Τετάρτη, 29 Μαρτίου 2017

Το Υπουργείο κάνει τη δουλειά του: Μοιράζει την εξαθλίωση, διασπά τους εργαζόμενους στην ειδική αγωγή, καθιερώνει τις ελαστικές σχέσεις εργασίας Εμείς να κάνουμε τη δική μας!

Το Υπουργείο κάνει τη δουλειά του: Μοιράζει την εξαθλίωση, διασπά τους εργαζόμενους στην ειδική αγωγή, καθιερώνει τις ελαστικές σχέσεις εργασίας

Εμείς να κάνουμε τη δική μας!

Οι πρόσφατες παρεμβάσεις του Υπουργείου Παιδείας της κυβέρνησης Σύριζα-ΑΝΕΛ στους πίνακες αναπληρωτών. είναι ενταγμένες στην πάγια και… διαρκή πολιτική της τελευταίας κυβέρνησης και όλων αυτών που προηγήθηκαν και εξυπηρετεί στόχους και πέραν των παρεμβάσεων στην ειδική αγωγή:

Η βασική κατεύθυνση τους βρίσκεται στην προώθηση και καθιέρωση των ελαστικών σχέσεων εργασίας, στην επ` αόριστο αναβολή μόνιμων διορισμών τόσο στην ειδική όσο και στην γενική αγωγή, στην επέκταση του «κόφτη» και στις προσλήψεις αναπληρωτών. Ετσι:

1. Μικρή σημασία έχει αν σήμερα φαίνεται να δίνεται μία προτεραιότητα μοριοδότησης σε τούτη ή σε εκείνη την κατηγορία εκπαιδευτικών αναπληρωτών . Δεν υπάρχει από τη μεριά τους καμία διάθεση απονομής δικαιοσύνης και «εξορθολογισμού» των προσλήψεων. Αύριο μπορεί να «δυσαρεστήσουν» άλλη κατηγορία αναπληρωτών από αυτή που σήμερα φαίνεται να δυσαρεστούν ή υποτίθεται ότι «ευνοούν». Εξ άλλου για αυτό το λόγο διατηρείται νομοθετικά η μνημονιακή κατεύθυνση να αλλάζουν τη σειρά των πινάκων και να κάνουν «ανακατάταξη» με βάση τις «έκτακτες ανάγκες».

2. Στόχος είναι η γενική και σταθερή αποδυνάμωση κάθε δικαιώματος που απορρέει από το πτυχίο είτε από την προϋπηρεσία. Αυτή η συνεχής «αναταραχή» αυτό εξυπηρετεί.

3. Μέσω των σεμιναρίων fast truck επιδιώκεται να «νοθεύσουν» τις σταθερές εργασιακές σχέσεις των μόνιμων εκπαιδευτικών της γενικής αγωγής και να τους χρησιμοποιήσουν παράλληλα δίχως επιπλέον κόστη και χωρίς να χρειαστεί να προσλάβουν αναπληρωτές.

4. Η εισαγωγή της «μοριοδότησης προσόντων» και η καθιέρωση της αρχικά στους αναπληρωτές της ειδικής αγωγής είναι απόλυτα συμβατή με το μοντέλο αξιολόγησης και επιλογής προσωπικού που θα εφαρμόσουν και στους μόνιμους εκπαιδευτικούς σύμφωνα με τις εξαγγελίες ΚΑΙ τις «δεσμεύσεις» τους σε ντόπια και ξένα αφεντικά. 

5. Προφανώς μέσα από όλα αυτά καλλιεργείται η διάσπαση των αναπληρωτών και ο βασικός υπεύθυνος της σημερινής κατάστασης δηλαδή η κυβέρνηση εμφανίζεται ως ουδέτερος και αντικειμενικός κριτής!

6. Επίσης προφανώς και αποδυναμώνεται έτσι η ειδική αγωγή καθώς με όχημα την δήθεν -και κάθε άλλο παρά -«συμπεριληπτική εκπαίδευση» προωθείται η αποδυνάμωση των ιδιαίτερων δομών ειδικής αγωγής και αυτό δεν έχει καμία σχέση με τις αδυναμίες και τα προβλήματα που εμφάνισαν (και οι κυβερνήσεις τα γνωρίζουν πολύ καλά γιατί τα συντηρούν).

7. Δεν έχει καμία αξία σήμερα η συζήτηση για το ποιος είναι καταλληλότερος «αναπληρωτής» στην ειδική αγωγή. Προφανώς οι αναπληρωτές των ειδικών πανεπιστημιακών τμημάτων πρέπει να έχουν πτυχίο με δικαιώματα δουλειάς αλλά πρέπει να γίνει συνείδηση ότι μόνο οι μαζικοί διορισμοί μπορούν να δώσουν προοπτική σε αυτά τα δικαιώματα, να αποφορτίσουν τις πιέσεις των άλλων «κατηγοριών», να συνδέσουν κατηγορίες που σήμερα διαγκωνίζονται και διαπληκτίζονται προς μεγάλη ανακούφιση των πραγματικών ενόχων.

Τέλος το αίτημα των μαζικών διορισμών (αν είναι όντως μαζικοί παύει και το δίλημμα πόσο «πτυχίο» ή πόση «προϋπηρεσία θα περιέχουν) είναι αυτό που ενοποιεί σήμερα όλους τους αναπληρωτές και τους ενώνει επίσης με τους διορισμένους μόνιμους εκπαιδευτικούς στις ΕΛΜΕ και στους συλλόγους της πρωτοβάθμιας.

Μπορεί αυτό να φαίνεται «μακρινό» όπως «μακρινός» φαίνεται ο αγώνας που πρέπει να δοθεί σε διάφορα επίπεδα υπεράσπισης της ζωής μας σήμερα.

Σίγουρα όμως η λογική της συνδιαμόρφωσης με την κυβέρνηση ενός «ορθολογικού» συστήματος διορισμών , πολύ περισσότερο οι αντιπαραθέσεις για το ποια κυβερνητική παρέμβαση είναι η πιο… δίκαια και ποιους ευνοεί είναι σήμερα η μεγαλύτερη απραγματοποίητη αυταπάτη –όπως κάθε αυταπάτη- αλλά και η μεγαλύτερη «λούμπα» στην οποία μπορούμε να πέσουμε και που ευνοεί τα κυβερνητικά-μνημονιακά σχέδια.

ΜΑΖΙΚΟΙ ΔΙΟΡΙΣΜΟΙ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ –ΟΧΙ ΣΤΗ ΔΙΑΛΥΣΗ ΤΗΣ ΕΙΔΙΚΗΣ ΑΓΓΩΓΗΣ- ΕΙΝΙΑΙΕΣ ΜΟΝΙΜΕΣ ΚΑΙ ΣΤΑΘΕΡΕΣ ΕΡΓΑΣΙΑΚΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ ΣΤΗΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ!
Μάρτης 2016 

ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΕΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ

Δευτέρα, 20 Μαρτίου 2017

Αντίσταση-Διεκδίκηση-Αγώνας: ΑΝΥΠΑΡΚΤΑ, ΑΝΤ' ΑΥΤΩΝ ... ΗΜΕΡΙΔΑ(!!)


Για την ημερίδα της ΟΛΜΕ στη Λάρισα.
Αντίσταση-Διεκδίκηση-Αγώνας: ΑΝΥΠΑΡΚΤΑ, ΑΝΤ' ΑΥΤΩΝ ... ΗΜΕΡΙΔΑ(!!)
Εφτά μήνες απο την έναρξη της σχολικής χρονιάς και η ΟΛΜΕ έχει να επιδείξει ...έργο λαμπρό. Εκπαιδευτικό συνέδριο τον Οκτώβρη για να τεκμηριώσει (;;!!) τις συνέπειες των μνημονίων στην εκπαίδευση, και τώρα 3 ημερίδες, με την 2η να γίνεται στη Λάρισα την Παρασκευή 17/3 με θέμα «Νέο Λύκειο – Σύστημα πρόσβασης στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση» (η 1η έγινε στο Ηράκλειο με θέμα: «Υπηρεσιακές μεταβολές, εκπαιδευτικά και εργασιακά ζητήματα» ενώ η 3η θα γίνει στην Κοζάνη με θέμα “Αξιολόγηση- επιμόρφωση εκπαιδευτικών”).
Τη χρονική στιγμή που η κυβέρνηση συνεχίζει την εφαρμογή μέτρων «χαμηλής έντασης» με σαλαμωτό τρόπο («μαθητεία», χαρακτηρισμός φοίτησης στη μέση της χρονιάς στα ΕΠΑΛ, «θεματική βδομάδα» και «δημιουργικές εργασίες») ενώ παράλληλα ετοιμάζει μια καθολική επίθεση σε μαθητές μέσω του «νέου λυκείου» και σε εκπαιδευτικούς μέσω της αξιολόγησης, υλοποιώντας τις κατευθύνσεις της ΕΕ και του ΟΟΣΑ, από τη μεριά του κλάδου δεν υπάρχει δείγμα αγωνιστικής απάντησης, ούτε καν προετοιμασίας του, για να κινηθεί ενάντια σ' αυτά που ζεί και σ' αυτά που έρχονται.
Αλλά δεν θα μπορούσε να είναι διαφορετικά τα πράγματα όταν το δίδυμο του κυβερνητικού συνδικαλισμού(ΣΥΝΕΚ-ΔΑΚΕ) έχει μετατρέψει την ομοσπονδία σε “διεύθυνση συνδικαλιστικής υποστήριξης” του υπουργείου παιδείας. Αποδέχονται την αντιδραστική κυβερνητική πολιτική και ο ρόλος τους περιορίζεται στην ...εποικοδομητική κριτική. Όλα τα βλέπουν καλά αλλά με …κινδύνους παρεκκλίσεων. Παρατηρούν προχειρότητες και βιασύνες, διαφωνούν με τις “ακρότητες” καλώντας την κυβέρνηση να αποδεχτεί τις θέσεις τους. 'Ετσι απλά χωρίς πάλη, χωρίς να κάνουν το παραμικρό ενάντια στους σχεδιασμούς του υπουργείου. Αυτό που συνέβη με τις δημιουργικές εργασίες είναι καταπληκτικό δείγμα συνδικαλιστικής πρακτικής (πάρτε πίσω τις δημιουργικές εργασίες καλούσε η ΟΛΜΕ το υπουργείο χωρίς να κάνει κατι γι' αυτό -όχι απαντά το υπουργείο- καλά τότε θα καλύψω συνδικαλιστικά όποιον δεν τις υλοποιήσει (;;!!) ανταπαντά η ΟΛΜΕ).
Οι ημερίδες που διοργανώνονται εντάσσονται σ' αυτή τη λογική της εποικοδομητικής παρέμβασης στην αντιδραστική πολιτική του συστήματος και της κυβέρνησης και θα “αξιοποιηθούν” ανάλογα στο διάλογο που διεξάγει η ΟΛΜΕ με το υπουργείο.
Απο τη μεριά μας τονίζουμε για μια ακόμη φορά οτι το πλαίσιο αυτό είναι αποδοχή της μνημονιακής πολιτικής στην εκπαίδευση, υποταγή σε αυτή. Είναι η φυσική καταλήξη της άποψης που τόσο οι κυβερνητικοί συνδικαλιστές (νυν και πρωην) όσο και του ΠΑΜΕ θέτουν συνεχώς: οτι ο κλάδος των 70000 καθηγητών δεν μπορεί μόνος του να κάνει τίποτα και πρέπει να περιμένει τους εργατοπατέρες της ΑΔΕΔΥ/ΓΣΣΕ να αποφασίσουν ...τι ακριβώς;;;
Ανάγκη να συζητήσει ο κλάδος πράγματι υπάρχει. Είναι για το πώς θα οργανώσει και θα πραγματοποιήσει αγώνες ανατροπής αυτής της πολιτικής και όχι για το φτιασίδωμα της.
Να επανέλθει η συζήτηση στα πραγματικά ερωτήματα: Τι χαρακτηριστικά έχει η επίθεση του αντιπάλου, ποιοι είναι οι αντίπαλοι, τι είναι κίνημα, τι είναι συνελεύσεις, τι είναι πραγματικός αγώνας, πως συγκροτείται και με τι στόχους. Οι απαντήσεις σ' αυτά τα ερωτήματα είναι προϋπόθεση για να μπει τέλος στην ηττοπάθεια και την αδράνεια. Για να αναδειχτούν εκείνα τα αιτήματα που συσπειρώνουν και ενοποιούν τους εκπαιδευτικούς στην κατεύθυνση της ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ-ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΗΣ και ΠΑΛΗΣ, της ΑΝΑΜΕΤΡΗΣΗΣ τους με την αντιλαϊκή πολιτική. Για να οργανώσουμε άμεσα μια μεγάλη απεργιακή μάχη που θα σπάσει το κλίμα παραίτησης το “δε γίνεται τίποτα” και θα θέτει τους όρους, τις βάσεις για τις μικρές και μεγάλες νίκες.

Αγωνιστικές Κινήσεις Εκπαιδευτικών

Δευτέρα, 27 Φεβρουαρίου 2017

Αυτό που μας υπόσχονται δεν μπορεί να είναι το μέλλον, αυτό που μας περιγράφουν δεν είναι κίνημα…


Περού Μια άγνωστη γενοκτονία

Περού
Μια άγνωστη γενοκτονία

Η τριαντατριάχρονη ιθαγενής αγρότισσα Μαρία Μαμέριτα Μεστάνσα Τσάβες ζούσε μαζί με τον άνδρα της, τον Χασίντο Σαλασάρ Χουάρες και τα επτά παιδιά της στο χωριό Άλτο Σορογκόν, της επαρχίας Ενκανιάδα στην περιφέρεια της Καχαμάρκα στην βόρεια περουβιανή Σιέρρα. Φτωχή και αγράμματη, ήταν μια από τις ιδανικές περιπτώσεις γυναικών τις οποίες οι τοπικές κυβερνητικές υπηρεσίες τοποθετούσαν στον κατάλογο ως υποψήφιες για στείρωση. Από το 1996 μπήκε παρά την θέληση της στην λίστα και από εκείνη την ημέρα για δύο χρόνια αντιμετώπιζε αφόρητες πιέσεις στις συχνές απρόσκλητες επισκέψεις στο σπίτι της από τις ομάδες για το Εθελοντικό (!) Πρόγραμμα Χειρουργικής Αντισύλληψης. Ύστερα από εκβιασμούς και απειλές η Μαμερίτα και ο άνδρας της υπέκυψαν και δέχτηκαν να πάνε στο νοσοκομείο της Καχαμάρκα. Στις 27 Μαρτίου 1998 υποβλήθηκε σε επέμβαση στείρωσης με την μέθοδο της απολίνωσης σαλπίγγων. Σε αυτήν την περίπτωση ο χειρουργός κόβει και κλείνει τις σάλπιγγες της γυναίκας έτσι ώστε τα ωάρια να μην μπορούν να κατέβουν και τα σπερματοζωάρια να ανέβουν. Το απόγευμα της ίδιας ημέρας, όταν γύρισε στο σπίτι της μετά την επέμβαση ένιωσε ζαλάδες και έκανε εμετό. Την επόμενη ημέρα επέστρεψε στο νοσοκομείο αλλά οι γιατροί την καθησύχασαν αποδίδοντας τα συμπτώματα στην δόση αναισθησίας και την έστειλαν πίσω στο σπίτι της. Από τότε η κατάσταση της άρχισε να επιδεινώνεται, ο πυρετός δεν έπεφτε, τα άκρα της άρχισαν να παραλύουν αλλά οι γιατροί συνέχισαν να αδιαφορούν στις εκκλήσεις για βοήθεια. Στις 4 Απριλίου η Μαμέριτα πέθανε αβοήθητη αφήνοντας πίσω επτά ορφανά. Την Πασκουάλα, την Μαβίλα, την Αλινδόρ, τον Ναπολέων, τον Αμάνθιο, την Ντέλια και την Αλμανσόρ, ηλικίας από δεκαπέντε χρόνων έως τεσσάρων μηνών.


Η αδικοχαμένη Μαμέριτα Μεστάνσα προστέθηκε στον μακρύ κατάλογο δεκάδων χιλιάδων φτωχών γυναικών της περουβιανής υπαίθρου αλλά και των παραγκουπόλεων στα αστικά κέντρα που υπέστησαν αναγκαστική στείρωση στα πλαίσια ενός προγράμματος που σχεδίασε η κυβέρνηση του εγκληματία και πραξικοπηματία προέδρου Φουχιμόρι. Το πρόγραμμα αναγγέλθηκε το 1995 ως σχέδιο για την δημόσια υγεία με σκοπό την μείωση της ακραίας φτώχειας μέσου του συμβουλευτικού ελέγχου των γεννήσεων. Στην πραγματικότητα ήταν μια μαζική και βίαιη επιχείρηση στείρωσης χιλιάδων γυναικών αλλά και ανδρών κυρίως ιθαγενών Κέτσουα και Αιμάρα. Σύμφωνα με έκθεση μιας επιτροπής που παρήγγειλε το Υπουργείο Υγείας το 2002, στο διάστημα μιας πενταετίας εφαρμογής του προγράμματος 1995-2000, στειρώθηκαν τουλάχιστον τριακόσιες τριάντα χιλιάδες γυναίκες και είκοσι πέντε χιλιάδες άνδρες. Μόνο μια στις δέκα στειρώσεις θεωρείται πως έγινε με την απόλυτη συναίνεση των γυναικών. Ένας απροσδιόριστος αριθμός από αυτές πέθαναν ή έμειναν ανάπηρες εξαιτίας των άθλιων συνθηκών μέσα στις οποίες έγιναν οι επεμβάσεις. Το πρόγραμμα υποστηρίχθηκε και χρηματοδοτήθηκε από το Ταμείο του ΟΗΕ για τον Πληθυσμό και την Αμερικάνικη Βοήθεια (Usaid) και εισέπραξε τα ευμενή σχόλια της Παγκόσμιας Οργάνωσης Υγείας! Οι Αμερικανοί είχαν αναμιχθεί σε προγράμματα οικογενειακού προγραμματισμού στην χώρα από την δεκαετία του Εβδομήντα μοιράζοντας εκατομμύρια δολάρια με στόχο τον έλεγχο της αύξησης του πληθυσμού. Το πιο εκπληκτικό είναι όμως πως το πρόγραμμα του Φουχιμόρι επικροτήθηκε ως προοδευτική πολιτική από αρκετές διεθνείς φεμινιστικές οργανώσεις που πανηγύριζαν τότε για την απόφαση της περουβιάνικης κυβέρνησης να αναμετρηθεί με την συντηρητική καθολική παράδοση στην χώρα!

Το γενοκτονικό, στην πραγματικότητα, πρόγραμμα στειρώσεων του καθεστώτος Φουχιμόρι που θεωρείται το πιο εκτεταμένο από κάθε άλλο στην Λατινική Αμερική είχε σαφή κοινωνική και πολιτική στόχευση. Εκτυλίχθηκε σε μια περίοδο κορύφωσης της κρατικής τρομοκρατίας ύστερα από την νίκη του καθεστώτος ενάντια στην αριστερή επαναστατική οργάνωση ΚΚ Περού - Φωτεινό Μονοπάτι και την εξουδετέρωση της ηγεσίας της. Στόχο είχε τις αγροτικές, ινδιάνικες φτωχές περιοχές, κυρίως στον νότο στις οποίες παραδοσιακά οι αντάρτες είχαν μεγάλη επιρροή. Αξιοποιώντας τον φόβο και με την απειλή να θεωρηθούν τρομοκράτες όσες και όσοι αντιδρούσαν, δεκάδες χιλιάδες γυναίκες υπέστησαν στείρωση αρκετές φορές μάλιστα εν αγνοία τους στα αγροτικά ιατρεία ή σε κινητές ιατρικές μονάδες. Υπάρχει πλήθος καταγγελιών πως οι αγράμματες γυναίκες υπέγραφαν με το δακτυλικό αποτύπωμα τους στη δήλωση οικειοθελούς στείρωσης στα… ισπανικά! Άλλες αναισθητοποιήθηκαν και στειρώθηκαν ενώ είχαν πάει στο ιατρείο με συμπτώματα γρίπης ενώ πάρα πολλές φορές οι - επί το πλείστον - λευκοί γιατροί και νοσοκόμες τις εκβίαζαν με την απειλή του αποκλεισμού από το κρατικό πρόγραμμα διανομής τροφίμων.

Η περίοδος Φουχιμόρι υπήρξε μια από τις πιο σκοτεινές στην σύγχρονη ιστορία της χώρας. Τα διεθνή επίσημα ΜΜΕ και φυσικά όλες οι δυτικές κυβερνήσεις με επικεφαλής την αμερικάνικη υποστήριξαν με κάθε τρόπο και συγκάλυψαν την εγκληματική πολιτική που εφαρμόστηκε σε όλες τις πτυχές της οικονομικής και κοινωνικοπολιτικής ζωής. Γι' αυτούς το ζητούμενο ήταν να τσακιστεί η επαναστατική αριστερά στην χώρα και το Φωτεινό Μονοπάτι που την εκπροσωπούσε. Ακόμα και τώρα, και παρά το γεγονός πως ο Φουχιμόρι είναι στην φυλακή, δεν είναι λίγοι εκείνοι που επιμένουν να εξισώνουν, στην καλύτερη περίπτωση, την πολιτική του καθεστώτος με τον επικό αγώνα των μαοϊκών ανταρτών.

ΔΕΙΤΕ το ντοκιμαντέρ A Woman’s Womb:  www.cultureunplugged.com/documentary/watch-online/play/4623/A-Woman-s-Womb/?pp=share

Πέμπτη, 23 Φεβρουαρίου 2017

Κάθε τέλος χρονιάς ΑΠΟΛΥΟΜΑΣΤΕ!

Κάθε τέλος χρονιάς ΑΠΟΛΥΟΜΑΣΤΕ!
Η αντιλαϊκή πολιτική δεν αντιμετωπίζεται με παραστάσεις διαμαρτυρίας, με παρακάλια, με επερωτήσεις στη Βουλή!
Τα σωματεία να προετοιμάσουν ΔΙΑΔΗΛΩΣΕΙΣ και ΑΠΕΡΓΙΕΣ
Για ΜΟΝΙΜΟΥΣ ΜΑΖΙΚΟΥΣ ΔΙΟΡΙΣΜΟΥΣ
Για ανατροπή της πολιτικής των απολύσεων, της ανεργίας, των ελαστικών εργασιακών σχέσεων και των ταξικών φραγμών
Συναδέλφισσες, συνάδελφοι,
Εμείς οι αναπληρωτές αποτελούμε το πιο χτυπημένο κομμάτι του κλάδου. Με μόνιμο άγχος καθώς δεν ξέρουμε αν, πού και πότε θα δουλέψουμε, με μειωμένα δικαιώματα, σε καθεστώς μόνιμης ομηρίας βλέπουμε σαν άπιαστο όνειρο τη μόνιμη δουλειά. Για άλλη μια χρονιά εργαζόμαστε με δεδομένη την απόλυσή μας στις 30 Ιουνίου. Παρά τις υποσχέσεις (9000 διορισμοί πρόπερσι, 20000 διορισμοί για την επόμενη διετία κτλ) η πραγματικότητα επιβεβαιώνει ότι, όσο και να κάτσουμε στα... αυγά μας και να κάνουμε την δουλειά μας με συνέπεια, δεν θα δούμε άσπρη μέρα βαδίζοντας αυτόν τον δρόμο.
Από την άλλη, οι εύκολες και γρήγορες λύσεις που μας προτείνονται δεξιά και αριστερά (βουλευτικές εκλογές, εκλογές για ανάδειξη αιρετών στα υπηρεσιακά συμβούλια, δικαστικές προσφυγές, προτάσεις νόμων στη Βουλή, εικονικά κινήματα για τα κανάλια...) δοκιμάστηκαν και απέτυχαν.
Συναδέλφισσες, συνάδελφοι,
Ετοιμάζονται για μια ακόμα φορά να μας πετάξουν στα σκουπίδια. Στόχος της κυβέρνησης, σε εφαρμογή των κατευθύνσεων ΟΟΣΑ – ΕΕ, είναι να παγιώσει και να οξύνει την πολιτική της αδιοριστίας. Σκοπεύουν να μειώσουν δραματικά ακόμα και αυτές τις προσωρινές προσλήψεις αναπληρωτών και τα κενά να τα καλύψουν στύβοντας απόλυτα τους μόνιμους συναδέλφους μέσω της συγχώνευσης ειδικοτήτων, της ευελιξίας στις αναθέσεις, της τοποθέτησης σε πολλαπλά σχολεία και (πιθανά) της αύξησης του ωραρίου.
Οι συνδικαλιστικές ηγεσίες μας δουλεύουν κανονικά. Οργανώνουν σκόρπιες και χωρίς καμία κλιμάκωση κινητοποιήσεις για να μας χρησιμοποιήσουν σαν κουκιά σε συνδικαλιστικές, κρατικές ή βουλευτικές εκλογές. Παίζουν στις πλάτες μας τη δικιά τους αναπαραγωγή.
Συνάδελφοι,
έχουμε δικαίωμα σε σταθερή εργασία και μονιμότητα, σε ανθρώπινες συνθήκες εργασίας και ανθρώπινο μισθό! Και όπως κάθε δικαίωμα, έτσι και αυτό θα κερδηθεί με τον δύσκολο τρόπο: με την σύγκρουση με αυτούς που μας κλέβουν αυτό το δικαίωμα.
  • Με την συσπείρωση καταρχήν όλων των αναπληρωτών ενάντια στις συντεχνιακές λογικές, που θέλουν να μας βάλουν να προτείνουμε ποιοι συνάδελφοί μας θα μείνουν αδιόριστοι (γιατί αυτό σημαίνει να μπούμε στον διάλογο για πρόταση διορισμού).
  • Με την συνειδητοποίηση ότι η επίθεση ενάντια στους μόνιμους συναδέλφους (ωράριο, σύνταξη, αύξηση συνολικά του φόρτου εργασίας) θα συμπιέσει τα δικά μας εργασιακά δικαιώματα ακόμη πιο κάτω και άρα “βράζουμε στο ίδιο καζάνι” με αυτούς.
  • Με την υπεράσπιση του δικαιώματος της νεολαίας για δωρεάν εκπαίδευση.
  • Με κοινούς αγώνες όλων των εκπαιδευτικών μόνιμων και αναπληρωτών.
  • Με παρατεταμένους αγώνες και οργανωμένες και μαζικές απεργίες.

Να μιλήσουμε ξεκάθαρα: απαιτούμε μόνιμους και μαζικούς διορισμούς! ΟΧΙ στις απολύσεις! Χωρίς μα-μου-σου-του και αστερίσκους! Και αυτό μπορεί να γίνει μόνο με ΑΓΩΝΑ! Και ο ΑΓΩΝΑΣ είναι οι ΑΠΕΡΓΙΕΣ και οι ΔΙΑΔΗΛΩΣΕΙΣ!

Αναπληρωτές εκπαιδευτικοί που συμμετέχουμε στις
agkinekp.blogspot.gr
Φλεβάρης '17


Ολοκληρωτική χρεοκοπία της αστικής – ρεφορμιστικής γραμμής στο συνδικαλιστικό κίνημα των εκπαιδευτικών

Ούτε δείγμα απεργίας αλλά «εποικοδομητικά» πρακτικά συλλόγων διδασκόντων, επερωτήσεις στη Βουλή, υπομνήματα στους «αρμόδιους φορείς»…
Ολοκληρωτική χρεοκοπία της αστικής – ρεφορμιστικής γραμμής στο συνδικαλιστικό κίνημα των εκπαιδευτικών
Στο χώρο της εκπαίδευσης η κυβέρνηση ετοιμάζει μια καθολική επίθεση σε μαθητές μέσω του «νέου λυκείου» και σε εκπαιδευτικούς μέσω της αξιολόγησης. Στο μεταξύ, έχει επιδοθεί σε καταιγίδα αντιλαϊκών μέτρων «χαμηλής έντασης» με σαλαμωτό τρόπο: Τις αλλαγές του ωραρίου στο δημοτικό και τη βροχή διατάξεων για αναθέσεις και για άλλα ζητήματα (στα τέλη της προηγούμενης σχολικής χρονιάς) τις ακολούθησαν οι πρόσφατες εγκύκλιοι για τη «μαθητεία», για το χαρακτηρισμό φοίτησης στη μέση της χρονιάς στα ΕΠΑΛ, για τη «θεματική βδομάδα» και για τις «δημιουργικές εργασίες».
Ουσιαστικά, το Υπουργείο Παιδείας συνεχίζει να πλέκει τον ιστό της πολύμορφης επίθεσης απέναντι σε μαθητές και εκπαιδευτικούς, να επιταχύνει το ρυθμό εφαρμογής της αντιλαϊκής πολιτικής στην εκπαίδευση, στις κατευθύνσεις της ΕΕ και του ΟΟΣΑ.
Βασικοί στόχοι των παραπάνω κυβερνητικών μέτρων είναι:
  • Το άνοιγμα του δρόμου (εφαρμόζοντας τις κατευθύνσεις ΕΕ-ΟΟΣΑ) στις λεγόμενες «καλές πρακτικές» που συνδέονται άμεσα με την «αυτοαξιολόγηση» της σχολικής μονάδας,
  • η κλιμάκωση της επίθεσης στα εργασιακά δικαιώματα των εκπαιδευτικών,
  • η «αξιολογική περικύκλωση» του κλάδου,
  • η εμπέδωση και αποδοχή της αδιοριστίας αλλά και του «υποκατώτατου μισθού» (μέσω της μαθητείας) και
  • η μετάθεση των ευθυνών σε εκπαιδευτικούς και μαθητές και η όξυνση της ταξικότητας της εκπαίδευσης.
  • η"εξατομικευμένη" εκπαίδευση που θα δικαιολογεί τις "μειωμένες προσδοκίες" και την "αποτυχία-ανικανότητα" για τους μαθητές των λαϊκών στρωμάτων και θα εμφανίζει σαν «φυσιολογική» μια εκπαίδευση των ταξικών φραγμών και της ταξικής επιλογής.
Τα παραπάνω μέτρα έχουν δημιουργήσει από αμηχανία έως εκνευρισμό στους εκπαιδευτικούς. Η σύγχυση όμως που προκαλούν οι συνδικαλιστικές ηγεσίες είναι τέτοια που η απόπειρα γύρου συνελεύσεων που έγινε τις προηγούμενες μέρες χαρακτηρίστηκε από παταγώδη αποτυχία. Ας πάρουμε όμως ένα πολύ αποκαλυπτικό δείγμα των «αντιδράσεων» της αστικής και ρεφορμιστικής ηγεσίας του κλάδου:
Η ΟΛΜΕ (υπό την καθοδήγηση των ΣΥΝΕΚ) χειροκροτεί με σεμνότητα:
«Δεν μπορεί να αμφιβάλλει κανείς ότι η ανάπτυξη ουσιαστικών προγραμμάτων υγείας- πρόληψης στο δημόσιο σχολείο είναι μια μεγάλη αναγκαιότητα. Η θεματολογία που επιλέχθηκε επίσης, είναι πολύ κοντά στις ανησυχίες και τις ανάγκες της εφηβικής και προεφηβικής ηλικίας…
Προγράμματα όμως που αφορούν ζητήματα όπως οι εξαρτήσεις και οι διαφυλικές σχέσεις  είναι επιβεβλημένο να αναπτύσσονται αφού προηγηθεί  επιμόρφωση των εκπαιδευτικών, θεσμική σύνδεση του σχολείου με φορείς υγείας και πρόληψης και στελέχωσή του με ειδικό επιστημονικό προσωπικό.» (απόφαση ΟΛΜΕ για τη θεματική βδομάδα).
«Η προχειρότητα όμως με την οποία φαίνεται να σχεδιάστηκε η εφαρμογή τους από το Υπουργείο, η γραφειοκρατική διαδικασία και οι ασάφειες με τις οποίες ζητείται να υλοποιηθούν,  η χρονική συγκυρία (μέση του σχολικού έτους) που επιλέχτηκε, όπως και το ότι δεν έχει προηγηθεί κανενός είδους επιμόρφωση των εκπαιδευτικών… οδηγούν στη βεβαιότητα ότι οι δημιουργικές αυτές εργασίες με τον τρόπο που επιχειρείται να επιβληθούν… θα διαταράξουν την ομαλή λειτουργία των Λυκείων» (απόφαση για τις δημιουργικές εργασίες).
«Είναι θετικό το γεγονός – με βάση πάντοτε τις θέσεις που είχε η ΟΛΜΕ – ότι υλοποιείται στο έτος αυτό η σύνδεση των αποφοίτων ΕΠΑΛ με την εργασία, η περαιτέρω ειδίκευσή τους,  η άσκηση εποπτείας από τους εκπαιδευτικούς των ΕΠΑΛ στη μαθητεία, ο καθορισμός από το ΥΠΠΕΘ του περιεχομένου σπουδών και κατευθύνσεων κατάρτισης στο χώρο εργασίας, η συμμετοχή των εκπαιδευτικών ΕΠΑΛ στην πραγματοποίηση του προγράμματος και η αξιοποίηση του εξοπλισμού και των εργαστηρίων ΕΠΑΛ και ΕΚ, η εξασφάλιση αμοιβής, ασφαλιστικών δικαιωμάτων και δικαιωμάτων υγείας στον μαθητευόμενο, η συμμετοχή του εκπαιδευτικού στα ΚΠΑ (κέντρα προώθησης απασχόλησης)…
Όμως παράλληλα παραμένουν ορισμένα ιδιαίτερα κρίσιμα και ανησυχητικά στοιχεία αφ ενός για την επιτυχή έκβαση του όλου εγχειρήματος και αφ ετέρου να εξασφαλισθεί η μη διολίσθηση της μαθητείας  σε στενή κατάρτιση, σε σχολείο της αγοράς και σε χρησιμοποίηση των μαθητευομένων ως φτηνής και ευέλικτης εργασιακής δύναμης για την αντικατάσταση εργαζομένων και θέσεων εργασίας. Τονίζουμε την ανάγκη οι συνάδελφοι και οι σύλλογοι των ΕΠΑΛ να εντείνουν τις προσπάθειες και την επαγρύπνησή τους ώστε να αποκλειστούν αρνητικές πλευρές και πιθανές παρεκκλίσεις (απόφαση ΟΛΜΕ για τη μαθητεία στα ΕΠΑΛ)
Η ΟΛΜΕ, λοιπόν, αυτοπροσδιορίζεται πολιτικοσυνδικαλιστικά ως επιτροπή εποικοδομητικής κριτικής και αποδοχής της αντιδραστικής κυβερνητικής πολιτικής. Όλα τα βλέπει καλά αλλά με… κινδύνους παρεκκλίσεων. Θέλει να είναι ο «επιστάτης» που θα αποτρέπει τις «ακρότητες» στη μαθητεία που επιβάλλει η καπιταλιστική βαρβαρότητα.
Αν όμως, έχουμε από τη μία την ανοιχτή αποδοχή των κυβερνητικών μέτρων (αυτό που λέγεται κυβερνητικός συνδικαλισμός) παρούσα είναι και η γραμμή, η οποία μπορεί να μην αποτελεί ανοιχτή στήριξη, αλλά παράγει σύγχυση και αυταπάτες.
Σε κάποιες ΕΛΜΕ, οι εκεί Παρεμβάσεις κάλεσαν τους Συλλόγους Διδασκόντων να υπογράψουν πρακτικά απειθαρχίας. Σε σχέση με το ζήτημα αυτό, έχουμε να επισημάνουμε δύο σημεία:
Το πρώτο είναι ότι η συνεχής μετακύλιση των συνδικαλιστικών και εργασιακών ζητημάτων του κλάδου από τις συλλογικές συνδικαλιστικές διαδικασίες (γενικές συνελεύσεις των σωματείων) στα κρατικά διοικητικά όργανα (στους Συλλόγους Διδασκόντων) από τη μία αναπαράγει και ενισχύει τη σύγχυση γύρω από τη φύση των οργάνων αυτών αλλά και του κράτους συνολικά και από την άλλη ανατροφοδοτεί τη διαλυτική κατάσταση στο συνδικαλιστικό κίνημα. Όπως είναι γνωστό δεν αποκλείουμε την περίπτωση το κίνημα να χρησιμοποιήσει κατ’ εξαίρεση και ως δευτερεύουσα πλευρά και τέτοιες ενέργειες, αλλά μένουμε σταθεροί ότι βασική, κρίσιμη και πρωτεύουσα πλευρά δεν μπορεί παρά να είναι ο συλλογικός αγώνας, ΕΞΩ από τα θεσμικά κρατικά όργανα, με συνελεύσεις, απεργίες και διαδηλώσεις και στόχο την ΑΝΑΤΡΟΠΗ των αντιλαϊκών μέτρων. Χωρίς αυτή την πρωτεύουσα πλευρά, δεν μπορούν να υπάρχουν οι άλλες…
Το δεύτερο σημείο που θέλουμε να επισημάνουμε σχετίζεται με τη φύση των πρακτικών που καλούνται οι Σύλλογοι Διδασκόντων να υπογράψουν. Θαυμάστε, λοιπόν, μαργαριτάρια «απείθαρχης»… υποταγής:
«Πιστεύουμε ότι παρόμοιες δραστηριότητες οφείλουν να προγραμματίζονται από την έναρξη της σχολικής περιόδου ώστε εκπαιδευτικοί και μαθητές να σχεδιάζουν και να οργανώνουν ουσιαστικά… μας προβληματίζει το γεγονός ότι η υποχρεωτικότητα και η ανάθεση των θεμάτων περιορίζει την παιδαγωγική αυτονομία των σχολείων, των εκπαιδευτικών και των μαθητών…
Ως εκπαιδευτικοί παρά την έλλειψη ουσιαστικής επιμόρφωσης και στήριξης του διδακτικού μας έργου, παρά την έλλειψη διοικητικής και οικονομικής βοήθειας από το Υπουργείο, γνωρίζουμε την αξία τέτοιων δράσεων στη διδακτική διαδικασία…
Ζητάμε από την διεύθυνση εκπαίδευσης καθώς και από το υπουργείο να ακούσει τους προβληματισμούς μας και τις αντιρρήσεις μας ως προς το παραπάνω νομοθέτημα, που κρίνουμε ότι δεν μπορεί να υλοποιηθεί…»
Και αν οι παραπάνω φιοριτούρες έχουν το άλλοθι των στενών ορίων που θέτει η διοικητική φύση του Συλλόγου Διδασκόντων (γεγονός, πάντως, που καθόλου δεν αναιρεί το λαθεμένο του πράγματος) ακόμα πιο προβληματικό είναι ότι αντίστοιχα «επιχειρήματα» καταγράφηκαν και σε αποφάσεις ΕΛΜΕ.
Αξίζει, όμως, δυο παραπάνω λόγια η περίπτωση του ΠΑΜΕ.Η στάση του ΠΑΜΕ Εκπαιδευτικών την τελευταία περίοδο μια γνωστή φράση φέρνει στο μυαλό: Οι μάσκες έπεσαν! Είναι αλήθεια ότι από την αντιαπεργιακή υστερία του Μάη και του Σεπτέμβρη του ’13 έχει να επιδείξει το ΠΑΜΕ τόσο ανοιχτά αντικινηματική και δεξιά πολιτική γραμμή. Ας τα πάρουμε, όμως, με τη σειρά.
Για τη θεματική βδομάδα, το ΠΑΜΕ πρότεινε στα σωματεία ένα κείμενο – περιβόλι, στο οποίο η αμηχανία έφτανε σε τέτοιο βαθμό που υπαινισσόταν ότι το Υπουργείο επιβάλλει τη θεματική βδομάδα για να προωθήσει το διαχωρισμό μαλακών – σκληρών ναρκωτικών και να προωθήσει τη ναρκωκουλτούρα! Εκεί υποστηρίζεται ταυτόχρονα ότι «Η αντιπαράθεση με τις στοχεύσεις του Υπουργείου αφορά πρώτα και κύρια το περιεχόμενο των δραστηριοτήτων και όχι απλά το αν θα γίνουν η όχι κάποιες δραστηριότητες με τη μια ή άλλη μορφή...». Για όποιον δεν κατάλαβε τη σιβυλλική φράση, και ενώ οι εκπαιδευτικοί είναι έξαλλοι με την κοροϊδία του Υπουργείου αλλά και με όλη την αξιολογική προετοιμασία (αναλυτική καταγραφή στόχων, μεθόδων, δράσεων, εμπλοκή σχολικών συμβούλων) έρχεται ο Ριζοσπάστης της 29ης Γενάρη και ενημερώνει ότι η Ομοσπονδία Γυναικών Ελλάδας διεκδικεί να συμπεριληφθεί στους φορείς που θα συνεισφέρουν στη θεματική βδομάδα στα γυμνάσια! Με μπόλικη υπευθυνότητα, η ΟΓΕ και ο Ριζοσπάστης διαβεβαιώνουν ότι «οι Σύλλογοι και οι Ομάδες της ΟΓΕ διαθέτουν ήδη πλούσια πείρα από τη διοργάνωση σχετικών εκδηλώσεων σε σχολικές τάξεις». Ώστε αυτό ήταν λοιπόν! Όλη η φασαρία για το πάπλωμα – όλη η γκρίνια για να διεκδικηθεί από τις δυνάμεις του ΚΚΕ θεσμικός ρόλος στις αντιδραστικές μεθοδεύσεις της κυβέρνησης και του συστήματος. Πόσο διαφέρει η παραπάνω τοποθέτηση από τις τοποθετήσεις των δυνάμεων του ΣΥΡΙΖΑ ότι «η αντιπαράθεση στην αξιολόγηση αφορά τη μέθοδο και τα κριτήρια» λες και όλα αυτά που συνθέτουν την κυρίαρχη πολιτική έχουν διαφορετικές στοχεύσεις από αυτές που περιγράψαμε στην αρχή του σημειώματός μας;
Για τη μαθητεία στα ΕΠΑΛ, το ΠΑΜΕ εκπαιδευτικών αφού κάνει κάποιες -ας πούμε- σωστές επισημάνσεις (έστω και με λαθεμένα υπερτονισμένη ουσιαστικά την πλευρά αποδοχής ότι έρχεται κάποιου τύπου καπιταλιστική ανάπτυξη), προχωράει σε… κυβερνητικό πρόγραμμα για το πώς θα πρέπει να είναι η… σωστή μαθητεία, όπου ασφαλώς δε λείπουν τα μαργαριτάρια: «(η πρακτική άσκηση)… να αποτελεί διαδικασία βαθύτερης γνώσης της ειδικότητας και όχι να αξιοποιούνται οι πρακτικάριοι από τους εργοδότες σαν φθηνά εργατικά χέρια…» (δηλαδή, για τους μαθητευόμενους «μας» να ισχύει ο… σοσιαλισμός και όχι ο καπιταλισμός!) και «Το κομμάτι του ελέγχου και της εποπτείας είναι ευθύνη της κυβέρνησης και των αρμόδιων Υπουργείων αλλά και των αντίστοιχων εποπτικών μηχανισμών» (που είναι, ως αρμόδιοι, οπωσδήποτε… υπέρ του εργαζόμενου μαθητευόμενου). Α, μάλιστα! Διά νόμου (μιας κυβέρνησης φανταζόμαστε, γιατί οι κυβερνήσεις ψηφίζουν νόμους) θα διασφαλιστεί ότι η πρακτική άσκηση θα αποτελεί διαδικασία βαθύτερης γνώσης και αν κάτι πάει στραβά, θα επιληφθούν οι εποπτικοί μηχανισμοί του αστικού κράτους να το φέρουν στα ίσια!Πλήρης τρικυμία σε ρεφορμιστικά κεφάλια
Μετά από όλα αυτά –και ενώ η εφαρμογή είναι προαιρετική για τους εκπαιδευτικούς των ΕΠΑΛ- το ΠΑΜΕ δεν τους καλεί καν να μη γίνουν συνένοχοι στην έμμεση θέσπιση του υποκατώτατου μισθού και να μην δηλώσουν ενδιαφέρον για δημιουργία τμημάτων μαθητείας. Αλλά παρόλο που κρίνει αναντίστοιχα ανεβασμένη μια τέτοια πρόσκληση, διακηρύσσει στο τέλος της ανακοίνωσής του την αναγκαιότητα ο αγώνας «να στοχεύσει το πραγματικό αντίπαλο που είναι το κεφάλαιο και η εξουσία τους». Ένα «όχι» δεν μπορεί να πει το ΠΑΜΕ, αλλά στοχεύει στο κεφάλαιο και την εξουσία του…
Ετσι, λοιπόν, σε τέτοια αποθέωση υπευθυνότητας και κοινοβουλευτισμού, δεν μας έκανε καμία εντύπωση ότι στις συνελεύσεις το ΠΑΜΕ θεώρησε ότι οι 70.000 εκπαιδευτικοί της δευτεροβάθμιας δεν είναι αρκετοί για να παλευτεί μια 24ωρη απεργία του κλάδου και μόνη πρότασή του ήταν η συμμετοχή των εκπαιδευτικών στα συλλαλητήρια του ΠΑΜΕ και σε ενδεχόμενη γενική απεργία (λες και χρειάζεται απόφαση για αυτό). Ούτε και ότι σε κινητοποίηση επιτροπής Αναπληρωτών Ειδικοτήτων, μοιραζόταν από μέλη του ΚΚΕ στους αναπληρωτές η επερώτηση του κόμματός τους στη Βουλή!
Συμπερασματικά, θα επισημάνουμε κάποια βασικά στοιχεία της άποψής μας και της εκτίμησής μας για την περίοδο:
  1. Η συνολική αντιδραστικοποίηση του πολιτικού σκηνικού αποκαλύπτει όχι μόνο το ρόλο των κυβερνητικών συνδικαλιστών αλλά και του ρεφορμισμού, ο οποίος πλέει σε πελάγη κοινοβουλευτισμού και τρέχει να καλύψει το κενό που αφήνει το ξεγύμνωμα του ΣΥΡΙΖΑ.
  2. Το συνδικαλιστικό κίνημα δεν ταλαιπωρείται μόνο από τον κυβερνητικό συνδικαλισμό αλλά και από όλο το ρεφορμιστικό φάσμα ταξικής συνεργασίας, υπεύθυνης προτασεολογίας στο σύστημα, επερωτήσεων στη Βουλή και του συνακόλουθου με όλα αυτά εικονικού κινήματος.
  3. Ο εκφυλισμός και η διάλυση που έχουν επιβάλει οι αστικές και ρεφορμιστικές δυνάμεις είναι καταθλιπτικός και έχει απομακρύνει οποιαδήποτε συζήτηση για τα πραγματικά ζητήματα.
  4. Αν, όμως, εμείς δε διαθέτουμε το σύνολο των απαντήσεων (που δεν το διαθέτουμε), είμαστε σίγουροι ότι αυτό που ζούμε δεν είναι κίνημα. Είμαστε σίγουροι ότι να καλούμε τον αντίπαλο να σεβαστεί το δίκιο, να γίνονται συνελεύσεις νεκρές χωρίς πολιτική συζήτηση και χωρίς να αποφασίζουν αγώνες, να περιφέρονται σφραγίδες σωματείων σε αποφάσεις που οι εργαζόμενοι δεν ξέρουντίποτα για αυτές, να μπερδεύεται το σωματείο με το αστικό κράτος, να βάζουν τον κόσμο να χειροκροτεί τους σωτήρες που κάνουν επερωτήσεις στη Βουλή και καταθέτουν προτάσεις νόμου, να κατατίθενται προτάσεις για την εύρυθμη λειτουργία του αστικού κράτους, ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΚΑΜΙΑ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΚΙΝΗΜΑ. Ανεξάρτητα με τις ταμπέλες είναι κηρύγματα υποταγής και εργαλεία διάλυσης συνειδήσεων.
  5. Οσο κι αν είναι δύσκολο, οι αγωνιστικές δυνάμεις που δρουν στον κλάδο έχουν την υποχρέωση να προσπαθήσουν εξαντλητικά να επαναφέρουν τη συζήτηση στα πραγματικά ερωτήματα: τι χαρακτηριστικά έχει η επίθεση του αντιπάλου, ποιοι είναι οι αντίπαλοι, τι είναι κίνημα, τι είναι συνελεύσεις, τι είναι πραγματικός αγώνας, πως συγκροτείται και με τι στόχους. Και να προσπαθήσουν σε αυτό το δυσμενές πεδίο να δώσουν μαζί με τους εκπαιδευτικούς τις δικές τους απαντήσεις.
  6. Όσο μας αφορά, θεωρούμε ότι το πλαίσιο εποικοδομητικής παρέμβασης στην αντιδραστική πολιτική του συστήματος και της κυβέρνησης δεν είναι πλαίσιο αγώνα, αλλά υποταγής και αποδοχής της. Οι στόχοι του κινήματος πρέπει να είναι:
  • Ανατροπή της αντιλαϊκής πολιτικής στην κοινωνία και την εκπαίδευση – ανατροπή όλων των μέτρων εφαρμογής της αντιδραστικής εργαλειοθήκης ΟΟΣΑ – ΕΕ.
  • Μαζικοί μόνιμοι διορισμοί – όχι στο πέταγμα των αναπληρωτών στον καιάδα της ανεργίας.
  • Ανατροπή του θεσμικού πλαισίου για τη μαθητεία – πλήρη εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα σε όλους – όχι στις έμμεσες θεσπίσεις υποκατώτατου μισθού.
  • Ανατροπή του θεσμικού πλαισίου για τις «δημιουργικές εργασίες» και τη «θεματική εβδομάδα».
  • Καμία συγχώνευση τμήματος και σχολείου – κανένα κλείσιμο τομέας και ειδικότητας – ανατροπή της εγκυκλίου για χαρακτηρισμό φοίτησης στη μέση της χρονιάς.
  • Όχι στην προετοιμασία του εδάφους για αξιολόγηση – αυτοαξιολόγηση και στη διάσπαση του κλάδου.
  • Δουλειά μόνιμη και σταθερή με πλήρη δικαιώματα για όλους.
Παράλληλα με την προώθηση της παραπάνω κατεύθυνσης, η αντιπαράθεση στην παραλυτική λογική «πάει πια η εποχή των αγώνων» και του «τι μπορούμε να κάνουμε οι καημένοι 70.000… μόνοι μας» πρέπει να είναι αποφασιστική. Το καθήκον για την προετοιμασία και οργάνωση απεργιακού αγώνα είναι κρίσιμο και διαχωρίζει τις δυνάμεις του αγώνα από τις δυνάμεις της υποταγής.

Η επίθεση είναι παρούσα στην ημερήσια διάταξη. Σύντομα θα πάρει και χαρακτηριστικά ποιοτικής κλιμάκωσης. Οι αστικές και ρεφορμιστικές ηγεσίες που ελέγχουν όχι μόνο τα συνδικάτα των εκπαιδευτικών αλλά και των υπόλοιπων εργαζομένων ούτε θέλουν ούτε μπορούν να παίξουν ρόλο οργάνωσης των αγώνων. Είναι τέτοια η κρίση τους που όλο και λιγότερα πράγματα μπορούν να παζαρέψουν για τον εαυτό τους με τα κέντρα εξουσίας του συστήματος. Το ζήτημα είναι ότι τις δικές τους αμαρτίες, τις συνέπειες των δικών τους έργων τις πληρώνουν όλοι εργαζόμενοι.

Κυριακή, 12 Φεβρουαρίου 2017

Πρόταση προς τις Γενικές Συνελεύσεις των ΕΛΜΕ

Πρόταση προς τις Γενικές Συνελεύσεις των ΕΛΜΕ
Σε όλα τα επίπεδα το σκηνικό γνωρίζει μια πρωτοφανή αντιδραστικοποίηση. Το σύστημα της εκμετάλλευσης και των πολέμων, πάνω στη δίνη της ολόπλευρης κρίσης του, πατάει πάνω στην καταστροφή για να συνεχίσει να επιβιώνει. Οι μεγάλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις είναι όλες εναντίον όλων. Στον καυγά των ελεφάντων θυσιάζονται και ισοπεδώνονται χώρες, άνθρωποι, δικαιώματα, υποδομές.
Τα μπλοκ εξουσίας διαγκωνίζονται για το ποιο είναι πιο αντιδραστικό: Κλίντον και Τραμπ, Φιγιόν και Λεπέν,Σουλτς και Μέρκελ. Στο έδαφος αυτό εμφανίζονται ξανά τα ζόμπι της ιστορίας, το πιο μαύρο εργαλείο του συστήματος, ο φασισμός, ο ρατσισμός και ο εθνικισμός.
Στη χώρα μας νέα επί νέων μέτρων. Νέα επί νέων μνημονίων. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ συνεχίζει να πλέκει το πουλόβερ της αντιλαϊκής επίθεσης και της πλήρους παραρτηματοποίησης της χώρας από ΗΠΑ και ΕΕ, έργο που έκαναν για χρόνια οι ΝΔ-ΠΑΣΟΚ και περιμένουν να συνεχίσουν: Συντριβή των δικαιωμάτων στη δουλειά, στη σύνταξη, στην περίθαλψη, στο μισθό, στα δημοκρατικά δικαιώματα και ελευθερίες. Η πρόσφατη ωμή δικαστική παρέμβαση στο ΕΚΑ δείχνει ότι σε σχέση με το συνδικαλιστικό κίνημα τα πράγματα βαδίζουν στην κατεύθυνση του ολοκληρωτικού ελέγχου – υποταγής του.
Στην εκπαίδευση, η κυβέρνηση –ενώ ετοιμάζει μια πιο καθολική επίθεση σε μαθητές μέσω του «νέου λυκείου» και σε εκπαιδευτικούς μέσω της αξιολόγησης- έχει επιδοθεί σε καταιγίδα αντιλαϊκών μέτρων «χαμηλής έντασης» με σαλαμωτό τρόπο: Τις αλλαγές του ωραρίου στο δημοτικό και τη βροχή διατάξεων για αναθέσεις κλπ τις ακολούθησαν οι πρόσφατες εγκύκλιοι για τη «μαθητεία», για το χαρακτηρισμό φοίτησης, για τη «θεματική βδομάδα» και για τις «δημιουργικές εργασίες». Το νήμα που συνδέει όλα αυτά είναι:
  • Το άνοιγμα από την κυβέρνηση του δρόμου (εφαρμόζοντας τις κατευθύνσεις ΕΕ-ΟΟΣΑ) στις λεγόμενες «καλές πρακτικές» που συνδέονται άμεσα με την «αυτοαξιολόγηση» της σχολικής μονάδας,
  • η κλιμάκωση της επίθεσης στα εργασιακά δικαιώματα των εκπαιδευτικών,
  • η «αξιολογική περικύκλωση» του κλάδου,
  • η εμπέδωση και αποδοχή της αδιοριστίας αλλά και του «υποκατώτατου μισθού» (μέσω της μαθητείας) και
  • η μετάθεση των ευθυνών σε εκπαιδευτικούς και μαθητές και η όξυνση της ταξικότητας της εκπαίδευσης.
Ειδικά σε κάποια ζητήματα (π.χ. στη μαθητεία) η κυβέρνηση βάζει τους εκπαιδευτικούς να βρωμίζουν τα χέρια τους, καθώς τους τοποθετεί επόπτες. Ο εναλλακτισμός και η επίκληση προοδευτικότητας που χρησιμοποιεί η κυβέρνηση για τα παραπάνω μέτρα δεν είναι παρά η προβιά που φοράει ο λύκος. Δεν υπάρχει ψήγμα προοδευτικότητας στα μέτρα αυτά ούτε και η παραμικρή δυνατότητα να χρησιμοποιηθούν από το κίνημα.
Με την έννοια αυτή, οι γκρίνιες για τα μέτρα που «αιφνιδίασαν, ήρθαν στη μέση της χρονιάς, δε συνοδεύτηκαν από επιμόρφωση και ήταν πρόχειρα» όχι μόνο λειτουργούν αποπροσανατολιστικά αλλά παίζουν το παιχνίδι της κυβέρνησης. Το ίδιο κάνουν και οι «διεκδικήσεις» για μια «άλλη θεματική εβδομάδα» που απλώς θα την κάνουν άλλοι φορείς, οι οποίοι το μόνο που κάνουν είναι να διεκδικούν… υπεύθυνα το ρόλο συμβουλάτορα του υπουργείου και του συστήματος.
Απέναντι σε αυτήν την κατάσταση, η γκρίνια αλλά και οι αυταπάτες φτιασιδώματος αυτής της αντιλαϊκής πολιτικής λειτουργούν παραλυτικά. Μόνη λύση είναι να μπει τέλος στην ηττοπάθεια και την αδράνεια. Δε φτάνει η απειθαρχία και η γραμμή «τα μέτρα να μείνουν στα χαρτιά» γιατί απλώς δε θα μείνουν. Πρέπει να ανατραπούν!
Οι συνελεύσεις πρέπει να αποφασίσουν την οργάνωση αγώνων με στόχο την ανατροπή των αντιδραστικών κυβερνητικών μέτρων . Μόνο τότε θα έχει πραγματικό νόημα η συνδικαλιστική κάλυψη που παρέχει η ΟΛΜΕ σε συναδέλφους και σε συλλόγους διδασκόντων που δε θα υλοποιήσουν τις εγκυκλίους. Πρέπει άμεσα να γίνουν τα πρώτα βήματα ενάντια στη διάλυση και την αποσυγκρότηση του κινήματος. Και αυτά δεν μπορούν να γίνουν παρά με συνελεύσεις, διαδηλώσεις, απεργίες. Παλεύουμε για:


  • Ανατροπή της αντιλαϊκής πολιτικής στην κοινωνία και την εκπαίδευση – ανατροπή όλων των μέτρων εφαρμογής της αντιδραστικής εργαλειοθήκης ΟΟΣΑ – ΕΕ.
  • Μαζικούς μόνιμους διορισμούς – όχι στο πέταγμα των αναπληρωτών στον καιάδα της ανεργίας.
  • Ανατροπή του θεσμικού πλαισίου για τη μαθητεία – πλήρη εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα σε όλους – όχι στις έμμεσες θεσπίσεις υποκατώτατου μισθού.
  • Ανατροπή του θεσμικού πλαισίου για τις «δημιουργικές εργασίες» και τη «θεματική εβδομάδα».
  • Καμία συγχώνευση τμήματος και σχολείου – κανένα κλείσιμο τομέας και ειδικότητας – ανατροπή της εγκυκλίου για χαρακτηρισμό φοίτησης στη μέση της χρονιάς.
  • Όχι στην προετοιμασία του εδάφους για αξιολόγηση – αυτοαξιολόγηση και στη διάσπαση του κλάδου.
  • Δουλειά μόνιμη και σταθερή με πλήρη δικαιώματα για όλους.
Αμεσα, μέσα στο Φλεβάρη αποφασίζουμε 24ωρη απεργία, ως αρχή για τη συγκρότηση του κινήματος των εκπαιδευτικών σε αντίσταση με την αντιλαϊκή επίθεση και με νέο γύρο Γενικών Συνελεύσεων αποφασίζουμε τα επόμενα αγωνιστικά βήματα.
Αγωνιστικές Κινήσεις Εκπαιδευτικών
agkinekp.blogspot.gr



Φεβρουάριος '17

Να αποσυρθούν άμεσα οι αντιλαϊκές ρυθμίσεις στην εκπαίδευση! Όχι στο σχολείο των λίγων κι εκλεκτών!

Να αποσυρθούν άμεσα οι αντιλαϊκές ρυθμίσεις στην εκπαίδευση!
Όχι στο σχολείο των λίγων κι εκλεκτών!
Μαζικοί διορισμοί μόνιμων εκπαιδευτικών.
Όχι στη Μαθητεία- σκλαβοπάζαρο!

Ακαταπόνητο το Υπουργείο Παιδείας συνεχίζει την πολύμορφη επίθεση απέναντι σε μαθητές κι εκπαιδευτικούς, επιταχύνει το ρυθμό εφαρμογής της αντιλαϊκής πολιτικής στην εκπαίδευση, συμμορφούμενο πλήρως στις κατευθύνσεις της ΕΕ, του ΟΟΣΑ και του ΔΝΤ.
Έτσι έχουμε θεματική βδομάδα και δημιουργικές εργασίες σε γυμνάσιο- λύκειο. Με τις κινήσεις αυτές ξεκινά ουσιαστικά η αυτοαξιολόγηση της σχολικής μονάδας και η αξιολόγηση των καθηγητών. Στρώνεται ο δρόμος για κατηγοριοποίηση σχολείων και εκπαιδευτικών. Χτυπιούνται για άλλη μια φορά εργασιακά δικαιώματα και συνθήκες εργασίας των εκπαιδευτικών, αφού καταργούνται θέσεις εργασίας (μείωση ωρών μαθημάτων, υποκατάστασή τους από προγράμματα), κουκουλώνεται η πολιτική των μη διορισμών με την μεγαλύτερη εντατικοποίηση και εργασιακή επιβάρυνση του ήδη καταπονημένου (θυμάστε την αύξηση του ωραρίου;) εκπαιδευτικού σώματος. Ενοχοποιούνται οι εκπαιδευτικοί για όλες τις αδυναμίες και τις ανεπάρκειες του σχολείου, ακόμα και για το ότι δεν δηλώνουν ειδήμονες επί παντός επιστητού. Αυξάνεται το άγχος και η ανασφάλεια, μπροστά στο φάσμα της ανεργίας.
Αντίστοιχα για τους μαθητές οι εξελίξεις κινούνται στην κατεύθυνση της παραπέρα εντατικοποίησής τους, της αποθάρρυνσής τους, της εμπέδωσης ενός αισθήματος ανικανότητας για οτιδήποτε άλλο από μια στοιχειώδη κατάρτιση, ώστε να αποτελέσουν το αυριανό ευέλικτο, πειθαρχημένο, αναλώσιμο εργατικό δυναμικό (αν και όταν χρειαστεί).
Αντίστοιχα και στα ΕΠΑΛ συρρικνώνονται θέσεις εργασίας με τις ρυθμίσεις για τον χαρακτηρισμό φοίτησης μαθητών στα μέσα της χρονιάς. Κι αν φέτος το μέτρο αφορά μόνο τους εκπαιδευτικούς- δημιουργεί το υπουργείο τεχνητό πλεόνασμα προς πάσα χρήση- είναι βέβαιο ότι από του χρόνου, αν το αποδεχτούμε, οι κυρώσεις θα πλήξουν και τους μαθητές που θα βλέπουν στα μέσα της χρονιάς το τμήμα τους να καταργείται.
Τέλος και μάλλον σημαντικότερη εξέλιξη αποτελεί η προώθηση της μαθητείας. Με τη θέσπισή της, ΕΕ, ΔΝΤ, ΟΟΣΑ, ντόπιο και ξένο κεφάλαιο, κυβέρνηση απαιτούν το εκπαιδευτικό σύστημα να παίξει πιο αποφασιστικά το ρόλο του μηχανισμού συμμόρφωσης και προσαρμογής της νέας γενιάς στις απαιτήσεις του κεφαλαίου. Να διαμορφώσουν στη νεολαία τα χαρακτηριστικά του πειθήνιου εργαζόμενου χωρίς απαιτήσεις και δικαιώματα. Αντί για δουλειά, σύγχρονη δουλεία.

Οι εκπαιδευτικοί, κάτω από το ειλικρινές άγχος και ενδιαφέρον για το επαγγελματικό μέλλον των μαθητών τους, αλλά και την αγωνία για τη συμπλήρωση του δικού τους τεχνητά κουτσουρεμένου ωραρίου, πιέζονται να αποτελέσουν μοχλό υλοποίησης αυτής της αντιδραστικής πολιτικής. Να οδηγούν τους μαθητές τους (πόσους άραγε;) στα σύγχρονα σκλαβοπάζαρα, να τους οδηγούν να αποτελέσουν πολιορκητικό κριό για το χτύπημα των όποιων εργασιακών δικαιωμάτων έχουν απομείνει και των μισθών των υπόλοιπων εργαζόμενων, για να αντικρίσουν και αυτοί, μετά από 9 μήνες, την πόρτα της ανεργίας.
Όλα αυτά δεν αποτελούν φαεινές της τρέχουσας κυβέρνησης και σίγουρα παρά τον μανδύα που προσπαθούν να τα ενδύσουν δεν υπηρετούν καμιά πρόοδο, με την έννοια της υπηρέτησης των συμφερόντων μαθητών και εργαζομένων. Δεν είναι εξάλλου τυχαίο ότι όλα αυτά είχαν αποτελέσει σχέδια και απόπειρες μέτρων όλων των προηγούμενων κυβερνήσεων…… γι’ αυτό και υπάρχει σύμπνοια στην αποδοχή τους τόσο από τις παρατάξεις των ΣΥΝΕΚ όσο και τις ΔΑΚΕ (τους τωρινούς και τους προηγούμενους κυβερνητικούς εταίρους).
Υπηρετούν το στρατηγικό σχεδιασμό του συστήματος να δημιουργήσουν ένα σχολείο στο οποίο το κράτος θα κρατά τον στενό έλεγχο αλλά θα έχει απαλλαγεί από κάθε οικονομική επιβάρυνση στη λειτουργία του. Ένα σχολείο βαθιά αντεργατικό για όσους εργάζονται σ’ αυτό (οι εκπαιδευτικοί θα αποτελούν πρότυπο για το είδος του εργαζόμενου που θα αποτελέσουν οι μαθητές τους). Ένα σχολείο βαθιά ταξικό που θα σφίγγει ολοένα και πιο κάτω τις ροές για τους μαθητές.
Απέναντι σε όλα αυτά η ΟΛΜΕ ακολουθεί παρελκυστική πολιτική, στηρίζοντας στην ουσία τα κυβερνητικά μέτρα. Οι αποφάσεις της βρίθουν από διαμάντια: όλα τα μέτρα έχουν θετικό πρόσημο. Η όποια κριτική εξαντλείται στην προχειρότητα και την ασάφειά τους. ζητά να μην εφαρμοστούν για φέτος ή έστω να έχουν προαιρετικό χαρακτήρα, λες και έτσι θα αλλάξει η ουσία της στόχευσής τους. Και μάλιστα τονίζει σε όλους τους τόνους την ανάγκη επιμόρφωσης των εκπαιδευτικών: με δεδομένη τη διακήρυξη της κυβέρνησης για δημιουργεί Κρατικού Φορέα Επιμόρφωσης των εκπαιδευτικών κατανοούμε όλοι πόσο επικίνδυνη μπορεί να αποβεί η θέση αυτής της ΟΛΜΕ και πόσο στρώνει το δρόμο για τις κυβερνητικές επιλογές.
Αλλά και άλλες δυνάμεις που υποτίθεται ότι αναφέρονται στους εργαζόμενους και στο κίνημα έχουν μπει στη διαδικασία να εξωραΐσουν τα μέτρα (τουλάχιστον αυτά που αφορούν θεματική βδομάδα και δημιουργικές εργασίες), να τα διορθώσουν, να τα «εκμεταλλευτούν» για το καλό του λαού και του τόπου. Φτάνουν πια οι αυταπάτες και οι σκόπιμες παραπλανήσεις. Τα μέτρα αυτά δεν επιδέχονται διορθώσεις. Η εφαρμογή του θα επιφέρει άμεσες συνέπειες στην εργασιακή μας καθημερινότητα και θα προλειάνει το έδαφος για να περάσουν κι άλλα μέτρα στην ίδια κατεύθυνση.
Στην πολλαπλή επίθεση που δεχόμαστε, δεν υπάρχουν περιθώρια για ατομικές λύσεις. Ήρθε η ώρα να πάρουμε την υπόθεση της ζωής και της εργασίας μας στα χέρια μας. Φάνηκε ότι δεν έχουμε τίποτε να περιμένουμε από καμιά συνδικαλιστική ηγεσία ΟΛΜΕ. Όλοι μαζί εμείς οι εργαζόμενοι μπορούμε:

  • Να φτιάξουμε εστίες αντίστασης σε κάθε σχολείο, επιτροπές αγώνα σε κάθε σωματείο. Πρώτο μέλημα να ξεκινήσουμε μια καμπάνια συζήτησης και ενημέρωσης με τους συναδέρφους. Ν αποδημήσουμε όλη τη σάπια επιχειρηματολογία του συστήματος. Να αναγνωρίσουμε τους εχθρούς μας. Να προσεγγίσουμε τους εν δυνάμει συμμάχους μας.
  • Να μαζικοποιήσουμε τις γενικές συνελεύσεις μας. Συνελεύσεις που όφειλαν να έχουν γίνει πολύ πιο μπροστά κι όχι ενώ έχει αρχίσει η εφαρμογή των μέτρων. Ωστόσο τίποτα δεν έχει χαθεί, δεν υπάρχουν μονόδρομοι και πορείες που δεν αναστρέφονται. Στις συνελεύσεις οφείλουμε και μπορούμε να συζητήσουμε για το σύνολο των ζητημάτων που αφορούν την επίθεση κυβέρνησης – ΕΕ – ΟΟΣΑ στην δωρεάν εκπαίδευση και στα εργασιακά μας δικαιώματα. Εκεί θα χαράξουμε τη στάση μας, θα οργανώσουμε τους αγώνες μας με στόχο την ανατροπή των αντιδραστικών κυβερνητικών μέτρων .
  • Να αντισταθούμε, με κάθε είδους κινητοποίηση, στην υλοποίησή τους και να προετοιμαζόμαστε για παρατεταμένο αγώνα που δεν μπορεί παρά να είναι απεργιακός.
  • Και επειδή είναι πια ξεκάθαρο ότι η ΟΛΜΕ δεν θέλει να παίξει το ρόλο που της αντιστοιχεί , ρόλο προετοιμασίας, οργάνωσης και προκήρυξης ενός τέτοιου είδους αγώνα, οφείλουν οι ΕΛΜΕ που κινούνται σε αυτήν την κατεύθυνση , να αναζητήσουν τρόπους συντονισμού και από κοινού κίνησης.  

Παρασκευή, 10 Φεβρουαρίου 2017

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ ΣΤΟ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΓΙΑ ΤΑ ΕΡΓΑΣΙΑΚΑ ΘΕΜΑΤΑ ΤΩΝ ΑΝΑΠΛΗΡΩΤΩΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ ΤΡΙΤΗ 14 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ ΣΤΙΣ 14:30




ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ ΣΤΟ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΕΡΓΑΣΙΑΣ
ΓΙΑ ΤΑ ΕΡΓΑΣΙΑΚΑ ΘΕΜΑΤΑ ΤΩΝ ΑΝΑΠΛΗΡΩΤΩΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ
ΤΡΙΤΗ 14 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ ΣΤΙΣ 14:30
Καλούμε σε συγκέντρωση για να δοθεί τώρα τέλος στην κατάφωρη αδικία που υφιστάμεθα εδώ και χρόνια. Έχουμε τις ίδιες ακριβώς υποχρεώσεις – Παράγουμε το ίδιο ακριβώς έργο – Απαιτούμε την απόλυτη εξίσωση των εργασιακών μας δικαιωμάτων με αυτά των μόνιμων συναδέλφων μας.
Κάθε χρόνο προσλαμβάνονται στο δημόσιο σχολείο χιλιάδες αναπληρωτές οι οποίοι καλύπτουν πάγιες και διαρκείς ανάγκες των σχολείων και το εκπαιδευτικό σύστημα στηρίζεται σε μεγάλο βαθμό σε εμάς, τη στιγμή που δεν μας αναγνωρίζονται ισότιμα ούτε τα πιο στοιχειώδη δικαιώματα. Συγκεκριμένα, δεν δικαιούμαστε – σε σχέση με τους μόνιμους εκπαιδευτικούς – τον ίδιο αριθμό και διάρκεια αδειών με αποδοχές. Η έγκαιρη καταβολή της μισθοδοσίας μας εξαρτάται πολλές φορές από τις κατά τόπους διευθύνσεις εκπαίδευσης και τη λειτουργία τους, όπως και η απόδοση των μισθολογικών κλιμακίων (αναγνώριση προϋπηρεσίας/μεταπτυχιακών κτλ). Εδώ και ένα χρόνο , δε, τα ΜΚ “πάγωσαν” για τους αναπληρωτές εκπαιδευτικούς, καταργώντας στην ουσία την προϋπηρεσία που έχει αποκτηθεί από 1/1/16. Να σημειώσουμε ότι το εργασιακό καθεστώς των αναπληρωτών εκπαιδευτικών δεν είναι μόνο κατάπτυστο σε σύγκριση με αυτό των μόνιμων εκπαιδευτικών, αλλά σε πολλές περιπτώσεις σε σύγκριση και με κλάδους του ιδιωτικού τομέα, π.χ. άδεια μητρότητας. Ας μην ξεχνάμε ότι στα ψιλά γράμματα της σύμβασης εργασίας που υπογράφουμε αναφέρεται ότι αυτή δύναται να λυθεί για οποιονδήποτε σοβαρό λόγο κρίνει η εργοδοσία.
Την ίδια στιγμή, κάθε χρόνο βιώνουμε το άγχος αν θα μπορέσουμε να συμπληρώσουμε τα απαραίτητα ένσημα για να λάβουμε το επίδομα ανεργίας, το οποίο λαμβάνουν ολοένα και λιγότεροι συνάδελφοί μας.
Για όλους αυτούς τους λόγους, καλούμε κάθε συνάδελφο/ισσα άνεργο/η, μόνιμο/η, τα εκπαιδευτικά σωματεία και τις ομοσπονδίες, συλλογικότητες και σωματεία επισφαλώς εργαζόμενων, να σταθούν δίπλα μας. Καμία ανοχή στις διακρίσεις και στην άνιση μεταχείριση ανάμεσα στους εργαζόμενους.
Η ΔΟΕ και η ΟΛΜΕ έχουν την υποχρέωση να εξαγγείλουν απεργία για την ημέρα της κινητοποίησης. Σε περίπτωση μη εξαγγελίας απεργίας, όσα σωματεία αυτοπροσδιορίζονται ως αγωνιστικά δεν έχουν καμία δικαιολογία για τη μη κήρυξη 4ωρης στάσης εργασίας 12:00-16:00.
Παλεύουμε για την εξομοίωση με τους μόνιμους εκπαιδευτικούς στο καθεστώς των αδειών για:
  • Κανονική άδεια
  • Άδεια κύησης - λοχείας
  • Άδεια ανατροφής
  • Γονική άδεια
  • Άδεια ασθενείας τέκνων
  • Αναρρωτικές άδειες
  • Ειδικές άδειες (γάμου, θανάτου συγγενικού προσώπου, δίκης, κλπ.)
Ακόμη διεκδικούμε:
  • Να μην απαιτούνται ιατρικές γνωματεύσεις σε ετήσια βάση
  • Ενεργοποίηση των ΜΚ για τους/τις αναπληρωτές εκπαιδευτικούς
  • Καμία επιπλέον προϋπόθεση, περικοπή ή προσθήκη κριτηρίων στο ήδη εξευτελιστικό επίδομα ανεργίας. Να μην κόβονται τα ένσημα στις ημέρες διεξαγωγής απεργιών.
  • Κατάργηση του καθεστώτος των ΑΜΩ
  • Προσμέτρηση της ώρας της σίτισης του ολοήμερου προγράμματός των δημοτικών ως διδακτική ώρα για ΟΛΟΥΣ/ΕΣ τους/τις εκπαιδευτικούς
  • Κατοχύρωση πλήρους και σταθερής εργασίας για όλους/ες τους/τις αναπληρωτές/τριες εκπαιδευτικούς – Μόνιμους μαζικούς διορισμούς

ΑΝΑΠΛΗΡΩΤΕΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΙ ΕΙΔΙΚΟΤΗΤΩΝ Π.Ε./Δ.Ε
                                                                                                     [anapleid@gmail.com]