Σάββατο, 2 Μαΐου 2015

Μερικές σκέψεις πάνω στην κρίση

Τα τελευταία χρόνια ο λαός μας,αλλά και συνολικά οι λαοί όλου του κόσμου δέχονται επίθεση στο σύνολο των δικαιωμάτων τους.Την ίδια ώρα οι επιθέσεις των ιμπεριαλιστών διαμελίζουν ολόκληρες χώρες.
Πολλά λέγονται και γράφονται όλα αυτά τα χρόνια αναλύοντας την πραγματικότητα.Τα περισσότερα από αυτά θεωρούν την οικονομική κρίση την αιτία αυτής της επίθεσης στους λαούς.Αν λοιπόν είναι τέτοιου χαρακτήρα,τότε τα μέτρα αυτά είναι προσωρινά και όταν κατορθωθεί η ανάκαμψη,θα επιστρέψουμε στην προηγούμενη κατάσταση. Ετσι θεωρούνται υπεύθυνοι οι εργαζόμενοι που δεν ήταν αρκετά παραγωγικοί,το διογκωμένο δημόσιο ,οι πρόωρες συνταξιοδοτήσεις,οι δυσκαμψίες που στέκονταν εμπόδιο στην ανάπτυξη,οι συντεχνίες,οι μεταπολιτευτικές λογικές κλπ
Ετσι αφαιρούν τη βασική αιτία της επίθεσης που είναι η στρατηγικού χαρακτήρα επίθεση του κεφαλαίου στους εργαζόμενους,στην προσπάθεια να πάρουν τη ρεβάνς μετά την οριστική ήττα του κομμουνιστικού κινήματος και όλων των διεθνών κινημάτων που αναπτύχθηκαν.
Ακόμα και στο ζήτημα των πολέμων που διεξήγαγαν και διεξάγουν, τους βάφτισαν αποκατάσταση ομαλότητας, νομιμότητας και ειρήνευσης. Όλη η αποδοχή της "παγκοσμιοποιημένης" οικονομίας εμπόδιζε τις αναλύσεις των ειδικών να δουν την προσπάθεια επαναποικιοποίησης του κόσμου.Κι η Ευρώπη που τόσα χρόνια ονομάζονταν " Ευρώπη των λαών" έξαφνα μετατρέπονταν σε δυνάστη,Οι πολιτικοί δρόμοι που είχαν χαραχτεί,ακόμα και από δυνάμεις της αριστεράς, ανατρέπονταν από την στυγνή πραγματικότητα, που υπενθύμιζε σε όλους για ποιο λόγο είχε από την αρχή ιδρυθεί η Ε.Ε και ποιών τα συμφέροντα υπηρετούσε.Σε αυτό το σκληρό ανταγωνισμό,κάποιες χώρες κερδίζουν και κάποιες χάνουν,το κεφάλαιο κερδίζει και οι εργαζόμενοι χάνουν.
Αλλες πάλι απόψεις περιορίζονται στο να θεωρήσουν την επίθεση αποτέλεσμα συγκεκριμένων νεοφιλελεύθερων πολιτικών και να διατρανώνουν πως μια αλλαγή πολιτικής από νεοφιλελεύθερη σε πιο Κεϋνσιανική, οι λαοί θα επανακτούσαν τα χαμένα τους δικαιώματα.Το σύστημα με μια πιο δίκαιη πολιτική,θα μπορούσε να έχει "ανθρώπινο " πρόσωπο.'Να πέσει η κυβέρνηση"φώναζε σε όλους τους τόνους σύσσωμη η αριστερά.Και όσο κι αν είναι κατανοητό πόσο λαομίσητες ήταν οι κυβερνήσεις που εφάρμοσαν τις συστημικές πολιτικές της επίθεσης στο λαό,στην ουσία συγκάλυπταν την πραγματική διάσταση της αναμέτρησης.Το να πληρώσει το κεφάλαιο την κρίση του, μπορεί να έχει μόνο μια σημασία:να ανατραπεί η κυριαρχία του.Μέχρι τότε,οι λαοί θα είναι οι ηττημένοι και το κεφάλαιο θα επελαύνει. Και το κεφάλαιο, όποιες κινήσεις κάνει σήμερα, αφορούν το μέλλον και την επιβίωση του.Και το βάθος αυτής της επιλογής καθορίζει και τις παραπέρα εξελίξεις.Το ίδιο όμως οφείλει και να καθορίζει την απάντηση από την πλευρά του λαού.Γιατί μια συνεννόηση ανάμεσα στο σύστημα και το λαό,είναι απλά αδύνατη.Και γιατί τα οικονομικά ζητήματα και ζητούμενα είναι πολιτικά ζητούμενα και ζητήματα.
Οι συσχετισμοί που μπορούν να αντιστρέψουν αυτή την κατάσταση πραγμάτων,μπορεί να είναι μόνο έξω από τα πλαίσια και τα όρια του συστήματος και ενάντια σε αυτό.Το ξεκαθάρισμα σε αυτό το επίπεδο είναι απαραίτητος όρος για την ανασύσταση των λαϊκών δυνάμεων,για να μπορέσουμε να βρούμε απαντήσεις στις ανάγκες του σήμερα.

 (Βασισμένο στο κείμενο ¨Ευρύτεροι στόχοι και αδιέξοδα του συστήματος¨"Β.Σαμαράς,Αντίθεση Νο 8)

ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΠΑΓΙΩΣΗ ΤΗΣ ΑΦΑΙΡΕΣΗΣ ΤΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΜΑΣ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΣΤΑ ΝΕΑ ΔΕΣΜΑ ΠΟΥ ΕΤΟΙΜΑΖΟΥΝ - ΝΑ ΑΓΩΝΙΣΤΟΥΜΕ ΚΑΙ ΝΑ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΟΥΜΕ ΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ!



ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΠΑΓΙΩΣΗ ΤΗΣ ΑΦΑΙΡΕΣΗΣ ΤΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΜΑΣ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΣΤΑ ΝΕΑ ΔΕΣΜΑ ΠΟΥ ΕΤΟΙΜΑΖΟΥΝ - ΝΑ ΑΓΩΝΙΣΤΟΥΜΕ ΚΑΙ ΝΑ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΟΥΜΕ ΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ!
Το κλίμα αναμονής και απομάκρυνσης από συλλογικούς αγώνες και διεκδικήσεις που υπάρχει στην κοινωνία αλλά και στα σχολεία θα πληρωθεί οδυνηρά διπλό και τρίδιπλο το αμέσως επόμενο διάστημα.
Η κάλπικη γραμμή της σκληρής διαπραγμάτευσης της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ –ΑΝΕΛ έγινε μέσα σε λίγες βδομάδες γραμμή έντιμου συμβιβασμού με τους ληστές – ιμπεριαλιστές της ΕΕ και του ΔΝΤ. Στο τέλος των απανωτών προσαρμογών δεν είναι τίποτα άλλο από την αποδοχή και την εφαρμογή όλων των παλιών αλλά και τη θεσμοθέτηση νέων αντιλαϊκών μνημονιακών μέτρων. Η φτώχεια, η ανεργία, η διάλυση των εργασιακών σχέσεων, η αδιοριστία, η συντριβή της ασφάλισης – περίθαλψης, όλο το αντιδραστικό πλαίσιο των προηγούμενων κυβερνήσεων ΝΔ-ΠΑΣΟΚ είναι εδώ. Και θα συνεχίσει να είναι ακόμα πιο έντονα όταν πέσουν οι νέες υπογραφές.
Η πίστωση χρόνου που ζητάει η κυβέρνηση από το λαό δεν είναι πίστωση χρόνου για να οικοδομηθεί η προοπτική της σύγκρουσης με τα ντόπια και ξένα αφεντικά αλλά για να ανανεωθεί η κυριαρχία τους και η επίθεσή τους στα λαϊκά δικαιώματα. Γι αυτό ο λαός δεν έχει κανένα λόγο να υποκύψει στον εκβιασμό του «χρέους», που χρησιμοποιείται από το σύστημα για να υποταχθεί και να μην διεκδικήσει τα δικαιώματα του. Η κατάσταση αυτή, η διαμόρφωση της ψεύτικης εικόνας ότι μία χώρα μπορεί να ζήσει μόνο με προστάτες, επιτροπείες και εκμετάλλευση αποτελεί τη μεγαλύτερη προσφορά της νέας κυβέρνησης στο ιμπεριαλιστικό–καπιταλιστικό σύστημα.
Την ίδια στιγμή οι λεγόμενοι «εταίροι» σε αυτή και στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού είναι οι με ονοματεπώνυμο υπεύθυνοι για τη φρίκη που ζουν χιλιάδες πρόσφυγες από τη Μέση Ανατολή και την Αφρική. Η Μεσόγειος γίνεται ο υγρός τάφος για χιλιάδες απελπισμένους που τρέχουν να γλιτώσουν από πολέμους που δημιούργησαν οι Αμερικάνοι και Ευρωπαίοι ιμπεριαλιστές για να προωθήσουν τα συμφέροντά τους. Μέση Ανατολή, Βόρεια Αφρική, Ουκρανία συνθέτουν έναν πολεμικό χάρτη που όλο και μεγαλώνει στο βωμό των ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών.
Στην εκπαίδευση το πλαίσιο φτώχεια – αδιοριστία – ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων – ταξικοί φραγμοί συνεχίζεται. Ακόμα και το θετικό της επιστροφής των συναδέλφων σε διαθεσιμότητα (που πιστώνεται στη δική τους πίεση), από τη μία μένει να επιβεβαιωθεί σε ένα κλίμα καθημερινών… αποδεσμεύσεων της κυβέρνησης από προεκλογικές δεσμεύσεις και από την άλλη συνδέεται με το αντεργατικό μέτρο της κινητικότητας αλλά και την περικοπή των προσλήψεων. Σε σχέση με την αξιολόγηση, υπάρχει ο κίνδυνος να περάσει βελούδινα το νέο σύστημα που ετοιμάζεται με απλή αλλαγή της λέξης αξιολόγηση σε εκείνη της «αποτίμησης του εκπαιδευτικού έργου. Ταυτόχρονα, η κυβέρνηση πετάει στο Σύλλογο Διδασκόντων την παγίδα της συμμετοχής του στην επιλογή Διευθυντών, λες και αυτοί (όποιοι κι αν είναι) δε θα είναι υποχρεωμένοι να εφαρμόζουν την υπάρχουσα πολιτική.
Τα δύο τελευταία χρόνια, υπήρξε μια σταθερή διαδικασία αποσυγκρότησης. Ξεκίνησε από τη χειρουργική υπονόμευση εκ μέρους της συνδικαλιστικής ηγεσίας της απεργίας το Σεπτέμβρη του 2013 κόντρα σε διαθεσιμότητα – απολύσεις. Τότε που το μαύρο μέτωπο ΔΑΚΕ – ΠΑΣΚ έκανε ανοιχτή απεργοσπασία και οι δυνάμεις του ρεφορμισμού ΣΥΝΕΚ και ΠΑΜΕ περίμεναν την πρώτη μείωση ποσοστών για να κλείσουν την απεργία. Από κει και πέρα ξεκίνησε ένα σκηνικό παρατεταμένης εκλογικής αναμονής, στο οποία επένδυσαν οι ΣΥΝΕΚ με στόχο να οδηγήσουν τον κλάδο στην εκλογική στήριξη του ΣΥΡΙΖΑ. Και να τον πείσουν ΤΩΡΑ να συμβιβαστεί με την αντιλαϊκή μνημονιακή πραγματικότητα «γιατί δε γίνεται αλλιώς». Οι ΣΥΝΕΚ ήθελαν να μας πείσουν ότι η λύση είναι η κυβερνητική αλλαγή, το ΠΑΜΕ ότι είναι η εκλογική ενίσχυσή του και μεγάλο τμήμα των Παρεμβάσεων ότι είναι η εκπόνηση «μεταβατικού προγράμματος». Μια συνολική διαδικασία κοινοβουλευτικοποίησης του κινήματος. Ένας ολόκληρος κλάδος, παρά την δυνατότητα που του παρείχε το μέγεθός του και η καθημερινή ώσμωσή του με το λαό, παρά τα διάφορα επίπεδα συνδικαλιστικής οργάνωσης, με την καθοδήγηση των δυνάμεων της ρεφορμιστικής αριστεράς (ιδιαίτερα των ΣΥΝΕΚ) οδηγήθηκε στην πολιτική πρακτική της ανάθεσης, του εφησυχασμού και της αναμονής. Αποθεώθηκε η αλλαγή των συσχετισμών στα σωματεία και τις ομοσπονδίες, μετατρέποντας τους εκπαιδευτικούς σε απλούς ψηφοφόρους. Η δε συμμετοχή στα διοικητικά όργανα ΠΥΣΔΕ κλπ, μετέτρεψε τη συλλογική διεκδίκηση δικαιωμάτων σε ατομική επαιτεία.
Όμως οι πραγματικοί συσχετισμοί αλλάζουν βασανιστικά μέσα από την οργάνωση και τον αγώνα. Αυτό το δύσκολο δρόμο δεν μπορούμε να το αποφύγουμε. Πρέπει να τον οικοδομήσουμε αν θέλουμε να αντιστραφεί η διάλυση της ζωής μας. Κόντρα στις σειρήνες της ήττας, κόντρα στη μοιρολατρία του «δε γίνεται τίποτα», κόντρα στις αυταπάτες για «ανάσες», κόντρα στο ψαλίδισμα της απαίτησης για μια ανθρώπινη ζωή, κόντρα στην απάτη της συνδιοίκησης, κόντρα στη διάλυση της μετατροπής των σωματείων σε κυβερνητικούς νεροκουβαλητές και διεκδικητές μεριδίου στην πίτα της διοίκησης, να επαναφέρουμε με αγωνιστικό τρόπο τα αιτήματά μας:
  • ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΜΝΗΜΟΝΙΑ ΠΑΛΙΑ ΚΑΙ ΝΕΑ!
  • Μόνιμη σταθερή δουλειά με δικαιώματα, με ανθρώπινους μισθούς, με ασφάλιση – περίθαλψη για όλους.
  • Να γυρίσουν όλοι οι σε διαθεσιμότητα συνάδελφοι μας πίσω στη δουλειά τους.
  • Ενάντια σε κάθε αξιολόγηση – Δημοκρατικές και συνδικαλιστικές ελευθερίες.
  • Ενάντια σε διαθεσιμότητα, κινητικότητα, απολύσεις, ελαστικές εργασιακές σχέσεις. Μαζικοί μόνιμοι διορισμοί!
  • Ενάντια στους ταξικούς φραγμούς- Δωρεάν σπουδές για όλους.
  • Συνδικάτα ταξικά και αγωνιστικά - όχι κυβερνητικά και συνδιαχειριστικά.
                       Για το συνέδριο της ΟΛΜΕ υποστηρίζουμε - ψηφίζουμε
                            Αγωνιστικές Κινήσεις Εκπαιδευτικών

Ανατροπή των δικαιωμάτων σε ασφάλιση – περίθαλψη: Οικονομικό-λογιστικό ζήτημα ή ταξική ρεβάνς;





Ανατροπή των δικαιωμάτων σε ασφάλιση – περίθαλψη:
Οικονομικό-λογιστικό ζήτημα ή ταξική ρεβάνς;
Από τα τέλη της δεκαετίας του ’80 εξελίσσεται η επίθεση στα δικαιώματα που είχαν κατακτήσει οι εργαζόμενοι με τους αγώνες τους τον προηγούμενο αιώνα. Τη δεκαετία του ’90 προωθήθηκε μια γενικευμένη ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων και το 2000 ήρθε η πρώτη προσπάθεια ασφαλιστικής αντιμεταρρύθμισης. Αυτές οι απανωτές «τροχιοδεικτικές» βολές του συστήματος για να ανιχνεύσει αντιδράσεις, πήραν, μέσω των μνημονίων, από το 2010 και μετά, μια μορφή πραγματικής χιονοστιβάδας, με στόχο την ολοκληρωτική συντριβή οποιοδήποτε δικαιώματος σε όλους τους τομείς που καθορίζουν τη ζωή του λαού: καταβαράθρωση των μισθών, πλήρης ελαστικοποίηση και διάλυση των εργασιακών σχέσεων, ουσιαστική απελευθέρωση των απολύσεων, δραματική μείωση των υπηρεσιών στην περίθαλψη, μείωση των συντάξεων και αύξηση των ορίων ηλικίας, όξυνση των ταξικών φραγμών στην εκπαίδευση, αναίρεση πολιτικών και συνδικαλιστικών ελευθεριών.
Αν το ξέσπασμα της καπιταλιστικής κρίσης αποτέλεσε μια παραπάνω αφορμή και όχημα… εκτροχιασμού αυτής της συνολικής επίθεσης, δεν είναι ωστόσο η πραγματική αιτία. Η πραγματική αιτία δεν είναι άλλη από τον ταξικό συσχετισμό δύναμης. Ο καπιταλισμός δεν είχε ποτέ στο DNA του ο,τιδήποτε είχε να κάνει με λαϊκά δικαιώματα. Πουθενά δεν είναι γραμμένο σε αυτό το DNA ότι οι εργαζόμενοι πρέπει να παίρνουν κάποτε σύνταξη ή να τους παραχωρείται δωρεάν περίθαλψη. Ο,τι παραχώρησε ο καπιταλισμός , το παραχώρησε κάτω από έναν συνολικό διαφορετικό συσχετισμό που καθορίστηκε από τη Ρώσικη Επανάσταση, από την Κινέζικη Επανάσταση, από καθημερινούς αγώνες και από μια συνολική συγκρότηση του λαϊκού και εργατικού κινήματος σε επαναστατική κατεύθυνση. Τις τελευταίες δεκαετίες του προηγούμενου αιώνα μέρα με τη μέρα, χρόνο με το χρόνο, μέσα στο λαϊκό κίνημα η κατεύθυνση της αναμέτρησης με το ιμπεριαλιστικό – καπιταλιστικό σύστημα έχανε έδαφος από την κατεύθυνση της συνδιαλλαγής, της ενσωμάτωσης και της συνδιαχείρισης. Η ανατροπή του συσχετισμού μέσα στο λαϊκό κίνημα το αποσυγκρότησε ολοκληρωτικά, ξεδόντιασε τη δυναμική του και άφησε το σύστημα να παίζει χωρίς αντίπαλο.
Οι κατακτήσεις σε ασφάλιση – περίθαλψη δε θα μπορούσαν να είναι έξω από το λογαριασμό. Ο καπιταλισμός που ποτέ δεν μπόρεσε να «χωνέψει» τις κατακτήσεις αυτές γυρίζει στη φυσική του κατάσταση: «Τα ασφαλιστικά δικαιώματα πρέπει να συντριβούν». Αν μπορούσαν θα ψήφιζαν νόμο που θα όριζε ότι οι άνθρωποι θα παίρνουν σύνταξη μία μέρα πριν το θάνατό τους… Ας μην υπάρχουν, λοιπόν, αυταπάτες ότι η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, που αποδέχεται απολύτως το πλαίσιο της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης και του καπιταλιστικού κέρδους θα προστατεύσει τις κατακτήσεις αυτές. Η νέα αντιδραστική συμφωνία με την ΕΕ και το ΔΝΤ και το άμεσο μέλλον θα τα επιβεβαιώσουν, δυστυχώς, όλα αυτά.
Δεν είναι λοιπόν λογιστικό το πρόβλημα. Τα λογιστικά ζητήματα (που κι αυτά έχουν προκύψει ως αποτέλεσμα της ταξικής επίθεσης σε άλλους τομείς, όπως η μαύρη εργασία και η κλοπή των αποθεματικών) χρησιμοποιούνται για να θολώσουν τα νερά και να βάλουν τα θύματα – εργαζόμενους να μετακινηθούν από τη διεκδίκηση δικαιωμάτων στην αδιέξοδη αναζήτηση «βιώσιμου ασφαλιστικού συστήματος».
Ο δρόμος, όμως είναι άλλος. Το πραγματικό καθήκον των εργαζομένων είναι η συγκρότηση ενός μαζικού ΜΕΤΩΠΟΥ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ ΚΑΙ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΗΣ ΤΩΝ ΒΑΣΙΚΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ. Και σε αυτά τα δικαιώματα εντάσσονται και η σύνταξη και η περίθαλψη. Και μάλιστα (όπως το δικαίωμα στη στέγη, στο νερό, στο ρεύμα, στην παιδεία κλπ.) δεν μπορούν να έχουν καμία σχέση με ανταποδοτικότητα. Η παροχή τους πρέπει να είναι πλήρης, δωρεάν και καθολική. Χωρίς όρους και προϋποθέσεις! Αυτός ο δρόμος δεν μπορεί να ικανοποιηθεί σε έντιμους συμβιβασμούς στο πλαίσιο που ορίζουν τα ξένα και ντόπια αφεντικά. Αλλά σε αντιπαράθεση μαζί τους!



Οι εκπαιδευτικοί μαζί με το λαό και τη νεολαία







Οι εκπαιδευτικοί μαζί με το λαό και τη νεολαία


ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΠΑΓΙΩΣΗ ΤΗΣ ΑΦΑΙΡΕΣΗΣ ΤΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΜΑΣ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΣΤΑ ΝΕΑ ΔΕΣΜΑ ΠΟΥ ΕΤΟΙΜΑΖΟΥΝ - ΝΑ ΑΓΩΝΙΣΤΟΥΜΕ ΚΑΙ ΝΑ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΟΥΜΕ ΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ!


Συναδέλφισσες και συνάδελφοι
Το 17ο Συνέδριο της ΟΛΜΕ έρχεται σε μια περίοδο που χαρακτηρίζεται απο ρευστότητα τόσο σε εσωτερικό,όσο και σε παγκόσμιο επίπεδο.Στις ακτές της Μεσογείου φτάνουν κατά χιλιάδες οι πρόσφυγες που φεύγουν όπως όπως από τους πολέμους και τις βόμβες των ιμπεριαλιστών.Η περιοχή της Μ.Ανατολής και της Ουκρανίας διαμελίζονται απο πολέμους και συρράξεις.
Η κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ υποτίθεται ότι βρίσκεται σε σκληρές διαπραγματεύσεις με τους δανειστές,δίνοντας κάθε μέρα γη και ύδωρ για να πείσει ότι όλα θα παραμείνουν στα πλαίσια που οι ίδιοι έχουν προ πολλού ορίσει.Το μόνο που συζητιέται επί της ουσίας ,είναι πότε θα ολοκληρωθούν οι απαραίτητες διεργασίες για να προωθηθεί παραπέρα η επίθεση στα δικαιώματα και τις κατακτήσεις του λαού.Οσων έχουν απομείνει,μετά τη λαίλαπα όλων των περασμένων ετών,στο όνομα πάντα του εθνικού καθήκοντος της ανάπτυξης,της ευημερίας και της προόδου της χώρας,που έρχεται μόνο μέσα από την καθυπόταξη του λαού.
Στο χρόνο που μεσολάβησε μεταξύ των δύο συνεδρίων,έγιναν σημαντικά πράγματα που ανέδειξαν και τα πραγματικά προβλήματα που αντιμετωπίζει ο κλάδος μας.Ενα μεγάλο χρονικό διάστημα οικοδομηθηκαν οι όροι της απομάκρυνσης του κλάδου από το προσκήνιο των εξελίξεων.Μέσα απο όργανα ανάθεσης και αποπροσανατολισμού των εκπαιδευτικών,που τους καθιστούσαν θεατές και όχι πρωταγωνιστές των εξελίξεων οι εκπαιδευτικοί,εκπαιδεύτηκαν για χρόνια στο να αναθέτουν τα προβλήματα που αντιμετώπιζαν στους εκπροσώπους τους.Ενας ολόκληρος κλάδος,παρά την ευκολία που του παρείχε το μέγεθός του,τα διάφορα επίπεδα συλλογικής δράσης(α/θμια,β/θμια και γ/θμια σωματεία,εναπόθεσε με την καθοδήγηση των δυνάμεων της αριστεράς την τύχη του,στις αλλαγές συσχετισμών στα σωματεία,τις ομοσπονδίες,τα ΠΥΣΔΕ/ΚΥΣΔΕ/ΑΠΥΣΔΕ..Χύνονταν τόνοι μελάνι και έβγαιναν λόγοι πάνω στους λόγους για την αξία της αλλαγής συσχετισμών στις εκλογές.
Ουτε λέξη για τη δύναμη που κρύβει ο καθένας μας μέσα του,που μέσα από τη συλλογική μας δράση θα είχαμε τη δύναμη να αλλάξουμε τους συσχετισμούς,εκεί που πραγματικά έχει αξία:στους αγώνες και τη σύγκρουση/αναμέτρηση με την πολιτική που εξαθλιώνει τη ζωή μας.
Οι εκλογικοί συσχετισμοί άλλαξαν,νέες ηγεσίες εκλέχθηκαν,και η κατάσταση στο πραγματικό πεδίο έμεινε η ίδια ή και χειροτέρεψε ,με επιλογή των κυρίαρχων δυνάμεων της ΟΛΜΕ.Γιατί όποτε ο κλάδος έσπασε τη σιωπή του ,τη αδράνεια και χάραξε τη δική του πορεία,παρά τις αντίθετες προσπάθειες,έρχονταν 'οχι μόνο το σύστημα και οι μηχανισμοί του,αλλά και οι “αλλαγμένοι συσχετισμοί” να του βάλουν τρικλοποδιά και να τον πείσουν πως δεν το εννοούσε πως ήθελε να συγκρουστεί.'Η πως δεν υπήρχαν όροι και προϋποθέσεις.Εδειξαν λοιπόν με σαφήνεια τον υποταγμένο χαρακτήρα τους.
Δεν πειράζει όμως,γιατί τώρα είχε έρθει η ώρα του λαού.Είχε έρθει η ώρα του να ρίξει τη λαομίσητη κυβέρνηση και να φέρει την ελπίδα.”Μετέτρεπαν μέσα από την ανεμπιστοσύνη τους,ένα λαό που έχει μέσα του κάθε δυνατότητα να ανατρέψει αυτή την επίθεση,σε παθητικό παρακολουθητή των εξελίξεων.Εφτανε μόνο ένα μαγικό χαρτάκι από κάλπη σε κάλπη για να ανατρέψει τις επιλογές ολικής αναμέτηρησς του συστήματος με το λαό.Η εκλογολαγνία έφθανε σε επίπεδα παροξυσμού.
Συνάδελφοι,μέρα με τη μέρα γίνεται σε όλους μας πιο καθαρό πως η πολιτική της εξάρτησης της χώρας απο τους ξένους και ντόπιους δυνάστες,δεν είναι μια απλή υπόθεση.

Οι απώλειες που μετράμε σε δικαιώματα,πρέπει κάπου να χρεωθούν.Πρέπει να ξεκαθαρίσουμε πως απέναντι μας έχουμε έναν εχθρό οργανωμένο,μεθοδικό,εξοπλισμένο,αλλά με ένα σωρό αδιέξοδα και αντιθέσεις,που δεν μπορούν να επιλυθούν.Δε φτάνει μόνο η έκφραση αγανάκτησης μας,αλλά χρειάζεται να οργανώσουμε εκ νέου τη συλλογική μας απάντηση στη βαρβαρότητα.
Θα βρεθούμε στη δυσάρεστη αλλά αναγκαία θέση να απαντήσουμε με συγκρουση στην καρδιά της πολιτικής της καθυπόταξης μας .Οι μάχες δεν δίνονται δια αντιπροσώπων,αλλά με τον αγώνα όλων μας.Οφείλουμε να συγκρούστουμε με κάθε προσπάθεια παραγοντισμού και εικονικών αγώνων.Μέσα από τη συλλογική μας δράση σε σωματεία ζωντανά,δραστήρια,αγωνιστικά,τη συμμετοχή μας σε συνελευσεις,σε απεργίες και διαδηλώσεις,σε συγκρούσεις με τους μηχανισμούς του συστήματος θα μάθουμε να ξεχωρίζουμε τους φίλους και τους εχθρούς μας,να μπορούμε την καίρια στιγμή να πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας για να σταθούμε όρθιοι στις τρικλοποδιές των αυτόκλητων σωτήρων.
Κανένας εφησυχασμός δε επιτρέπεται.Η επίθεση είναι βέβαιο πως θα συνεχιστεί και θα οξυνθεί.
Μέσα απο τους δικούς μας αγώνες θα απαλλαγούμε απο τα εμπόδια που μας καθηλώνουν.Μέσα από αιτήματα που απαντούν στα πραγματικά μας προβλήματα για
Να ξανανανοίξουν όλοι οι τομείς και να γυρίσουν όλοι οι συνάδελφοι μας πίσω στη δουλειά τους
Ενάντια σε κάθε αξιολόγηση -χειραγώγηση
Ενάντια σε διαθεσιμότητα,κινητικότητα,απολύσεις
Ενάντια στην αύξηση του ωραρίου μας
Για την προάσπιση των δημοκρατικών και συνδικαλιστικών ελευθερίων μας
Ενάντια σε κάθε πειθαρχική δίωξη που συνοδεύει την πολιτική μας δράση
Για αγώνες ενάντια στους ταξικούς φραγμούς.
Ζωή με δικαιώματα στη δουλειά και τις σπουδές.
Σταθερή και μόνιμη εργασία
Μισθούς που θα αναταποκρίνονται στις ανάγκες της ζωής μας και όχι στο εφικτό του συστήματός τους

Για το συνέδριο της ΟΛΜΕ στηρίζουμε τη δύναμη που θα προωθήσει και θα στηρίξει τους εκπαιδευτικούς μας αγώνες

Ψηφίζουμε Αγωνιστικές Κινήσεις Εκπαιδευτικών