Τρίτη, 26 Φεβρουαρίου 2013

Πώς να υπερασπιστείς κάτι που δεν πιστεύεις;

Πολλές φορές λυπάμαι που οι συνάδελφοι μας ,εξαιτίας της ανεμπιστοσύνης στους συνδικαλιστές και στις συλλογικές διαδικασίες ,δεν παρακολουθούν διεργασίες μέσα στην ΕΛΜΕ!Θα βγάζανε πολλά συμπεράσματα, γιατί βρισκόμαστε στο ίδιο σημείο .
Δ.Σ. ΕΛΜΕ 26-2-2013 Ενημερώνει ο πρόεδρος  για τα τεκτενόμενα στην ολομέλεια προέδρων των ΕΛΜΕ και ξεφουρνίζει  πως την περασμένη συνέλευση που κάναμε(εκείνη που θέλανε να περάσουν το πλαίσιο που έθεταν στο συντονισμό των ΕΛΜΕ με όλο το κυβερνητικό τους πλαίσιο) τσάμπα την κάναμε,γιατί ενώ κουτσά  στραβά μαζευτήκαμε 40 άνθρωποι και κουβεντιάσαμε, αποφασίστηκε να μην θεωρηθεί συνέλευση και να πάει ο πρόεδρος με εξουσιοδότηση να ψηφίσει την αγωνιστικότερη πρόταση.Και μαντέψτε λοιπόν ποια ήταν αυτή;Το λευκό! Είχαμε δικαίωμα για 4 ψήφους και ο πρόεδρος ψήφισε λευκό.Δεν μας διευκρίνισε το γιατί,αλλά φανταζόμαστε γιατί ήταν το αγωνιστικότερο!!
Ελα μου όμως που βγήκε φασούλι και προέκυψε 48ωρη κλαδική , με προϋπόθεση τη συμμετοχή της ΔΟΕ!Τώρα τι θα την κάνουμε που ήταν το χειρότερο που μπορούσε να μας συμβεί ; Γιατί καλά ονειρευότανε κάποιοι γενική πολιτική απεργία διαρκείας,(κι επαναστασεις μπορει να ονειρευονται καποιοι και λαική εξουσια),αλλά η πραγματικότητα ηταν πως το γενικό σάλπισμα ανατροπής της
20-2-2013 ειχε μόνο 290 απεργούς απο τους 1150 .Δεν τραβάνε οι συνάδελφοι!Τι να λέμε τώρα!Και το ερώτημα ειναι πώς θα προπαγανδίσουμε απεργία κλαδική 48ωρη,οταν βλεπουμε ότι δεν έχει νόημα.Γιατι αυτοι οι συναδελφοι δε λενε να κουνηθούνε σε τετοια επαναστατικά σαλπίσματα;
Α,όμως το καθηκον ειναι καθήκον.Εμείς θα βγούμε να την προπαγανδίσουμε και θα βάλουμε όλες τις δυνάμεις μας!Τωρα πώς μπορούν να γίνονται αυτά κι άλλα πολλά,οταν δεν τα πιστεύεις εσυ ο ίδιος,που εισαι και πρωτοπορεία,αυτό είναι άξιο επιστημονικής μελέτης.
Και μετά αρχίζουν άλλα επεισόδια απείρου αγωνιστικότητας."Να κανουμε συνάντηση με τους Διευθυντές για την αξιολόγηση να τους πείσουμε να μην αξιολογήσουν.Να ξαναβρεθούμε με τους συμβούλους,να το κουβεντιάσουμε το πράγμα ".Οσο για το ωράριο, τώρα ψηφίστηκε-έκλεισε.
Ομως στη συγκέντρωση για την ανεργία,έπρεπε να περάσει ολόκληρη ανατροπή αυτής της πολιτικής για να κρίνει η ΕΛΜΕ ότι έπρεπε να συμμετέχει!Η συγκέντρωση λέει διαμαρτυρίας ,δεν είναι στις μερες που ζούμε καμιά απάντηση!Πως τις κάνουνε αυτές τις υπερβάσεις αυτά τα παιδιά!Θα βγούνε λοιπόν αύριο με πανστρατιά να προπαγανδίσουν τη συγκέντρωση του Σαββάτου,του συντονισμού των ΕΛΜΕ ,που θεωρούν πως είναι προϋπόθεση και για τους παραπέρα αγώνες.Γιατί ,αν δεν πετύχουν αυτές,τότε το κίνημα χάθηκε!
Μπορεί να θεωρηθούν τραβηγμένα όλα αυτά.αλλά δυστυχώς είναι η πραγματικότητα που ζούμε.Απο τη μια να θεωρείς ότι χρειάζεσαι κόσμο να στηρίζει τις πρωτοβουλίες που παιρνεις κι απο την άλλη να μην τους αφηνεις να σηκώσουν κεφάλι ,μην τυχόν και αυτοκαταργηθείς ως "ο ελέω Θεού"εκλεγμένος εκπρόσωπος.Η προέκταση της ίδιας πολιτικής θεσης ειναι.Οταν δεν έχεις εμπιστοσύνη στις δυνάμεις του λαού,οταν συνεχώς τον θεωρείς "λιγο"και "φταιχτη",δε μπορείς να προωθείς τη "χειραφέτηση" του ,γιατι μπορεί να σου "βγει φασούλι".("Αυτοι μπορει να ταχθουν και υπερ της αξιολόγησης")
Οι ίδιες οι εξελίξεις θα διαψεύσουν όμως όλους αυτούς. Γιατι αυτός ο λαός που σήμερα ειναι στο περιθώριο, όταν θα χαράξει το δρόμο του,δεν θα τους ρωτήσει για να στήσει τα δικά του εργαλεία διεκδίκησης. Ούτε θα περιμένει μόνο την επόμενη εκλογική αναμέτρηση σε κάποιο διοικητικο, συνδιοικητικο ή συνδιαχειριστικο .Κι αυτό δεν θα είναι μακριά που θα συμβει!Ηδη διαφαίνεται όπου σκανε εργατικοί αγώνες!

                                  Αγωνιστικές Κινήσεις Εκπαιδευτικών


Όταν η αναγκαιότητα συντονισμού γίνεται παρωδία


Όταν η αναγκαιότητα συντονισμού γίνεται παρωδία


Κυκλοφόρησε κείμενο-πρόταση συντονισμού των ΕΛΜΕ της Αττικής,σε μια προσπάθεια να πάρει τη συναίνεση και την (συν)υπογραφή ,οσο γίνεται περισσότερων σωματείων. Συντονισμός που ενώ ξεκίνησε σε μια θετική βάση, με αιτήματα που πραγματικά άπτονται της αναγκαιότητας της περιόδου ,με το κατέβασμα του συγκεκριμένου κειμένου παίρνει πια τα χαρακτηριστικά κυβερνητικών προγραμμάτων συγκερασμού ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΤΑΡΣΥΑ.
Θέση μας ήταν και παραμένει η ανάπτυξη συντονισμών τέτοιων μέσα στους εκπαιδευτικούς ,που θα φέρνουν κοντά όσο γίνεται περισσότερα κομμάτια εκαπιδευτικών ,και από την άλλη θα μπορέσουν να κινήσουν διαδικασίες αμφισβητησης του ακολουθητισμού των προτάσεων της ΟΛΜΕ ,που ούτε θέλει ούτε μπορεί να δώσει απαντήσεις στην ολομέτωπη επίθεση στον εργαζόμενο λαό ,την επίθεση στην εκπαίδευση και στα εργασιακά δικαιώματα όσων εργαζόμαστε σε αυτήν .Έχοντας γίνει εδώ και πολύ καιρό σαφές στους πάντες  ότι η ΟΛΜΕ δεν ανταποκρίνεται με κανένα τρόπο στην ανάγκη να δώσουν απάντηση οι εκπαιδευτικοί στο σύστημα και τους εκφραστές τους, είχαμε εκφράσει τη θέση πως πρέπει να υπάρξει ένας τέτοιος συντονισμός στα πρωτοβάθμια συνδικαλιστικά μας όργανα που θα έθεταν σε αμφισβήτηση και θα απαντούσαν στην αδράνεια και την υποταγή της ΟΛΜΕ. Αυτός ήταν άλλωστε ο λόγος που εδώ και καιρό ,προσπαθήσαμε να κινήσουμε διαδικασίες διαλόγου και συνεύρεσης των συναδέλφων ,αλλά και μαθητών και γονιών ,σε ένα πλατύ μέτωπο πάλης ,μια και αυτή η συμπόρευση είναι η απαραίτητη προϋπόθεση για να αντικρούσουμε τη διάλυση της δημόσιας δωρεάν Παιδείας.
Πρόταση μας επίσης ήταν το να φτιαχτούν επιτροπές αγώνα, σωματειακές επιτροπές κλπ, ώστε να μπορέσουν να φέρουν στο δρόμο της πάλης όλο και περισσότερους συναδέλφους  ,δίνοντας τους την προοπτική να βρεθούν στο προσκήνιο της διεκδίκησης των δικαιωμάτων τους ,έξω από τη λογική της ανάθεσης ,που τόσα δεινά έχει επιφέρει στο συνδικαλιστικό μας χώρο.
Το να πατάει κάποιος όμως σε μια πραγματική αναγκαιότητα που μπορεί να βοηθήσει στην μαζικοποίηση του κινήματος και να την κάνει εφαλτήριο αυταπατών και μύθων ,πώς τάχα θα λυθούν τα προβλήματα του λαού μέσα από αλλαγές κυβέρνησης και διαχειριστικές λογικές,  εκτός από πολιτικά λανθασμένο είναι και αποπροσανατολιστικό.
Το να πάρουμε μια-μια τις θέσεις και να αναλύσουμε τις διαφωνίες μας ,δεν κρίνουμε ότι είναι το αναγκαίο αυτής της περιόδου ,Θα μπορούσαν πολλά να ειπωθούν για τη διαγραφή του χρέους, για την ανατροπή της κυβέρνησης και όποιας άλλης προκύψει που θα ακολουθεί αυτή την πολιτική ,για την απαγόρευση των απολύσεων ,ή πως θα γίνει η αναδιανομή του πλούτου και πολλά άλλα .Το ζήτημα είναι αν ένα τέτοιο σχέδιο είναι προαπαιτούμενο για να συντονιστούν οι συνάδελφοι στη βάση και να βγούν να παλέψουν για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων τους.
Από τη μια μεριά το  ΔΣ  της ΕΛΜΕ αρνείται να προωθήσει εργαλεία τέτοια που θα προάγουν τη συλλογικότητα και την μαζικότητα των διαδικασιών ,που θα φέρνουν άμεσα τα προβλήματα των σχολείων στο προσκήνιο και θα δίνουν τη δυνατότητα στους συναδέλφους να κουβεντιάζουν και να αποφασίζουν δράσεις ,από την άλλη ψηφίζει προγράμματα διαχείρισης με το πρόσχημα του συντονισμού.
Είναι εξοργιστικό τέτοιες εποχές που μεγάλες μερίδες κόσμου προσπαθούν να βρουν διεξόδους και απαντήσεις στο καταθλιπτικό κλίμα ηττοπάθειας ,κάποιοι να προσπαθούν με κουτοπονηριές να προωθήσουν τις πολιτικές τους φιλοδοξίες χρησιμοποιώντας τους συναδέλφους. Τη στιγμή που οι καιροί απαιτούν συσπείρωση σε αγωνιστική κατεύθυνση στους δρόμους, κάποιοι να καλλιεργούν αυταπάτες και να συμπεριφέρονται σαν να είναι ένα βήμα πριν την εξουσία. Κυρίως αντιμετωπίζοντας άλλη μια φορά το λαό σαν παρατηρητή .Γιατί στα αλήθεια ποιο  πρόγραμμα διαχείρισης θα βγάλει στο δρόμο το λαό;
Επίσης η επαναφορά του ζητήματος της γενικής απεργίας διαρκείας ,παρουσιάζεται σα να είναι προ των πυλών και το μόνο που χρειάζεται είναι η σπίθα. Όταν η πλειοψηφία των εργαζομένων βρίσκεται εκτός σωματείων και σε καθεστώς ομηρίας από το τεράστιο ποσοστό ανεργίας ,το να μιλάς για γενική πολιτική απεργία ,πόσο εφικτό μπορεί στα αλήθεια να είναι;
Η πραγματική διαδικασία που θα αναστρέψει αυτή την πορεία διάλυσης της ζωής των εργαζομένων ούτε εύκολη ούτε σύντομη μπορεί να είναι .Η ανασυγκρότηση του λαϊκού κινήματος στη  βάση διεκδίκησης  και στην πορεία ανατροπής, θα περάσει μέσα από δύσκολους μακροχρόνιους αγώνες συνολικής αναμέτρησης με το σύστημα και τους μηχανισμούς του. Κυρίως όμως ,πρέπει ο ίδιος ο λαός να πάρει την υπόθεση στα χέρια του για να διεκδικήσει ξανά τη ζωή του. Να κατανοήσει σε βάθος ότι μέσα από την οργανωμένη πάλη μας θα ξεκινήσει ένας πραγματικός αγώνας ενάντια σε κάθε λογής εικονικούς αγώνες που σκάνε μύτη από τα πεφωτισμένα μυαλά διαφόρων πολιτικών γραφείων, μακριά από τις ανάγκες του λαού. Με πραγματικό πλαίσιο διεκδίκησης το δικαίωμα στη ζωή ,στο εισόδημα ,στη στέγη ,στο φαγητό ,στη σύνταξη, στην υγεία, στην παιδεία, στις πολιτικές και συνδικαλιστικές ελευθερίες.