Παρασκευή, 21 Δεκεμβρίου 2018

ΑΛΒΑΝΙΑ | Για τον ξεσηκωμό των φοιτητών

ΑΛΒΑΝΙΑ | Για τον ξεσηκωμό των φοιτητών

Από τις αρχές του Δεκέμβρη χιλιάδες φοιτητών και μαθητών βρίσκονται στους δρόμους της Αλβανίας και διαδηλώνουν. Οι κινητοποιήσεις ξεκίνησαν από τα Τίρανα, όπου συγκεντρώνεται και η μεγαλύτερη δυναμική, αλλά επεκτάθηκαν και σε άλλες πόλεις, όπως η Κορυτσά, το Ελμπασάν και το Δυρράχιο. Οι κινητοποιήσεις αγκαλιάζονται και στελεχώνονται και από ευρύτερα λαϊκά στρώματα, που πλάι στους φοιτητές βγαίνουν στο δρόμο και ως αλληλέγγυοι, και για να διεκδικήσουν οι ίδιοι τη ζωή τους.

Αφορμή για την εκκίνηση των κινητοποιήσεων ήταν η Κοινή Υπουργική Απόφαση 288/2018, που προβλέπει αύξηση των διδάκτρων στους μετεξεταστέους φοιτητές.
 Και λέμε "με αφορμή", γιατί η εν λόγω ΚΥΑ , δεν ήταν παρά η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι, όταν ήδη εφαρμόζεται οξύτατα η πολιτική των ταξικών φραγμών στη γείτονα χώρα. Ας γίνουμε όμως πιο συγκεκριμένοι. Στο δημόσιο πανεπιστήμιο στην Αλβανία είναι κανονικότητα τα δίδακτρα (τα οποία φτάνουν και τα 2.560 ευρώ, τη στιγμή που ο μέσος μισθός είναι περίπου 350 ευρώ), ενώ δεν υπάρχει δωρεάν διανομή συγγραμμάτων και οι φοιτητές καλούνται να τα πληρώνουν πανάκριβα για να τα αποκτήσουν. Επίσης, οι συνθήκες διαβίωσης στις φοιτητικές εστίες είναι δυσμενέστατες, με μεγάλες ελλείψεις και ακόμα μεγαλύτερο "στρίμωγμα" - χαρακτηριστικά: 8 άτομα διαμένουν σε ένα μικρό δωμάτιο. 

Πόσο διαφορετικά είναι τα πράγματα εδώ; Αρκετά και καθόλου ταυτόχρονα θα λέγαμε. Γιατί μπορεί προς το παρόν να μην πληρώνουμε δίδακτρα, αλλά πλέον με νόμο καθιερώνονται στα μεταπτυχιακά, ανοίγοντας το δρόμο για τα προπτυχιακά, ενώ έχουμε και σωρεία δηλώσεων πρυτάνεων (π.χ. Πάτρα, Θεσσαλονίκη κ.α.) και δημάρχων (π.χ. Μπουτάρης) να θέτουν το ζήτημα των διδάκτρων επί τάπητος. Γιατί μπορεί προς το παρόν να έχουμε δωρεάν σύγγραμμα, αλλά πέρσι βρεθήκαμε μπροστά στη μη διανομή του. Γιατί και εδώ οι εστίες μας βρίθουν προβλημάτων και σιγά σιγά καλούμαστε να πληρώνουμε και ενοίκιο για να μείνουμε (στα Γιάννενα πληρώνουν ήδη). Η επίθεση στα δικαιώματα μας λοιπόν είναι κοινή, έχει κοινή αφετηρία και κοινή στόχευση. Αυτό που σταματάει αυτή την επίθεση είναι η αντίσταση και οι μαζικές κινητοποιήσεις, κάτι που αποδεικνύεται και από την τωρινή κατάσταση στην Αλβανία, όπου το μέτρο που εξαγγέλθηκε πάρθηκε πίσω σε μικρό χρονικό διάστημα.

Ο φοιτητικός ξεσηκωμός στην Αλβανία παρουσιάζει πολλά ελπιδοφόρα στοιχεία. Πρώτα απ’ όλα, από το γεγονός ότι σταθερά αποκρούει το ζήτημα της συνδιαλλαγής με την κυβέρνηση, αντιπαρατιθέμενος κεντρικά και μαζικότατα σε επίπεδο δρόμου, μακριά από λογικές διαλόγου σε υπουργικές αίθουσες. Δεύτερον, υπάρχει εμπλουτισμός της αιτηματολογίας, κρατώντας παράλληλα ανυποχώρητη στάση σχετικά με το κατά πόσο είναι διαπραγματεύσιμη η υλοποίηση των αιτημάτων. Τρίτον- και όπως ήδη αναφέρθηκε, αλλά καθοριστικής σημασίας- ότι ο αγώνας έχει αγκαλιαστεί και αναβαθμίζεται από μεγάλο μέρος του αλβανικού λαού. 

Παρ’ όλα αυτά, διαφαίνεται όπως έχει αποτυπωθεί στην αιτηματολογία η κυριαρχία πολιτικά ρεφορμιστικών δυνάμεων. Ενδεικτικά τίθεται το ζήτημα της αξιολόγησης, της συνδιοίκησης και μια καθαρά οικονομικού τύπου προσέγγιση σχετικά με την απάντηση στα δίδακτρα, που καταλήγει σε συγκεκριμένη ποσοστιαία αύξηση του ΑΕΠ για την παιδεία. Δεν θέλουμε να αναλωθούμε στην κριτική των αιτημάτων (έχουμε τοποθετηθεί πολλές φορές στο παρελθόν, μιας που τα παραπάνω συναντώνται και εδώ), αλλά αξίζει να σημειωθεί το εξής: η επίθεση είναι πολιτική στόχευση και όχι τεχνική ή οικονομική ανορθογραφία. Η απάντηση από πλευράς φοιτητικού κινήματος είναι η μαζικότητα, η πολιτικοποίηση, η αντίσταση και η διεκδίκηση και όχι η αντιπροσώπευση στα συμβούλια διοίκησης που καταλήγει στην καταστρατήγηση των κινημάτων και την συνενοχή στην επίθεση. Όλα αυτά χωρίς διάθεση δεικτικότητας, αλλά από άποψη πολιτικής ουσίας.

Καταλήγουμε λοιπόν ότι με τον λαό και την νεολαία της Αλβανίας αντιμετωπίζουμε τα ίδια 
προβλήματα, την πολιτική του ίδιου άδικου συστήματος. Μοιραζόμαστε τις ίδιες αγωνίες, όσο και αν οι ιμπεριαλιστές και οι αστικές μας τάξεις μας σπρώχνουν στο μίσος και τον εθνικισμό. Εμείς σταθερά αντιπαραβάλλουμε τη φιλία και την αλληλεγγύη των λαών. Γιατί με τον αλβανικό, και με όλους τους λαούς, πρέπει να υπερασπιστούμε και να παλέψουμε για το δικαίωμα μας στην εκπαίδευση και τη ζωή.

ΠΕΙΡΑΙΑΣ | Με αφορμή την εκλογοαπολογιστική συνέλευση στην ΕΛΜΕ: Ο αντικομμουνισμός του ΣΥΡΙΖΑ είναι ο αντικομμουνισμός του συστήματος

ΠΕΙΡΑΙΑΣ | Με αφορμή την εκλογοαπολογιστική συνέλευση στην ΕΛΜΕ: Ο αντικομμουνισμός του ΣΥΡΙΖΑ είναι ο αντικομμουνισμός του συστήματος

Είναι κρίμα που η εκλογοαπολογιστική συνέλευση της ΕΛΜΕ Πειραιά δεν ήταν μαζική. Ηταν πολύ αποκαλυπτική τόσο για την απαξίωση του σωματείου από τις παραδοσιακές συστημικές δυνάμεις (ΔΑΚΕ-ΠΕΚ), όσο και -ακόμα περισσότερο- για την ιδεολογική, πολιτική και «πολιτισμική» στάση των δυνάμεων του ΣΥΡΙΖΑ Εκπαιδευτικών Πειραιά.

Δεν θα αναλύσουμε εδώ τους τραμπουκισμούς και τις αθλιότητες των κεντρικών συνδικαλιστών των ΣΥΝΕΚ (που μιλούσαν για το κυβερνητικό «έργο» με πρώτο πληθυντικό!). Τις συνεχείς διακοπές όποιου ομιλητή έκανε κριτική στην κυβέρνηση. Το φτύσιμο των συναδέλφων που ήταν σε διαθεσιμότητα από κεντρική συνδικαλίστρια των ΣΥΝΕΚ μέσω της δήλωσης «αυτά που λέμε ότι τους διαθέσιμους τους έφεραν πίσω οι αγώνες του κλάδου, τα λέμε από ανωτερότητα, στην πραγματικότητα, η κυβέρνησή μας τους έφερε, σε αυτήν το χρωστάνε». Τη διεκδίκηση χρυσού μεταλλίου αλητείας από τη συμπεριφορά κεντρικού συνδικαλιστή (και αιρετού στο ΠΥΣΔΕ!), ο οποίος, ωρυόμενος, διέκοψε σύντροφο αναπληρωτή κραυγάζοντας «κάτσε κάτω ρε μικρούλη, πάρε το σταλινισμό σου από δω και γύρνα από κει που ήρθες»!

Με άλλο θέλουμε να ασχοληθούμε εδώ: Με τον όλο και πιο φανατικό αντικομμουνισμό του ΣΥΡΙΖΑ που είναι σε πλήρη αντιστοιχία με τον αντικομμουνισμό του συστήματος. Τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ Εκπαιδευτικών Πειραιά στις απανωτές ανακοινώσεις τους αλλά και στη συνέλευση αντιγράφουν το ξαναγράψιμο και την παραποίηση της ιστορίας από τα πιο μαύρα υπόγεια του συστήματος (σε πλήρη ευθυγράμμιση και με φιλοκυβερνητικούς αντικομμουνιστές διανοούμενους). Λένε ότι «οι επαναστάσεις καταλήγουν σε εγκλήματα». Επαναλαμβάνουν ξεδιάντροπα την πολιτική και τα ψηφίσματα της ΕΕ για τα «εγκλήματα του κομμουνιστικού καθεστώτος της ΕΣΣΔ», ενισχύουν την ανιστόρητη, συστημική και κρυπτοφασιστική θεωρία των «δύο άκρων», η οποία τελικό στόχο έχει να συντριβεί το μοναδικό «άκρο» που ενοχλεί το σύστημα, το «άκρο» του λαού που παλεύει. Τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ Εκπαιδευτικών Πειραιά και των ΣΥΝΕΚ είναι ένα βήμα από το να αντιγράψουν τα εμφυλιοπολεμικά αρχεία του ΓΕΣ που παρουσίαζαν τους εκτελεσμένους από τους δοσίλογους και τους ταγματασφαλίτες ως εκτελεσμένους από τον ΕΛΑΣ και τον ΔΣΕ. Με τον τρόπο αυτό, η κυβέρνηση και τα συνδικαλιστικά στελέχη της στρώνουν το έδαφος για την ενίσχυση του φασισμού, αποτελούν το λίπασμα για τους Ορμπάν και Μπολσονάρου, που ψηφίζουν νέα ιδιώνυμα και απαγορεύουν τη δράση κομμουνιστικών οργανώσεων. Γι' αυτό είναι κάλπικος και υποκριτικός ο κυβερνητικός «αντιφασισμός»!

Η συμπεριφορά του συστήματος αλλά και όλων των κυβερνήσεών του καθώς και των συνδικαλιστών του ΣΥΡΙΖΑ μάς φέρνει στο μυαλό ένα κόμικ. Λέγεται «Τέρμινους» και δημιουργός του είναι ο συνάδελφος (από άλλη περιοχή) Λευτέρης Παπαθανάσης. Στο κόμικ περιγράφεται η ιστορία του Βασίλη, ενός μαχητή του ΕΛΑΣ και κατόπιν του ΔΣΕ, ο οποίος σε δίκη παρωδία καταδικάζεται το 1947 τρις σε θάνατο για «στάση κατά του κράτους, εν ψυχρώ δολοφονίες φιλήσυχων πολιτών και συνομωσία για απόσπαση εδαφών της ελληνικής επικράτειας». Η ιστορία όμως δεν σταματά εκεί…

Οι δεσμώτες και εκτελεστές του (ή μάλλον τα φαντάσματά τους) επιστρέφουν εβδομήντα χρόνια μετά για να ξαναδικάσουν τον εκτελεσμένο Βασίλη.

Μα τι ζητάνε πράγματι οι εκτελεστές του εβδομήντα χρόνια μετά; Ζητάνε από τον κομμουνιστή Βασίλη ό,τι ακριβώς ζητάνε οι Συριζαίοι συνδικαλιστές και όλο το μπλοκ του συστήματος: Μια συγνώμη! Έναν απολογισμό ότι κακώς αγωνίστηκε, κακώς θυσιάστηκε, κακώς πάλεψε για έναν καλύτερο κόσμο!

Τίθεται βέβαια ένα ερώτημα: Γιατί τόση αντικομμουνιστική υστερία από τον ΣΥΡΙΖΑ αλλά και από το σύστημα συνολικά, ενώ το κομμουνιστικό κίνημα δεν δείχνει ακόμα σημάδια αντεπίθεσης ή έστω ανασυγκρότησης; Τι λογαριασμούς θέλουν να λύσουν και γιατί ασχολούνται με τέτοια υστερία, με τέτοια ζέση, με τόσο βαθύ σχεδιασμό με ένα… πτώμα, όπως λένε; Είναι απλώς ζήτημα ρεβάνς;

Την απάντηση την δίνει το ίδιο το «Τέρμινους»:

Η υστερία αυτή, με άλλα λόγια, δεν αφορά το χτες - αφορά το αύριο. Ο αντικομμουνισμός αποτελεί έναν από τους βασικούς άξονες της πολιτικής του συστήματος. Πάει χέρι χέρι με την πολιτική των ιμπεριαλιστικών πολέμων, της ταξικής επίθεσης του κεφάλαιου, της διάλυσης των εργασιακών σχέσεων. Με την πολιτική της φασιστικοποίησης, του φασισμού, του εθνικισμού. Με τη συνολική βαραβαρότητα που «υπόσχεται» το καπιταλιστικό - ιμπεριαλιστικό σύστημα.

Το οποίο ξέρει ότι οι λαϊκές αντιστάσεις θα ξεσπάσουν σύντομα και πάλι. Και τρέμει το ενδεχόμενο της συνάντησης αυτών των λαϊκών αντιστάσεων με την κομμουνιστική-επαναστατική γραμμή, τη μόνη γραμμή που έβαλε στην ημερήσια ιστορική διάταξη το ζήτημα ότι οι «ξυπόλητοι» μπορούν, όχι μόνο να παράξουν ιστορία, αλλά και να διευθύνουν μια κοινωνία. Γιατί αυτή η συνάντηση θα δώσει άλλη δυναμική στους λαϊκούς αγώνες, αλλά και -αντίστοιχα- θα γονιμοποιήσει τις σημερινές κομμουνιστικές προσπάθειες και θα τις βοηθήσει να ανταποκριθούν στο ιστορικό καθήκον της συγκρότησης του επαναστατικού - κομμουνιστικού - εργατικού κινήματος του αιώνα μας.


Με νέες οδύνες και ωδίνες, διά πυρός και σιδήρου, οι «από κάτω» μέσα στους δρόμους των αγώνων θα ξανασυναντηθούν και θα ξανασυγκροτήσουν τις απελευθερωτικές ιδέες. Απευθυνόμενοι, λοιπόν, στο σύστημα και στους διάφορους πρόθυμους εκπροσώπους του, έχουμε να τους πούμε: Με όποιο κόστος, με όποιες αδυναμίες, ανεπάρκειες και λάθη, οι κομμουνιστές θα είμαστε στην όχθη που ξέρουμε: της υπηρέτησης της λαϊκής υπόθεσης.

Γιατί ο κομμουνισμός θα είναι και πάλι η νιότη του κόσμου!

Εκπαιδευτικοί Πειραιά του ΚΚΕ(μ-λ)

Τί έχουν να χωρίσουν οι μαθητές και οι νέοι των Βαλκανίων;

Τί έχουν να χωρίσουν οι μαθητές και οι νέοι των Βαλκανίων;

[Οι μαθητές...]

Στα μισά σχολεία της πόλης Μπίτολα οι μαθητές ξεκίνησαν τη σχολική τους χρονιά χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα αφού τα σχολεία δεν είχαν να πληρώσουν τους λογαριασμούς. Στην πόλη Γκόστιβαρ η σχολική χρονιά ξεκίνησε με ελλείψεις σε προσωπικό και μη-λειτουργία των οχημάτων που μεταφέρουν μαθητές από απομακρυσμένα χωριά. Σε δεκάδες σχολεία των ίδιων περιοχών δεν υπάρχουν εκτυπωτές, προτζέκτορες, βιβλιοθήκες και εγκαταστάσεις υγιεινής.

Στην πόλη Κίτσεβο πριν λίγα χρόνια οι μαθητές έχασαν μαθήματα ενός μήνα γιατί μες στο καταχείμωνο, ο Δήμος δήλωσε ότι δεν έχει χρήματα για πετρέλαιο.

Στην Ελλάδα, μόνο το φετινό φθινόπωρο δεκάδες ήταν οι μαθητικές καταλήψεις πανελλαδικά (Λαμία, Πτολεμαϊδα, Αθήνα, Θεσσαλονίκη) για ελλείψεις εκπαιδευτικών ακόμα και σε μαθήματα κατεύθυνσης αλλά και κτιριακά ζητήματα, το εξεταστικό σύστημα. Οι καταλήψεις αυτές δεν έτυχαν φυσικά μεγάλης προβολής αλλά ένα απλό google search φτάνει...

[Και οι φοιτητές...]

Στα Σκόπια στη φοιτητική εστία "Στιβ Ναούμοφ" τα πρώτα κρύα του Οκτώβρη βρήκαν τους φοιτητές χωρίς θέρμανση και ζεστό νερό για μπάνιο.

Ζεστό νερό δεν υπάρχει, Νοέμβρη μήνα, ούτε στη φοιτητική εστία "Γκότσε Ντέλτσεφ" των Σκοπίων.

Προβλήματα υγιεινής αλλά και έλλειψης βασικών υποδομών όπως εύκολη πρόσβαση στο διαδίκτυο αντιμετωπίζουν και οι φοιτητές που μένουν στις φοιτητικές εστίες της Σόφιας.

Ταυτόχρονα, στη Βουλγαρία, τα χρέη των φοιτητών από τα φοιτητικά δάνεια που θεσπίστηκαν το 2010 για να καλύπτουν οι φοιτητές τα δίδακτρα των σπουδών τους και το κόστος της στέγασης έχουν ήδη ανέλθει σε 1,5 εκατομμύριο ευρώ.

Στην Ελλάδα οι φοιτητές σε διάφορες πόλεις (Χανιά, Κέρκυρα) κινητοποιήθηκαν καθώς η έλλειψη φοιτητικών εστιών και τα υψηλά ενοίκια λόγω τουρισμού καθιστούν τη φοίτησή τους σχεδόν απαγορευτική.

Αλλά και όπου υπάρχουν φοιτητικές εστίες τα προβλήματα δεν είναι μικρά. Στην Β' Φοιτητική Εστία Πανεπιστημίου Αθηνών οι φοιτητές καταγγέλλουν διακοπή της θέρμανσης λόγω απλήρωτων λογαριασμών, πτώση σοβάδων και έλλειψη συντήρησης. Από το 1976 έχει να συντηρηθεί και η παλιά φοιτητική εστία του ΕΜΠ ενώ αντίστοιχη είναι κι η κατάσταση στην φοιτητική εστία του ΑΠΘ.

Στην Αλβανία, την προηγούμενη εβδομάδα, στις 22 Νοέμβρη οι φοιτητές ξεσηκώθηκαν απαιτώντας μείωση των διδάκτρων, αύξηση των κρατικών δαπανών και δωρεάν συγγράμματα για τις σπουδές τους.

Συνολικά σε όλες τις βαλκανικές χώρες οι φοιτητές σπρώχνονται στον δανεισμό από τις τράπεζες για να ανταπεξέλθουν στα βάρη των σπουδών τους.

[Η ανεργία των νέων είναι μία και είναι βαλκανική]

Σε 42,87% υπολογιζόταν η επίσημη ανεργία των νέων στην Ελλάδα για το 2017. Μια θέση κάτω από τους ακατανόμαστους γείτονές μας όπου η ανεργία των νέων για το ίδιο έτος ανήλθε στο 46,87%. Από κοντά κι η Αλβανία κι η Σερβία με 30,2% και 33,7% αντίστοιχα. Στην κορυφή των Βαλκανίων βρίσκεται το Κόσοβο με την ανεργία των νέων να αγγίζει το 60%. Δεύτερη σε ποσοστό άνεργων νέων η Βοσνία-Ερζεγοβίνη με 55%.

Αλλά πώς εργάζονται όσοι και όσες εργάζονται στις ίδιες χώρες;

Η κατάσταση είναι παρόμοια. 10ωρα και 12ωρα, χωρίς πληρωμή υπερωριών, απλήρωτα δώρα χριστουγέννων και πάσχα, ανασφάλιστη εργασία χωρίς ένσημα, άλλοι μισθοί στα χαρτιά - άλλοι στην πραγματικότητα, πίεση και προσβολές από τα αφεντικά, εκμετάλλευση για μήνες και χρόνια από άλλους με την υπόσχεση της μελλοντικής πρόσληψης. Αυτά καταγγέλλουν οι νέοι/ες εργαζόμενοι/ες από όλες τις παραπάνω χώρες όποτε τους δίνεται ο χώρος να μιλήσουν.

Αν κοιτάξει κάποιος στα μαγειρία, τις αποθήκες και το πίσω μέρος της τουριστικής γκλαμουριάς στην Ελλάδα αλλά και σε άλλες τουριστικές ευρωπαϊκές χώρες, όπως η Μάλτα θα δει κακοπληρωμένους και κακοπληρωμένες Βαλκάνιους και Βαλκάνιες να δουλεύουν δίπλα-δίπλα, ατελείωτες ώρες για ένα μεροκάματο.

[Και η μετανάστευση...]

Η ανεργία των νέων φυσικά θα ήταν πολύ μεγαλύτερη αν δεν είχαν αναγκαστεί να μεταναστεύσουν εκατοντάδες χιλιάδες νέοι και νέες των Βαλκανίων.

Η βαλκανική νεολαία δε γειτονεύει μόνο γεωγραφικά επειδή έτυχε να γεννηθεί σ' αυτή τη μεριά του κόσμου, γειτονεύει πλέον και στα μεγάλα αστικά κέντρα της Γερμανίας, της Αγγλίας και της Γαλλίας. Στις ίδιες πολυκατοικίες πάνω-κάτω, στα ίδια διαμερίσματα δίπλα-δίπλα, στις ίδιες γειτονιές με τα ίδια προβλήματα.

Σε περίπου 250.000 υπολογίζονται οι κάτω των 35 ετών Έλληνες και Ελληνίδες που αναγκάστηκαν να μεταναστεύσουν στο εξωτερικό την τελευταία 8ετία ενώ 6 στους 10 δηλώνουν έτοιμοι/ες να αλλάξουν πόλη η χώρα για να βρουν δουλειά.

Κάπου 30.000 Βούλγαροι/ες εγκαταλείπουν τη χώρα τους ετησίως. Συνολικά από το 1990 πάνω από 1 εκατομμύριο έχουν μεταναστεύσει σε διάφορα σημεία του πλανήτη, το μεγαλύτερο ποσοστό των οποίων είναι νέοι και νέες.

Πάνω από τους μισούς νέους και νέες του Μαυροβουνίου δήλωσαν σε πρόσφατη έρευνα κοινωνικού ινστιτούτου ότι επιθυμούν να εγκαταλείψουν τη χώρα τους ενώ μόνο πέρυσι 58.000 Σέρβοι και Σέρβες μετανάστευσαν στο εξωτερικό (και πάλι στην πλειονότητά τους νέοι και νέες).

Στη γειτονική Δημοκρατία της Μακεδονίας, πρόσφατη κοινωνική έρευνα αποκάλυψε ότι το 85% των τελειόφοιτων των πανεπιστημίων της χώρας δηλώνει ότι βλέπει το μέλλον του εκτός της χώρας του.

Το ίδιο ισχύει και για 7 στους 10 Αλβανούς/ες νέους/ες που μες στο 2018 δήλωσαν ότι θα ήθελαν να μεταναστεύσουν για κάποια χώρα της Ε.Ε.

Είναι καθαρό. Σ' αυτή τη γωνιά της γης τα κράτη κι οι κυβερνήσεις μας μας θέλουν διαιρεμένους και φτωχούς, τα αφεντικά μας μας θέλουν φθηνούς κι υπάκουους, το ΝΑΤΟ μας θέλει έτοιμους να πολεμήσουμε για τις μεγάλες ιδέες του. Για πόσο ακόμα θα τους κάνουμε τη χάρη;

Our Balkans - Τα δικά μας Βαλκάνια
https://antigeitonies3.blogspot.com/2018/12/blog-post_20.html