασμό!

             Ουρανία Σταυρακάκη.(μέλους των ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΩΝ ΚΙΝΗΣΕΩΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ)

Τετάρτη, 29 Μαρτίου 2017

Το Υπουργείο κάνει τη δουλειά του: Μοιράζει την εξαθλίωση, διασπά τους εργαζόμενους στην ειδική αγωγή, καθιερώνει τις ελαστικές σχέσεις εργασίας Εμείς να κάνουμε τη δική μας!

Το Υπουργείο κάνει τη δουλειά του: Μοιράζει την εξαθλίωση, διασπά τους εργαζόμενους στην ειδική αγωγή, καθιερώνει τις ελαστικές σχέσεις εργασίας

Εμείς να κάνουμε τη δική μας!

Οι πρόσφατες παρεμβάσεις του Υπουργείου Παιδείας της κυβέρνησης Σύριζα-ΑΝΕΛ στους πίνακες αναπληρωτών. είναι ενταγμένες στην πάγια και… διαρκή πολιτική της τελευταίας κυβέρνησης και όλων αυτών που προηγήθηκαν και εξυπηρετεί στόχους και πέραν των παρεμβάσεων στην ειδική αγωγή:

Η βασική κατεύθυνση τους βρίσκεται στην προώθηση και καθιέρωση των ελαστικών σχέσεων εργασίας, στην επ` αόριστο αναβολή μόνιμων διορισμών τόσο στην ειδική όσο και στην γενική αγωγή, στην επέκταση του «κόφτη» και στις προσλήψεις αναπληρωτών. Ετσι:

1. Μικρή σημασία έχει αν σήμερα φαίνεται να δίνεται μία προτεραιότητα μοριοδότησης σε τούτη ή σε εκείνη την κατηγορία εκπαιδευτικών αναπληρωτών . Δεν υπάρχει από τη μεριά τους καμία διάθεση απονομής δικαιοσύνης και «εξορθολογισμού» των προσλήψεων. Αύριο μπορεί να «δυσαρεστήσουν» άλλη κατηγορία αναπληρωτών από αυτή που σήμερα φαίνεται να δυσαρεστούν ή υποτίθεται ότι «ευνοούν». Εξ άλλου για αυτό το λόγο διατηρείται νομοθετικά η μνημονιακή κατεύθυνση να αλλάζουν τη σειρά των πινάκων και να κάνουν «ανακατάταξη» με βάση τις «έκτακτες ανάγκες».

2. Στόχος είναι η γενική και σταθερή αποδυνάμωση κάθε δικαιώματος που απορρέει από το πτυχίο είτε από την προϋπηρεσία. Αυτή η συνεχής «αναταραχή» αυτό εξυπηρετεί.

3. Μέσω των σεμιναρίων fast truck επιδιώκεται να «νοθεύσουν» τις σταθερές εργασιακές σχέσεις των μόνιμων εκπαιδευτικών της γενικής αγωγής και να τους χρησιμοποιήσουν παράλληλα δίχως επιπλέον κόστη και χωρίς να χρειαστεί να προσλάβουν αναπληρωτές.

4. Η εισαγωγή της «μοριοδότησης προσόντων» και η καθιέρωση της αρχικά στους αναπληρωτές της ειδικής αγωγής είναι απόλυτα συμβατή με το μοντέλο αξιολόγησης και επιλογής προσωπικού που θα εφαρμόσουν και στους μόνιμους εκπαιδευτικούς σύμφωνα με τις εξαγγελίες ΚΑΙ τις «δεσμεύσεις» τους σε ντόπια και ξένα αφεντικά. 

5. Προφανώς μέσα από όλα αυτά καλλιεργείται η διάσπαση των αναπληρωτών και ο βασικός υπεύθυνος της σημερινής κατάστασης δηλαδή η κυβέρνηση εμφανίζεται ως ουδέτερος και αντικειμενικός κριτής!

6. Επίσης προφανώς και αποδυναμώνεται έτσι η ειδική αγωγή καθώς με όχημα την δήθεν -και κάθε άλλο παρά -«συμπεριληπτική εκπαίδευση» προωθείται η αποδυνάμωση των ιδιαίτερων δομών ειδικής αγωγής και αυτό δεν έχει καμία σχέση με τις αδυναμίες και τα προβλήματα που εμφάνισαν (και οι κυβερνήσεις τα γνωρίζουν πολύ καλά γιατί τα συντηρούν).

7. Δεν έχει καμία αξία σήμερα η συζήτηση για το ποιος είναι καταλληλότερος «αναπληρωτής» στην ειδική αγωγή. Προφανώς οι αναπληρωτές των ειδικών πανεπιστημιακών τμημάτων πρέπει να έχουν πτυχίο με δικαιώματα δουλειάς αλλά πρέπει να γίνει συνείδηση ότι μόνο οι μαζικοί διορισμοί μπορούν να δώσουν προοπτική σε αυτά τα δικαιώματα, να αποφορτίσουν τις πιέσεις των άλλων «κατηγοριών», να συνδέσουν κατηγορίες που σήμερα διαγκωνίζονται και διαπληκτίζονται προς μεγάλη ανακούφιση των πραγματικών ενόχων.

Τέλος το αίτημα των μαζικών διορισμών (αν είναι όντως μαζικοί παύει και το δίλημμα πόσο «πτυχίο» ή πόση «προϋπηρεσία θα περιέχουν) είναι αυτό που ενοποιεί σήμερα όλους τους αναπληρωτές και τους ενώνει επίσης με τους διορισμένους μόνιμους εκπαιδευτικούς στις ΕΛΜΕ και στους συλλόγους της πρωτοβάθμιας.

Μπορεί αυτό να φαίνεται «μακρινό» όπως «μακρινός» φαίνεται ο αγώνας που πρέπει να δοθεί σε διάφορα επίπεδα υπεράσπισης της ζωής μας σήμερα.

Σίγουρα όμως η λογική της συνδιαμόρφωσης με την κυβέρνηση ενός «ορθολογικού» συστήματος διορισμών , πολύ περισσότερο οι αντιπαραθέσεις για το ποια κυβερνητική παρέμβαση είναι η πιο… δίκαια και ποιους ευνοεί είναι σήμερα η μεγαλύτερη απραγματοποίητη αυταπάτη –όπως κάθε αυταπάτη- αλλά και η μεγαλύτερη «λούμπα» στην οποία μπορούμε να πέσουμε και που ευνοεί τα κυβερνητικά-μνημονιακά σχέδια.

ΜΑΖΙΚΟΙ ΔΙΟΡΙΣΜΟΙ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ –ΟΧΙ ΣΤΗ ΔΙΑΛΥΣΗ ΤΗΣ ΕΙΔΙΚΗΣ ΑΓΓΩΓΗΣ- ΕΙΝΙΑΙΕΣ ΜΟΝΙΜΕΣ ΚΑΙ ΣΤΑΘΕΡΕΣ ΕΡΓΑΣΙΑΚΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ ΣΤΗΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ!
Μάρτης 2016 

ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΕΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ

Δευτέρα, 20 Μαρτίου 2017

Αντίσταση-Διεκδίκηση-Αγώνας: ΑΝΥΠΑΡΚΤΑ, ΑΝΤ' ΑΥΤΩΝ ... ΗΜΕΡΙΔΑ(!!)


Για την ημερίδα της ΟΛΜΕ στη Λάρισα.
Αντίσταση-Διεκδίκηση-Αγώνας: ΑΝΥΠΑΡΚΤΑ, ΑΝΤ' ΑΥΤΩΝ ... ΗΜΕΡΙΔΑ(!!)
Εφτά μήνες απο την έναρξη της σχολικής χρονιάς και η ΟΛΜΕ έχει να επιδείξει ...έργο λαμπρό. Εκπαιδευτικό συνέδριο τον Οκτώβρη για να τεκμηριώσει (;;!!) τις συνέπειες των μνημονίων στην εκπαίδευση, και τώρα 3 ημερίδες, με την 2η να γίνεται στη Λάρισα την Παρασκευή 17/3 με θέμα «Νέο Λύκειο – Σύστημα πρόσβασης στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση» (η 1η έγινε στο Ηράκλειο με θέμα: «Υπηρεσιακές μεταβολές, εκπαιδευτικά και εργασιακά ζητήματα» ενώ η 3η θα γίνει στην Κοζάνη με θέμα “Αξιολόγηση- επιμόρφωση εκπαιδευτικών”).
Τη χρονική στιγμή που η κυβέρνηση συνεχίζει την εφαρμογή μέτρων «χαμηλής έντασης» με σαλαμωτό τρόπο («μαθητεία», χαρακτηρισμός φοίτησης στη μέση της χρονιάς στα ΕΠΑΛ, «θεματική βδομάδα» και «δημιουργικές εργασίες») ενώ παράλληλα ετοιμάζει μια καθολική επίθεση σε μαθητές μέσω του «νέου λυκείου» και σε εκπαιδευτικούς μέσω της αξιολόγησης, υλοποιώντας τις κατευθύνσεις της ΕΕ και του ΟΟΣΑ, από τη μεριά του κλάδου δεν υπάρχει δείγμα αγωνιστικής απάντησης, ούτε καν προετοιμασίας του, για να κινηθεί ενάντια σ' αυτά που ζεί και σ' αυτά που έρχονται.
Αλλά δεν θα μπορούσε να είναι διαφορετικά τα πράγματα όταν το δίδυμο του κυβερνητικού συνδικαλισμού(ΣΥΝΕΚ-ΔΑΚΕ) έχει μετατρέψει την ομοσπονδία σε “διεύθυνση συνδικαλιστικής υποστήριξης” του υπουργείου παιδείας. Αποδέχονται την αντιδραστική κυβερνητική πολιτική και ο ρόλος τους περιορίζεται στην ...εποικοδομητική κριτική. Όλα τα βλέπουν καλά αλλά με …κινδύνους παρεκκλίσεων. Παρατηρούν προχειρότητες και βιασύνες, διαφωνούν με τις “ακρότητες” καλώντας την κυβέρνηση να αποδεχτεί τις θέσεις τους. 'Ετσι απλά χωρίς πάλη, χωρίς να κάνουν το παραμικρό ενάντια στους σχεδιασμούς του υπουργείου. Αυτό που συνέβη με τις δημιουργικές εργασίες είναι καταπληκτικό δείγμα συνδικαλιστικής πρακτικής (πάρτε πίσω τις δημιουργικές εργασίες καλούσε η ΟΛΜΕ το υπουργείο χωρίς να κάνει κατι γι' αυτό -όχι απαντά το υπουργείο- καλά τότε θα καλύψω συνδικαλιστικά όποιον δεν τις υλοποιήσει (;;!!) ανταπαντά η ΟΛΜΕ).
Οι ημερίδες που διοργανώνονται εντάσσονται σ' αυτή τη λογική της εποικοδομητικής παρέμβασης στην αντιδραστική πολιτική του συστήματος και της κυβέρνησης και θα “αξιοποιηθούν” ανάλογα στο διάλογο που διεξάγει η ΟΛΜΕ με το υπουργείο.
Απο τη μεριά μας τονίζουμε για μια ακόμη φορά οτι το πλαίσιο αυτό είναι αποδοχή της μνημονιακής πολιτικής στην εκπαίδευση, υποταγή σε αυτή. Είναι η φυσική καταλήξη της άποψης που τόσο οι κυβερνητικοί συνδικαλιστές (νυν και πρωην) όσο και του ΠΑΜΕ θέτουν συνεχώς: οτι ο κλάδος των 70000 καθηγητών δεν μπορεί μόνος του να κάνει τίποτα και πρέπει να περιμένει τους εργατοπατέρες της ΑΔΕΔΥ/ΓΣΣΕ να αποφασίσουν ...τι ακριβώς;;;
Ανάγκη να συζητήσει ο κλάδος πράγματι υπάρχει. Είναι για το πώς θα οργανώσει και θα πραγματοποιήσει αγώνες ανατροπής αυτής της πολιτικής και όχι για το φτιασίδωμα της.
Να επανέλθει η συζήτηση στα πραγματικά ερωτήματα: Τι χαρακτηριστικά έχει η επίθεση του αντιπάλου, ποιοι είναι οι αντίπαλοι, τι είναι κίνημα, τι είναι συνελεύσεις, τι είναι πραγματικός αγώνας, πως συγκροτείται και με τι στόχους. Οι απαντήσεις σ' αυτά τα ερωτήματα είναι προϋπόθεση για να μπει τέλος στην ηττοπάθεια και την αδράνεια. Για να αναδειχτούν εκείνα τα αιτήματα που συσπειρώνουν και ενοποιούν τους εκπαιδευτικούς στην κατεύθυνση της ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ-ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΗΣ και ΠΑΛΗΣ, της ΑΝΑΜΕΤΡΗΣΗΣ τους με την αντιλαϊκή πολιτική. Για να οργανώσουμε άμεσα μια μεγάλη απεργιακή μάχη που θα σπάσει το κλίμα παραίτησης το “δε γίνεται τίποτα” και θα θέτει τους όρους, τις βάσεις για τις μικρές και μεγάλες νίκες.

Αγωνιστικές Κινήσεις Εκπαιδευτικών