Τρίτη, 24 Σεπτεμβρίου 2013

ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΤΗΣ ΟΛΜΕ ΣΤΟ ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΙΚΟ ΣΥΛΛΑΛΗΤΗΡΙΟ

 

Ο.Λ.Μ.Ε.                                                  
Ερμού & Κορνάρου 2
ΤΗΛ: 210 32 30 073 - 32 21 255
FAX: 210 33 11 338                           
www.olme.gr                                                               
e-mail: olme@otenet.gr                                                 Αθήνα, 24/09/2013
                                                                                               


ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΤΗΣ ΟΛΜΕ ΣΤΟ ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΙΚΟ ΣΥΛΛΑΛΗΤΗΡΙΟ



Η ΟΛΜΕ στηρίζει το Αντιφασιστικό συλλαλητήριο συνδικάτων και συλλογικοτήτων που θα γίνει την Τετάρτη, 25 Σεπτέμβρη  2013 και ώρα 6 το απόγευμα στην Πλατεία Συντάγματος και καλεί όλους τους εκπαιδευτικούς να συμμετέχουν.






 




Αθήνα, 24.09.2013

ΕΚΤΕΛΕΣΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ
ΦΙΛΕΛΛΗΝΩΝ & ΨΥΛΛΑ 2
105 57 ΑΘΗΝΑ
Τηλ 213.16.16.900
Fax 2103246165
             adedy1@adedy.gr
ΑΡΙΘΜ. ΠΡΩΤ.: 363

 

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ – ΚΑΛΕΣΜΑ

Αντιφασιστικό συλλαλητήριο συνδικάτων και συλλογικοτήτων,
την Τετάρτη, 25 Σεπτέμβρη  2013 και ώρα 6 το απόγευμα
στην Πλατεία Συντάγματος

Εργαζόμενοι / εργαζόμενες,
νέοι και νέες,
πολίτες της Αθήνας,

Σας καλούμε στο αντιφασιστικό συλλαλητήριο που διοργανώνουν την Τετάρτη, 25 Σεπτέμβριου 2013 και ώρα 6:00 το απόγευμα στην Πλατεία Συντάγματος η Α.Δ.Ε.Δ.Υ., τα εργατικά συνδικάτα και αντιφασιστικές συλλογικότητες. Όλες και όλοι μαζί να διατρανώσουμε τον αποτροπιασμό μας για τη δολοφονία του αντιφασίστα αγωνιστή Παύλου Φύσσα, να καταδικάσουμε τις ναζιστικές και εγκληματικές πράξεις της «Χρυσής Αυγής» και να απαιτήσουμε εδώ και τώρα όλες εκείνες τις αναγκαίες νομοθετικές, εκπαιδευτικές και κοινωνικές πρωτοβουλίες για την αντιμετώπιση της νεοναζιστικής βίας και εγκληματικότητας.

Η στυγερή και άνανδρη δολοφονία του αντιφασίστα Παύλου Φύσσα από τη Χρυσή Αυγή αποκάλυψε σε όλο τον ελληνικό λαό αυτό που χρόνια το αντιφασιστικό κίνημα υποστήριζε, αλλά τα διαπλεκόμενα συμφέροντα προσπαθούσαν να συγκαλύψουν ότι η Χρυσή Αυγή είναι εχθρός της δημοκρατίας, υπηρέτης και μακρύ χέρι του συστήματος, που δρα ως μια εγκληματική οργάνωση με συνεχείς επιθέσεις εναντίον των αγωνιστών του εργατικού κινήματος και της δημοκρατίας. Ολοένα και πληθαίνουν το τελευταίο διάστημα οι τρομοκρατικές επιθέσεις αυτές με προφανή στόχο να τρομοκρατήσουν τον εργαζόμενο λαό που αγωνίζεται σθεναρά εναντίον των πολιτικών της τρόικας και των μνημονίων και υπέρ της δημοκρατίας, της ισότητας και των ανθρώπινων δικαιωμάτων.

Ας γνωρίζουν όμως οι επίδοξοι μιμητές των ναζιστικών αντιλήψεων και πρακτικών ότι ούτε το όργιο της τρομοκρατίας ούτε οι συνεχείς προσπάθειες δυσφήμησης και σπίλωσης των εργατικών αγώνων μπορούν να κάμψουν την αγωνιστική διάθεση και την αποφασιστικότητα των εργαζομένων και του συνδικαλιστικού κινήματος.

Η ιδεολογία και οι πρακτικές τους, αφού οδήγησαν την ανθρωπότητα στο χείλος τους αβύσσου, σε εκατόμβες νεκρών και σε απάνθρωπα εγκλήματα, ηττήθηκαν ολοσχερώς και αμετάκλητα σε όλα τα πεδία στο Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και κάθε απόπειρα νεκρανάστασής τους είναι καταδικασμένη.

Να είμαστε όλες / όλοι εκεί






Από την Εκτελεστική Επιτροπή της Α.Δ.Ε.Δ.Υ.

Δεν χαρίζουμε την απεργία μας – όλοι απεργοί το 3ήμερο 23-25/9 (ΟΛΜΕ-ΑΔΕΔΥ), όλοι οι απεργοί έξω από τα σχολεία, όλοι στις συνελεύσεις για συνέχιση της απεργίας διαρκείας από 26 Σεπτέμβρη

Κυβέρνηση, σύστημα και άλλοι «πρόθυμοι» εντός και εκτός κλάδου έχουν πέσει σαν τα κοράκια να σπάσουν την απεργία μας
Δεν χαρίζουμε την απεργία μας – όλοι απεργοί το 3ήμερο 23-25/9 (ΟΛΜΕ-ΑΔΕΔΥ), όλοι οι απεργοί έξω από τα σχολεία, όλοι στις συνελεύσεις για συνέχιση της απεργίας διαρκείας από 26 Σεπτέμβρη
Ετσι είναι οι διαδικασίες... Οι εργατοπατέρες που το Μάη τσαλαπάτησαν την απόφαση για απεργία, καταλύοντας κάθε έννοια συνδικαλιστικής νομιμότητας, την Παρασκευή 20/9 αποφάσισαν να τηρήσουν το γράμμα του καταστατικού και να θεωρήσουν ότι το 65,9% που ψήφισε νέα 5μερη απεργία δεν ήταν αρκετό για την επικύρωσή της αφού απαιτούνταν το 66,6%! Εκρυψαν, δηλαδή, τις πολιτικές επιλογές τους πίσω από διαδικαστικά προσχήματα. Με ποια ακριβώς λογική οι πρόεδροι με 48ωρες (επαναλαμβανόμενες όπως δηλώθηκαν) δε στήριξαν την 5μερη, αλλά οι πρόεδροι που μετέφεραν 5μερη στήριξαν τη 48ωρη; Με ποια λογική το 12% είναι μεγαλύτερο από το 65,9%; Οποιος θέλει να απαντήσει τα ερωτήματα αυτά, ας απαντήσει πολιτικά και να μην κρύβεται υποκριτικά πίσω από αριθμολαγνεία. Το κίνημα δεν είναι φορολογική δήλωση – είναι πολιτικές, συλλογικές επιλογές και πράξεις.
Μας τρέλαναν αυτές τις μέρες στη γκρίνια και στην κακομοιριά. «Οι συνελεύσεις δε θα έχουν κόσμο», «θα απεργήσουν μόνο 50 ΕΠΑΛ σε όλη την Ελλάδα», «δε θα αντέξουν οι συνάδελφοι» (πριν οι ίδιοι εκφραστούν!). Οι φωνές της ήττας προσπάθησαν να παρουσιάσουν τις δικές τους διαθέσεις υποχώρησης σα διαθέσεις του κλάδου. Ο κλάδος, όμως, αν και χτυπημένος, αν και σε τεράστια οικονομική πίεση, απέργησε μέχρι και την πέμπτη μέρα σε ποσοστά μεγαλύτερα από ό,τι στις γενικές απεργίες! Χιλιάδες συναδέλφων που ούτε πάταγαν σε συνελεύσεις βρίσκονται καθημερινά έξω από τα σχολεία τους και δίνουν την απεργιακή μάχη.
Δε θα χαρίσουμε τίποτα στο σύστημα και στους εργατοπατέρες. Την ώρα που η κυβέρνηση και το Υπουργείο προσπαθούν να πετάξουν ψίχουλα (μερικές εκατοντάδες σε ΙΕΚ-ΣΕΚ) , αντί να προχωρήσουμε  θαρρετά μπροστά,  μας… κλιμακώνουν προς τα κάτω. Όλο και πιο μαζικά να πάρουμε την υπόθεση της απεργίας στα χέρια μας Καλούμε κάθε συνάδελφο να γυρίσει και πάλι την πλάτη του στις σειρήνες της ήττας και της υποταγής, να πάρει πάνω του την υπόθεση της απεργίας, να δώσει ένα ηχηρό χαστούκι στο σύστημα και στα στηρίγματά του. Δεν ξεχνάμε τους απολυμένους, ξέρουμε ότι η επίθεση θα ενταθεί!
·        Δευτέρα, Τρίτη και Τετάρτη απεργούμε - κλείνουμε τα σχολεία
·        Τρίτη στις συνελεύσεις αποφασίζουμε συνέχιση της απεργίας διαρκείας από την Πέμπτη με νέα 5μερη (2μερη 26-27/9 και 3μερη 30/9, 1-2/10)
·        Στελεχώνουμε τις απεργιακές επιτροπές – παίρνουμε την κατάσταση στα χέρια μας
Ανατροπή των απολύσεων – ΟΛΟΙ οι συνάδελφοι πίσω στις θέσεις τους  - Επαναλειτουργία των τομέων - Ολοι οι μαθητές στα σχολεία
Ξήλωμα του νομοθετικού πλαισίου για το Λύκειο, την Τεχνική και την κατάρτιση – Δωρεάν Δημόσια Εκπαίδευση για όλα τα παιδιά
Κοινός αγώνας για να ανατραπούν τα μνημόνια και η αντιλαϊκή επίθεση που μας κάνουν δούλους του 21ου αιώνα!
Αγώνας για δουλειά - για ζωή με δικαιώματα! Νίκη στον αγώνα των εκπαιδευτικών!

deltioake.blogspot.com                                                                                                                          21/9/2013

Αγωνιστικές Κινήσεις Εκπαιδευτικών

Διοργάνωση Αντιφασιστικού Συλλαλητηρίου




ΑΝΟΙΚΤΗ     ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ


Η  Πρωτοβουλία  Αντίστασης  Ασπροπύργου  καλεί  σε  ανοικτή  σύσκεψη  Πολιτικά  Κόμματα,  Φορείς,  Οργανώσεις,  Δημοτικές  Κινήσεις,  Σωματεία  το Εργατικό Κέντρο,  Επιτροπές  και  Συλλόγους σε   όλο  το  Θριάσιο,
την Πέμπτη 26 Σεπτεμβρίου στο Θέατρο στο Αγροκήπιο Ασπροπύργου στις 6 μ.μ. με θέμα :
«  Διοργάνωση Αντιφασιστικού Συλλαλητηρίου  στον Ασπρόπυργο»
                       



ΑΝΟΙΧΤΟ ΓΡΑΜΜΑ στον ΑΓΩΝΙΣΤΗ ΣΥΝΑΔΕΛΦΟ

ΑΝΟΙΧΤΟ ΓΡΑΜΜΑ στον ΑΓΩΝΙΣΤΗ ΣΥΝΑΔΕΛΦΟ

Αντίσταση στις γειτονιές
Τάσος Σαπουνάς
Απεργός καθηγητής στην Β’ ΕΛΜΕ Πέλλας
μέλος των Αγωνιστικών Κινήσεων Εκπαιδευτικών
Συνάδελφε, συναδέλφισσα,
Έμαθες όπως και εγώ τα μαντάτα... θα πάμε και σ’ αυτά. Αλλά πρέπει εξαρχής να κάνουμε σαφές πρώτα στον εαυτό μας, για μια ακόμη φορά στις τόσες τον τελευταίο καρό, πως δεν περιμέναμε τον δρόμο στρωμένο με ροδοπέταλα. Και πάνω από όλα να σφίξουμε τα δόντια και να ΜΗΝ ΑΦΗΣΟΥΜΕ στους ΡΙΨΑΣΠΙΔΕΣ να καθορίσουν το ΜΕΛΛΟΝ των ΑΓΩΝΩΝ ΜΑΣ. Στις Συνελεύσεις της Τρίτης να μην επιτρέψουμε να μετατραπούν σε μοιρολόι από αυτούς που έχουν έτοιμα τα κόλυβα εδώ και καιρό (γαλαζοπράσινα σε ανοιχτή ή σκούρα ρόζ συσκευασία). Οι Συνελεύσεις της Τρίτης να γίνουν από τη μια ΒΗΜΑ ΚΑΤΑΔΙΚΗΣ των δυνάμεων της ΣΥΝΘΗΚΟΛΟΓΗΣΗΣ με τον αντίπαλο ΚΑΙ από την άλλη ΒΗΜΑ ΑΚΟΜΑ ΠΙΟ ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΙΚΗΣ ΑΝΑΛΗΨΗΣ αυτού του ΑΓΩΝΑ από τους ΑΓΩΝΙΖΟΜΕΝΟΥΣ ΚΑΘΗΓΗΤΕΣ και τις ΑΠΕΡΓΙΑΚΕΣ ΕΠΙΤΡΟΠΕΣ. 
Έμαθες όπως και εγώ τα μαντάτα... η Συνέλευση των προέδρων των ΕΛΜΕ, δεν αποφάσισε την 5νθήμερη επαναλαμβανόμενη γιατί –λέει- συγκέντρωσε το 65,9% των ψήφων ενώ απαιτούνταν το ... 66,6% . Έτσι μένοντας στο γράμμα του «νόμου» καταστρατήγησαν τη δημοκρατικά εκφρασμένη και πλειοψηφούσα θέληση του κλάδου γιατί υπολείπονταν ένα 0,7%. Και είχαν τόσο απύθμενο θράσος που από την άλλη δεν είχαν κανένα πρόβλημα στην υιοθέτηση της πρότασης για 48ωρη που στις συνελεύσεις την ψήφισε το 12% !!! ΤΕΤΟΙΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ... 
ΌΜΩΣ συνάδελφε, εκτός από αυτό το νέο το πραγματικό ΠΟΛΙΤΙΚΟ ζήτημα είναι για το ΠΩΣ διαμορφώθηκε αυτό το ποσοστό του 65,9%. Ήταν γραφτό να γίνει; ΟΧΙ συνάδελφε, δεν ήταν γραφτό, δεν φταίει το κακό το ριζικό μας. 
Βέβαια δεν αναφέρομαι στην ανοιχτά απεργοσπαστική στάση των ΔΑΚΕ και ΠΑΣΚ. Αυτές οι δυνάμεις την δουλειά τους κάνουν: προπαγανδίζουν σαν φερέφωνα που είναι, τις επιταγές της ιμπεριαλιστικής τρόικα και της αντιλαϊκής κυβέρνησης της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ. Ελάχιστοι (και όχι πάντως εγώ ή εσύ) περίμεναν κάτι διαφορετικό από αυτές τις δυνάμεις. 
Αναφέρομαι όμως στην καλή μας την επίσημη αριστερά που προσπαθεί να μας πείσει πως ότι προέκυψε ήταν αντικειμενικό, που προκλητικά ξεστομίζει δεξιά και αριστερά πως φταίει «ο κόσμος που δεν τραβάει». Καμώνεται και υποκρίνεται, κάνει πως «ξεχνάει» πως σε αυτό το «αντικειμενικό» έχει βάλει το χεράκι της, πως αυτό το «αντικειμενικό» το συνδιαμορφώνει και η δική της, ανοιχτή ή κρυφή, με ριζοσπαστικές ή με ταξικές κορώνες, ηττοπαθής και συνθηκολόγα στάση της. 
Αναφέρομαι κύρια στην υπονομευτική στάση που κρατά απέναντι στην απεργία διαρκείας η ηγεσία του ΠΑΜΕ. Κατηγορώντας τον αγωνιζόμενο κλάδο ότι μπήκε σε έναν τυφλό αγώνα με τις επαναλαμβανόμενες πενθήμερες, ενώ η δική της πρόταση των επαναλαμβανόμενων 48ωρων ήταν με ...ορθάνοιχτα μάτια. Μήπως να προτείνουμε στην ηγεσία του ΠΑΜΕ που έχει κάνει επιστήμη την αποφυγή της αναμέτρησης με το σύστημα να προτείνει στον κλάδο επαναλαμβανόμενες 24ωρες ή μήπως καλύτερα επαναλαμβανόμενες ... 3ωρες στάσεις εργασίας (μη θεωρηθεί και ακραία..). Το ΠΑΜΕ έχει βρει, για να δικαιολογήσει αυτή του τη στάση, την βολική «θεωρία» του ότι δεν είμαστε ακόμη έτοιμοι. Ίσως να είμαστε «έτοιμοι» στις επόμενες δυόμισι χιλιάδες απολύσεις, ποιος ξέρει; «Ξεχνάει» πως οι εργαζόμενοι δεν μπορούν να «ετοιμαστούν» παρά μέσα και από την πάλη. Αυτή η «θεωρία» είναι επί της ουσίας το «φύλλο συκής» μιας δύναμης που δεν θέλει να συγκρουστεί με την βάρβαρη πολιτική του συστήματος και γι' αυτό μεταθέτει συνεχώς την ανάγκη αυτή σε ένα απροσδιόριστο μέλλον στο οποίο θα φτάσουμε ... με αερογέφυρα. Γι' αυτό και σήμερα περιμένει στη γωνία για να αντλήσει ποσοστά και ψήφους από την ήττα του αγώνα μας.
Αναφέρομαι όμως και στην στάση των ΣΥΝΕΚ, που δεν ήταν ο κανόνας αλλά σε τόσες περιπτώσεις που σε τέτοιες κρίσιμες στιγμές καθορίζουν την πορεία της πάλης. Περιπτώσεις που «απλά» εκδηλώνουν το γεγονός πως η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ σύρθηκε σ’ αυτόν τον αγώνα χωρίς να τον θέλει και να τον πιστεύει. Και που στην «καλύτερη» εκδοχή ποντάρει στην λογική του «κυβερνητισμού με κινηματική στήριξη». Να δύο από αυτές τις περιπτώσεις που χωρίς και πολύ ψάξιμο έμαθα.
α) Στην ΕΛΜΕ Πιερίας το κοινό σχήμα ΣΥΝΕΚ-Παρεμβάσεων-Ανένταχτων στήριξε την ΑΝΑΣΤΟΛΗ της απεργίας.
β) Το σχήμα των ΣΥΝΕΚ στην ΕΛΜΕ Ιωαννίνων πρότεινε μια 24ωρη την Δευτέρα... Στον ίδιο καμβά – αλλά πιο καλλυμένα - στην Β’ ΕΛΜΕ Πέλλας- στην οποία ανήκω- η πρόταση για πενθήμερες στηρίχθηκε με τόσα «μεν αλλά», ο ένας εκπρόσωπος της ΑΣΚ στο Δ.Σ. βγήκε σπέρνοντας (σε σύμπνοια με ΔΑΚΕ, ΠΑΣΚ) τόση απογοήτευση, που ουσιαστικά υπονόμευσε –ευτυχώς χωρίς επιτυχία- την απεργία διαρκείας. 
Συνάδελφε και συναδέλφισσα 
για να μην σε κουράσω άλλο, και πριν κλείσω αυτό το γράμμα θα ήθελα να σου πω δύο ακόμα λόγια. 
Το σύστημα, η κυβέρνηση, και άλλοι «πρόθυμοι» θέλουν να μας πείσουν, εσάς και εμένα και όλους τους εργαζόμενους, πως «είμαστε μικροί, πολύ μικροί για να αλλάξουμε αυτό το σκηνικό»... 
ΔΕΝ πρέπει να τους περάσει συνάδελφε και συναδέλφισσα. 
Και τις τρεις μέρες να είμαστε απεργοί. 
Αύριο το πρωί με τις απεργιακές μας επιτροπές να είμαστε έξω από τα σχολεία.
Να μιλήσουμε με τους συναδέλφους, να σκορπίσουμε την σκόνη της απογοήτευσης στους τέσσερις ορίζοντες.
Να αναδείξουμε την ΜΟΝΗ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ που εξασφαλίζει το ΔΙΚΑΙΩΜΑ μας στη ΔΟΥΛΕΙΑ, το ΔΙΚΑΙΩΜΑ των παιδιών μας δηλαδή των ΜΑΘΗΤΩΝ μας στη ΔΗΜΟΣΙΑ ΔΩΡΕΑΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ: τον ΑΓΩΝΑ, την ΑΠΕΡΓΙΑ. 
Και την Τρίτη όπως είπαμε: ΠΑΙΡΝΟΥΜΕ ΤΗΝ ΥΠΟΘΕΣΗ ΤΗΣ ΠΑΛΗΣ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΜΑΣ!
Καλούς αγώνες!!!
22 Σεπτεμβρίου του 2013

Ο απεργιακός ξεσηκωμός των καθηγητών είναι αναγκαίος! Πρέπει και μπορεί να νικήσει!

Δευτέρα, 23 Σεπτεμβρίου 2013

Ο απεργιακός ξεσηκωμός των καθηγητών είναι αναγκαίος!
Πρέπει και μπορεί να νικήσει!

Η απεργία διαρκείας που ξεκίνησαν οι καθηγητές στις 16/9 αποτελεί κιόλας ένα μεγάλο πολιτικό ζήτημα, για όλους.
-Για το σύστημα και την κυβέρνηση του.
-Για το πώς θα εξελιχθεί συνολικά η επίθεση του συστήματος από δω και μπρος, για το πώς δηλαδή θα επιδράσει η απεργία στο ζήτημα του συσχετισμού δύναμης ανάμεσα στο λαό και τους αγώνες του από τη μια και το σύστημα και την επίθεση από την άλλη.
–Σε αυτή τη βάση, η απεργία θέτει πολιτικά ζητήματα συνολικά στο λαϊκό κίνημα, στο ζήτημα των όρων και των προϋποθέσεων για την ανασυγκρότηση των σωματείων και του συνδικαλιστικού κινήματος, σε αυτό καθαυτό το ζήτημα της Αριστεράς. Στο ζήτημα δηλαδή της γραμμής και των στόχων πάλης που πρέπει να θέσει και να παλέψει, για να συγκροτηθούν οι εργαζόμενοι και η νεολαία σε κίνημα με δύναμη, αντοχή και προοπτική. Και άρα για να «υπάρξει» και να αναπτυχθεί η επαναστατική Αριστερά που απαιτούν οι συνθήκες και η εποχή μας.

-Άμεσα και πάνω από όλα, για τον ίδιο τον κόσμο του αγώνα, για τη μεγάλη μάζα των εκπαιδευτικών που επέβαλλε, αγκάλιασε και τρέχει την απεργία. Γιατί είναι φανερό, πως οι «τύχες» του κλάδου συνδέονται καθοριστικά με το πώς θα εξελιχθεί η απεργία, εξαρτώνται από την αναμέτρηση που ήδη εξελίσσεται ανάμεσα στη μάζα των εκπαιδευτικών και την κυβέρνηση και την πολιτική του συστήματος που προωθεί και υπηρετεί.
Όλα αυτά δεν έχουν βέβαια τεθεί με έναν καθαρό τρόπο στο λαό, τη νεολαία, στη μεγάλη μάζα των μαχόμενων εκπαιδευτικών. Αντίθετα, περισσεύουν οι κυβερνητικοί- συστημικοί εκβιασμοί και διαστροφές, που έφτασαν ως το σημείο να καταγγέλλουν τον απεργιακό αγώνα των εκπαιδευτικών σαν αγώνα που υπηρετεί … την άρχουσα τάξη! Εκβιασμοί που, όσο ο αγώνας κρατά και μεγαλώνει τους κινδύνους για την «ανίκητη» κυβερνητική πολιτική και τη σταθερότητα της επίθεσης του συστήματος, θα γίνουν ακόμα πιο άγριοι και θα συνοδευτούν από την κλιμάκωση της τρομοκρατίας και των επιχειρήσεων καταστολής του απεργιακού ξεσηκωμού.
Όπως επίσης περισσεύουν οι ελιγμοί, οι αποστάσεις, οι αρνήσεις της ουσίας του αγώνα, από την κοινοβουλευτική ρεφορμιστική αριστερά. Έτσι κι αλλιώς, πρόκειται για έναν αγώνα που δεν «συνάδει» με τις θέσεις και τις στοχεύσεις των ηγεσιών ΣΥΡΙΖΑ και ΚΚΕ. Που στην κάθε μια, με διαφορετικούς τρόπους, βάζει σοβαρά ως πολύ μεγάλα προβλήματα σε αυτό που λογαριάζουν να κάνουν. Στις ευθύνες και τους ρόλους που (δεν) θέλουν να αναλάβουν στο πυρακτωμένο πεδίο της ταξικής και πολιτικής πάλης και όπως αυτό έχει διαμορφωθεί από τη σαρωτική επίθεση του ιμπεριαλισμού και του κεφαλαίου.
Όλοι αυτοί, λοιπόν, οι εχθροί και οι ψεύτικοι φίλοι στοχεύουν, πριν από όλα, να μην φανεί καθαρά και σε πολύ μεγάλη κλίμακα, η πραγματική αξία, η δύναμη και τα αποτελέσματα που μπορεί να φέρει αυτός ο αγώνας. Ας δούμε, λοιπόν, ορισμένες βασικές πτυχές του ζητήματος, όπως έχει πια τεθεί στην πραγματική ζωή.

Η βάση του ζητήματος
Ο αγώνας αυτός ήταν και είναι αναγκαίος. Για να μην περάσουν-ανατραπούν οι απολύσεις και συνολικά η συντριβή των εργασιακών σχέσεων και δικαιωμάτων των εκπαιδευτικών. Για να αποκρουστεί η ισοπέδωση της δωρεάν παιδείας και να μην περάσουν τα σχέδια –που ψηφίστηκαν πια και ως νόμος στις 10/9- της μαζικής εκδίωξης της μαθητικής νεολαίας από τα σχολεία και το βίαιο σπρώξιμο τους στην κατάρτιση της άτυπης και μη τυπικής εκπαίδευσης, στη μαθητεία, στην ισόβια σύγχρονη δουλεία. Οι εκπαιδευτικοί βίωναν την ανάγκη αντίστασης σε αυτή την πολιτική που εξελισσόταν ήδη από χρόνια. Επεδίωξαν σε πολλές περιπτώσεις να μπουν στο δρόμο της αντίστασης αλλά ανακόπηκαν από τις υποτιθέμενες συνδικαλιστικές ηγεσίες με τερτίπια κάθε είδους. Αποκορύφωμα αυτών των μεθοδεύσεων υπήρξε η «απεργία που δεν έγινε» τον περασμένο Μάη, με όλες τις δυνάμεις να εμπλέκονται είτε στο πραξικόπημα είτε στο ότι δεν αντιτάχθηκαν σε αυτό.
Το ζήτημα όμως της επίθεσης παρέμεινε και παροξύνθηκε στους μήνες που ακολούθησαν. Άλλος δρόμος για την αντιμετώπιση του από τον απεργιακό ξεσηκωμό, δεν υπήρχε και δεν υπάρχει! Όμως, αυτό δεν είναι πια μόνο μια προφανής πολιτική θέση -όσων την υποστηρίζουν- αλλά μια ζώσα πραγματικότητα. Το ότι η απεργία ήταν και είναι αναγκαία το απέδειξαν με τη στάση τους οι ίδιοι οι καθηγητές. Που την ψήφισαν σε συντριπτικά ποσοστά και την έκαναν απόφαση του κλάδου, χωρίς να υπάρχει εισήγηση της ΟΛΜΕ. Άρα κόντρα στα μηνύματα «σωφρονισμού» και υποταγής που τους έδινε η συνδικαλιστική ηγεσία το Μάη και μετά την κυβερνητική επέλαση, το Σεπτέμβρη. Το ότι είναι αναγκαία το απέδειξαν επίσης οι καθηγητές,όλη την πρώτη εβδομάδα, με συγκλονιστικά ποσοστά συμμετοχής στην απεργία, με πρωτόγνωρης μαζικότητας απεργιακά συλλαλητήρια, με την μαζική τους ένταξη και επανένταξη στην οργανωμένη πάλη,στα σωματεία τους στις απεργιακές επιτροπές, παντού στην Ελλάδα.

Τα παλιά σχέδια απέναντι στον απεργιακό ξεσηκωμό 
Τώρα πια λοιπόν το όλο ζήτημα μπήκε σε άλλη βάση. Η απεργία υπάρχει και είναι μαζική και μαχητική! Ένα σημαντικό κομμάτι κόσμου διάνυσε κιόλας μεγάλες αποστάσεις και ατσαλώθηκε μέσα στον αγώνα. Μπορεί να επιδράσει και να τραβήξει τα ταλαντευόμενα τμήματα που υπάρχουν, κυρίως λόγω της πολύχρονης αδράνειας. Τα σωματεία αποκτούν ξανά νόημα και υπόσταση ως εργαλεία πάλης των εργαζομένων. Κάθε μέρα, κερδίζεται έδαφος στο δρόμο της συναδελφικής στάσης, της μαζικής πάλης, της συντροφικότητας και της αγωνιστικότητας μέσα σε όλους τους εκπαιδευτικούς, έδαφος που δεν μπορεί να μετρηθεί στις αναμενόμενες διακυμάνσεις των απεργιακών ποσοστών. Έδαφος πολύτιμο, για να σταθεί και να περπατήσει ο κόσμος στον σημερινό αλλά και σε όλους τους επόμενους αγώνες που έχουμε μπροστά μας. Ο εργαζόμενος λαός, οι γονείς, οι μαθητές, το λιγότερο που μπορούμε να πούμε, συμμερίζονται την ανάγκη και το δίκιο του αγώνα. Στην πραγματικότητα, αναζητούν όρους και τρόπους, για να μπουν σε αυτόν. Η ίδια η απεργία και τα μεγέθη της ασκούν θετική επίδραση σε άλλους κλάδους εργαζομένων, ασκούν πιέσεις και αποκαλύπτουν ηγεσίες Ομοσπονδιών που χάνουν το άλλοθι του συντονισμού που «θα» γίνει, που «πρέπει να» σχεδιαστεί κάποτε…
Αυτή η βάση στρίμωξε πολύ όλες τις θέσεις, τις κατευθύνσεις και τα σχέδια που αρνούνταν την ανάγκη του αγώνα.
-Οι «εναλλακτικές μορφές» αποδεικνύεται ότι απλώς δεν μπορούν να υπάρξουν έξω από τον απεργιακό αγώνα διαρκείας. Συλλαλητήρια, καταλήψεις, καλλιτεχνικές εκδηλώσεις, καμπάνιες ενημέρωσης, συζητήσεις, προβολές, επί μέρους πρωτοβουλίες σε γειτονιές και άλλους χώρους, είναι αναγκαίο να υπάρχουν, υπάρχουν και θα φουντώνουν στο έδαφος του απεργιακού αγώνα διαρκείας. Χωρίς αυτόν, χωρίς την κεντρική αναμέτρηση με την πολιτική του συστήματος, αποδεικνύεται τώρα καθαρά πως όλα αυτά δεν είναι παρά προτάσεις διαφυγής, υποχώρησης, υποταγής.
- Το «σχέδιο» αναμονής των εκλογών, για να... μας σώσει ο ΣΥΡΙΖΑ, που ίσως ήθελε και ολίγη από απεργία, για να προβληθεί το «Κάτω η κυβέρνηση», δηλαδή να προβληθεί το αίτημα για εκλογές με «κινηματικούς όρους», έχει και αυτό υποστεί φθορές από τον πραγματικό απεργιακό ξεσηκωμό που είναι σε εξέλιξη. Ένας ολόκληρος κόσμος βλέπει μέσα στον αγώνα, πως κάθε πόντος δικαιωμάτων κατακτιέται με τη δύναμη της μαζικής πάλης. Γι αυτό και, ανεξάρτητα από το αν και πόσο πιστεύει τις «φιλολαϊκές» κυβερνητικές υποσχέσεις της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ, έχει βρεθεί κιόλας αντιμέτωπος με μια βασική διαπίστωση: Ακόμα και αν θέλει η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ να ελαφρύνει τα βάσανα της ζωής των εργαζομένων ως ενδεχόμενη αυριανή κυβέρνηση, δεν θα μπορεί! Χρειάζεται εμείς, με την πάλη μας, να αλλάξουμε τον ταξικό συσχετισμό, να γίνουμε επικίνδυνοι για το σύστημα ως κίνημα, για να αποκρούσουμε και να ανατρέψουμε πλευρές έστω της επίθεσης. Πολύ περισσότερο, και καθώς η επίθεση ποδοπατά το δικαίωμα στη ζωή του λαού και της νεολαίας, ένας κόσμος αντιλαμβάνεται ότι οι τύχες της χώρας και του λαού δεν μπορεί να ανατεθούν σε -άλλη μια- κυβερνητική εναλλαγή. Και ενώ η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ θέλει να εμφανίζει και στον απεργιακό ξεσηκωμό των καθηγητών την κατεύθυνση της κυβερνητικής αλλαγής και των εκλογών σαν το… ανώτατο στάδιο της πολιτικοποίησης του αγώνα, ο ίδιος ο αγώνας διδάσκει την αληθινή πολιτικοποίηση: Την ανάγνωση των όρων κυριαρχίας του συστήματος της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης και της εκμετάλλευσης σε κάθε κλάδο, σωματείο και χώρο εργαζομένων και συνολικά στη χώρα και στο λαό. Μαζί με αυτή την ανάγνωση, διδάσκει και την ανάγκη διαμόρφωσης των ιδεολογικών, πολιτικών και οργανωτικών όρων για να αντιπαρατεθεί μαζικά ο λαός με αυτό και με προοπτική την ανατροπή του. Αυτή είναι η πραγματικά ευρεία πολιτικοποίηση, ο μεγάλος ορίζοντας που είναι αναγκαίος για τον προσανατολισμό συνολικά των λαϊκών αγώνων.
- Η απεργία, όμως, διδάσκει πως δεν μπορεί να φανεί ο ορίζοντας, αν δεν γίνουν ρωγμές αγώνα που θα παλεύουν για νίκες σήμερα. Το σχέδιο της επίκλησης κάποιας λαϊκής συμμαχίας- λαϊκής εξουσίας, ως άλλοθι απόσπασης από τις σημερινές απαιτήσεις της ταξικής πάλης της ηγεσίας του ΚΚΕ, την έχει οδηγήσει σε τραγέλαφους απέναντι στον απεργιακό ξεσηκωμό των εκπαιδευτικών. Περιγράφουν ξανά και ξανά το «σχολείο των λαϊκών αναγκών», γέμισαν τα έντυπα τους με σχέδια για τη χρονική διάρκεια και το περιεχόμενο των αναλυτικών προγραμμάτων του «σχολείου της λαϊκής εξουσίας» (;) αλλά δεν έχουν βρει να πουν ούτε μια κουβέντα για το αν και πώς πρέπει να συνεχίσει ο αγώνας. Ο πήχης των στόχων τους είναι τόσο «ψηλά», ώστε να έχει υπερβεί τις απολύσεις, την κατάργηση των δωρεάν βιβλίων, το νόμο που βάζει 4 πανελλαδικές εξετάσεις στα Λύκεια κοκ ως ζητήματα πάλης και ανατροπής σήμερα! Πιεσμένοι από τα μεγέθη της απεργιακής έκρηξης, επιχειρούν να διαχειριστούν την παρουσία τους στις ΓΣ των ΕΛΜΕ και στο κίνημα με πρόταση για επαναλαμβανόμενες 48ωρες, για να μετράει ο κόσμος μέρα παρά μέρα το αν επαρκώς αγωνίζεται! Σπεύδει, δηλαδή, να βάλει «αγωνιστικά» την αμφιβολία για το αν ο αγώνας μπορεί και πρέπει να συνεχιστεί, με μια μορφή που ακόμα και πρακτικά δεν είναι υλοποιήσιμη. Και δίνει, με αυτό τον τρόπο, και «πάσα» στην ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, που έτσι κι αλλιώς αναζητά τρόπους απαγκίστρωσης.

Κρίσιμος αγώνας
Είναι πολλά χρόνια από τότε που οι καθηγητές έδωσαν παρατεταμένο απεργιακό αγώνα. Ο σημερινός δεν μπορεί να συγκριθεί ούτε με αυτόν του 97 ούτε ακόμα περισσότερο με τον αγώνα του ’88, γιατί έχει μια βασική διαφορά που τον ξεχωρίζει. Η νίκη σήμερα είναι πιο αναγκαία από ποτέ! Οι καθηγητές ξέρουν καλύτερα από όλους, πως η υποχώρηση και η παραίτηση θα σημάνουν άγρια αντιδραστική έφοδο της κυβέρνησης που θα επιχειρήσει να τσακίσει τον κόσμο γενικεύοντας τις απολύσεις-διαθεσιμότητες-υποχρεωτικές μεταθέσεις, αποσπάσεις-μετατάξεις στον κλάδο, χτυπώντας τους στοιχειώδεις όρους συγκρότησης και λειτουργίας των ίδιων των σωματείων. Γι’ αυτό, ο αγώνας ήταν και είναι αναγκαίος. Γι’ αυτό, είναι κρίσιμος. Το διακύβευμά του δεν αφορά σε απώλειες κάποιων δικαιωμάτων και κατακτήσεων αλλά στην δραστική, ποιοτική αντιδραστική ανατροπή όλων των βασικών δεδομένων του κλάδου. Αντίστροφα, η νίκη του θα είναι πολύ μεγάλης αξίας. Για τον ίδιο τον κλάδο. Για τη νεολαία και την υπόθεση των δικαιωμάτων της στη μόρφωση και στη ζωή. Συνολικά για το λαό και την υπόθεση του κινήματος.
Ο κόσμος του αγώνα έχει πλήρη συναίσθηση αυτής της κρισιμότητας. Στο λαό και στη νεολαία λειτουργεί ήδη το πολιτικό ένστικτο που επισημαίνει την αξία αυτού του αγώνα. Αυτά είναι και τα βασικά πλεονεκτήματα που έχει ο απεργιακός ξεσηκωμός και τα οποία η κυβέρνηση καθόλου εύκολα δε μπορεί να μειώσει ή να ακυρώσει. Είναι βέβαιο, ότι θα κάνει ό, τι μπορεί, για να τον χτυπήσει, να τον κάμψει, να τον αποδυναμώσει.
Με αυτά τα δεδομένα, είναι μεγάλες οι ευθύνες των δυνάμεων που αναφέρονται στη λαϊκή υπόθεση. Να αναδεικνύουν την πραγματική πολιτική διάσταση αυτής της αναμέτρησης πάνω στην οποία συσπειρώνεται και συγκροτείται ο κόσμος του αγώνα. Έτσι κι αλλιώς, είναι αλήθεια πως, τουλάχιστον μέχρι τώρα, έχουν μείνει στην άκρη τα «μεγάλα μεταβατικά προγράμματα». Αντίθετα, τις ΓΣ των ΕΛΜΕ, στις συζητήσεις και τις ζυμώσεις, επικρατεί … η πραγματικότητα: Η ανάγκη ανατροπής της πολιτικής του συστήματος, των μέτρων μέσω των οποίων αυτή εκφράζεται απέναντι στους καθηγητές και στα σχολεία. Ταυτόχρονα, χρειάζεται να στηρίζεται και να επιχειρηματολογείται η ανάγκη και η δυνατότητα ο αγώνας να συνεχιστεί, να δυναμώσει, να νικήσει!
Η νέα εποχή στην οποία το κίνημα καλείται να συγκροτηθεί και να σηκώσει το μπόι του μέσα από «τη φωτιά και το σίδηρο» είναι εδώ! Κανείς δεν μπορεί να την «αγνοήσει», να την «προσπεράσει». Οι καθηγητές ξεπέρασαν κιόλας -για δεύτερη φορά μέσα σε λίγους μήνες- τα μέτρα και τα όρια που έχουν βάλει όχι μόνο οι καθεστωτικές συνδικαλιστικές δυνάμεις αλλά και αυτές της ρεφορμιστικής αριστεράς. Παλεύουν στο δρόμο της ελπίδας για ολόκληρο το λαό. Θα ήταν έως και «απλό», αν οι διάφοροι «ταξικοί» και «αριστεροί» εννοούσαν αυτό που λένε, να συμπαραταχθούν στον απεργιακό αγώνα Εργατικά Κέντρα και Ομοσπονδίες και η κυβερνητική πολιτική να υποστεί μεγάλη ήττα. Αυτή όλη η υπόθεση εργασίας προφανώς δεν ισχύει! Να διαβούμε λοιπόν τον πραγματικό δρόμο, αυτόν που πρέπει να ανοίξει η μαζική πάλη. Να δώσουμε όλες μας τις δυνάμεις, με πείσμα, επιμονή και αποφασιστικότητα. Να νικήσουμε!

Επιστολή απεργών καθηγητών

Ανοιχτή Επιστολή απεργών καθηγητών
Να σώσουμε την απεργία – να την κλιμακώσουμε – να μην κάνουμε τη χάρη στην κυβέρνηση και τους υπαλλήλους της
Όλοι απεργοί το 3μερο 23-24-25 Σεπτέμβρη – όλοι στις γενικές συνελεύσεις την Τρίτη 24 Σεπτέμβρη για να κλιμακώσουμε ξανά

Συναδέλφισσα και συνάδελφε,
τώρα είναι η ώρα της αλληλεγγύης και της επιμονής
Η απεργία μας μπαίνει πια στη δεύτερη εβδομάδα, έστω με την ταλάντευση της ΓΣ των προέδρων των ΕΛΜΕ (είναι γελοίο το διαδικαστικό κρύψιμο πίσω από το 0,7% που υπολειπόταν για να εγκριθεί η 5μερη), και της τριήμερης από Δευτέρα ως Τετάρτη. Μαζί με τις κινητοποιήσεις των εργαζομένων σε Δήμους, στην Υγεία, στα ΑΕΙ-ΤΕΙ, στα Ταμεία μπορεί να διαμορφώσει την κρίσιμη μάζα για ένα μέτωπο εργαζομένων που θα οδηγήσει στην κλιμάκωση και θα προκαλέσει τριγμούς στην κυβέρνηση.
Μαζί
πορευτήκαμε στους δρόμους της συλλογικότητας και της αλληλεγγύης προς τους 2.200 απολυμένους συναδέλφους που είναι μόνο η αρχή… Αν δε συνεχίσουμε το δρόμο της αντίστασης όλοι και καθένας μας κινδυνεύει ανά πάσα στιγμή να ριχτεί στον Καιάδα της διαθεσιμότητας – απόλυσηςΑν τώρα υποχωρήσουμε ο εχθρός περιμένει να μας συντρίψει, χωρίς έλεος και να συνεχίσει τη βάρβαρη πολιτική του. Να συνεχίσει τη φτωχοκτονία, κάθε 18 ώρες αυτοκτονεί και ένας συνάνθρωπός μας, να συνεχίσει την παιδοκτονία, κλείνοντας ολοήμερα δημοτικά σχολεία, συγχωνεύοντας και καταργώντας σχολεία με νέο τσουνάμι απολύσεων, διώχνοντας μαζικά τους μαθητές από το «νέο» λύκειο, διαλύοντας την Τεχνική εκπαίδευση και στέλνοντας τους μαθητές στα σκλαβοπάζαρα της μαθητείας και της στενής ειδίκευσης και κατάρτισης των ιδιωτικών ΙΕΚ.

Συναδέλφισσα και συνάδελφε,
Σε αυτή την κρίσιμη καμπή του αγώνα
μην ακούς τις σειρήνες της ηττοπάθειας και της απογοήτευσης, τις Κασσάνδρες που από την αρχή πλάσαραν το γνωστό ανέκδοτο για «όρους και προϋποθέσεις» ή των μεθοδεύσεων με 48ωρες που απλά κάμπτουν το αγωνιστικό μας φρόνημα .
Με τη συμμετοχή στον αγώνα και την ενεργοποίηση των απεργιακών επιτροπών αποδείχτηκε ότι ο δρόμος δεν είναι έτοιμος, αλλά φτιάχνεται περπατώντας και όχι έρποντας
Είναι αλήθεια ότι το οικονομικό κόστος της απεργίας σε συνθήκες ραγδαίας φτωχοποίησης είναι βαρύ. Όμως, υπάρχει άλλος τρόπος να αναχαιτίσουμε την πολιτική της παραπέρα φτωχοποίησής μας;
Ή μήπως έχεις την ψευδαίσθηση ότι, αν υποχωρήσουμε, θα σταματήσουν να παίρνουν και άλλα μέτρα ραγδαίας εξαθλίωσής μας. Το πιο κακόγουστο ανέκδοτο είναι οι επανειλημμένες δηλώσεις πρωθυπουργών και υπουργών της μνημονιακής εποχής ότι «δε θα υπάρξουν νέα μέτρα».

Συναδέλφισσα και συνάδελφε,
δεν έχουμε την αυταπάτη ότι πάμε σε έναν απεργιακό περίπατο όπου η κυβέρνηση με την πρώτη βδομάδα θα φοβηθεί και θα υποχωρήσει σε 1-2 αιτήματα. Καταλαβαίνουμε ότι το «ή αυτοί ή εμείς» δεν είναι κενό σχήμα λόγου, αλλά πλαίσιο που καθορίζει τους αγώνες της εποχής μας.
Μόνη ελπίδα οι παρατεταμένες, πολύμορφες, συγκρουσιακές αγωνιστικές κινητοποιήσεις.
Λένε, κάποιοι, ότι δεν αντέχουν οικονομικά. Συνάδελφοι
δεν αντέχει οικονομικά ο συνάδελφος που είναι σε διαθεσιμότητα και παίρνει 600 ή 700 ευρώ, χάνει το ¼ του μισθού του εδώ και 3 μήνες (κοντά στα 1000 ευρώ!!! Προς το παρόν), δε θα αντέξουν οικονομικά οι μισοί από αυτούς, που θα οδηγηθούν σε απόλυση με βάση τα νούμερα που έχουν συμφωνήσει Τρόικα – κυβέρνηση, δεν αντέχουν οικονομικά οι συνάδελφοι σε Φθιώτιδα και Σάμο (προς το παρόν) που τους αποσπούν σε άλλους νομούς υποχρεωτικά και θα πρέπει να ξεσπιτωθούν, να πληρώνουν επιπλέον ενοίκια και μετακομίσεις, δεν αντέχουν οικονομικά οι χιλιάδες νέοι αναπληρωτές συνάδελφοί μας που πετάχτηκαν εκτός εκπαίδευσης με την αύξηση του δίωρου, δεν αντέχουν οικονομικά οι χιλιάδες νεοδιόριστοι εκπαιδευτικοί που με βάση το νέο φτωχολόγιο έχουν μπει στην εκπαίδευση με 640 € και τους καλούν να σιτίζονται στους στρατώνες, δεν αντέχουν οικονομικά οι χιλιάδες νέοι, 30άρηδες που θέλουν να δουλέψουν στο δημόσιο σχολειό αλλά η μνημονιακή ασφυξία έχει κλείσει τους διορισμούς και τους προσφέρουν ξεροκόμματα της ωρομισθίας με 300 ευρώ. Ποια απάντηση και δικαιολογία θα βρουν για τους 2.200 συναδέλφους μας που απολύονται. Τα δικά τους παιδιά δεν πρέπει να έχουν στον ήλιο μοίρα ή είναι παιδιά ενός κατώτερου θεού και ας πεινάσουν;
Και πριν 3 χρόνια με διπλό εισόδημα τα ίδια έλεγαν: πχ οι πιο νέοι από τα 19.000ευρώ έπεσαν στα 11.000, αλλά σιγά - σιγά το συνηθίζουμε και «αντέχουμε».
Πρέπει να μιλήσουμε ειλικρινά ότι παίρνουμε το ρίσκο, να χάσουμε αρκετά μεροκάματα με στόχο να σπάσει το μνημόνιο στην παιδεία, η πολιτική που ρημάζει τις ζωές μας. Κάθε μεροκάματο που χάνουμε να το επενδύουμε σε ανθρωπιά, αλληλεγγύη, αποφασιστικότητα και οργή. Στο κάτω-κάτω, αν πρέπει να πληρώσουμε στην ώρα τους αυτά που χρωστάμε, ας αρχίσουμε από τα χρέη στα παιδιά μας, είτε είναι τα βιολογικά μας παιδιά είτε οι μαθητές μας. Αύριο ίσως είναι πολύ αργά. Και το ξέρουμε.
Το «εγώ ελπίζω να τη βολέψω» δεν είναι λύση την ώρα, μάλιστα, ενός γενικευμένου πολέμου και μας οδηγεί στη ζούγκλα ενός αβάσταχτου ατομικισμού που γυρίζει την ανθρωπότητα στην εποχή του κανιβαλισμού.
Είμαστε υπόλογοι, ως εργαζόμενοι και όρθιοι παιδαγωγοί, απέναντι στα πραγματικά μας, αλλά και τα πνευματικά μας παιδιά, απέναντι στο λαό και την Ιστορία. Έχουμε χρέος να αναλάβουμε το «ρίσκο» της του απεργιακού αγώνα και την ευθύνη να διδάξουμε τα μεγάλα μαθήματα της ανθρωπιάς και της αλληλεγγύης, να μεταλαμπαδεύσουμε τη φλόγα του αγώνα μας στους μαθητές και τους γονείς σε όλη την αγωνιζόμενη κοινωνία.
Γιατί ξέρουμε ότι δε θα σταματήσουν την πολιτική που διαλύει τη δημόσια υγεία, την παιδεία, που γκρεμίζει το «κοινωνικό κράτος» και σπέρνει τη φτώχεια, την ανεργία, το φασισμό και τη δυστυχία
Έχουμε χρέος όλοι μαζί να τους σταματήσουμε!
ΠΑΡΑ ΤΗΝ ΤΑΛΑΝΤΕΥΣΗ και τις άθλιες μεθοδεύσεις μπλοκαρίσματος της απεργίας στη ΓΣ ΤΩΝ ΠΡΟΕΔΡΩΝ ΤΩΝ ΕΛΜΕ ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΜΕ ΤΗΝ ΤΡΙΗΜΕΡΗ ΑΠΕΡΓΙΑ 23-25/09 ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΕΙΣ ΤΗΣ ΤΡΙΤΗΣ ΚΛΙΜΑΚΩΝΟΥΜΕ!

Όχι στην αδράνεια, να αναλάβουμε δράση! Όλοι μαζί μπορούμε:
- Να μετατρέψουμε κάθε σχολείο σε κύτταρο ενημέρωσης σε γονείς-μαθητές ενάντια στις απολύσεις, για το δικαίωμα στην εργασία και τι προβλέπει το «νέο» σχολείο.
- Να ανοίξουμε τη συζήτηση για το νέο σχολείο πλατιά στην κοινωνία, στους εργασιακούς χώρους, παντού.
- Να συμβάλουμε, ώστε να συντονιστούν όλοι οι αγώνες ενάντια στις απολύσεις και υπέρ των δημόσιων αγαθών. ΕΡΤ, καθηγητές, ΑΕΙ-ΤΕΙ κοκ.
- Να συμβάλουμε στην έμπρακτη στήριξη της απεργίας από δομές αλληλεγγύης και κινήματα για το απεργιακό ταμείο της ΟΛΜΕ! Να συνεχίσουμε την απεργία!
- Να στηθούν επιτροπές κοινού αγώνα υπεράσπισης των δημόσιων αγαθών σε κάθε Δήμο από εργαζόμενους, εκπαιδευτικούς, γονείς, μαθητές.

Βγες έξω, σύντροφε! Ρίσκαρε
Τη δεκάρα, που ούτε δεκάρα πια δεν είναι
…Και της δουλειάς τη θέση που αύριο θα χάσεις!
Μπρος, στο δρόμο έξω! Αγωνίσου!
Να περιμένεις πια δε γίνεται, είναι αργά πολύ!
Βοήθα τον εαυτό σου βοηθώντας μας:
Κάνε πράξη την αλληλεγγύη!
Μπέρτολτ Μπρεχτ
ΚΑΝΕΝΑΣ ΔΕΝ ΠΕΡΙΣΣΕΥΕΙ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ. Η ΑΠΕΡΓΙΑ ΕΙΝΑΙ ΥΠΟΘΕΣΗ ΟΛΩΝ ΜΑΣ.
22 Σεπτέμβρη 2013                                                                    Απεργοί Καθηγητές