Τρίτη, 26 Φεβρουαρίου 2019

Η ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΔΕΝ ΞΕΚΙΝΑ ΤΟ ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ, ΕΙΝΑΙ ΠΑΡΟΥΣΑ!!!


Η ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΔΕΝ ΞΕΚΙΝΑ ΤΟ ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ,  ΕΙΝΑΙ ΠΑΡΟΥΣΑ!!!
ΜΟΝΟΔΡΟΜΟΣ Η ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ ΜΕ ΤΗΝ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ

            Η υλοποίηση της (αυτο)αξιολόγησης δηλαδή του Προγραμματισμού και της Αποτίμησης του Εκπαιδευτικού Έργου των Σχολικών Μονάδων όπως βαφτίστηκε, μπορεί να ξεκινά επίσημα από τη νέα σχολική χρονιά, όμως όποια εγκύκλιο-απόφαση-νόμο του υπουργείου και να διαβάσουμε, θα διαπιστώσουμε ότι εισάγουν αξιολογικές διαδικασίες.

            Ο στόχος δηλωμένος: “Να εμπεδωθεί η κουλτούρα αξιολόγησης” σύμφωνα με τον Γαβρόγλου. Μ' άλλα λόγια να αποδεχτούμε και να συνηθίσουμε μια κατάσταση που με διαφορετικές μορφές και σε πολλές πλευρές της εργασίας μας και της σχολική ζωής, υλοποιεί την αξιολόγηση. Επιβάλλει την κατοχύρωση και εφαρμογή της, πριν την επίσημη ...πρεμιέρα της.

            Η “νέα αρχή στα ΕΠΑΛ” με τη θεσμοθέτηση του σύμβουλου καθηγητή και την εκπόνηση προγραμμάτων δράσης, χρηματοδοτούμενων και αξιολογούμενων από ιδιωτικούς φορείς. Η συγκρότηση των τριμελών επιτροπών Ο.Ε.Υ. (παρά το προσωρινό πάγωμά τους) με την εκπόνηση βραχυχρόνιων προγραμμάτων αντιμετώπισης των μαθητών με ανάγκη πρόσθετης διδακτικής στήριξης, που θα αξιολογούνται ως προς τα αποτελέσματα(!) τους. Κομβικό σημείο αποτελεί το πέρασμα του προσοντολογίου. Μέσω αυτού του συστήματος απολύσεων που εξαφανίζει το πτυχίο ως μοναδικό κριτήριο για δουλειά (πριμοδοτώντας διδακτορικά, μεταπτυχιακά και σεμινάρια), εισάγει την αξιολόγηση καταρχάς στους διορισμούς και κατ’ επέκταση σε όλον τον κλάδο. Και όλα τα προηγούμενα εμπλουτίζονται με ερωτηματολόγια, φόρμες και έρευνες των συντονιστών ΠΕΚΕΣ που καλούν τους συναδέλφους - “ανώνυμα είναι-τι πρόβλημα υπάρχει”- να συμπληρώσουν.

            Στα παραπάνω έρχονται να προστεθούν οδηγίες του υπουργείου για συμπλήρωση φύλλων περιγραφικής αξιολόγησης για μαθητές που παίρνουν μέρος σε Ενισχυτική Διδασκαλία, ενώ τη διδασκαλία αυτή την κάνουν άλλοι εκπαιδευτικοί! Είναι ολοφάνερο το άνοιγμα ενός πολύ άθλιου δρόμου, που μπορεί αρχικά να αφορούσε την αξιολόγηση των στελεχών (διευθυντών και υποδιευθυντών σχολικών μονάδων) αλλά τελικά οδηγεί στην αξιολόγηση εκπαιδευτικού από εκπαιδευτικό! Αντίστοιχα οι συντονιστές ΠΕΚΕΣ ζητούν να τους σταλούν τα σχέδια για τη θεματική βδομάδα στα Γυμνάσια.

            Αρωγοί στην αξιολογική περικύκλωση του κλάδου οι συντονιστές της διεύθυνσης συνδικαλισμού του υπουργείου, ΟΛΜΕ και ΔΟΕ. Η τρόικα ΣΥΝΕΚ/ΕΡΑ-ΔΑΚΕ-ΠΕΚ/ΔΗΣΥ έχει μετατρέψει τις ομοσπονδίες σε δομές υποστήριξης της κυβερνητικής πολιτικής. Η ΔΟΕ πρόσφατα ανακοίνωσε τη στήριξή της στην εφαρμογή της αξιολόγησης απαγορεύοντας(!) στα σωματεία να ταχθούν ενάντιά της. Η ΟΛΜΕ από την άλλη έχει εξαφανίσει από κάθε πλαίσιο πάλης την αξιολόγηση. Άλλωστε όπως δηλώνεται η αυτοαξιολόγηση ήταν από το 8ο εκπαιδευτικό συνέδριο αίτημα των καθηγητών και τώρα δίκαια γίνεται πράξη. Άξιος ο  μισθός τους!!!

            Στη βάση αυτών των δεδομένων, κρίσιμο ζητούμενο η σύγκρουση με τις κυβερνητικές επιδιώξεις. Αυτή η αναγκαιότητα δεν μπορεί να προσπεραστεί. Δεν μπορεί να αντικατασταθεί  με την ανυπακοή και το “αντάρτικο”. Η αποχή από την αξιολόγηση δίνει τη δυνατότητα στο κίνημα να κερδίσει χρόνο και να προσπαθήσει να συγκροτήσει καλύτερα τις αντιστάσεις του, αλλά δεν αρκεί. Όταν μάλιστα υπονομεύεται ακυρώνεται και από λογικές όπως του ΠΑΜΕ που στη περίπτωση που δεν περάσει η αποχή καλεί σε εφαρμογή με άλλο -ποιό;;- περιεχόμενο(Σχέδια δράσης στα ΕΠΑΛ-Θεματική εβδομάδα στα Γυμνάσια).

             Απαιτείται η συγκρότηση ενός κεντρικού αγώνα ενάντια στην αξιολόγηση-χειραγώγηση, την κατηγοριοποίηση σχολείων και εκπαιδευτικών. Να πάρουμε την υπόθεση στα χέρια μας αντιπαλεύοντας τη μετακύλιση των ευθυνών αλλά και της οικονομικής λειτουργίας των σχολείων στις πλάτες εκπαιδευτικών και γονιών, την ένταση της ταξικότητας και το χτύπημα των εργασιακών δικαιωμάτων μας.
·         ΚΑΜΙΑ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ -ΧΕΙΡΑΓΩΓΗΣΗ
·         ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΟΠΟΙΗΣΗ ΣΧΟΛΕΙΩΝ ΚΑΙ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ
·         ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΟΛΟΥ ΤΟΥ ΠΛΑΙΣΙΟΥ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗΣ
·         ΥΠΕΡΑΣΠΙΖΟΥΜΕ ΤΙΣ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΚΑΙ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΕΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΕΣ


Πέμπτη, 21 Φεβρουαρίου 2019

Γενική Συνέλευση

Ολοι σήμερα στη Γενική Συνέλεση!!Οι αγώνες το προηγούμενου διαστήματος να βρουν συνέχεια για μια ανασυυγκροτηση του εκπαιδευτικού κινήματος
Πυρουνάκειο 13΄15

Δευτέρα, 18 Φεβρουαρίου 2019

Και το κεφάλι στην άμμο να βάλουμε,η επίθεση θα συνεχιστεί

Κατά καιρούς κάνω δημοσιεύσεις κυρίως πολιτικού περιεχομένου,ξέροντας καλά πώς η απήχηση των απόψεων που εκφράζω είναι περιορισμένη.Δεν διστάζω να εκτεθώ,ξέροντας καλά και την ευθύνη που ενέχει κάτι τέτοιο και τους κινδύνους.Σήμερα ,αισθάνομαι την ανάγκη να εκφράσω ένα προσωπικό συναίσθημα και προβληματισμό,που φυσικά περνάει και μέσα από την πολιτική τοποθέτηση που εκφράζω και που εφόσον βγαίνει δημόσια μπορεί και να κριθεί.
Ο προβληματισμός μου αφορά πόσο σε βάθος έχει προχωρήσει η ιδεολογική διάβρωση στο χώρο που εργάζομαι,την εκπαίδευση. Κατέξοχήν ιδεολογικός τόπος,διαμόρφωσης ανθρώπων και συνειδήσεων .Οχι τυχαία,η στόχευση του συστήματος ήταν,είναι και θα είναι συγκεκριμένη .Εχοντας ζήσει μέσα στις τάξεις 32 χρόνια,αυτό που ζω τελευταία,είναι πρωτόγνωρο.Η επίθεση που δεχόμαστε ,εκπαιδευτικοί,μαθητές,γονείς,είναι χωρίς προηγούμενο.
Εργαζόμενοι λάστιχο σε πολλαπλά σχολεία,νομάδες της εκπαίδευσης,βυθισμένοι στη φτώχεια,με τις πιέσεις να αυξάνονται ολο και περισσότερο,να γίνουμε εκπαιδευτικοί πολυεργαλεία,να καλύψουμε ελλείψεις που άλλοι δημιούργησαν,να στηρίξουμε μαθητές που χάνουν την πίστη τους στην ίδια τη ζωή ,στην ελπίδα,στο μέλλον.
Και η λίστα δεν έχει τελειωμό και το ξέρουμε καλά, πως τούτο το βαρέλι,πάτο δεν έχει.
Και τι μας μένει;;Να στηριχτούμε ο ένας στον άλλο,να αντικρίσουμε κατάματα την πραγματικότητα και να κάνουμε κάτι.
Ομως,όχι.Καθένας προσπαθεί να παράξει ατομικές λύσεις που νομίζει ότι θα τον διασώσουν.Και αυτή την ιδεολογική προσέγγιση προσπαθούν να την περάσουν και στους μαθητές τους.Το μεγάλο παραμύθι,πως μέσα από την εκπαίδευση αλλάζει η κοινωνία.Στο παιχνίδι του αδυσώπητου ανταγωνισμού θα τα καταφέρουν οι πιο δυνατοί.Οι άλλοι απλά να μας αφήσουν ήσυχους να προχωρήσουμε στο έργο μας.Να κάνουμε ήσυχα-ήσυχα τη δουλειά μας και οι υπόλοιποι στον Καιάδα.Οι αδύναμοι,οι προβληματικοί,οι ταραξίες,οι απείθαρχοι,οι τσιγγάνοι,οι φτωχοί,οι"παρατημένοι",εφόσον δε μπορούν,να φεύγουν.Απόψεις που κάποτε θα τις θεωρούσαμε μεμονωμένες και αντιδραστικές,τώρα είναι η πλειοψηφούσα λογική.
Εξηγήσιμο,από μεριάς μου,αλλά μη αποδεκτό,Η κοινωνία των αρίστων και των ολίγων,ειναι προορισμένη αργά ή γρήγορα να πεθάνει,βυθισμένη στη σήψη που η ίδια παράγει.Μια κοινωνία που 25 άνθρωποι ελέγχουν το μισό πλούτο του πλανήτη και βυθίζουν τον υπόλοιπο πληθυσμό στην απόγνωση και την εξαθλίωση,είναι καταδικασμένη να πεθάνει.Και οι νεκροθάφτες της θα είναι όλοι αυτοί που συστηματικά αποκλείονται.
Ομως από μόνο του το σύστημα της εκμετάλλευσης δεν θα πέσει.Κι αν συνεχίσουμε να λέμε "ελα μωρέ και τι έγινε;"δεχόμενοι τα τριάκοντα αργύρια της προδοσίας των φτωχών μέσα από τον προωθούμενο αποπροσανατολισμό και εξαπάτηση,χωρίς καμιά διάθεση να έρθουμε σε ρήξη,θα πρέπει να είμαστε και προετοιμασμένοι να δεχτούμε ακόμα περισσότερη επίθεση.
Να κάνουμε κι άλλες προσπάθειες ατομικές μήπως τη σκαπουλάρουμε;;Να εκπονήσουμε κι άλλα προγράμματα για να κάνουμε το σχολείο πιο ελκυστικό;;Να δεχτούμε κι άλλες χορηγίες από τα ΕΛΠΕ και ας μας οδηγούν σε αργό θάνατο;Να αναζητήσουμε κι άλλους χορηγούς και ευαγή ιδρύματα όπως το ίδρυμα Νιάρχος,που τόσες θυσίες κάνει για τον πολιτισμό;;Να βρούμε καλούς δικηγόρους να μας φέρον πίσω όσα οι ίδιοι που μας σπρώχνουν εκεί μας έκλεψαν;;Να αντικαταστήσουμε τις δομές που αφαίρεσαν για να διαχειριστούμε επιτυχώς την αποσυγκρότηση;;Να κάνουμε σα να μην τρέχει τίποτα που τα παιδιά δεν διδάσκονται μαθήματα γιατί δεν υπάρχουν εκπαιδευτικοί;Να δεχτούμε υποψήφια δημοτικά αηδόνια,να μας τάζουν ,να μας τάζουν την ψυχή μας να μας πάρουν;;Για μια βασιλόπιτα ρε γαμώτο!!!!Να πάρουμε και 2-3 παπάδες να μας διδάξουν τον αληθινό Χριστό;;;
Αλλά εμείς 'Ελα μωρέ!!!Και τι έγινε;;"Κι όταν γίνεται απεργία και κάποιοι αγωνίζονται,εμείς,δεν είμαστε χαζοί!!Θα κάνουμε το τριωράκι μας και θα πάμε σπίτι.Και στη συνέλευση μεθαύριο,θα πάνε οι.....άλλοι.
Δεν είναι όμως αυτό που χαρακτηρίζει τους εκπαιδευτικούς,που μέσα σε αυτές τις δεκαετίες συμπορευτήκαμε,προβληματιστήκαμε,προσπαθήσαμε.
Είναι η διάλυση και η αποσυγκρότηση των συλλογικών διεκδικήσεων που μας έφερε ως εδώ.Μπορεί να φταίνε πολλά.
Ομως έρχεται η στιγμή για τον καθένα που πρέπει να πάρει την κατάσταση και την ευθύνη του στα χέρια του.
Να με συγχωρέσετε,δε σας μαλώνω,την αγωνία μου έβγαλα.

Ο.Σ.

Κυριακή, 17 Φεβρουαρίου 2019

Τη δικαιοσύνη για τον Εμπουκά, τη χρωστάμε στα παιδιά του.

Αυτός είναι ο Εμπουκά. Με καταγωγή από τη Νιγηρία, μετανάστης στην Ελλάδα, με δύο παιδιά, το ένα νεογέννητο.
Τα δύο παιδιά του Εμπουκά δεν θα τον ξαναδούν ποτέ, το νεογέννητο δεν θα τον γνωρίσει ποτέ στην πραγματικότητα. Γιατί ο Εμπουκά πέθανε προχθες κατά τη διάρκεια προσαγωγής του στο γνωστό για ανάλογες υποθέσεις Α.Τ. της Ομόνοιας.
Δολοφονήθηκε μέσα στη σιωπή και εκεί θα έμενε αν δεν σήκωνε το θέμα η Ένωση Αφρικανών Γυναικών. Καμία εφημερίδα και κανένα κανάλι δε μίλησε για αυτόν, ούτε καν για να διαστρεβλώσει την υπόθεση.
Δέκα χρόνια μετά την εξέγερση που προκάλεσε η δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου από ειδικό φρουρό, το κίνημα της αλληλεγγύης ενάντια στην καταστολή εξακολουθεί να υποφέρει από έναν εντελώς απαράδεκτο ελάττωμα: διαχωρίζει ασυναίσθητα, αλλά πραγματικά, τα θύματα της καταστολής σε Έλληνες και ξένους. Για κάθε Παύλο Φύσσα που μας ξεσηκώνει, υπάρχει ένας Λουκμάν Σαχζάτ για τον οποίον κάναμε πολύ λιγότερα. Για κάθε Αλέξανδρο που μας έβγαλε στον δρόμο, υπάρχει ένας Εμπουκά που θα προκαλέσει μόνο την περιορισμένη μας αγανάκτηση. Για κάθε Ζακ που θα συγκινήσει και θα κινητοποιήσει τα πιο ευγενικά μας αισθήματα, υπάρχει ένας μετανάστης που πετάχτηκε νεκρός σε κάποιο τμήμα ή κάποιο δρόμο χωρίς να μας ταράξει.
Δεν μπορούμε να έχουμε ένα αντιρατσιστικό κίνημα μέσα στο οποίο θα επιβιώνουν ρατσιστικοί διαχωρισμοί. Ο θάνατος του Εμπουκά δεν πρέπει να μείνει κρυμμένος στη σιωπή. Το Αστυνομικό Τμήμα της Ομόνοιας, άντρο κατά συρροή δολοφόνων και βασανιστών, δε μπορεί να συνεχίσει να κάνει τη «δουλειά» του μέσα στη σιωπή.
Τη δικαιοσύνη για τον Εμπουκά, τη χρωστάμε στα παιδιά του. Τη χρωστάμε στους μετανάστες που ζουν στην Αθήνα χωρίς την παραμικρή προστασία της αξιοπρέπειάς τους. Και τη χρωστάμε και σε εμάς τους ίδιους.

Φραγμός σε διαδήλωση εργαζομένων από την αστυνομία!



Φραγμός σε διαδήλωση εργαζομένων από την αστυνομία!
Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ δείχνει στα αφεντικά της πόσο αποφασισμένα τα υπηρετεί!

Καταγγέλλουμε την πρωτοφανή κίνηση της κυβέρνησης, η οποία έδωσε εντολή στην Αστυνομία να παρεμποδίσει την συνέχιση διαδήλωσης εργαζομένων, μπλοκάροντάς την στην αρχή του πεζόδρομου της Ερμού! Η διαδήλωση έγινε το Σάββατο 16 Φλεβάρη με πλαίσιο τον αγώνα για αυξήσεις και συλλογικές συμβάσεις και για αντίσταση στις απολύσεις και την εργοδοτική και κρατική τρομοκρατία. Η πορεία, προσπαθώντας να κατέβει από την κάτω πλευρά του Συντάγματος στην οδό Ερμού, βρέθηκε μπροστά σε δυνάμεις των ΜΑΤ και ΥΜΕΤ που εμπόδισαν του διαδηλωτές να συνεχίσουν ενώ ο αξιωματικός της Αστυνομίας διαμήνυσε ότι είναι τελική απόφασή της μετά από άνωθεν εντολές.
Μετά τους φραγμούς προς την αμερικάνικη Πρεσβεία και το Μαξίμου, προστίθενται και νέοι φραγμοί που περιλαμβάνουν πια και πεζόδρομους! Στόχος (διακηρυγμένος άλλωστε από διάφορους λαγούς του συστήματος) είναι η ουσιαστική απαγόρευση των διαδηλώσεων στο κέντρο της πόλης για να κλιμακωθεί, έτσι, η επίθεση στις λαϊκές ελευθερίες και στη δυνατότητα των εργαζομένων να παλεύουν και να διαδηλώνουν.
Και όλα αυτά σε μια περίοδο που οι εργοδοσίες, αποχαλινωμένες από την αποτελεσματικότητα της επίθεσης τα τελευταία χρόνια επιβάλλουν συνθήκες γαλέρας και απόλυτης εκμετάλλευσης στους εργαζόμενους και στην εργατική τάξη της χώρας, μεγάλο μέρος της οποίας δεν γνωρίζει πια ούτε το ελάχιστο εργασιακό δικαίωμα.
·         Αποκαλύπτεται το κάλπικο του «φιλεργατικού» προσώπου που πουλάει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ.
·         Αποκαλύπτεται το γεγονός ότι ο ΣΥΡΙΖΑ (όπως και όλα τα κόμματα εξουσίας) διαγκωνίζονται με μοναδικό στόχο να αποδείξουν στα αφεντικά τους πόσο αποφασισμένα αντιλαϊκή πολιτική ασκούν.
·         Αποκαλύπτεται, τέλος, ότι αυτή η περίφημη «δημοκρατία» των αστών και του κεφαλαίου παρέχει «ελευθερία» στις απολύσεις, στη φτώχεια, στην τρομοκρατία. Δεν είναι άλλωστε και πολύ μακριά η Γαλλία (του… ευρωπαϊκού δημοκρατικού κεκτημένου – μην ξεχνιόμαστε)! των 12 νεκρών, των 4.000 συλλήψεων, των 2.000 τραυματιών, των 20 ανθρώπων που έχουν χάσει το μάτι τους και την όρασή τους καθώς και χέρια – πόδια.
·         Αποδεικνύεται, τέλος, πως ο «μονόδρομος» της υποταγής στο σύστημα και στις κυβερνήσεις του, είναι ένας μονόδρομος προς μια κόλαση, όπου οι πόλεμοι, η απόλυτη εκμετάλλευση και η συντριβή ακόμα και της έννοιας «δικαίωμα» είναι στην ημερήσια διάταξη.
Πραγματικός μονόδρομος για τους εργαζόμενους είναι η συγκρότηση αντιστάσεων και διεκδικήσεων, η οργάνωση στους χώρους δουλειάς, το ξεπέρασμα των συνδικαλιστικών ηγεσιών που φέρνουν την ήττα και το ξεπούλημα αλλά και όλων των αντιλήψεων και των αυταπατών για μια διαχείριση προς όφελος του λαού ή για λύσεις που θα παραχθούν από την κοινοβουλευτική ενίσχυση της μιας ή της άλλη υποτίθεται φιλολαϊκής εκδοχής.
Κάτω τα χέρια από το δικαίωμα στη διαδήλωση- Κάτω τα χέρια από τις ελευθερίες




agkinekp.blogspot.gr
17 Φλεβ 19

Οσο αργεί η συγκρότηση αγώνων, η βαρβαρότητα επελαύνει




Η επίθεση κλιμακώνεται ακόμα και μέσα στην προεκλογική περίοδο!
Οσο αργεί η συγκρότηση αγώνων, η βαρβαρότητα επελαύνει
Η προεκλογική περίοδος μπαίνει στην τελική ευθεία και Τσίπρας και Μητσοτάκης τρέχουν προς άγρα ψήφων όχι στο λαό αλλά στα διάφορα κέντρα εξουσίας για να πάρουν το χρίσμα. Εχουν πάρει τους δρόμους των γραφείων της ΕΕ και διάφορων παραγόντων των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ αλλά και ντόπιων κέντρων εξουσίας και παρουσιάζουν την πραμάτεια τους. Από τη μία ΣΥΡΙΖΑ και Τσίπρας έχουν να επιδείξουν την τεράστια αποτελεσματικότητά τους στην περιθωριοποίηση του λαϊκού παράγοντα και τη δουλική ευθυγράμμισή τους με την εγκληματική πολιτική του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού. Από την άλλη ΝΔ και Μητσοτάκης προσπαθούν να εκμεταλλευτούν τις πολυετείς υπηρεσίες τους στο σύστημα και να παρουσιάσουν εγγυήσεις ότι τώρα που ο ΣΥΡΙΖΑ έστρωσε το δρόμο, μπορούν αυτοί να συνεχίσουν πιο αποτελεσματικά το ίδιο αντιδραστικό έργο.
Παρά τον επικοινωνιακό βομβαρδισμό της κυβέρνησης που έχει απίστευτο θράσος να κάνει το μαύρο – άσπρο, η πραγματικότητα είναι πως η φτώχεια, η διάλυση των εργασιακών σχέσεων, η παράδοση των πάντων στο Υπερταμείο, η εργοδοτική και κρατική τρομοκρατία, η απώλεια πρώτης κατοικίας, η αναίρεση του δωρεάν χαρακτήρα περίθαλψης και υγείας, όλα τα αντιδραστικά μέτρα των μνημονίων και της καπιταλιστικής επίθεσης είναι ΟΛΑ ΕΔΩ. Κι όλα αυτά σε ένα τοξικό κλίμα του πολιτικού συστήματος, όπου στελέχη (ΣΥΡΙΖΑ, ΝΔ, ΚΙΝΑΛ, ΑΝΕΛ, Ποτάμι, Χρυσή Αυγή) χωρίς την παραμικρή αναστολή, περιδιαβαίνουν από κόμμα σε κόμμα, καταπατούν τους «όρκους» που έδιναν λίγες ώρες πριν, με μοναδική «ιδεολογία» την προσωπική τους διάσωση και, πάνω απ’ όλα, την εξυπηρέτηση των ιμπεριαλιστών και της ντόπιας άρχουσας τάξης.
Τα αντίστοιχα συμβαίνουν και στην εκπαίδευση: Η κυβέρνηση, αφού έβαλε τις βάσεις για χιλιάδες απολύσεις αναπληρωτών με την ψήφιση του «προσοντολογίου», προωθεί με ένταση την αξιολογική περικύκλωση του κλάδου μέσω πλήθους μέτρων: τις «Ομάδες Εκπαιδευτικής Υποστήριξης», την «αποτίμηση του Εκπαιδευτικού έργου» τη «Νέα Αρχή στα ΕΠΑΛ» κ.α. Ενώ η μισθολογική κατρακύλα συνεχίζεται και οι συντάξεις πάνε για τα 67 (το λιγότερο).
Τον προηγούμενο μήνα οι εκπαιδευτικοί (και ιδιαίτερα το πιο χτυπημένο τμήμα μας, οι συμβασιούχοι της εκπαίδευσης-αναπληρωτές) δώσαμε «παρών» σε τρεις μαζικές κινητοποιήσεις με την κάλυψη τριών απεργιών. Οι σημαντικές αυτές κινητοποιήσεις έβγαλαν τον κλάδο από το κινηματικό "ψυγείο" ύστερα από πέντε χρόνια - παρά την καθαρή υπονόμευση από τις συνδικαλιστικές ηγεσίες ΔΟΕ-ΟΛΜΕ.  Εδειξαν ότι η οργή που έχει συσσωρεύσει το πολύχρονο "δούλεμα" των υποσχέσεων διορισμών που θα μετατραπούν σε μαζικές απολύσεις, μπορεί να μετατραπεί σε μαζικό αγώνα. Η εξέλιξη των κινητοποιήσεων έδειξε, ταυτόχρονα, τις αδυναμίες και την αποσυγκρότηση που έχει φορτώσει στο κίνημα η πολύχρονη κυριαρχία απόψεων ήττας και συμβιβασμού. Το γεγονός ότι οι συνελεύσεις παρέμειναν άμαζες αλλά και ότι η απεργιακή συμμετοχή δεν ήταν μεγάλη (μέτρια στην πρωτοβάθμια, μικρή στη δευτεροβάθμια) αποτέλεσαν για τη φάση αυτή και τους όρους εκείνους που επέτρεψαν στην κυβέρνηση να ψηφίσει το νομοσχέδιο χωρίς να υποστεί σοβαρή φθορά.
Σε αυτό το κλίμα που χαρακτηρίζεται, από τη μία από την επίθεση του συστήματος στο σύνολο των δικαιωμάτων μας και, από την άλλη από την ήττα και το ξεπούλημα των συνδικαλιστικών ηγεσιών, καταδικάζονται οι εργαζόμενοι σε πλήρη παράδοση μέσω της εξώθησής τους στην ατομική «διάσωση».  Ολόκληρη βιομηχανία έχει στηθεί τόσο σε σχέση με ταχύρυθμα σεμινάρια που θα παρέχουν μόρια διορισμού όσο και σε σχέση με τις δικαστικές αγωγές για τα αναδρομικά των δώρων. Το μήνυμα που πρέπει να εμπεδώσουν οι εργαζόμενοι σαφές: «ξέχνα τους αγώνες και σώσε τον εαυτό σου».
Όμως η πραγματικότητα είναι πως, όσο αργεί η συγκρότηση αγώνων, τόσο το βαρέλι της συντριβής των δικαιωμάτων μας δεν θα έχει πάτο. Σε αυτήν την αναγκαιότητα, φρένο θα είναι οι συνδικαλιστικές ηγεσίες ΟΛΜΕ-ΔΟΕ που έχουν πλούσιο έργο στην αποσυγκρότηση και απαξίωση των σωματείων και του συλλογικού αγώνα. Μόνος τρόπος να μπει φρένο στην επελαύνουσα βαρβαρότητα είναι να βγει ο λαός και οι εργαζόμενοι στο προσκήνιο με τους αγώνες μας να τους οργανώσουμε με τα δικά μας χέρια κόντρα σε φανερούς εχθρούς και ψεύτικους φίλους. Παλεύουμε για:
- μαζικούς μόνιμους διορισμούς – ανατροπή του προσοντολογίου – μονιμοποίηση όλων των αναπληρωτών.
- πραγματικές αυξήσεις στους μισθούς και στις συντάξεις - ανατροπή του ν. Κατρούγκαλου και όλων των αντιασφαλιστικών νόμων - μείωση των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης.
- Ανατροπή του θεσμικού πλαισίου αξιολόγησης – αυτοξιολόγησης.
- Όχι στο «νέο» λύκειο των ταξικών φραγμών – παλεύουμε για δωρεάν δημόσια παιδεία.
ΟΛΟΙ στις συνελεύσεις. Για οργάνωση μιας καταρχήν 24ωρης απεργίας με νέο γύρο συνελεύσεων – συγκρότηση αγώνα από τους ίδιους τους εργαζόμενους


agkinekp.blogspot.gr
17 Φλεβ 19

O Sean Connery με μουσική Βαγγέλη Παπαθανασιου απαγγέλει Καβάφη



https://m.facebook.com/story.php?story_fbid=1074557036084526&id=428846077322295

Τρίτη, 12 Φεβρουαρίου 2019

ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΨΗΦΟΦΟΡΟΙ, ΟΥΤΕ ΕΝΑΓΟΝΤΕΣ ΣΤΑ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ ΑΛΛΑ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ



ΤΙΠΟΤΕ ΔΕΝ ΧΑΡΙΖΕΤΑΙ.
ΟΛΑ ΚΑΤΑΚΤΙΟΥΝΤΑΙ ΜΕ ΑΓΩΝΕΣ !

ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΨΗΦΟΦΟΡΟΙ, ΟΥΤΕ ΕΝΑΓΟΝΤΕΣ ΣΤΑ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ
ΑΛΛΑ
ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ
ΔΥΝΑΜΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ ΚΑΙ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΗΣ ΤΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΜΑΣ

            Τις τελευταίες μέρες έχει ανοίξει μια ολόκληρη διαδικασία δικαστικών προσφυγών εκπαιδευτικών και συνολικότερα δημοσίων υπαλλήλων που διεκδικούν δικαστικά την επιστροφή αναδρομικά των κομμένων επιδομάτων (Χριστουγέννων, Πάσχα κλπ). Τρίβουν τα χέρια τους τα δικηγορικά γραφεία (μικρά και μεγάλα) που πρωτοστατούν στην επιχείρηση αυτή. Δίνουν και παίρνουν τα διάφορα νομικά ή νομικίστικα επιχειρήματα που συνηγορούν στο νόμιμο της διεκδίκησης και προκρίνουν αυτή τη διαδικασία ως το πιο αποτελεσματικό και τελεσφόρο μέσο για τη δικαίωση των εργαζομένων.
            Και όλοι ταγμένοι στην προσπάθεια να συσκοτίσουν, να αποκρύψουν, να αποπροσανατολίσουν από την πραγματικότητα: ότι η δικαστική, νομοθετική και εκτελεστική εξουσία δεν είναι ξεκομμένες, δεν είναι ανεξάρτητες μεταξύ τους αλλά συνεργάζονται στενά, αλληλοτροφοδοτούνται και οι τρεις μαζί υπηρετούν πιστά το σύστημα της εκμετάλλευσης και ιμπεριαλιστικής εξάρτησης σε βάρος των εργαζομένων, του λαού, της νεολαίας.
            Οι δικαστικές προσφυγές για την διεκδίκηση των δικαιωμάτων μας συνιστούν μια μεθοδευμένη κίνηση που προεκλογικά ευνοεί και την κυβέρνηση, η οποία από τη μια δηλώνει ότι σέβεται τις δικαστικές αποφάσεις από την άλλη όμως ότι δεν μπορεί να παρεκκλίνει από τις δεσμεύσεις της στους θεσμούς και τους δημοσιονομικούς στόχους Και πόσο ανεξάρτητη και θετική θα είναι η όποια απόφαση της «ανεξάρτητης» Δικαιοσύνης, όταν κατά δεκάδες  χιλιάδες προσφύγουν οι Δημόσιοι Υπάλληλοι σε μια περίοδο που οι ιμπεριαλιστές-δανειστές, στο πλαίσιο της ενισχυμένης επιτήρησής τους,   και η κυβέρνηση εφαρμόζουν «σφιχτή» οικονομική πολιτική και «ματωμένα» πλεονάσματα από τώρα ως το 2060 ;
            Ο αποπροσανατολισμός γίνεται ακόμη μεγαλύτερος, αν σκεφτούμε ότι αμέσως μετά από τις καθόλου αμελητέες κινητοποιήσεις ενάντια στο κακόφημο προσοντολόγιο οι εργαζόμενοι εκπαιδευτικοί σε όλες τις βαθμίδες όφειλαν να βγάλουν τα απαραίτητα συμπεράσματα για τον αγώνα και να προετοιμαστούν για να αντισταθούν στο νέο γύρο επίθεσης σε βάρος τους (ομάδες εκπαιδευτικού έργου, προώθηση αυτοαξιολόγησης, «Νέο Λύκειο»…)
            Κι αν ακόμα υπάρξει «δικαίωση» και εκδικαστούν κάποια ποσά στους εργαζόμενους (ψίχουλα μπροστά στο μέγεθος των περικοπών, της ληστείας που διαπράττεται εδώ και χρόνια σε βάρος τους), το γεγονός ότι δεν κερδήθηκαν μέσα από αγώνες αλλά προσφέρονται ως προεκλογικό δωράκι της κυβέρνησης (υποκίνηση δικαστικών προσφυγών και από κυβερνητικούς παράγοντες, ΜΜΕ κλπ) το κάνει πιο ευάλωτο, πιο ανασφαλές στους κυβερνητικούς σχεδιασμούς, υπονομευμένο στη διαδικασία εξαέρωσής τους.
            Από την άλλη, ευθύς εξαρχής ξεκαθαρίζεται ότι πρωτόδικη δικαίωση δεν σημαίνει και τελεσίδικη απόφαση. Ήδη το ποσό που  «αναλογεί» στον κάθε εργαζόμενο έχει κουτσουρευτεί ριζικά και σίγουρα δεν περιλαμβάνει το σύνολο των περικοπών των τελευταίων δέκα χρόνων. Ήδη το ποσό αυτό, αν τελικά δοθεί, δεν θα αποτελέσει παρά μία «σταγόνα στον ωκεανό» του πραγματικού κόστους της ζωής τους που μαστίζεται από συνεχείς αυξήσεις στις τιμές και τις υπηρεσίες πρώτης ανάγκης, από τα φορολογικά χαράτσια και τους έμμεσους φόρους κατανάλωσης. Ήδη διαρρέεται ότι θα έχει το χαρακτήρα φιλοδωρήματος, φιλανθρωπίας που θα δοθεί (η υπόσχεσή του) προεκλογικά και θα παρθεί πάλι πίσω μετεκλογικά με διάφορες μορφές και τρόπους. Ήδη η κατάργηση του αφορολόγητου βρίσκεται προ των πυλών.
            Το σημαντικό, όμως είναι άλλο: Ότι η λογική-πρακτική των δικαστικών προσφυγών συμβάλλει στην εδραίωση  της  αντίληψης  ότι οι εργαζόμενοι διεκδικούν από το κράτος και μέσω της δικαιοσύνης μόνο και εφόσον το κράτος έχει να  δώσει. Αποδυναμώνεται, έτσι, και  η λογική ότι διεκδικούμε το δικαίωμα  στην αξιοπρεπή διαβίωση και  ο  αγώνας  για  αύξηση του μισθού μας ανεξάρτητα και ουσιαστικά σε αντίθεση με  την πολιτική των κυβερνήσεων  και των δικαστικών αποφάσεων. Ενισχύει, δηλαδή, την αντίληψη περί εφικτού,  το εφικτό που προβάλλει η  κυβέρνηση και το σύστημα, το οποίο τελικά καταστρέφει τους εργαζόμενους και μεταθέτει για το …απώτερο μέλλον την ανάγκη  για οργάνωση αγώνων αντίστασης και διεκδίκησης.
            Δεν αποκλείουμε, ως θέση αρχής, και τη χρησιμοποίηση δικαστικών μέσων. Αυτό, όμως, μπορεί να γίνει ως τριτεύουσα πλευρά δράσης ενός υπαρκτού κινήματος που απεργεί, διαδηλώνει, παλεύει, συγκρούεται με στόχο το κέρδισμα χρόνου ή την ανάδειξη ενός ζητήματος. Σε συνθήκες κυριαρχίας της αδράνειας και της ατομικής λύσης (όπως η σημερινή), μια τέτοια επιλογή απλώς αναπαράγει και ανατροφοδοτεί την αδράνεια και τη συνδικαλιστική διάλυση.
            «Μα δεν μας στοιχίζει τίποτα (τα 20 -25 ευρώ μπορούμε ακόμα να τα τζογάρουμε) κι αν τα πάρουμε, κάποιες τρύπες θα κλείσουμε». Κι όμως, συνάδερφοι, μας στοιχίζει. Γιατί ο δρόμος των δικαστικών προσφυγών είναι ατομικός δρόμος (όσο κι αν προβάλλεται  ότι οι προσφυγές γίνονται συλλογικά). Αποπροσανατολίζει, θολώνει, αποδυναμώνει. Βάζει ένα επιπλέον εμπόδιο στις συλλογικές, μαχητικές διαδικασίες και διεκδικήσεις.
            Η  ανάλογη υπόθεση των 176 ευρώ στο παρελθόν, των προσφυγών της διαθεσιμότητας στη συνέχεια αποδεικνύουν ότι μπροστά στην σκληρή και άδικη επίθεση που δεχόμαστε στη ζωή μας δεν απαντούμε αναζητώντας την ‘‘προστασία» των εργαλείων του αντιπάλου. Ιστορικά οι εργαζόμενοι γνωρίζουν τον δρόμο για την υπεράσπιση και διεύρυνση των δικαιωμάτων και κατακτήσεών τους και οι δεκάδες χιλιάδες  εκπαιδευτικοί που βγήκαν στους δρόμους στις ΗΠΑ, τη Γαλλία, την Ολλανδία τον επιβεβαιώνουν.
            Συναδέλφισσες, συνάδελφοι
            Στόχος μας πρέπει να είναι οι αυξήσεις στους μισθούς μας –αυξήσεις που να ανέρχονται στο κόστος ζωής, που να καλύπτουν τις ανάγκες μας. Διεκδικούμε 13ο και 14ο μισθό.
            Για να το  πετύχουμε αυτό θα πρέπει να ανοίξουμε έναν αγωνιστικό δρόμο πάλης και διεκδίκησης. Στηριγμένοι στις δικές μας δυνάμεις, στη δική μας οργάνωση και αλληλεγγύη.
·        Κόντρα στην υποταγμένη ηγεσία της ΟΛΜΕ -ΑΔΕΔΥ που έχει  κηρύξει στάση αγώνων και ουσιαστικά κλείνει το μάτι  στις δικαστικές προσφυγές.
·        Κόντρα σε δυνάμεις που αναφέρονται στο κίνημα και που όμως σπέρνουν ψευδαισθήσεις για την ευκαιρία, για τη λογική του κόλπου (θα ξεγελάσουμε προεκλογικά το σύστημα για να τους τα πάρουμε).
·        Κόντρα στις αυταπάτες που σπέρνει το ΠΑΜΕ ότι τάχα μπορούν να επιστραφούν οι απώλειες των εργαζόμενων με σχέδια νόμου στη Βουλή.
            Για να αλλάξουν οι συσχετισμοί μέσα στους χώρους δουλειάς υπέρ των εργαζομένων, ο μόνος δρόμος είναι ο μαζικός, οργανωμένος και αταλάντευτος αγώνας!
ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ  ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΕΣ ΑΥΞΗΣΕΙΣ ΣΕ ΜΙΣΘΟΥΣ
ΠΟΥ ΝΑ ΚΑΛΥΠΤΟΥΝ ΤΟ ΚΟΣΤΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ
ΟΧΙ ΣΤΟΝ ΑΠΟΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΜΟ, ΤΟΝ ΕΦΗΣΥΧΑΣΜΟ ΚΑΙ ΤΗΠλαίσιο κειμένου: agkinekp.blogspot.gr
10 Φλε 19
Ν ΑΝΑΘΕΣΗ.