Πέμπτη, 31 Δεκεμβρίου 2015

Επιτέλους 14 χρονη υποχρεωτική εκπαίδευση! O αγώνας τώρα δικαι-ώ-νεται!

Επιτέλους 14 χρονη υποχρεωτική εκπαίδευση! O αγώνας τώρα δικαι-ώ-νεται!

ΔΕΚ 2015

Επιτέλους 14 χρονη υποχρεωτική εκπαίδευση! O αγώνας τώρα δικαι-ώ-νεται!

Υπόλειμμα ίσως του πρόωρα τεθνεώτος «παράλληλου προγράμματος» είναι η προαναγγελία από τον Υπουργό Παιδείας της δεύτερης κυβέρνησης… όλο και πιο δεξιά, της θεσμοθέτησης της 14χρονης υποχρεωτικής εκπαίδευσης.
Αν δεν συμπεριλαμβανόμουν στον μίζερο κατάλογο εκείνων των αριστερών εκπαιδευτικών που κατηγορούν τους πάντες για «θεσμίτιδα», «όνειρα θερινής νυκτός και νησίδες ευημερίας στον καπιταλισμό», αν δεν κατακεραύνωνα το «άλλο σχολείο» ως λογική συνδιαχειριστική όπου έβρισκα και όπου στεκόμουνα, αν τελικά δεν έπαιρνα και εγγράφως θέση πως το βασικό δεν είναι ο θεσμός αλλά το κατά πόσο μπορεί το κίνημα να διεκδικεί σχολεία και εκπαιδευτικούς και ποιος δεν θα προτιμούσε έτσι, ειδικά σήμερα, το δωρεάν δημόσιο νηπιαγωγείο, αν τελικά δεν ήμουν όλα αυτά τα «όχι» και τα «δεν» σίγουρα ως νηπιαγωγός θα έκανα χαρές και πανηγύρια. Επιτέλους οι αγώνες για την δίχρονη υποχρεωτική αγωγή, «καμάρι» - αίτημα του κλάδου προ, κατά και μετά τη μνημόνια (αν υπάρχει μετά) δικαιώνονται!
Μάλιστα συνάντησα το αίτημα της δεκατετράχρονης υποχρεωτικής εκπαίδευσης και σε αφίσες ή συνθήματα της μνημονιακής περιόδου όταν ούτε την υποχρεωτική μονοετή προσχολική αγωγή δεν μπορούσαμε να υπερασπίσουμε! Έ μάλλον σκέφτηκα τότε το κάνουν για να διατηρούν επίκαιρο το θέμα των… επιθετικών αιτημάτων! Μνημόνια εσείς, ανεβάζουμε κατά δύο τα έτη του δωδεκάχρονου σχολείου ως αίτημα για να δείτε εσείς! Με τον ίδιο τρόπο που θα έπεφταν οι κυβερνήσεις και θα άνοιγε ο δρόμος για να πιεστεί «από τα κάτω» η νέα κυβέρνηση που θαρρείς πως έγινε υπερήλιξ του συστήματος μέσα σε λιγότερο από χρόνο…
Βέβαια στο alfavita έγινε αναδημοσίευση ενός άρθρου του Στράτου Στρατηγάκη στην Ναυτεμπορική («Είναι εφικτή η δίχρονη προσχολική αγωγή») που χωρίς να παίρνει ανοιχτά αντιδραστική θέση απέναντι στου εκπαιδευτικούς κατά τα ειωθότα στον τύπο, υποστηρίζει πως «ακόμη και αν αυξηθεί το ωράριό τους, ακόμη και αν γίνουν απάνθρωπες οι εργασιακές τους σχέσεις» δεν μπορούν να πάψουν να χρειάζονται 1700 νέες αίθουσες διδασκαλίας. Που βέβαια χτίζονται με το σταγονόμετρο ενώ έχουν να γίνουν διορισμοί εκπαιδευτικών εδώ και πέντε χρόνια.
Υπάρχει βέβαια και ο «τρόπος» της πλήρους εφαρμογής των κατευθύνσεων του ΟΟΣΑ για την δύναμη της ελάχιστης σχολικής μονάδας -φοβερό εργαλείο αυτό!- αλλά και πάλι σύμφωνα με τον αρθρογράφο αλλά και με την κοινή, μνημονιακή λογική, η κοροϊδία παραμένει.
Γιατί είναι βέβαια πολύ διαφορετικό να διεκδικείς από τον παραγόμενο από τα χέρια της εργατικής τάξης πλούτο ένα κομμάτι για σχολεία, εκπαιδευτικούς (θα πρόσθετα μισθούς, συντάξεις κλπ) και άλλο πράγμα να βάζεις ως προμετωπίδα των αιτημάτων ζητήματα θεσμικής μεταρρύθμισης της εκπαίδευσης.
Θα πείτε διαμάχη για το φύλο των αγγέλων στους παραδείσους της αριστεράς; Κάθε άλλο. Τα πράγματα είναι απλά:
Για την έλλειψη εκπαιδευτικών και σχολείων δεν μπορεί κανένας να με κοροϊδέψει, κανένας να με «ξεστρατίσει» από τα αιτήματα διεκδίκησης. Δεν επινοούνται και δεν εφευρίσκονται τα ζωτικά στοιχεία της εκπαίδευσης. Είναι ορατά (ή αόρατα εφόσον βρίσκονται σε… έλλειψη) δια γυμνού οφθαλμού. Δεν μας λείπουν οι θεσμοί ούτε αυτοί μας κατοχυρώνουν. Μας λείπουν νηπιαγωγοί και νηπιαγωγεία. Και ο δρόμος της διεκδίκησης τους είναι γνωστός… Διόλου εύκολος δρόμος αλλά ο μόνος που μπορεί να παρέχει κάποια «εξασφάλιση».
Μπορεί κανείς πολύ άνετα να με κοροϊδέψει και να με αποπροσανατολίσει ενσωματώνοντας δήθεν τα θεσμικά αιτήματα του κλάδου. Όπως γίνεται τώρα με την υποχρεωτική 14χρονη εκπαίδευση! Αλλά να με θυμηθείτε το αίτημα θα μασκαρευτεί σε… πραγματική 14χρονη υποχρεωτική εκπαίδευση.

Δημήτρης Μάνος, νηπιαγωγός μέλος των Αγωνιστικών Κινήσεων Εκπαιδευτικών.

Δευτέρα, 21 Δεκεμβρίου 2015

ΜΟΝΙΜΗ ΚΑΙ ΣΤΑΘΕΡΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ Μαζικοί διορισμοί μονίμων εκπαιδευτικών



ΜΟΝΙΜΗ ΚΑΙ ΣΤΑΘΕΡΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ
Μαζικοί διορισμοί μονίμων εκπαιδευτικών
Ούτε ένας εκπαιδευτικός μόνιμος δεν διορίστηκε τη φετινή σχολική χρονιά !Ο υπουργός Παιδείας σε πρόσφατη συνέντευξή του δήλωσε ότι θα προσληφθούν μόνιμοι ,εφ’ όσον το επιτρέψουν τα δημοσιονομικά της χώρας!!!!!.
Μονιμοποιούνται έτσι και διαιωνίζονται οι ελαστικές σχέσεις εργασίας στη δημόσια εκπαίδευση, σε ευθυγράμμιση με τις βέλτιστες πρακτικές του ΟΟΣΑ και τις ντιρεκτίβες των «δανειστών». O ΟΟΣΑ στην έκθεσή του προτείνει την αύξηση του διδακτικού ωραρίου των εκπαιδευτικών , παραπέρα συγχωνεύσεις σχολείων και τμημάτων, τις προσλήψεις ανά περιφέρεια ή Δήμο ή σχολείο!!! Προτάσεις που στοχεύουν στο πέταγμα και άλλων αναπληρωτών στην ανεργία . Πάνω σ’ αυτές τις προτάσεις μας καλεί το Υπουργείο σε «διάλογο». Να αποδεχτούμε δηλαδή και να συνυπογράψουμε τον εργασιακό μεσαίωνα στο δημόσιο σχολείο.
Οι αυταπάτες που καλλιέργησε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ και οι υποστηρικτές της, πολύ γρήγορα αποκαλύφτηκε ότι δεν μπορούν να καλύψουν τη βάρβαρη και επώδυνη πραγματικότητα που βιώνουν οι αναπληρωτές και οι αδιόριστοι εκπαιδευτικοί, όπως και το σύνολο των εργαζομένων, των ανέργων, οι νέοι και ο λαός μας συνολικά.
Ελαστικά εργαζόμενοι πλήρους ή μερικής απασχόλησης, ωρομίσθιοι, που τρέχουν σε τρία και τέσσερα……….? σχολεία, που ποτέ δεν πληρώνονται στη ώρα τους και τις περισσότερες φορές μακριά από τον τόπο κατοικίας τους, πληρώνοντας ενοίκια και τρέχοντας στις στρατιωτικές λέσχες για φαγητό. Συνθήκες ζωής και εργασίας που επιβάλλει η πολιτική της τη φτώχειας, της εξαθλίωσης, της βαρβαρότητας. Η πολιτική που πετάει τους μαθητές των λαϊκών στρωμάτων έξω απ’ την εκπαίδευση, που στοχεύει στην κατάργηση κάθε ψήγματος δωρεάν παιδείας ή περίθαλψης.
Το σύστημα με την επιβολή των πολλαπλών ελαστικών σχέσεων εργασίας στο δημόσιο σχολείο, έχει κατορθώσει να διασπάσει το μέτωπο των εργαζομένων εκπαιδευτικών, οι οποίοι δουλεύουν στον ίδιο χώρο με τον ίδιο εργοδότη. Με την αγαστή βέβαια συμβολή των εκάστοτε φιλοκυβερνητικών και ρεφορμιστικών δυνάμεων, των συνδικαλιστικών ηγεσιών που με την υπονομευτική στάση κάθε αγώνα και συλλογικής διεκδίκησης, την ηττοπαθή λογική τους,τις εικονικές κινητοποιήσεις και τη συνδιαχειριστική τους πρακτική έχουν διαλύσει ουσιαστικά τα πρωτοβάθμια σωματεία και έχουν διώξει και τους αναπληρωτές και τους ωρομίσθιους απ’ αυτά.
Το υπουργείο πατώντας πάνω στην πραγματικότητα που το ίδιο διαμόρφωσε, με όλες τις κυβερνήσεις, μας καλεί σε «διάλογο» για το μοίρασμα της ανεργίας, καλλιεργώντας αντιπαραθέσεις.
Απέναντι στην πολιτική των ελαστικών σχέσεων εργασίας και της εργασιακής περιπλάνησης απαιτούμε μόνιμη και σταθερή δουλειά. Αρνούμαστε την απάτη του «διαλόγου» του Υπουργείου και δεν συμμετέχουμε στην προτασεολογία για το μοίρασμα της ανεργίας. Αντιπαλεύουμε την ηττοπάθεια και τη μοιρολατρία διεκδικώντας συλλογικά μέσα απ’ τα σωματεία μας μαζικούς διορισμούς μονίμων.
Απαιτούμε απ’ την ΟΛΜΕ να ανοίξει κύκλος Γενικών Συνελεύσεων με στόχο το ξεδίπλωμα απεργιακών αγώνων για να μην περάσει η ισοπέδωση των εργασιακών σχέσεων στο δημόσιο σχολειό, για να διεκδικήσουμε: ΜΑΖΙΚΟΥΣ ΔΙΟΡΙΣΜΟΥΣ ΜΟΝΙΜΩΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ, Διότι δεν πρόκειται να σταματήσουν αν δεν τους σταματήσουμε μέσα απ’ τους αποφασιστικούς μας αγώνες. Διότι το δικαίωμα στη μόνιμη και σταθερή δουλειά δεν χαρίστηκε ,αλλά κατακτήθηκε μέσα από μαζική και μακρόχρονη πάλη. Μια διεκδίκηση, που αφορά και τους ήδη μόνιμους εκπαιδευτικούς, όχι μόνο σαν έκφραση αλληλεγγύης, αλλά κύρια επειδή η εργασιακή ανασφάλεια αγγίζει και τους ίδιους με την κινητικότητα και την αξιολόγηση, τις συγχωνεύσεις σχολείων, τμημάτων, τις αλλαγές των προγραμμάτων σπουδών, τις απαιτήσεις του 3ου μνημονίου.
Να απαιτήσουμε αυξήσεις στους μισθούς και όχι επιδόματα ή σίτιση στις λέσχες και δωρεάν περίθαλψη. Ταυτόχρονα οι αναπληρωτές να έχουν πλήρη εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα (αναρρωτικές άδειες, προσμέτρηση προϋπηρεσίας –άδεια ανατροφής κλπ. )
Οι εκπαιδευτικοί μόνιμοι και ελαστικά εργαζόμενοι είναι ανάγκη να βρουν τον κοινό βηματισμό και να πάρουν την υπόθεση της υπεράσπισης και διεκδίκησης των δικαιωμάτων τους στα χέρια τους. Οι αναπληρωτές –ωρομίσθιοι σαν το πιο βάρβαρα πληττόμενο κομμάτι των εργαζόμενων στην εκπαίδευση πρέπει να διεκδικήσουν λόγο και ρόλο στα σωματεία και να συμβάλλουν σε αγωνιστικές αποφάσεις .
ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΕΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ
Δεκέμβρης 2015

Ορισμένες σκέψεις πάνω στο σύμφωνο συμβίωσης (και όχι μόνο) από μια αριστερή σκοπιά

Ορισμένες σκέψεις πάνω στο σύμφωνο συμβίωσης (και όχι μόνο) από μια αριστερή σκοπιά

Είναι δύσκολο το να αποφύγει κανείς να πάρει θέση, έστω και με μια σχετική επιφύλαξη, για το συγκεκριμένο ζήτημα, που μάλιστα έχει ανοίξει έντονα, ιδιαίτερα στους κόλπους της νεολαίας. Κακώς τόσο έντονα, σε βαθμό δηλαδή, που υποτιμούνται άλλα πιο σοβαρά ζητήματα, καθοριστικής σημασίας ως προς τη ζωή και την καθημερινότητα του λαού αυτού του τόπου (νέα μέτρα, ανεργία, τσάκισμα δικαιωμάτων και ελευθεριών). Θα μπορούσε βέβαια να αναρωτηθεί κανείς καλοπροαίρετα: αυτό δεν είναι; Για ένα ομόφυλο ζευγάρι δεν είναι σημαντικό το δικαίωμα της συμβίωσης; Είναι, στο βαθμό, που του αναλογεί. Δεν είναι όμως το βασικό. Γιατί και με τη λύση του εν λόγω προβλήματος δεν ξεπερνιούνται τα βασικά προβλήματα, που αντιμετωπίζει σήμερα το ομόφυλο ζευγάρι, ως κομμάτι του ελληνικού λαού. Οι τοποθετήσεις και προσεγγίσεις (δεν θα αναφερθώ καν -δίνοντας αξία- στις συντηρητικές έως και ανοιχτά φασιστικές με τα εκκλησιαστικά και μη κηρύγματα μίσους) ποικίλουν. Από την ανούσια γραφικότητα «έχω κι εγώ φίλους γκέι» (οκ, και ποιος δεν έχει;) μέχρι αναλύσεις επί αναλύσεων από κόμματα, συλλογικότητες, διανοούμενους κ.λπ., που πολλές φορές εκφράζουν σοβαρές αδυναμίες στην απάντηση του ζητήματος. Μια απάντηση, που είναι ούτως ή άλλως δύσκολο να δοθεί. Η παρούσα προσπάθεια θα πιάσει το ζήτημα από ταξική σκοπιά.

Ξεκινώντας λίγο πιο γενικά
Το λεγόμενο «έμφυλο» είναι ένα ζήτημα, που ανοίγει κατά καιρούς, συνήθως στρεβλά. Εάν πιαστούμε από τον παράγοντα της κοινωνικής αποδοχής, που συνήθως αποτελεί τη βασική κουβέντα, σίγουρα μπορούμε να πούμε πολλά. Η μη κοινωνική αποδοχή και κατά συνέπεια οι ρατσιστικές συμπεριφορές απέναντι στα άτομα των λεγόμενων lgtbq κοινοτήτων είναι φαινόμενα υπαρκτά. Ισχύουν όμως για «όλους»; Γιατί, είναι αλήθεια, πως η ομοφυλοφιλική (ή όποια άλλη παρεμφερής κατηγορία) ελίτ των ανώτερων κοινωνικών στρωμάτων μια χαρά κοινωνικά αποδεκτή είναι και μια χαρά αξιοποιεί αυτή τη σεξουαλική επιλογή της σαν μέσο, για να ανελιχτεί ακόμα παραπάνω. Καθόλου τυχαίο το πώς αναδεικνύεται και από τα κοινωνικά μέσα. Η ρατσιστική αντιμετώπιση απέναντι σε έναν ομοφυλόφιλο δεν στοχεύει γενικά, όποιον έχει την εν λόγω ιδιότητα, αλλά αυτόν, που ανήκει σε μεσαία/κατώτερα κοινωνικά στρώματα. Τουλάχιστον, επί το πλείστον. Ας σκεφτούμε, πόσα προβλήματα αντιμετωπίζουν, άραγε, οι χλιδάτοι ομοφυλόφιλοι της οθόνης και των περιοδικών, που έχουν κάνει εμπόρευμα τις σεξουαλικές επιλογές τους; Να γιατί, λοιπόν, δεν πρέπει να δούμε το ζήτημα «γενικά», αλλά ταξικά.

Το σύμφωνο ως δικαίωμα
Το σύμφωνο, το οποίο επιλέγεται από αρκετά ετερόφυλα ζευγάρια (παραχωρεί σημαντικά δικαιώματα), αποτελεί -σε ένα βαθμό- βασικό μέλημα για τα ζευγάρια, σήμερα. Να θυμηθούμε σε αυτό το σημείο κάποια λόγια του Λένιν: Όσο πιο πλήρης είναι η ελευθερία διαζυγίου, τόσο σαφέστερο γίνεται στη γυναίκα, ότι πηγή της «σπιτικής σκλαβιάς» της είναι ο καπιταλισμός και όχι η έλλειψη δικαιωμάτων. […] Όλη η «δημοκρατία» συνίσταται στη διακήρυξη και στην παραχώρηση «δικαιωμάτων», που στον καπιταλισμό είναι πολύ λίγο και πολύ συμβατικά πραγματοποιήσιμα, όμως χωρίς μια τέτοια διακήρυξη, χωρίς αγώνα για δικαιώματα αμέσως, αυτή τη στιγμή, χωρίς διαπαιδαγώγηση των μαζών στο πνεύμα αυτού του αγώνα, ο σοσιαλισμός είναι ανέφικτος. Αντίστοιχα, το δικαίωμα στο σύμφωνο συμβίωσης ή στην τεκνοθεσία μπορεί για τον άμεσα ενδιαφερόμενο να είναι βασικό ζήτημα, μέσα όμως από την παραχώρησή του θα αντιληφθεί, πως τα προβλήματα δεν τελειώνουν εκεί και άρα η μη ύπαρξη αυτού του δικαιώματος δεν είναι το βασικό πρόβλημα, που αντιμετωπίζει. Είναι το σύνολο των πολιτικών, που βιώνει άμεσα ή έμμεσα στην καθημερινότητα του και η στέρηση του σε βασικά δικαιώματα στην εργασία, την εκπαίδευση, την περίθαλψη, την ίδια τη ζωή. Βασικό πρόβλημα είναι τελικά το ίδιο το καπιταλιστικό-ιμπεριαλιστικό σύστημα και άρα είναι αναγκαία η συγκρότησή στη βάση της ανατροπής του. Κομμάτι αυτής της συγκρότησης είναι και οι διεκδικήσεις στο σήμερα.

Συμφωνείς ή διαφωνείς;
Γενικώς, θα ήταν παράλογο, ο οποιοσδήποτε δημοκρατικός, προοδευτικός άνθρωπος να διαφωνεί με το δικαίωμα των ομοφύλων ζευγαριών στο σύμφωνο συμβίωσης, αλλά και -για να το πάω παραπέρα- στη δυνατότητα να τεκνοθετήσουν. Η σχέση μεταξύ δύο ανθρώπων (είτε με γάμο, είτε με σύμφωνο συμβίωσης) κρίνεται από το πόσο αυτοί οι άνθρωποι είναι διατεθειμένοι να προσφέρουν ο ένας στον άλλον και να κάνουν θυσίες ο ένας για τον άλλο. Το βασικό κριτήριο, που θα καθορίσει μια τέτοια σχέση, αλλά και τη δυνατότητα της να γίνει οικογένεια, είναι, λοιπόν, το τι διαθέσεις έχουν οι άνθρωποι, που την απαρτίζουν, ανεξαρτήτως φύλου, θρησκείας, σεξουαλικού προσανατολισμού (χωρίς να σημαίνει, ότι αυτοί οι παράγοντες γενικά δεν επηρεάζουν). Δεν είναι κριτήριο όμως το ότι η εικόνα δύο μπαμπάδων, για παράδειγμα, μπορεί για πολλούς να μην είναι «φυσιολογική». Λες και άλλες εικόνες οικογενειών, στα πρότυπα ας πούμε του «Σπιρτόκουτου» (ταινία του Γιάννη Οικονομίδη, παραγωγής 2002), είναι «φυσιολογικές». Προφανώς τα πράγματα δεν είναι έτσι ή αλλιώς. Οι σχέσεις και οι οικογένειες κρίνονται πάντα από το τι θέλουν και μπορούν να δώσουν οι άνθρωποι, που τις απαρτίζουν. Με αυτή την έννοια λοιπόν, δεν μπορώ να αντιληφθώ το οποιοδήποτε «κατά» πάνω στο λεγόμενο σύμφωνο ως κοινωνικό δικαίωμα. Δεν μπορώ επίσης να εντοπίσω κάποιο «κατά» πάνω στη δυνατότητα τεκνοθεσίας στα ομόφυλα ζευγάρια, αφού ο παράγοντας, που θα κρίνει το πώς θα μεγαλώσουν το παιδί, είναι το πόση αγάπη είναι διατεθειμένοι να του δώσουν. Και η αγάπη, μα κι η κάθε αξία, που θα του εμφυσήσουν, δεν έχει κάποια συγκεκριμένα γεννητικά όργανα. Το ότι μπορεί το παιδί να βιώσει κοινωνικό αποκλεισμό (ένα υπαρκτό σενάριο) δεν είναι πρόβλημα των γονιών! Είναι πρόβλημα της κοινωνίας και το πόσο οπισθοδρομική ή προοδευτική είναι. Το πώς αλλάζει βέβαια είναι μεγάλη κουβέντα. Το σίγουρο είναι, πως για την αριστερά και τους κομμουνιστές είναι τουλάχιστον αναγκαίος ο αγώνας κόντρα στην οπισθοδρόμηση και το σκοτάδι. Η ενίσχυση της κουλτούρας του σεβασμού προς το διαφορετικό είναι κομμάτι αυτού του αγώνα.
Εάν θεωρήσουμε, ότι το σύμφωνο κινείται σε θετική κατεύθυνση, δεν πρέπει, παράλληλα να τρέφουμε ουδεμία αυταπάτη για το τι εκφράζει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, που ακολουθεί το εν λόγω μέτρο. Η ουσία του ρόλου της σημερινής κυβέρνησης έχει φανεί ολοκάθαρα ως προς το με πόσο μεράκι συνεχίζει το τσάκισμα κάθε εναπομείναντος δικαιώματος και κεκτημένου του ελληνικού λαού, διατυμπανίζοντας ταυτόχρονα, πως προσπαθεί να «σώσει» ό,τι μπορεί, ισχυρισμός τουλάχιστον αστείος, όταν έχει ξεγυμνωθεί πλήρως ο πραγματικός χαρακτήρας και οι προθέσεις της. Μήπως όμως με βάση αυτό, θα ήταν αντιφατική μια προοδευτική κίνηση, όπως αυτή του συμφώνου; Κατ’ αρχήν, ακόμα και με αυτή την κίνηση καθόλου δεν αναιρείται ο χαρακτήρας και οι προθέσεις της κυβέρνησης. Περισσότερο μάλλον λειτουργεί σαν στάχτη στα μάτια. Να, πώς καταφέρνει το ζήτημα να παρασυζητιέται, ενώ παράλληλα τα μεγαλύτερα προβλήματα να ξεχνιούνται. Επίσης, είναι ένα μέτρο, που θα μπορούσε κάλλιστα να εφαρμοστεί από την οποιαδήποτε αστική κυβέρνηση, ακόμα και καραμπινάτη τύπου ΠΑΣΟΚ ή ΝΔ (δεν είναι τυχαίο, ότι τα κόμματα αυτά το ψήφισαν). Δε νομίζω, δηλαδή, να αυταπατάται κανείς, πως χέστηκε η ίδια η κυβέρνηση κι όλα -σχεδόν- τα αστικά κόμματα για τα δικαιώματα κα τις ελευθερίες του λαού. Γραμμένο τον έχουν, γραμμένο θα συνεχίσουν να τον έχουν. Κι ας θολώνουν τα νερά με μικροπαραχωρήσεις. Γιατί, εδώ που τα λέμε, μικροπαραχώρηση θα μπορούσε να χαρακτηριστεί μπροστά στο τσάκισμα, που δέχονται δικαιώματα και κατακτήσεις ολόκληρου αιώνα.

Η συγκρότηση πάνω στο «έμφυλο»
Ανέκαθεν θεωρούσα προβληματική την επιλογή ατόμων και συλλογικοτήτων να συγκροτούνται στη βάση του λεγόμενου «έμφυλου», γιατί αντιλαμβάνομαι, ότι κάθε άνθρωπος, ανεξαρτήτως φύλου και σεξουαλικής προτίμησης συγκροτείται ως πολιτικό ον σε ταξική βάση. Η θεωρητικοποίηση επομένως και η συγκρότηση πάνω στις σεξουαλικές επιλογές είναι προβληματική και στρεβλή. Κάθε άνθρωπος πρέπει να απολαμβάνει ίσα δικαιώματα στη ζωή, την εργασία, την υγεία, την εκπαίδευση, αλλά και κοινωνικά δικαιώματα και αντίστοιχα να διαμορφώνει τις διεκδικήσεις του. Εάν πάλι η εν λόγω συγκρότηση γίνεται στη βάση της υπεράσπισης δικαιωμάτων και ελευθερίων, προτάσσοντας τον αγώνα ενάντια στο ρατσισμό/φασισμό, υπάρχει σοβαρή υποτίμηση του τελευταίου, πράγμα που σημαίνει, ότι και η εν λόγω συγκρότηση είναι προβληματική. Μην ξεχνάμε, πως ο αγώνας ενάντια στο ρατσισμό και το φασισμό, ο αγώνας για την υπεράσπιση δικαιωμάτων και ελευθεριών περνά μέσα από τον αγώνα ενάντια στο σύστημα και τις πολιτικές του. Ο σεβασμός προς το διαφορετικό, η αλληλεγγύη και η συλλογικότητα είναι στοιχεία, που κατακτιούνται μέσα από αυτόν τον αγώνα και δεν λειτουργούν ξεκομμένα.

Για τη στάση της αριστεράς
Έχουμε αναρωτηθεί γιατί ο κόσμος, που ανήκει στις κατηγορίες των ομοφυλοφίλων δεν στρατεύεται στο κίνημα και την αριστερά ή το κάνει σε πολύ περιορισμένο βαθμό; Έχουμε αναρωτηθεί γιατί επιλέγει τη (λαθεμένη) συγκρότηση πάνω στο «σεξουαλικό» και όχι στο «πολιτικό»; Μήπως πολλές φορές η ίδια η αριστερά, πάνω στο άγχος της να μην αποπροσανατολίσει από την ούτως ή άλλως αποπροσανατολιστική πολιτική αφήγηση και στάση των εν λόγω (lgtbq) ομάδων, δεν έχει επιχειρήσει καν να βάλει από τη δική της σκοπιά το ζήτημα και να θέσει τη δική της προοπτική; Υπάρχει βέβαια και η «αριστερά» (και ακόμα πιο έντονα, κομμάτια της αναρχίας), που το έχει θεοποιήσει, το έχει απολιτικοποιήσει και μάλιστα φτάνει να αναπαράγει μέσα από αυτή της τη στάση τον αντικομμουνισμό. Γιατί, καλή η κριτική στο ΚΚΕ πάνω στις δηλώσεις του περί του συμφώνου. Αλλά, μήπως τελικά η κριτική αυτή καταντά από απολίτικη έως και επικίνδυνη; Σε καμία περίπτωση δεν δικαιολογώ την τοποθέτηση του ΚΚΕ πάνω στο ζήτημα, που επί της ουσίας -εστιάζοντας στο κομμάτι της τεκνοθεσίας- θεωρεί απαραίτητη προϋπόθεση για τα «σωστά» ερεθίσματα και βιώματα του παιδιού το πατριαρχικό πρότυπο της οικογένειας. Απαράδεκτη θέση, κακά τα ψέματα. Σάμπως όμως και οι άλλοι, που προτάσσουν τον αντισεξισμό το παν’ το πράμα καλύτερα; Μάλλον όχι. Κι ας είμαστε ειλικρινείς, η πολλή σιγουριά και εμμονή πάνω σε ένα ζήτημα, που εκ των πραγμάτων απαιτεί νηφαλιότητα και εμβάθυνση, για να απαντηθεί, είναι άκρως αποπροσανατολιστική και λάθος. Η προσπάθεια όμως απάντησης πρέπει να γίνεται από την αριστερά, που στην τελική δεν έχει κανένα λόγο να φοβάται την προσέγγιση ζητημάτων μη αμιγώς πολιτικών (εν τέλει όμως πολιτικών), σαν αυτό. Αντίθετα, έχει κάθε λόγο να αναδείξει στα εν λόγω κοινωνικά κομμάτια την ανάγκη για τη συγκρότηση, που ανέφερα παραπάνω. Τη συγκρότηση, δηλαδή, πάνω στην πάλη ενάντια στο καπιταλιστικό-ιμπεριαλιστικό σύστημα και στη διεκδίκηση καλύτερων όρων ζωής στο σήμερα.

Σούπα Πάπιας

Κυριακή, 20 Δεκεμβρίου 2015

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΛΙΜΑΝΙ, ΤΑ «ΛΙΠΑΣΜΑΤΑ», ΤΗ ΓΗ, ΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ!

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΛΙΜΑΝΙ, ΤΑ «ΛΙΠΑΣΜΑΤΑ», ΤΗ ΓΗ, ΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ!

Τη Τρίτη 29/12 στις 6:00 μ.μ. από τη πλ. Νίκης (τριγωνάκι Ζαρντέν) θα ξεκινήσει μαζική παρέμβαση στους κεντρικούς δρόμους του Κερατσινίου.


Η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, στο πλαίσιο των ιδιωτικοποιήσεων που προωθεί, υλοποιεί και την ιδιωτικοποίηση του ΟΛΠ. Ξεπουλάει δηλαδή, χιλιάδες στρέμματα γης του παραλιακού μετώπου από το λιμάνι του Πειραιά ως το πορθμείο Περάματος – Σαλαμίνας και δεκάδες χιλιόμετρα ακτογραμμής ως και την Ψυτάλλεια. Μαζί παραχωρείται ως «δώρο» η τεράστια ακίνητη περιουσία του ΟΛΠ μαζί με πλατείες και δρόμους, όλες οι υπηρεσίες που σήμερα παρέχει ο ΟΛΠ, όπως Σταθμός Εμπορευματοκιβωτίων (ΣΕΜΠΟ), Car Terminal, Συμβατικό Φορτίο, Ναυπηγοεπισκευαστική Ζώνη και Τμήμα Δεξαμενών, η ακτοπλοΐα και η κρουαζιέρα. Ταυτόχρονα διαγράφει τα χρέη του ΟΛΠ προς τους Δήμους και κάνει δώρο τα περίπου 127 εκατ. ευρώ που είναι η σχεδιαζόμενη χρηματοδότηση του ΟΛΠ από τα προγράμματα ΕΣΠΑ.
Η ιδιωτικοποίηση του ΟΛΠ είναι κομμάτι της άγριας και πολυεπίπεδης ταξικής επίθεσης που έχει εξαπολύσει η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ και κλιμακώνεται με την ισοπέδωση του ασφαλιστικού, το τσάκισμα των συντάξεων, την εκ νέου περικοπή των μισθών, την εντεινόμενη φοροληστρική επιδρομή, την απελευθέρωση των πλειστηριασμών πρώτης κατοικίας και των ιδιωτικοποιήσεων κάθε μορφής. Είναι κομμάτι των μνημονιακών δεσμεύσεων εν γένει του ελληνικού κράτους, που έχει συνέχεια κατά δήλωση και των σημερινών κυβερνώντων, προς το ΔΝΤ και την ΕΕ δημιουργώντας τον εργασιακό και κοινωνικό μεσαίωνα προς όφελος του ξένου και ντόπιου κεφαλαίου.
Η κομβική γεωπολιτική-γεωστρατηγικη θέση του λιμανιού του Πειραιά ως διαμετακομιστικό κέντρο εμπορευμάτων έχει προκαλέσει το τεράστιο ενδιαφέρον των μονοπωλιακών ομίλων οπως η ολλανδικη εταιρεια Apm Terminals και η φιλιππινεζικη ICTS και κύριο ενδιαφερόμενο την κινέζικη COSCO που ήδη διαχειρίζεται μεγάλο μέρος της εμπορευματικής δραστηριότητας του λιμανιού και επιδιώκει την εξαγορά του ΟΛΠ για να ενισχύσει τη θέση της στον ανταγωνισμό για τον έλεγχο της ροής εμπορευμάτων στην Ανατολική Μεσόγειο. Ταυτόχρονα απολαμβάνει προκλητικές φοροαπαλλαγές ενώ έχει επιβάλει, μέσω των υπεργολάβων της, εργασιακό κάτεργο με εξοντωτικές συνθήκες εργασίας, πενιχρούς μισθούς και συνεχείς εκβιασμούς των εργαζομένων.
Εργαζόμενες/οι, άνεργες/οι, κάτοικοι του Κερατσινίου και της Δραπετσώνας, η κυβέρνηση, παλιοί και νέοι παράγοντες του συστήματος της εκμετάλλευσης και της καταπίεσης, αυτοί που μας έριξαν στη φτώχεια, την ανεργία και την εξαθλίωση αλλά και αυτοί που συνεχίζουν την ίδια πολιτική με το τσάκισμα δικαιωμάτων και κατακτήσεων, μας παραμυθιάζουν πάλι με «ανάπτυξη», με «νέες θέσεις εργασίας», με «επενδύσεις», με «τουριστικά θέρετρα» και «ανάπλαση». Μας ρίχνουν στάχτη στα μάτια για να κρύψουν τις χιλιάδες απολύσεις που θα φέρει η ιδιωτικοποίηση, το νέο καπιταλιστικό σκλαβοπάζαρο που θα στηθεί αλλά και την γκετοποιήση, λεηλασία και καταστροφή της τεράστιας έκτασης γης που φέρνει τσιμεντοποίηση, νέα καζάνια και χαβούζες. Οι σοβαρές αρνητικές συνέπειες που θα φέρει η ιδιωτικοποίηση καμουφλαρίστηκαν με μερικά δεντράκια και «ήπια ανάπτυξη» μέσω της νομοθετικής ρύθμισης της κυβέρνησης για εξαίρεση της έκτασης των πρώην λιπασμάτων από την ιδιωτικοποίηση του ΟΛΠ και παρουσιάστηκε από τον πρωθυπουργό ως «νίκη», υπόδειγμα της γενικότερης απόπειρας υφαρπαγής κοινωνικών συναινέσεων στις πολιτικές εξαθλίωσης που επιβάλλει. Την ίδια στιγμή μάλιστα που τίποτα δεν έχει διασφαλιστεί και όλα είναι ακόμα ρευστά.
Την ίδια ρότα ακολουθεί η Δημοτική Αρχή (και ο αντιπεριφεριάρχης Πειραιά Γαβρίλης) με τον Δήμαρχο Χρ. Βρεττάκο να ευχαριστεί τον πρωθυπουργό πανηγυρίζοντας ταυτόχρονα για την αποτελεσματικότητα των «αγώνων» του Δήμου, αποκρύβοντας επιμελώς το επίδικο που αποτελεί η ιδιωτικοποίηση του ΟΛΠ ως μέρος των προαπαιτούμενων του τρίτου μνημονίου, στηρίζοντας την κυβέρνηση και βάζοντας πλάτη ώστε να εμπεδωθεί η λογική της δήθεν «διαπραγμάτευσης» και του «παράλληλου προγράμματος». Έτσι αφοπλίζει πολιτικά κάθε προσπάθεια ανάπτυξης πραγματικού αγώνα, αποπροσανατολίζει και λειτούργει ως ανάχωμα για κάθε αντίσταση, καλλιεργώντας και ενισχύοντας τη λογική της ανάθεσης. Ταυτόχρονα, οι διαχειριστικές προτάσεις περί «αξιοποίησης» της περιοχής των πρώην λιπασμάτων φέρνουν άλλες μορφές ιδιωτικοποίησης – «ανάπτυξης» από την πίσω πόρτα, εντάσσονται στο κυρίαρχο αστικό πλαίσιο και αποκρύπτουν τις αδηφάγες ορέξεις του ξένου και ντόπιου κεφαλαίου αλλά και την ουσία της εφαρμοζόμενης καταστροφικής πολιτικής.
Να αντισταθούμε στα καταστροφικά σχέδια τους, κλείνοντας τα αυτιά στις σειρήνες της υποταγής που αποδέχονται ως αναπόφευκτη την ιδιωτικοποίηση και πανηγυρίζουν για την «εξαίρεση» εκτάσεων. Να στραπατσάρουμε τις φαντασμαγορικές μακέτες τους που θέλουν να μας πείσουν για «φιλολαϊκή ανάπτυξη και ανάπλαση» στο πλαίσιο ενός συστήματος που στηρίζεται στην εκμετάλλευση και την καταπίεση και έχει μοναδικό κριτήριο το κέρδος, σπέρνοντας τη φτώχεια και την εξαθλίωση, αμφισβητώντας συνολικά το δικαίωμα μας στη ζωή. Να πάρουμε την υπόθεση στα χέρια μας, για να ανατρέψουμε τα σχέδιά τους και να διεκδικήσουμε ελευθέρους χώρους πραγματική ανάσα για τη ζωή μας!

ΚΑΜΙΑ ΣΥΝΑΙΝΕΣΗ ΣΤΗΝ ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΟΛΠ
ΕΝΙΑΙΟ ΑΛΣΟΣ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ ΤΩΝ ΠΡΩΗΝ ΛΙΠΑΣΜΑΤΩΝ, ΧΩΡΙΣ ΚΑΜΙΑ ΕΜΠΟΡΙΚΗ - ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΗ -ΒΙΟΤΕΧΝΙΚΗ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΑ, ΜΕ ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΠΡΟΣΒΑΣΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ

Λαϊκή Αντίσταση Πειραιά
Συνέλευση της Πλατείας Κερατσινίου - Δραπετσώνας

ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ Α’ ΕΛΜΕ ΔΥΤΙΚΗΣ ΑΤΤΙΚΗΣ


Α’ Ε.Λ.Μ.Ε. ΔΥΤΙΚΗΣ ΑΤΤΙΚΗΣ
Δ/ΝΣΗ: Πίνδου και Αθηνάς Ελευσίνα Πίνδου και Αθηνάς
ΤΑΧ. ΚΩΔΙΚΑΣ: 19200
ΤΗΛΕΦΩΝΟ-FAX: 2105561490
http: //aelmedytikattik.blogspot.gr/


Ελευσίνα 20/12/2015



ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ Α’ ΕΛΜΕ ΔΥΤΙΚΗΣ ΑΤΤΙΚΗΣ


ΟΝΟΜΑΤΕΠΩΝΥΜΟ
ΤΗΛΕΦΩΝΟ
e-mail
ΣΧΟΛΕΙΟ ΥΠΗΡΕΣΙΑΣ
ΠΡΟΕΔΡΟΣ
ΚΑΡΥΩΤΗΣ ΔΗΜΗΤΡΗΣ
6977923905
dkaryotis@sch.gr , dimkaryotis@gmail.com
2ο ΕΠΑΛ ΕΛΕΥΣΙΝΑΣ
ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ
ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ ΤΑΣΟΣ
6937215811
tasosandvicky@yahoo.com
ΛΥΚΕΙΟ ΑΣΠΡΟΠΥΡΓΟΥ
ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ
ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΓΙΟΥΛΗ
6978237667
gioyliv@yahoo.gr
4ο ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΕΛΕΥΣΙΝΑΣ
ΤΑΜΙΑΣ
ΠΑΪΖΗΣ ΣΠΥΡΟΣ
6944807244
spyrospaizis@gmail.com
ΕΣΠΕΡΙΝΟ ΓΥΜΝΑΣΙΟ-ΛΥΚΕΙΟ ΕΛΕΥΣΙΝΑΣ
ΟΡΓΑΝΩΤΙΚΟΣ ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ
ΜΑΤΣΟΥΚΑΣ ΧΡΗΣΤΟΣ
6977222253
x_matsoukas@yahoo.gr
2ο ΛΥΚΕΙΟ ΕΛΕΥΣΙΝΑΣ
ΜΕΛΟΣ
ΞΥΔΑΣ ΑΠΟΣΤΟΛΗΣ
6977685471
ΛΥΚΕΙΟ ΜΑΝΔΡΑΣ
ΜΕΛΟΣ
ΛΟΥΚΟΠΟΥΛΟΣ ΚΩΣΤΑΣ
6977365342
k.loukopoulos@yahoo.gr
1ο ΕΠΑΛ ΜΕΓΑΡΩΝ
ΜΕΛΟΣ
ΣΩΤΗΡΧΟΥ ΑΓΓΕΛΙΚΗ
7973203735
asotirxou@gmail.com
1ο ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΕΛΕΥΣΙΝΑΣ
ΜΕΛΟΣ
ΚΟΡΦΙΑΤΗΣ ΒΑΓΓΕΛΗΣ
6948507399
korfiatis@sch.gr
ΛΥΚΕΙΟ ΝΕΑΣ ΠΕΡΑΜΟΥ








Σάββατο, 19 Δεκεμβρίου 2015

Ειδομένη-πρόσφυγες-Frontex: Όταν τα ωραία λογάκια μετατρέπονται σε ρόπαλα, απομένει μονάχα η ταξική συνείδηση

Ειδομένη-πρόσφυγες-Frontex: Όταν τα ωραία λογάκια μετατρέπονται σε ρόπαλα, απομένει μονάχα η ταξική συνείδηση

Κείμενο που δημοσιεύεται στην Προλεταριακή Σημαία:

Ξεμπροστιάστηκαν στα μάτια του δημοκρατικού κόσμου οι επαγγελματίες έμποροι του «αντιρατσισμού». Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ επανεκλέχτηκε με την υπόσχεση ότι τάχα μπορεί σε επίπεδο μέτρων να «αναγκάστηκε» να περνάει τα μνημόνια αμάσητα, αλλά σε επίπεδο «ανθρωπίνων δικαιωμάτων» θα έκανε λέει τομές. Έφτασε λίγο «τράβηγμα του αφτιού» από τους ιμπεριαλιστές για αναίρεση της συνθήκης Σένγκεν, και τρομοκρατημένη η κυβέρνηση έσπευσε να δείξει δείγματα υποταγής. Αφού αποδέχθηκε να διαχωρίσει τους ανθρώπους σε πρόσφυγες «που προέρχονται από τον πόλεμο» και «παράνομους μετανάστες», με μια συντονισμένη αστυνομική επιχείρηση απομόνωσε τους «απόβλητους και προβληματικούς», τους στοίβαξε σε λεωφορεία και τους μετέφερε πίσω στην Αθήνα.
Τόσο ξεφτιλισμένη και ξεδιάντροπη είναι η κυβέρνηση και ο υπεύθυνος «μεταναστευτικής πολιτικής», ο οποίος εκτέλεσε χρέη υπουργού Δημόσιας τάξης, που θυμήθηκαν να βάλουν… δωρεάν τρένα της ΤΡΑΙΝΟΣΕ, μήπως και οι πρόσφυγες δεχτούν μόνοι τους να επιστρέψουν στην Αθήνα. Είναι η ίδια κυβέρνηση που χρέωνε εισιτήριο σε όλους τους πρόσφυγες, «αναγνωρισμένους» και μη, για να τους μεταφέρει στην Ειδομένη. Αυτά είναι λοιπόν τα ανθρώπινα δικαιώματα, για τους «αριστερούς» της κυβέρνησης: να τους πληρώνουν ως χώρα και κράτος οι ξεκληρισμένοι άνθρωποι το εισιτήριο του τρένου, και όταν διαπιστώνουν ότι δεν τους παίρνει, να τους γυρίζουμε πίσω!
Μα καλά, πώς κάνουμε έτσι για ένα εισιτήριο, θα παραξενευτεί κάποιος. Κι όμως. Στα «μικρά ζητήματα» βρίσκονται μεγάλες απαντήσεις. Όπως λοιπόν το εισιτήριο για να πας πίσω στην Αθήνα είναι δωρεάν, όπως τα διόδια καταργήθηκαν μόνο για να συμμετέχουμε, πάμε στο φιάσκο του δημοψηφίσματος, έτσι και με την «ανθρωπιστική βοήθεια», και τις ΜΚΟ σε εντεταλμένη υπηρεσία. Η ανθρωπιστική βοήθεια λοιπόν, γίνεται, όσο, όπου, όπως και όταν βολεύει το σύστημα, για να εξωραΐζεται. Αντί λοιπόν η κυβέρνηση να κάνει χρήση έστω αυτών των κονδυλίων που διαθέτει, και κατασπαταλά οπουδήποτε αλλού παρά εκεί που υπάρχει ανάγκη, άφησε την Ειδομένη αβοήθητη και έρημη. Οι κάτοικοι της περιοχής για μήνες αβοήθητοι με την αυτοοργάνωση τους επωμίστηκαν ολομόναχοι το βάρος της περίθαλψης των προσφύγων, στηριζόμενοι στην βοήθεια του λαού της Θεσσαλονίκης. Η αντοχή των κατοίκων δοκιμάστηκε από την εγκατάλειψη του κάθε κύριου Μουζάλα που ήρθε μετά από μήνες με ένα γκλομπ στο χέρι να «καθαρίσει».
Εδώ όμως αναδείχτηκαν τα πολύ στενά όρια του απολίτικου «ανθρωπισμού». Όπως αποδείχθηκε περίτρανα και στο Παλαί του Γαλατσίου, ο ανθρωπισμός είναι ανεκτός από το σύστημα και τον ΣΥΡΙΖΑ, όσο είναι μουγκός υπηρέτης, γλάστρα που κάνει την λάντζα του κράτους. Γιατί πολύ καλά ξέρει το σύστημα, ότι αν η αλληλεγγύη πολιτικοποιηθεί, την κρίσιμη στιγμή που θα μιλήσουν τα ρόπαλα θα τη βρει απέναντι. Και όταν μιλούν τα ρόπαλα, η ανώτερη μορφή επίδειξης ευαισθησίας και του «ευρωπαϊκού κεκτημένου», πρέπει να βγάζουν όλοι τον σκασμό. Οι δημοσιογράφοι πρέπει να απομακρυνθούν δια της βίας 3 χιλιόμετρα, για να μην καταγράψουν πώς τραβολογούν τους ανθρώπους σαν σακιά. Και όταν διατάξει ο Μουζάλας, όλοι προσοχή, ΜΚΟ και λοιποί πρέπει να αποσυρθούν από την περιοχή της επιχείρησης. Και ύστερα, όταν ξεμπερδέψουμε με τους ανθρώπους που κρίθηκαν ως σκουπίδια, τότε, όλοι μπορούν ελεύθερα να επιστρέψουν, να μαζέψουν τα… υπόλοιπα σκουπίδια που έμειναν στον χώρο, και να συνεχίσουν τον ρόλο της γλάστρας.
Δεν μπορούμε σε καμία των περιπτώσεων να συγκρίνουμε τους ανθρώπους τους λαού και του κινήματος, που συγκροτήθηκαν σε ομάδες, με τους υπαλλήλους των ΜΚΟ. Πρέπει όμως να ειπωθεί ανοιχτά: την κρίσιμη στιγμή η «άμεση πρακτική αξία» της μονόπατης αλληλεγγύης, όταν δεν έχει λάβει χαρακτηριστικά πολιτικής οργάνωσης, δείχνει τα όριά της.
Γι’ αυτό όποτε σε χώρο συγκέντρωσης προσφύγων, είτε στην Αθήνα είτε στην Θεσσαλονίκη, εμφανίστηκαν τα κείμενα και τα πανό της Λαϊκής Αντίστασης και άλλων οργανώσεων, ή φωνάχτηκαν συνθήματα, αμέσως ενωμένοι μπάτσοι και τοπικοί παράγοντες του ΣΥΡΙΖΑ φρόντιζαν να καταστείλουν την πολιτικοποίηση. Επειδή η επαναστατική Αριστερά, γνωρίζουν, αντιμετωπίζει τους πρόσφυγες ως υποκείμενα του αγώνα, με διεκδικήσεις και ρόλο! Επειδή γνωρίζουν ότι στοχοποιούν αυτούς και την ψεύτικη ανθρωπιά τους. Επειδή είναι εκείνη η γραμμή που αποδεικνύεται η πιο επικίνδυνη, όταν ωραία λογάκια μετατραπούν σε ρόπαλα. Τότε μόνο η οργάνωση γύρω από αιτήματα, μπορεί να αποτελέσει «πρακτική λύση».
Σε καμία περίπτωση δεν μπορούμε να πούμε ότι ισχύει το ίδιο για την ανακατάληψη του «ορφανοτροφείου» (με στόχο να υποδεχθεί πρόσφυγες) από τις δυνάμεις του αναρχικού χώρου. Ενώ υποτίθεται ότι κινείται ενάντια στο κράτος, στην πραγματικότητα παραμένει στα στενά όρια που ορίζει. Αποδέχεται, δηλαδή ότι οι πρόσφυγες και μετανάστες δεν μπορούν να συνεχίσουν προς την Ευρώπη. Αποδέχεται την εγκληματική έλλειψη υποδομής. Αποδέχεται την απομάκρυνσή τους από την Ειδομένη. Και δέχονται να αναλάβουν αυτοί την «λάντζα του κράτους», ως άλλη ΜΚΟ.
Έτσι λοιπόν, μετά από τόσες μέρες, τα ανθρώπινα σκουπίδια, πετάχτηκαν λίγο πιο πίσω από το χαλάκι, στα ερειπωμένα ολυμπιακά ακίνητα (ω, τι προσβολή για τις «αξίες του ολυμπισμού, που δώσανε το φως στην ανθρωπότητα»). Πού είναι τώρα οι πέντε ολυμπιακοί κύκλοι και οι ενωμένες φυλές της ανθρωπότητας; Δεν έχουν τόση αξία, όταν φεύγουν οι χορηγοί της ντόπας –η εκπόρνευση των ιδεών σε όλο της μεγαλείο.
Και για να κρυφτεί η σαπίλα των χρεοκοπημένων ιδεών και αξιών, χρειάζονται ψηλότεροι φράκτες, φυσικοί ή τεχνητοί, χρειάζονται τα κύματα της θάλασσας να καταπίνουν μερικούς «απόβλητους» που δεν μπορούν να διαχειριστούν. Χρειάζονται κονδύλια, κονδύλια, κονδύλια. Όχι όμως για σκηνές, τρόφιμα και γιατρούς. Για ελικόπτερα, σφαίρες, δακρυγόνα, σκυλιά. Η Frontex έκανε την τιμή στην χώρα μας και αποδέχθηκε το αίτημα μας να έρθει να περιπολήσει τα σύνορα του πολιτισμένου κόσμου, για να βεβαιωθεί ότι θα πνίγονται όσοι πρέπει, θα πετιούνται πίσω όσοι πρέπε, και θα περνούν όσοι πρέπει (ή είναι τυχεροί).
Επειδή όμως πίσω από την «έρευνα και διάσωση», βρίσκονται τα κυριαρχικά δικαιώματα στο Αιγαίο και η δημιουργία τετελεσμένων σε πολλές περιοχές της Ευρώπης με συνοριακές διαφορές, το πράγμα κάπου κολλάει.
Θα πρέπει τα αρμόδια όργανα της ΕΕ να ισορροπήσουν τις φιλοδοξίες και τα προβλήματα των υποτελών αστικών τάξεων. Ήδη έχει πέσει στο τραπέζι η ευρωπαϊκή συνοριοφυλακή, οι κοινές περιπολίες και ένα σωρό κατασταλτικά σχέδια που εκτός από την μεριά της απώθησης των προσφύγων, υποδαυλίζουν τις ήδη οξυμένες αντιθέσεις στην περιοχή, σε μια περίοδο γενικού γεωστρατηγικού ξαναμοιράσματος.
Αυτό είναι λοιπόν το ευρωπαϊκό κεκτημένο, η δημοκρατική δύση. Φτάνει λοιπόν η κουβέντα για τα περίφημα ανθρώπινα δικαιώματα! Τα μόνα δικαιώματα που υπάρχουν είναι τα λαϊκά, και κατακτώνται μόνο στο πεδίο που μπορούν να ορίσουν οι ίδιοι οι λαοί. Στο ξεχασμένο πεδίο της διεκδίκησης και των κοινών αγώνων.

Παρασκευή, 11 Δεκεμβρίου 2015

ΕΚΤΙΜΗΣΗ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΩΝ ΚΙΝΗΣΕΩΝ ΓΙΑ ΤΙς ΕΚΛΟΓΕΣ ΓΙΑ Δ.Σ.

Στην Ελευσίνα,στις 10-12 πραγματοποιήθηκε εκλογοαπολογιστική συνέλευση και εκλογές για την ανάδειξη Δ.Σ.
Η συνέλευση ήταν ιδαίτερα άμαζη και υποτονική,το κλίμα βαρύ και με έλλειψη παλμού,που φαινόταν ήδη από τις επισκέψεις μας στα σχολεία.Χαρακτηριστική ήταν η προσπάθεια των ΣΥΝΕΚ να δικαιολογήσουν την πολιτική της κυβέρνησης,και να επικεντρώσουν στην επιστροφή των διαθέσιμων και την καταργηση της τράπεζας θεμάτων.Η προοπτική που θα ήθελαν για το σωματείο,όπως το έθεσαν είναι στις εποικοδομητικές προτάσεις του κλάδου για το να βρεθούν πόροι να στηριχτούν τα σχολεία και να ανανεωθεί η εκπαιδευτική διαδικασία.
Το ΠΑΜΕ έβαλε σαν κεντρικό ζήτημα και ψήφισμα μαζί την κίνηση μας για την προστασία των κατοικιών των συναδέλφων.
Οι Παρεμβάσεις μετά από μια νέα κίνηση να επανεντάξουν στις γραμμές τους και τα ψηφοδέλτια,μέλη τους που είχαν μετακινηθεί στο ΣΥΡΙΖΑ με ενεργή μάλιστα δράση υποστήριξης της κυβέρνησης τόσο σε τοπικό επίπεδο(δημοτικές εκλογές,ο υποψήφιος του ΣΥΡΙΖΑ,υποψήφιος με τις Παρεμβάσεις) ,όσο και σε κεντρικό πολιτικό επίπεδο στηριξης του δημοψηφίσματος.Επειδή όμωςη ψηφοθηρία μας ενώνει”,δεν δίστασαν να επανεντάξουν τον υποψήφιο στο ψηφοδέλτιο τους,απο το οποίο και εξελέγη.Φυσικά καμία συναίσθηση της δυσαρέσκειας και δυσπιστίας που προκαλουν στο εκπαιδευτικό κίνημα όλες αυτές οι πολιτικές ακροβασίες.
Οπως επίσης καμία αυτοκριτική για το γεγονός πως ενώ σαρώνουν σε ψήφους,οι συνελεύσεις είναι άμαζες.
Η παρέμβαση μας στη συνέλευση επικέντρωσε τόσο στο ζήτημα του πως εννοούμε εμείς τα σωματεία,σαν συλλογικά όργανα έκφρασης και διεκδίκησης,καθώς και στο τι εκτιμάμε εμείς πως χρειάζεται να γίνει για την ανασυγκρότησή τους.Επίσης κρίθηκε απαραίτητα να απαντηθεί το ζήτημα της 'ταχτοποίησηςτων διαθέσιμων,που κρίθηκε από τους συνεχείς αγώνες τους και δεν χαρίστηκε απο καμια κυβέρνηση,αλλά αντιθέτως προσπαθεί να γίνει ζήτημα πολιτικής εκμετάλλευσης.
Υπερψηφίστηκε ψήφισμα μας για την επίθεση των ΜΑΤ στην Ειδομένη,που είχε προηγηθεί την προηγούμενη μέρα.
Δυστυχώς δεν κατορθώσαμε να κρατήσουμε τη θέση μας στο Δ.Σ,αλλά σαφέστατα οι συνάδελφοι γνωρίζουν ότι θα είμαστε με συνέπεια σε όλους τους αγώνες που θα ακολουθήσουν.


ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΕΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ Α'ΕΛΜΕ ΔΥΤ.ΑΤΤΙΚΗΣ

Πέμπτη, 10 Δεκεμβρίου 2015

ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ Δ.Σ ΕΛΜΕ



AΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΓΙΑ Δ.Σ. 2015


ΟΛΜΕ ΙΟΥΝΙΟΣ 2015

Δ.Σ.2014
ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΗ ΑΥΤΟΝΟΜΙΑ


146 (5 εδ,) 103

164










ΣΥΝΕΚ


81 (3εδ) 80

97










ΠΑΜΕ


27 (1 εδ) 18

28










ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΕΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ


20
15

25










ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ


19
15

19










ΖΑΧΑΡΟΠΟΥΛΟΣ


10














ΨΗΦΙΣΑΝ


322



363










ΕΓΚΥΡΑ


303














ΑΚΥΡΑ


2














ΛΕΥΚΑ


17