Πέμπτη, 25 Σεπτεμβρίου 2014

Η θέση των Αγωνιστικών Κινήσεων για τα υπηρεσιακά συμβούλια

Αγωνιστικές Κινήσεις Εκπαιδευτικών



Εκλογές για τα Α/Κ-ΠΥΣ(Π-Δ)Ε: «Αξιοποίηση δυνατοτήτων» ή υποταγή στην πολιτική του συστήματος και αποπροσανατολισμός;

Κάλεσμα προς τον κόσμο του ΑΓΩΝΑ: ΑΠΟΧΗ ΑΠΟ ΤΙΣ ΚΡΑΤΙΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΓΙΑ ΤΑ ΥΠΗΡΕΣΙΑΚΑ ΣΥΜΒΟΥΛΙΑ

Συμμετοχή στα Σωματεία και συγκρότηση του αγώνα για την ανατροπή της βάρβαρης πολιτικής

1. Η συγκρότηση θεσμών συνδιοίκησης-συνδιαχείρισης δεν είναι εκπαιδευτικό φαινόμενο ούτε καν ελλαδικό. Αποτέλεσε μια ευρύτερη επιλογή της αστικής τάξης που απέβλεπε στην εμπέδωση της ταξικής «ειρήνης», (δηλ. της συνδιαλλαγής με το σύστημα και του αφοπλισμού του διεκδικητικού κινήματος των εργαζομένων) μέσα από την διαμόρφωση θεσμών και μηχανισμών που θα λειτουργούσαν ως χώρος ανάπτυξης μιας εργατικής αριστοκρατίας. Έτσι –τάχα μου- οι εργαζόμενοι θα συμμετείχαν μέσω των «αντιπροσώπων» τους και θα είχαν –λέει- λόγο στη διοίκηση των επιχειρήσεων. Αυτή η αριστοκρατία θα προσέφερε χρήσιμες υπηρεσίες στην καθυπόταξη των εργατικών αγώνων και συνειδήσεων. Επίσης θα διεύρυνε τις βάσεις στήριξης της αστικής και ιμπεριαλιστικής κυριαρχίας
2. Από τη δεκαετία του ’60 σε ιμπεριαλιστικές μητροπόλεις (ΗΠΑ, Γαλλία, Γερμανία, Ιταλία κλπ), δημιουργούνται αντίστοιχοι θεσμοί τόσο σε εργοστάσια όσο και στην υπαλληλία στο δημόσιο, ενώ ιδιαίτερη κατεύθυνση υπάρχει στη σπουδάζουσα νεολαία με τα συνδιοικητικά όργανα στα Πανεπιστήμια (καθόλου τυχαία αυτό ξεκίνησε μετά το Γαλλικό Μάη του ’68). Οι κινήσεις αυτές όχι μόνο δεν έρχονταν σε αντίθεση αλλά συμπλήρωναν την άγρια και ωμή καταστολή των κινημάτων και εξεγέρσεων, με δόσεις χειραγώγησης του κινήματος διασφαλίζοντας έτσι την αναπαραγωγή της αστικής και ιμπεριαλιστικής κυριαρχίας Χειραγώγηση-καταστολή οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος…
3. Η αντίληψη που κυριάρχησε στην αριστερά ύστερα από μία μεγάλη ιστορική πορεία οπισθοδρόμησης αποδέχτηκε τη δυνατότητα συμφιλίωσης των ταξικών αντιθέσεων μέσω του κράτους, ή η αντιμετώπιζε το κράτος ως πεδίο ταξικής πάλης, σαν πεδίο δηλαδή που μπορεί να αλωθεί από τα μέσα και να κυριαρχηθεί βαθμιαία από τις λαϊκές δυνάμεις. Είναι αυτή η βασική αντίληψη και κατεύθυνση που «ευθύνεται» για την αποδοχή της συνδιοίκησης από το συνδικαλιστικό κίνημα και έχει οδηγήσει την Αριστερά και το λαϊκό κίνημα από ήττα σε ήττα.
4. Στην Ελλάδα, το ΠΑΣΟΚ έστησε τέτοιους μηχανισμούς στα ΑΕΙ-ΤΕΙ (ν. 1268/82) που συνέβαλλε στη διάλυση και αποσυγκρότηση, του φοιτητικού-σπουδαστικού κινήματος. Αντίστοιχα υπηρεσιακά συμβούλια στήθηκαν στο δημόσιο (νοσοκομεία, εφορείες, δήμους κ.α.). Αντίστοιχα όργανα στήνονται στον ιδιωτικό τομέα (ΟΚΕ) με τα μέλη της ΓΣΕΕ να συνυπάρχουν μ’ αυτά του ΣΕΒ και της κυβέρνησης
5. Τα παραπάνω δεν αποτέλεσαν ποτέ αίτημα του συνδικαλιστικού κινήματος και φυσικά δεν ήταν… κατάκτησή του. Εδώ η έννοια κατάκτηση χάνει τη σημασία της καθώς αυτό που συνέβη ήταν να μοιράζει το ΠΑΣΟΚ γεύση «εξουσίας» στους συνδικαλιστές της εποχής, ενισχύοντας ουσιαστικά τα δεσμά του συνδικαλιστικού κινήματος με το κράτος και τις εκάστοτε κυβερνήσεις του. Τις συνέπειες τις βιώνουμε σήμερα
6. Μ’ άλλα λόγια η συνδιοίκηση αποτέλεσε ένα «κόλπο γκρόσο» του κεφαλαίου και ιδιαίτερα της σοσιαλδημοκρατίας για να «βάλει στο βρακί της» το αγωνιστικό συνδικαλιστικό κίνημα, για να αμβλύνει τα ταξικά του χαρακτηριστικά, για να ενσωματώσει, να θεσμοποιήσει και να κάνει ακίνδυνη την αμφισβήτηση, για να συσκοτίσει και να αποκρύψει το ρόλο του αστικού κράτους ως όργανο ταξικής επιβολής και κυριαρχίας στον κόσμο της εργασίας. Και κάλεσε τους «εκπροσώπους των εργαζομένων» (ως μειοψηφία, ασφαλώς – δύο στους πέντε) στα στημένα τραπέζια των Π/ΚΥΣΠΕ – Π/ΚΥΣΔΕ, των οποίων ο ρόλος είναι η πιο αποτελεσματική εφαρμογή των αντιδραστικών κυβερνητικών αποφάσεων.
7. Πάνω σε αυτή την πλατφόρμα, ασφαλώς, άνθισε το παιχνίδι των μικροεξυπηρετήσεων και των μικροεκβιασμών από τους κυβερνητικούς «συνδικαλιστές» - αιρετούς στα όργανα αυτά. Σε μεγάλο κομμάτι των εκπαιδευτικών, η απεύθυνση στο σωματείο αντικαταστάθηκε από την απεύθυνση στον αιρετό. Ενισχύοντας ακόμα παραπέρα τη σύγχυση (ας σκεφτούμε πόσοι συνάδελφοι μπερδεύουν τα όργανα αυτά με τα πραγματικά συνδικαλιστικά όργανα ΕΛΜΕ – Διδασκαλικούς Συλλόγους και τι συνέπειες έχει αυτό) και την απαξίωση της έννοιας του συνδικαλισμού και της συλλογικής πάλης. Αντικαθιστώντας την έννοια του αγωνιστή – συνδικαλιστή με την έννοια του παράγοντα… καλοχαιρέτα.
8. Ένα ερώτημα: Το σύστημα που απολύει συναδέλφους που βγάζει παράνομες απεργίες, που επιστρατεύει, που αυξάνει το ωράριο, που απαγορεύει τις συνελεύσεις που ορίζει τις συνεδριάσεις συλλόγου διδασκόντων απόγευμα κλπ κλπ δίνει 1 μέρα άδεια για να ψηφίσουμε στα ΠΥΣΔΕ και από 2 έως 5 μέρες άδεια στους υποψήφιους! Γιατί; Γιατί κάνει υποχρεωτική την ψηφοφορία; Τι δεν καταλαβαίνουμε άραγε;
9. «Έλεγχος των αποφάσεων των οργάνων αυτών και κατ’ επέκταση πάλη ενάντια τους δεν πρέπει να υπάρχει;» Σωστό το ερώτημα. Ας κάνουμε μια αφαίρεση στη σκέψη μας και ας φανταστούμε ότι δεν υπήρχαν αιρετοί. Οπότε; Όποιος συνάδελφος ένιωθε ότι αδικείται θα απευθυνόταν ΣΤΟ ΣΩΜΑΤΕΙΟ, απεύθυνση που, από τη φύση της, έχει DNA συλλογικής δράσης. Η αφαίρεση αυτής της αρμοδιότητας από τις ΕΛΜΕ –Συλλόγους Α/θμιας και η εκχώρησή της στα «μάτια και αυτιά του κλάδου» έχει παράξει συγκεκριμένα και γνωστά σε όλους μας αρνητικά χαρακτηριστικά. Έχει επιδράσει στη συνείδηση των εκπαιδευτικών, δημιουργώντας μια κατάσταση πραγμάτων που είναι μείγμα ανάθεσης και ατομικής λύσης. Το αρνείται κανείς;;;
10. «Είναι όλοι οι αιρετοί ίδιοι;» Όχι. Εδώ αιρετοί σέρνονται στα δικαστήρια και διώκονται πειθαρχικά. Αλλά το ερώτημα που προκύπτει από τα πράγματα δεν είναι αν κάποιος αιρετός είναι αγωνιστής ή έντιμος, αλλά αν η συμμετοχή στα όργανα αυτά εξυπηρετεί, βοηθά, ενισχύει τη θέση των εκπαιδευτικών και το κίνημά τους. Και δω η πραγματικότητα βοά. Ας σκεφτούμε αν και πόσο φρεναρίστηκε η επίθεση του συστήματος (ή έστω οι διοικητικές αυθαιρεσίες) τα δύο τελευταία χρόνια, που οι εκπρόσωποι της Αριστεράς στα ΠΥΣΔΕ – ΠΥΣΠΕ είναι ιδιαίτερα πολλοί. Ο απολογισμός είναι συντριπτικός υπέρ του συστήματος!!!
11. Εντάξει θα πει κάποιος «αλλά να κατεβούμε στις εκλογές για τους τη σπάσουμε, για μην κάνουμε να χαρούν οι κυβερνητικοί υποψήφιοι» κλπ. Η πραγματικότητα πρωτόγνωρη για όλους μας απαιτεί λίγο παραπάνω ψάξιμο από το «εκλογές - κατεβάζω ψηφοδέλτιο για να καταγραφώ». Πρέπει να συνοδεύεται από απαντήσεις στα ερωτήματα: Τι καταγράφω; Σε ποια διαδικασία, για ποιο σκοπό; Από μόνο του σαν επιχείρημα είναι επικίνδυνο καθώς υποβαθμίζεται συνειδητά ένα πολιτικό ζήτημα στο επίπεδο της διαδικασίας και της ψηφοθηρίας. Επίσης, αντί να υποστηρίζεται με προσχηματική αφέλεια, ως αξίωμα η συμμετοχή γενικά και πάντα στους θεσμούς του κράτους, ας αναρωτηθούν οι υποστηριχτές αυτών των απόψεων: Οτιδήποτε θεσμό δημιουργεί το κράτος για να εξυπηρετηθούν οι επιδιώξεις του, το κίνημα θα συμμετέχει, «ανακαλύπτοντας» νέα πεδία παρέμβασης;
12. Η εποχή είναι τέτοια, που απαιτείται πλήρες διαζύγιο από κάθε μηχανισμό του αντιπάλου, που απαιτείται ολοκληρωτικός διαχωρισμός από το σάπιο κόσμο του. Αυτό το παραπάνω δηλ. η διάρρηξη των δεσμών –σχέσεων του εκπαιδευτικού κινήματος με το κράτος, τη διοίκηση είναι ιδιαίτερα σήμερα κρίσιμο ζήτημα. Δεν πρέπει να ξεχνούμε ότι τα όργανα αυτά -με κάποια διεύρυνση- επιλέγουν δ/ντες και υποδ/ντες σχολείων. Δηλαδή τους αξιολογητές μας. Τι σχέση οικοδομεί αυτό; Και δεν είναι απάντηση να βάλουμε άριστα σε όλους η μηδέν αντίστοιχα ή να επιλέξουμε τους λιγότερο αντιδραστικούς από αυτούς που ανοιχτά έχουν ταχθεί ενάντια στα σωματεία μας και τη δράση τους.
13. Η λιγότερο η περισσότερο «αγωνιστική», «ανυπάκουη», «απείθαρχη», «αριστερή» κλπ συμμετοχή στις εκλογές για τα Υ.Σ. είναι αντικειμενικά αποδοχή-νομιμοποίηση αυτών των οργάνων κρατικών φερέφωνων. Είναι άρνηση της αναγκαιότητας να γίνουν βήματα χειραφέτησης απ’ τον κρατικό και υποταγμένο συνδικαλισμό και φανερά αναντίστοιχη με τα απαιτητικά και δύσκολα καθήκοντα που θέτει η περίοδος. Σήμερα, το κύριο καθήκον είναι η συγκρότηση των εργαζομένων στα σωματεία τους: Η ιδεολογική, πολιτική, οργανωτική μας συγκρότηση. Τι τάξη/στρώμα είμαστε, με ποιον συμμαχούμε, ποιοι είναι οι στόχοι που μας ενώνουν με αυτούς, ποιοι είναι οι αντίπαλοί μας, με ποιο τρόπο θα γίνει πιο αποτελεσματικός ο αγώνας κλπ. Συζήτηση, δράση, νέα συζήτηση για εξαγωγή συμπερασμάτων, νέα δράση. Και η οικοδόμηση των όρων και προϋποθέσεων (πολιτικών- οργανωτικών- συνδικαλιστικών) να γίνουν αυτά όργανα πάλης στα χέρια των εκπαιδευτικών. Η συμμετοχή στα Υπηρεσιακά Συμβούλια δεν είναι μια άχρωμη-ουδέτερη διαδικασία αλλά αντιστρατεύεται – ακυρώνει αυτό το καθήκον!
14. Τελευταίο αλλά όχι έσχατο ότι τα όργανα αυτά είναι θεματοφύλακες της νομιμότητας. Σήμερα το άδικο είναι νόμος και δε βοήθα τη συγκρότηση μας μια αναφορά στη νομιμότητα κλπ. Είμαστε αναγκασμένοι από τα πράγματα να κινηθούμε κόντρα στους νόμους τους. Ας σκεφτούμε τι σημαίνει το 5-0 (ομοφωνία στο υπηρεσιακό συμβούλιο) στην τοποθέτηση των συναδέλφων στα σχολεία που γίνονται τις μέρες αυτές. Όλα καμωμένα σωστά και νόμιμα. Δηλαδή με 27αρια τμήματα, με την αύξηση του ωραρίου, με τους συναδέλφους μας των ΕΠΑΛ στη διαθεσιμότητα και υπό απόλυση και ένα σωρό άλλα που έχουν επιβληθεί τα τελευταία χρόνια. Δε σημαίνει η ομοφωνία νομιμοποίηση και εν τέλει αποδοχή της επίθεσης; Που τελικά στέλνει στους συναδέλφους μήνυμα προσαρμογής στα αρνητικά δεδομένα και όχι ανατροπής τους;
16. Με τι μούτρα άραγε οι παρατάξεις που ορκίζονται ενάντια στη συνδιαχείριση και στον κυβερνητισμό δικαιολογούν ότι βρίσκονται ακριβώς στο ναό της συνδιαχείρισης; Ότι ακριβώς συνδιοικούν και συνδιαχειρίζονται στη μικρή «εκπαιδευτική κυβέρνηση» των Α/Κ-ΠΥΣ(Π-Δ)Ε την εφαρμογή της αντιδραστικής πολιτικής της ΕΕ, του κεφαλαίου και των κυβερνήσεών τους;
Συμπερασματικά: Καλούμε όλο τον κόσμο του αγώνα στην Πρωτοβάθμια και Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση να μην υποκύψει στον εκλογικό κρετινισμό, στην απελπισία και στον αποπροσανατολισμό. Καλούμε όλο αυτόν τον κόσμο που εδώ και τέσσερα χρόνια ιδιαίτερα δίνει τις καθημερινές του μάχες με κάθε τρόπο, να γυρίσει την πλάτη στις εκλογές αποσυγκρότησης, ταξικής συνεργασίας και νομιμοποίησης της κυβερνητικής πολιτικής, στις εκλογές του εκμαυλισμού συνειδήσεων, στις εκλογές που διοργανώνει το κράτος για τον εαυτό του! Καλούμε όλο τον κόσμο του αγώνα στην Πρωτοβάθμια και Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση να συνεχίσει το δύσκολο αγώνα της συγκρότησης σωματείων που θα είναι πραγματικά όργανα συζήτησης και δράσης, τον αγώνα για την οργάνωση των αντιστάσεων και των διεκδικήσεων κόντρα στη βαρβαρότητα του συστήματος και των δομών του ανάμεσα στις οποίες είναι και τα Α/Κ-ΠΥΣ(Π-Δ)Ε.
deltioake.blogspot.com                                                                                                                20/9/2014

Αγωνιστικές Κινήσεις Εκπαιδευτικών


Πρόταση των Αγωνιστικών Κινήσεων για τις συνελεύσεις


Για τις γενικές συνελεύσεις: Η βαρβαρότητα θα ανατραπεί στους δρόμους!

Η αρχή της νέας σχολικής χρονιάς βρίσκει τους εκπαιδευτικούς αλλά και όλο το λαό σε δεινή θέση. Και με την κυβέρνηση να έχει ψηφίσει στα καλοκαιρινά μουλωχτά πλήθος νέων αντιλαϊκών νόμων. Με τη φορομπηξία να συνεχίζεται, με την περίθαλψη να καταργείται, με τις συντάξεις να σφαγιάζονται, με τους πόρους της χώρας να ξεπουλιούνται. Και με νέο θεσμικό αντισυνδικαλιστικό πλαίσιο να ετοιμάζεται ενώ την ίδια ώρα φέρνουν στο φως τον νέο Πειθαρχικό Κώδικα που τιμωρεί έως και ισόβια όποιον τολμήσει (δηλαδή κάθε λαϊκή εκδήλωση) να προσβάλλει το πολίτευμα (δηλαδή το καθεστώς της εξάρτησης και της εξαθλίωσης). Και όλα αυτά στο διεθνές φόντο της έντασης των αντιθέσεων ανάμεσα στις μεγάλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις , αντιθέσεις που ανάβουν όλο και πιο επικίνδυνες εστίες πολέμου σε όλο τον κόσμο. Κοντά στη «γειτονιά» μας η κρεατομηχανή του πολέμου κομματιάζει τους λαούς της Ουκρανίας, της Παλαιστίνης, της Μέσης Ανατολής. Δυστυχώς, ο κίνδυνος ενώ σήμερα μας ανησυχεί αν θα έχουμε δουλειά αύριο να μας ανησυχούν πολύ πιο θεμελιώδη πράγματα, όπως η ζωή και η ακεραιότητα μας, κάθε μέρα μεγαλώνει.


Στο χώρο της εκπαίδευσης: Οι συνάδελφοί μας που είναι σε διαθεσιμότητα παραμένουν σε ομηρία για να χρησιμοποιηθούν κατά το δοκούν από την κυβέρνηση για επικοινωνιακούς λόγους, στο ενδεχόμενο εκλογών, η σφαγή των μαθητών μέσα από το νέο Λύκειο και την Τράπεζα Θεμάτων ολοκληρώνεται, θα κάνουν τα πρώτα τους βήματα οι διαδικασίες αξιολόγησης, πειθάρχησης και τρομοκράτησης του κλάδου αλλά και κατηγοριοποίησης σχολείων και εκπαιδευτικών (πλασάρονται μεταξύ ροπάλου και… καρότου από τη νέα ηγεσία). Βρίσκεται σε εξέλιξη μέσα από πλήθος δευτερεύουσες διατάξεις (μετακίνηση παντού, υποχρεωτικές μεταθέσεις κλπ), η παραπέρα διάλυση των εργασιακών σχέσεων των εκπαιδευτικών αλλά και η καλλιέργεια εμφύλιου πολέμου στους κόλπους μας. Αλήθεια, πόσα νηπιαγωγεία πληρούν τους όρους της εγκυκλίου του 2013-που μην ξεχνάμε αυτή ήταν που άνοιξε την μεγάλη επίθεση που μετά στράφηκε στους καθηγητές- για τους 25 μαθητές ανά τάξη; Στα δημοτικά με την ουσιαστική συρρίκνωση των ολοήμερων και το «κατέβασμα» των μόνιμων εκπαιδευτικών δημιουργείται ένα πλασματικό πλεόνασμα υποχρεωτικών μεταθέσεων εκεί που υπάρχει πραγματικό έλλειμμα αλλά και ουσιαστική αύξηση ωραρίου με τον «χρόνο μελέτης»! Ολοκληρώνεται, επίσης, η διαγραφή φοιτητών που δεν έχουν τελειώσει σε έξι χρόνια τις σπουδές τους από τα Πανεπιστήμια, δημιουργώντας ασφυκτικό κλίμα και τρομοκράτηση στους εν ενεργεία φοιτητές.
Η ανάγκη να σταματήσει αυτή η βαρβαρότητα είναι όρος ζωής. Όμως η απουσία σοβαρού και μαζικού κινήματος αντίστασης εδώ και δύο χρόνια (μετά τα μεγάλα λαϊκά ξεσπάσματα των δύο πρώτων χρόνων των μνημονίων) έχει ανοίξει διάπλατα το δρόμο στην επιβολή της. Σημαντική αρνητική συνεισφορά σε αυτήν την κατάσταση έχει η υποταγή του κινήματος σε εκλογικές αυταπάτες, τις οποίες υπηρετούν με κάθε τρόπο οι συνδικαλιστικές ηγεσίες. Γιατί από κανέναν σωτήρα δεν μπορούμε να περιμένουμε τη σωτηρία. Γιατί ενώ έπρεπε δύο φορές το 2013 να αντιμετωπίσουμε μετωπικά την αντιλαϊκή λαίλαπα με απεργιακή αναμέτρηση, οι ηγεσίες του κλάδου μας κάλυψαν το πρόβλημα κάτω από το… χαλί και μας οδήγησαν (και με την αμφιθυμία, την σύγχυση ή την αδυναμία) στην αδιέξοδη γραμμή της «ανυπακοής» χωρίς απεργιακό αγώνα, που στο τέλος μεταλλάχτηκε στο «εκτελώ και βγαίνω παραπονούμενος». Παρόλα αυτά πολλά σχολεία υπέγραψαν τη δήλωση της διάτρητης και κακόφημης «αυτοαξιολόγησης».


Σε αυτή τη δύσκολη κατάσταση επιδιώκεται από δυνάμεις του συστήματος και υπηρετείται από τις ηγεσίες ο εξοβελισμός της απεργίας ως κάτι που δε γίνεται. Η φυγή όμως σε συντονισμούς που θα γίνουν σε ένα αόριστο μέλλον, η φυγή σε πανελλαδικά σαββατιάτικα συλλαλητήρια, η φυγή για τις εκλογές των αποπροσανατολιστικών και ντικινηματικών εκλογών για Α/Κ-ΠΥΣ(Π-Δ)Ε, δεν είναι παρά φυγή για το τίποτα. Δεν είναι παρά η ακόμα μεγαλύτερη βύθιση στην κινούμενη άμμο της ηττοπάθειας και της μοιρολατρίας. Αν η απεργία είναι ένας «μάταιος δρόμος» γιατί να σκαρώνουν νόμους που ουσιαστικά την απαγορεύουν; Αν το σύστημα και το καθεστώς τους ένοιωθε τόσο σίγουρο γιατί καταστέλλει με βαριές ποινές την «απόπειρα προσβολής» και απαγορεύει την κριτική; Ο λαός μας -κομμάτι του οποίου είμαστε- δοκίμασε και έδωσε βροντερό παρόν στο σχολείο του μαζικού αγώνα , δοκιμάζει τώρα το αδιέξοδο «απουσιολόγιο» των εκλογικών αυταπατών και τις απογοητεύσεις που αυτές περιέχουν. Όσοι σήμερα ύστερα από αυτά που έκαναν (ή δεν έκαναν!) επιχαίρουν για την αυτοεκπληρούμενη προφητεία και προτείνουν άλλους δρόμους-τάχα- αντιμετώπισης της λαίλαπας που ζούμε, ψεύδονται. Γιατί κηρύσσουν την υποταγή στον αναπόφευκτο χαμό κάθε δικαιώματος, κάθε ελπίδας, τελικά της ζωής της ίδιας.
Η ανάγκη προετοιμασίας ενός μεγάλου απεργιακού αγώνα με διάρκεια και προοπτική είναι ο πραγματικός άλλος δρόμος για τον κλάδο μας. Η σύνδεση αυτού του αγώνα με τον γενικότερο λαϊκό ξεσηκωμό για το δικαίωμα στη ζωή που μας ανήκει, ενάντια στην εξαθλίωση και τον πολεμικό όλεθρο που μας απειλεί είναι η πραγματική άλλη προοπτική.
Σε αυτή την προοπτική είναι ζωτική ανάγκη να κινηθούν κάθε σωματείο, κάθε μαχόμενη συλλογικότητα, κάθε συνάδελφος που ασφυκτιά μέσα σε αυτή την καταθλιπτική σιγή νεκροταφείου δικαιωμάτων και κατακτήσεων αλλά και ανυπαρξίας αγωνιστικής μαζικής και μαχητικής απάντησης .
ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΑ ΕΝΟΣ ΚΕΝΤΡΙΚΟΥ ΑΠΕΡΓΙΑΚΟΥ ΑΓΩΝΑ. ΓΙΑ ΤΟΥ ΛΑΙΚΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΡΓΑ!
  • Ενάντια στην αντιλαϊκή πολιτική που προωθούν ΕΕ-κεφάλαιο και οι κυβερνήσεις τους
  • Ανατροπή του πλαισίου απολύσεων-διαθεσιμότητας-κινητικότητας. Να γυρίσουν στα σχολεία όλοι οι συνάδελφοι.
  • Ανατροπή του πλαισίου αξιολόγησης – αυτοαξιολόγησης – διάλυσης των εργασιακών σχέσεων.
  • Ανατροπή του «νέου Λυκείου» και της Τράπεζας θεμάτων - Δωρεάν Δημόσιο σχολείο για όλα τα παιδιά.
  • Μόνιμη και σταθερή δουλειά, ασφάλιση-περίθαλψη, για όλους.
Άμεσα: 48ωρη απεργία 22 και 23 Οκτώβρη με διαδηλώσεις την πρώτη μέρα και νέες συνελεύσεις τη δεύτερη μέρα. Νέα συνέλευση προέδρων 25 Οκτώβρη για συνέχιση.

deltioake.blogspot.com                                                                                                                21/9/2014

Αγωνιστικές Κινήσεις Εκπαιδευτικών

Τρίτη, 23 Σεπτεμβρίου 2014

Δεκάλογος δικαιωμάτων εκπαιδευτικών

Επειδή τον τελευταίο καιρό,γίνονται προσπάθειες επιβολής νέων 'ηθών'στα σχολεία και στην εκπαίδευση μεταφέρουμε το δεκάλογο των δικαιωμάτων των εκπαιδευτικών,απο την ΕΛΜΕ Πειραιά,που αναρτήθηκε πρόσφατα στο AV.και ισχύει για όλους μας.



ρωτ:    082
ΕΛΜΕ ΠΕΙΡΑΙΑ                                                                          
Κολοκοτρώνη 6, Πειραιάς                                    
Τηλ. : 2104124810

Συνάδελφοι-Συναδέλφισσες
Με την έναρξη της νέας σχολικής χρονιάς υπενθυμίζουμε στους εκπαιδευτικούς ένα δεκάλογο με ορισμένα βασικά δικαιώματα των εκπαιδευτικών και του συλλόγου διδασκόντων. Το Δ.Σ. της ΕΛΜΕ καλεί τους εκπαιδευτικούς και τους συλλόγους διδασκόντων να μην επιτρέπουν να παραβιάζονται εργασιακά δικαιώματα των εκπαιδευτικών και η καθημερινή δημοκρατική λειτουργία του σχολείου. Ειδικά, την περίοδο αυτή που η κυβέρνηση επιδιώκει με την αξιολόγηση να επιβάλει κλίμα φόβου-σιωπής και αποδοχής των αυθαιρεσιών απέναντι στα δικαιώματά μας, είναι ακόμα πιο σημαντικό ο κάθε συνάδελφος να μην υποκύψει στην πίεση και να βγει ενεργητικά μπροστά στην υπόθεση της συλλογικής υπεράσπισης αυτων των δικαιωμάτων.
1) Ο σύλλογος διδασκόντων έχει ουσιαστικό λόγο στον αριθμό των τμημάτων και στη ζωή του σχολείου. Επιμένουμε στη διαμόρφωση των τμημάτων με βάση την απόφαση της ΕΛΜΕ για 20 μαθητές το πολύ στο τμήμα (σε καμιά περίπτωση πάνω από 25). Συνεργαζόμαστε και γι’ αυτό με τους γονείς, που η Ομοσπονδία τους έχει την ίδια θέση. Ιδιαίτερα στην επαγγελματική εκπαίδευση πρέπει να εμποδίσουμε να κλείσουν τμήματα ειδικοτήτων με πρόσχημα το “μικρό” τάχα αριθμό μαθητών. Δε θα δεχτούμε άλλη συρρίκνωση της εκπαίδευσης και υποβάθμιση της παιδαγωγικής λειτουργίας.
2) Αρμόδιο όργανο για τη διαμόρφωση και την αναπροσαρμογή του ωρολογίου προγράμματος στη σχολική μονάδα, καθώς και την κατανομή των μαθημάτων στους εκπαιδευτικούς (ανάγκη οι εκπαιδευτικοί τουλάχιστον κάθε κλάδου-ειδικότητας να συνεργάζονται) είναι ο σύλλογος διδασκόντων. Αυτό πρέπει να το σεβαστούν οι διευθυντές των σχολείων και να μην προχωράνε σε μονομερείς και αυθαίρετες ενέργειες ,που παρατείνουν το ωράριο εργασίας των εκπαιδευτικών και γενικά παραβιάζουν τα δικαιώματα τους (π.χ. να δίνουν εντολές για αναπλήρωση ωρών ή να εφευρίσκουν διάφορες δήθεν έκτακτες εργασίες ). Η ΕΛΜΕ καλεί τους συναδέλφους να μην υλοποιούν τέτοιες εντολές και να ενημερώνουν το Δ.Σ.
3) Οι συνεδριάσεις του συλλόγου πραγματοποιούνται μέσα στο ωράριο λειτουργίας του σχολείου, όχι εκτός ωραρίου και σε καμιά περίπτωση σε μέρες απεργίας, γενικότερα κινητοποιήσεων.
4) Κανένας σύλλογος κανένας εκπαιδευτικός να μη συμμετάσχει σε προγράμματα “αυτοαξιολόγησης” της σχολικής μονάδας και των εκπαιδευτικών. Δεν δεχόμαστε την “αυτοαξιολόγηση”, γιατί στρώνει το έδαφος για την κατηγοριοποίηση και την ανταγωνιστική λειτουργία των σχολείων. Στην αντίθετη κατεύθυνση διεκδικούμε με το σωματείο μας και τους άλλους μαζικούς φορείς της περιοχής μας αιτήματα βελτίωσης της υποδομής και λειτουργίας όλων των σχολείων. Τα προβλήματα είναι γνωστά σε όλους.
5) Το περίφημο ωράριο εργασίας 8-2, που κάποιοι επιδιώκουν να επιβάλουν, δεν ισχύει και δεν το αποδεχόμαστε. Με τη λήξη του διδακτικού ωραρίου οι εκπαιδευτικοί μπορούν ν’ αποχωρούν. Οι εκπαιδευτικοί παραμένουν στο σχολείο πέραν των διδακτικών τους ωρών μόνο για διεκπεραίωση εργασίας που τους έχει αναθέσει ο σύλλογος διδασκόντων (π.χ. ενημέρωση γονέων, συνεδρίαση συλλόγου, απουσίες).
6) Η εφημερία δεν μπορεί να χρησιμοποιείται για παραβίαση του ωραρίου του εκπαιδευτικού. Η εφημερία που αναλογεί στον εκπαιδευτικό μπορεί να γίνει τμηματικά σε διαφορετικές μέρες.
7) Δεν δεχόμαστε υποχρεωτικές υπερωρίες. Το Δ.Σ. της ΕΛΜΕ καλεί τους συλλόγους διδασκόντων να μην αναθέτουν υποχρεωτικές υπερωρίες σε συναδέλφους και τους συναδέλφους ν’ αποφεύγουν τις υπερωρίες, για να προσλαμβάνονται αδιόριστοι..
8) Καλούμε τους συναδέλφους να μην εφαρμόζουνε προφορικές εντολές για μετακινήσεις εκπαιδευτικών, χωρίς απόφαση ΠΥΣΔΕ.
9) Το Δ.Σ. της ΕΛΜΕ καλεί τους εκπαιδευτικούς και τους συλλόγους να μη συναινούν στην είσοδο στα σχολεία κάθε είδους επιχειρήσεων και χορηγών, που εμφανίζονται προ των πυλών ως δούρειος ίππος για την άλωση της δημόσιας εκπαίδευσης.
10) Τέλος, καλούμε τους διευθυντές να μην μετατραπούν σε ιμάντες υλοποίησης της αντιεκπαιδευτικής πολιτικής, όπως τους θέλουν, καθώς μάλιστα στη φετινή σχολική χρονιά αναμένεται έντασή της.
ΓΙΑ ΤΟ Δ.Σ. ΤΗΣ ΕΛΜΕ

Φαξ : 2118007271
www.elmepeiraia.gr             
Προς:   
-Καθηγητές Δ/νσης Δ/θμιας Πειραιά
Μ.Μ.Ε.   


Διαβάστε περισσότερα: http://www.alfavita.gr/arthron/%CE%BF-%CE%B4%CE%B5%CE%BA%CE%AC%CE%BB%CE%BF%CE%B3%CE%BF%CF%82-%CF%84%CF%89%CE%BD-%CE%B4%CE%B9%CE%BA%CE%B1%CE%B9%CF%89%CE%BC%CE%AC%CF%84%CF%89%CE%BD-%CF%84%CF%89%CE%BD-%CE%B5%CE%BA%CF%80%CE%B1%CE%B9%CE%B4%CE%B5%CF%85%CF%84%CE%B9%CE%BA%CF%8E%CE%BD-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CF%83%CF%85%CE%BB%CE%BB%CF%8C%CE%B3%CE%BF%CF%85-%CE%B4%CE%B9%CE%B4%CE%B1%CF%83%CE%BA%CF%8C%CE%BD%CF%84%CF%89%CE%BD#ixzz3E5IywjTK 
Follow us: @alfavita on Twitter | alfavita.gr on Facebook