Δευτέρα, 31 Δεκεμβρίου 2012

35 χρόνια από το θάνατο του Charlie Chaplin


Δευτέρα, 31 Δεκεμβρίου 2012

Ο Charles Spencer Chaplin Jr, γνωστότερος με το υποκοριστικό Charlie και, στην Ελλάδα κυρίως, με το προσωνύμιο "Σαρλό" είναι χρονικά η πρώτη παγκόσμια αναγνωρίσιμη φιγούρα της κινηματογραφικής τέχνης.
Ο ίδιος όχι μόνο πρωταγωνιστούσε, αλλά ήταν επίσης ο σεναριογράφος, σκηνοθέτης και συνθέτης της μουσικής των ταινιών του. Η παγκόσμια καταξίωση ήρθε μέσα από τις μεγάλου μήκους ταινίες του, όπως οι Μοντέρνοι Καιροί, Ο Μεγάλος Δικτάτωρ*, Τα Φώτα της Πόλης κ.α.
Το 1952 στο απόγειο του Ψυχρού Πολέμου και της Μαύρης Λίστας, έπεσε σε δυσμένεια λόγω των αριστερών πολιτικών φρονημάτων του. 
Ενώ ταξίδευε προς το Λονδίνο, έμαθε την απόφαση του αμερικανικού υπουργείου Δικαιοσύνης να άρει τη βίζα του και επομένως το δικαίωμα επιστροφής.
Μετά από αυτό το γεγονός παρέμεινε οριστικά στην Ευρώπη και συγκεκριμένα στο Βεβέ της Ελβετία.
Έφυγε από τη ζωή τα Χριστούγεννα του 1977. 

*Αξίζει, νομίζω, να αναφερθούμε στο Μεγάλο Δικτάτορα, την πρώτη μη βωβή ταινία του Chaplin, η οποία και εκφράζει μια περιφρόνηση εναντίον του Ναζισμού. Γυρίστηκε και κυκλοφόρησε στην Αμερική ένα χρόνο πριν την ένταξή της στο Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Ο Chaplin υποδυόταν το ρόλο του Adenoid Hynkel, δικτάτορα της Τομανίας, χαρακτήρα βασισμένο στον Αδόλφο Χίτλερ. Η ταινία εκλήφθηκε ως μια πράξη θάρρους και ανδρείας στο πολιτικό περιβάλλον της τότε εποχής, κυρίως για τον εξευτελισμό του Ναζισμού και για την απεικόνιση των Εβραϊκών χαρακτήρων και της δίωξής τους. Εκτός από τον Hynkel, ο Chaplin έπαιξε επίσης το ρόλο ενός Εβραίου κουρέα, ο οποίος διώκεται από το καθεστώς. Ουσιαστικά, ο ρόλος του κουρέα απεικόνιζε τον χαρακτήρα του "Αλήτη". Στο τέλος, οι δύο χαρακτήρες που υποδύεται ο Chaplin, μέσα από μια σύνθετη πλοκή ανταλλάζουν θέσεις, και ο κουρέας αποβάλλει την κωμική περσόνα, για να βγάλει, απευθυνόμενος στον θεατή, έναν εξαιρετικό λόγο στον οποίο καταγγέλλει τη δικτατορία, την απληστία, το μίσος και τη μισαλλοδοξία, εξαίροντας την ελευθερία και την ανθρώπινη αδελφοσύνη.

πηγή:  Résistance Toujours


Καλή Χρονιά!!




Παραμονή Πρωτοχρονιάς
Συνήθως τέτοιες μέρες λίγο-πολύ κάνουμε τους απολογισμούς μας και καταστρώνουμε σχέδια για το  επερχόμενο μέλλον.Φέτος ,οι περισσότεροι από μας,έχουμε πέσει σε βαθύ συλλογισμό ,μα όνειρα,θαρρώ πως δε κάνουμε.
Βλέπουμε α διαδραματίζεται το τσάκισμα της ζωής μας σαν θεατές, σα να είναι η ζωή κάποιων άλλων, νοιώθοντας αδύναμοι να αντιδράσουμε,να κάνουμε μια κίνηση να σταματήσουμε αυτό το ρήμαγμα.
Κι από τη άλλη μεριά,οι "βασανιστές",τρίβουν τα χέρια τους πως τα κατάφεραν να μας δαμάσουν,να μας νικήσουν οριστικά. Έχουν την αίσθηση πως το παιχνίδι παίζεται στο γήπεδο τους και έχουν κατορθώσει να το ελέγχουν κιόλας. Φαντάζονται ,πως επειδή κατόρθωσαν μέχρι σήμερα να φορτώσουν ένα λαό με ενοχές και αυταπάτες ,θα παίζεται ες αεί το παιχνίδι με  τους δικούς τους όρους.Φαντάζονται πώς επειδή έχουν όλα τα εργαλεία (ΜΜΕ.προπαγάνδα, μηχανισμούς καταστολής,κόμματα αποπροσανατολισμού και αυταπατών,μηχανισμούς τρομοκράτησης κάθε είδους,λαμπρούς επιστήμονες να βγάζουν το άσπρο -μαύρο,"αριστερούτσικους"να πετάνε έξω από το γήπεδο τη μπάλα,συνδικαλιστές να επαναστατούν προσκυνώντας,κυβερνήσεις της υποτέλειας κλπ.)έχουν τελειώσει με το λαό. Άλλωστε χρόνια τώρα στρώσανε το δρόμο ,ξαναγράφοντας την ιστορία βγάζοντας το άσπρο μαύρο,προσπαθώντας να σβήσουν από ιδεολογία και μνήμη τους αγώνες και τις νίκες των λαών.Να διαγράψουν την αριστερά και τον κομμουνισμό από τη συνείδηση του λαού,διαβρώνοντας συνειδήσεις ,μέσα από ξεπουλημένους που είχαν από την αρχή παραδοθεί σε οράματα για ειρηνική συνύπαρξη και ειρηνικούς δρόμους.Σαν έτοιμοι από καιρό ,τα έδωσαν όλα στη μονοκρατορία του καπιταλισμού ,για να τον κάνουν να ανθίσει,μήπως πετάξει και κανένα ξεροκόμματο στον "επαίτη" λαό.
Μόνο που λογαριάζουν χωρίς τον ξενοδόχο.Γιατί ο λαός δεν είναι επαίτης.Μπορεί ο συσχετισμός σήμερα να είναι σε βάρος μας,αλλά αυτό δε σημαίνει ότι δεν μαθαίνουμε μέρα τη μέρα ,πως η πραγματική αναμέτρηση δεν θα αποφευχθεί και όλοι αυτοί θα αναμετρηθούν με ένα λαό που άλλη μια φορά θα γράψει τη δική του ιστορία  Και που ίσως αυτή τη φορά η αναμέτρηση να είναι καθοριστική και να κρίνει τη ροή της ιστορίας της ανθρωπότητας.
Μπορεί να ακούγεται μακρινό και απραγματοποίητο,αλλά πολλές φορές ο πολιτικός και ιστορικός χρόνος εξελίσσεται πολύ πιο γρήγορα από όσο φανταζόμαστε.
Σε κάθε περίπτωση η χρονιά που έρχεται θα είναι ιστορική.Κι εμείς σκοπεύουμε να είμαστε μέρος αυτής της ιστορίας από τη μεριά του αγωνιζόμενου λαού,που θα παλεύει για το δικαίωμα του στη ζωή και στην ευημερία.
Καλούς αγώνες σύντροφοι!!Καλή αγωνιστική ανατρεπτική χρονιά.


Χαμογέλα ρε, τι σου ζητάμε;


Δευτέρα, 31 Δεκεμβρίου 2012


Μετά την πιο πρόσφατη επιτυχία της κυβέρνησης (την υπό προϋποθέσεις εκταμίευση με... δόσεις της δόσης του 3ου μνημονίου), θα έπρεπε λογικά να φανταστούμε ότι δεν θα ερχόταν, τελικά, η «καταστροφή του κόσμου» στις 21 Δεκέμβρη. Δεν θα άδειαζαν τα ράφια στα σουπερμάρκετ, δεν θα έκλειναν τα σχολεία, τα νοσοκομεία, οι τράπεζες και όλες οι δημόσιες υπηρεσίες, δεν θα πέθαιναν οι γέροι στους δρόμους, δεν θα χρεοκοπούσε η χώρα και η κοινωνία, όπως κινδυνολογούν εδώ και 3 χρόνια τα ΜΜΕ, αν δεν κάνουμε ό,τι μας λένε οι δανειστές. 
Ούτε λίγο ούτε πολύ, σύμφωνα με την «επίσημη ενημέρωση» το τέλος του κόσμου αναβλήθηκε για μια ακόμη φορά χάρη στις επιτυχίες της κυβέρνησης. Κι ας βιώνουν όλο και περισσότεροι άνθρωποι ένα «δικό τους τέλος», μια παραπλήσια κατάσταση με αυτήν που περιγράφεται πως θα συμβεί αν δεν ακολουθήσουμε τις υποδείξεις των ιμπεριαλιστών της τρόικας και της κυβέρνησης Σαμαρά. Γιατί μπορεί να μην έχουν αδειάσει τα ράφια και τα μην έχουν κλείσει οι τράπεζες (αντίθετα τα σχολεία στη Β. Ελλάδα κλείνουν λόγω έλλειψης θέρμανσης), αλλά το ίδιο κάνει. Γι' αυτόν τον κόσμο τα ράφια των σουπερμάρκετ είναι άδεια και οι τράπεζες κλειστές. 
Πάντως, χάρη σ' αυτές και στις επόμενες «επιτυχίες» της κυβέρνησης αυτό που σίγουρα θα έρθει, αν δεν τους σταματήσουμε, είναι η καταστροφή κάθε μορφής εργασιακού και κοινωνικού δικαιώματος που έχει απομείνει. Αυτό που θα έρθει είναι οι μαζικές απολύσεις ώσπου να επιβεβαιωθεί η «προφητεία» της Citigroup (και όχι φυσικά η προφητεία των Μάγια), που εκτιμά την ανεργία στο 40% έως το 2015, και συνακόλουθα οι μισθοί απόλυτης φτώχειας που αναλογούν σ' αυτά τα ποσοστά της ανεργίας.
Έτσι, η εκταμίευση των περίπου 7 δισ. πραγματικού χρήματος από τη λογιστική «χαρτούρα» των 45 δισ. που θα πέσουν στην πραγματική οικονομία θα γίνει υπό προϋποθέσεις. Προϋποθέτουν την ανασφάλιστη εργασία χωρίς δικαιώματα, αυξήσεις στις τιμές βασικών αγαθών και στη φορολογία, ιδιωτικοποιήσεις σε ό,τι έχει απομείνει από τη δημόσια περιουσία (δημόσια περιουσία που γίνεται με νόμο αυτόματα περιουσία των ιμπεριαλιστών). Και το όλο δάνειο, μέσα από διάφορες διαδρομές, θα επιστρέψει τελικά στους ίδιους τους δανειστές και στις τράπεζες. Για να διαιωνίζεται η σκλαβιά της βιωσιμότητας ενός χρέους που κάνει αβίωτη τη ζωή. Για να ανακυκλώνεται η μηχανή της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης. 
Από 'κεί και πέρα υπάρχουν διάφορες επιλογές για να αντιμετωπιστεί η κατάσταση. Η κυρίαρχη «επιλογή» των καναλιών, της κυβέρνησης και της τρόικας αξιώνει υποταγή, την οποία μεταμφιέζει σαν... αντίσταση απέναντι «στο κακό μας παρελθόν». Το είχαμε, βλέπετε, παρακάνει με την... καλοπέραση και καταναλώναμε περισσότερα από όσα παράγαμε! «Για χρόνια ήμασταν τζίτζικες, καιρός από τζιτζίκια να γίνουμε μυρμήγκια», αποφαίνεται ο εκπρόσωπος των... τζιτζικιών Στουρνάρας. Βαθύτατος ο στοχασμός του οικονομολόγου! Εξάλλου, τι μας ζητάνε; Να χαιρόμαστε τις δόσεις και... να αναπτυχθούμε! Να εργαστούμε χωρίς «άδικα προνόμια και παροχές», να υπογράψουμε τη νέα ατομική σύμβαση εργασίας για να ΄χουμε δουλειές. Ακόμη και να απολυόμαστε αδιαμαρτύρητα όταν δεν είμαστε παραγωγικοί (...και κερδοφόροι), για να σωθούμε αργότερα. Γιατί, αν κάνουμε ό,τι μας ζητηθεί, μπορεί να τη γλιτώσουν μερικοί, ίσως και περισσότεροι, από το αν αντισταθούμε.
Είναι μονότονη η καθεστωτική επιχειρηματολογία για την αναγκαιότητα της υποταγής. Μια υποταγή που πρέπει να υποστούμε με... περηφάνια! 
Προσπερνώντας τις κλασικές εκδηλώσεις «αλληλοβοήθειας» των εταίρων-δανειστών, των γνωστών μεγαλοαστικών οικογενειών που σώζουν το παιδικό χαμόγελο, την παραδοσιακή εκκλησιαστική αγαθοεργία και ελεημοσύνη του υποταγμένου Σαμαρείτη, τους... μη κυβερνητικούς οργανισμούς ξεπλύματος μαύρου χρήματος της πλουτοκρατίας που παράγουν “κοινωνικό” έργο, τις διάφορες χορηγίες των εταιριών που έχουν «πρώτα τον άνθρωπο και μετά τα κέρδη» (και άλλα... ισοδύναμα μέτρα «αντιμετώπισης της κρίσης»). Προσπερνώντας, δηλαδή, τους «εξωραϊστικούς» μηχανισμούς της βαρβαρότητας που εθίζουν στη ζητιανιά, διαιωνίζουν τη φτώχεια, διαχειρίζονται και συγκρατούν τις κοινωνικές εκρήξεις και την οργή, φεσώνει τελικά την κοινωνία αντί το κράτος, η πραγματική λαϊκή αλληλεγγύη συνδέεται άρρηκτα με την αντίσταση στη βαρβαρότητα. 
Γιατί το ερώτημα δεν ήταν ποτέ πώς διανέμονται ή ανταλλάσσονται τα προϊόντα αλλά πώς παράγονται. Το πρόβλημα δεν ήταν ποτέ η «εθελοντική προσφορά» για να εξασφαλιστεί η επιβίωση αλλά πώς αναπαράγεται η ζωή. Το πρόβλημα είναι η αλληλεγγύη με στόχο την αντίσταση, τη διεκδίκηση και την ανατροπή για μια καλύτερη ζωή και όχι απλώς η επιβίωση του σύγχρονου σκλάβου που δεν αναγνωρίζει τη σκλαβιά. 
Γιατί δεν υπάρχει παράκαμψη της πολιτικής αναμέτρησης με τον ιμπεριαλισμό και τον καπιταλισμό. Την αντικατάσταση αυτής της αναμέτρησης με μια κατά φαντασίαν κοινωνία «αλληλοβοηθούμενων πολιτών» ή μέσω των εκλογών για μια κυβέρνηση διαχείρισης και εξομάλυνσης της βαρβαρότητας. 
Η απάντηση στο δίλημμα “αντίσταση ή βαρβαρότητα” φαίνεται προφανής. Κανείς δεν προτιμά την υποταγή από την αντίσταση στη βαρβαρότητα. Αρκεί, βέβαια, να μην παραιτείται και να ψάχνει τη δύναμη και τις δυνατότητες να αντισταθεί. Δυνατότητες που σήμερα ανοίγονται όλο και περισσότερο.

πηγή: Προλεταριακή Σημαία