Δευτέρα, 23 Ιουνίου 2014

Η ΕΠΕΛΑΥΝΟΥΣΑ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΤΕΛΟΣ!

Αγωνιστικές Κινήσεις Εκπαιδευτικών

Η ΕΠΕΛΑΥΝΟΥΣΑ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΤΕΛΟΣ!
ΟΙ ΣΥΣΧΕΤΙΣΜΟΙ ΑΝΑΤΡΕΠΟΝΤΑΙ ΜΕΣΑ στους ΑΓΩΝΕΣ και ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ! Ο ΚΛΑΔΟΣ ΕΧΕΙ ΑΝΑΓΚΗ ΜΙΑ ΣΥΝΟΛΙΚΗ ΠΡΟΤΑΣΗ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗΣ ΔΙΕΞΟΔΟΥ!
Συναδέλφισσες και συνάδελφοι.
Φέτος, ο κλάδος μας έχει δεχτεί μια στρατηγικού χαρακτήρα επίθεση στα εργασιακά, μορφωτικά και δημοκρατικά δικαιώματα. Κοντά βέβαια στη συνολική επίθεση που δεχόμαστε ως εργαζόμενοι (πχ η ουσιαστική αφαίρεση του δικαιώματος της δωρεάν περίθαλψης).
Δεν είναι η αυτοαξιολόγηση –αν και αποτελεί σημαντικό στοιχείο της επίθεσης -το κύριο «πιάτο».
Το σημαντικό αρνητικά ποιοτικό δεδομένο –που γίνεται σημαντικότερο από την αδυναμία του κλάδου να το απαντήσει- είναι η κατοχύρωση για πρώτη φορά μετά από 100 χρόνια (!) απολύσεων εκπαιδευτικών. Αυτή η κατάσταση είναι σοβαρότερη ακόμα και από τις υστερήσεις , τις αναδιπλώσεις και την σύγχυση που έχει δημιουργηθεί με ευθύνη και της ΟΛΜΕ στο ζήτημα της λεγόμενης «αυτοαξιολόγησης».
Η έκδηλη αδυναμία του συνδικαλιστικού κινήματος (υποχώρηση στην επιστράτευση, ακύρωση της απεργίας που ξεκίνησε το Σεπτέμβρη για 0,7% των ψήφων και η υπονόμευση της από το σύνολο της καθεστωτικής αριστεράς εκτός φυσικά των δυνάμεων του συστήματος) αλλά και η απουσία της συστράτευσης του συνδικαλιστικού κινήματος στην πρωτοβάθμια και η μη συγκρότηση κοινού απεργιακού μετώπου, επέφεραν και θα επιφέρουν επιπτώσεις που θα χρειαστούν μεγαλύτερες προσπάθειες και αγωνιστική επιμονή για να ξεπεραστούν.
Η μισή απάντηση δεν είναι απάντηση. Η καθόλου απάντηση;
Το συνδικαλιστικό κίνημα αντιμετώπισε αυτή την επίθεση σε τέτοια βάση και με τέτοιο τρόπο που πραγματικά είναι απορίας άξιον (αλλά και δείγμα των αγωνιστικών διαθέσεων που υπάρχουν) πως ακόμη και σήμερα υπάρχουν δείγματα μαζικής άρνησης συμμετοχής στην αυτοαξιολόγηση!
Το βασικότερο πρόβλημα είναι πρώτα απ` όλα ότι επιλέχτηκε να δοθεί η μάχη μόνο στο επίπεδο της αυτοαξιολόγησης και κατ` επέκταση της ακύρωσης της στην πράξη με την «μαζική ανυπακοή». Αντίστροφα, αυτό που θα έπρεπε να τεθεί ήταν μια συνολική συνδικαλιστική πρόταση αγώνα διαρκείας, όχι μόνο για την αυτοαξιολόγηση αλλά για όλο το πλαίσιο απολύσεων-αξιολόγησης –κατάργησης ουσιαστικά των μισθών. Η συνολική πρόταση αγώνα θα έδινε μορφή και προοπτική στη άρνηση εφαρμογής της «αυτοαξιολόγησης» στους συλλόγους διδασκόντων. Γιατί ήταν δεδομένο με βάση την πικρή αλλά πέρα ως πέρα αληθινή εμπειρία μας ως κλάδου ότι:
  1. Η κυβέρνηση –σε μια εποχή μάλιστα εντεινόμενης φασιστικοποίησης της δημόσιας ζωής που τις «λύνονται» τα χέρια – θα περνούσε στη φάση του «εντέλλεσθε». Δεν αιφνιδιάστηκε όπως υποστηρίζεται. Σίγουρα δεν περίμενε τέτοια άρνηση αλλά το κυβερνητικό επιτελείο είχε στο σχεδιασμό τα επόμενα βήματα. Ο κλάδος; Αντίθετα υπήρχαν θριαμβολογίες για κυβερνητική υποχώρηση και για την τρομοκρατία που αποτελεί ένδειξη της αδυναμίας της κυβέρνησης (είναι και τέτοια αλλά όταν περνά σε σημαντικό βαθμό η κυβερνητική πολιτική μόνο ως… παρηγοριά μπορούμε να το εκλάβουμε).
  2. Οι ΔΟΕ-ΟΛΜΕ (για απεργία ούτε λόγος) δεν θα προχωρούσαν στη στήριξη- έστω- μιας γενικής πολιτικής ανυπακοής. Γρήγορα το «γύρισαν» στην περίφημη θέση «εκτελώ και βγαίνω παραπονούμενος» (παγκόσμια πρώτη!) και η ΔΟΕ κατέληξε στην απαράδεκτη πλατφόρμα με τη συμπλήρωση των κυβερνητικών δεικτών αυτοαξιολόγησης και κάλεσε τον κλάδο να τα «σούρει» στην κυβέρνηση που στα απλοελληνικά σημαίνει εφαρμόζω δημιουργικά την κυβερνητική πολιτική. Προς τι λοιπόν όλος αυτός ο θόρυβος με την ανυπακοή;
Η Αριστερά θα κρύβεται, θα δραπετεύει, θα είναι σε μόνιμη «αδυναμία» ή θα επιχειρεί την αλλαγή των συσχετισμών;
Αν είναι δεδομένο για τις δυνάμεις του συστήματος η ανάγκη να «αδειάσουν» το συνδικαλιστικό κίνημα και να διευκολύνουν την επίθεση που διεξάγεται στα δικαιώματα μας η αριστερά πρέπει να οδηγείται στην αντίθετη εντελώς κατεύθυνση. Να διευκολύνει τη συγκρότηση του κινήματος.
Το θέσφατο που ακούγεται τόσον καιρό πως τέλειωσαν οι «κλαδικοί αγώνες» και πως αξία έχει μια γενική πολιτική απεργία, η αντίληψη ότι πρέπει πρώτα να ανατραπούν οι συσχετισμοί και μετά βλέπουμε, η προσμονή για αλλαγή αυτών των συσχετισμών στις εκλογικές διαδικασίες έχουν λειτουργήσει παραλυτικά και διαλυτικά για το συνδικαλιστικό κίνημα.
Συναδέλφισσες και συνάδελφοι,
Δεν μπορεί μια … δράκα (όχι παραπάνω από 600) καθαρίστριες και ούτε 3000 διοικητικοί υπάλληλοι των Πανεπιστημίων να δίνουν την, υπαρξιακή για τον κλάδο τους, απεργιακή μάχη αλλά και τη μάχη του δρόμου και ένας κλάδος 170.000 υπάρξεων (για πόσο;) που σχετίζεται με τη νεολαία και τους εργαζόμενους γονείς να παρακολουθεί την κατακρεούργηση του. Και όμως συμβαίνει…
Η αλλαγή των συσχετισμών δεν γίνεται σε… κενό αγώνων αλλά μέσα από τους αγώνες και διά των αγώνων. Η συγκρότηση του συνδικαλιστικού κινήματος απαιτεί κόπους, θυσίες, δεσμεύσεις και αγωνιστική διαθεσιμότητα . Όμως για να αποχτήσει αυτή την αγωνιστική και αποτελεσματική ετοιμότητα ο κλάδος και πάνω απ` όλα οι δυνάμεις, τα σχήματα και οι απλοί αγωνιστές που θα βρεθούν -στην αναγκαία όσο ποτέ σήμερα- πρωτοπορία χρειάζεται να αντιμετωπιστούν αποφασιστικά οι «συγχύσεις» που παράγουν αυτό το παραλυτικό αποτέλεσμα.
Να ξεπεράσουμε τις βασικές συγχύσεις και τις αυταπάτες.
Αποκατάσταση πρώτης σύγχυσης: η ανατροπή δεν μπορεί να γίνει με αυτοματισμούς όπως η μαζική ανυπακοή. Αντίθετα η επίθεση για λόγους που συνδέονται με τη θέση της χώρας μας και τα δικαιώματα-όσα υπάρχουν ακόμα- του λαού μας, είναι ανελέητη. Δεν είναι υπόθεση μιας ριξιάς, δεν θα τη «φέρουμε» στον ταξικό αντίπαλο. Ο αγώνας είναι παρατεταμένος, απαιτεί θυσίες , κατεύθυνση και συνδικαλιστική διέξοδο που θα ενώνει όλον τον κλάδο αλλά και θα τον συνδέει με του αγώνες όλων των δημοσίων υπαλλήλων και των εργαζόμενων.
Αποκατάσταση δεύτερης σύγχυσης: Το σημερινό σχολείο, όσο αυτό του «χθες» που περιείχε και εγκόλπωνε σημαντικές εργασιακές, δημοκρατικές και μορφωτικές κατακτήσεις, όσο και αυτό το «όσο το δυνατό λιγότερο σχολείο» για τα παιδιά του λαού που πάνε να φτιάξουν , είναι το σχολείο της εξαρτημένης αστικής τάξης. Δεν είναι το σχολείο «μας».
Αποκατάσταση τρίτης σύγχυσης: Το συνδικαλιστικό κίνημα και η αριστερά δεν «συγκυβερνούν», ούτε «συνδιοικούν» το σχολείο, ούτε ο προνομιακός χώρος αγώνων είναι οι σύλλογοι διδασκόντων.
Ανάγκη διαμόρφωσης και συγκρότησης κεντρικής συνδικαλιστικής πρότασης αγώνα.
Στον αντίποδα όλων των παραπάνω συγχύσεων μπορούμε να διατυπώσουμε τους άξονες μιας άλλης συνδικαλιστικής διεξόδου για το κίνημα.
1.Κάθε επιμέρους αντίσταση, πράξη ανυπακοής, λειτουργεί βοηθητικά στην συγκρότηση μιας πρότασης απεργιακού αγώνα διαρκείας με το άνοιγμα των σχολείων τον Σεπτέμβρη. Γενικές Συνελεύσεις την πρώτη βδομάδα που θα αποφασίσουν την κλιμάκωση του αγώνα, τον πανεκπαιδευτικό συντονισμό.
2.Οι αγωνιζόμενοι εκπαιδευτικοί πρέπει να ξεπεράσουν τις ατέλειωτες χαρταπιές αιτημάτων και σχεδίων «για τα σχολεία των οραμάτων μας» και να συγκροτήσουν ένα συνεκτικό και περιεκτικό πρόγραμμα διεκδίκησης-υπεράσπισης δικαιωμάτων που με αιχμές την απαίτηση να ανακληθούν οι απολύσεις, αποσυρθεί το νομοσχέδιο της αξιολόγησης/χειραγώγησης και το «νέο» λύκειο» θα διατυπώνουν τα σημερινά αιτήματα των αναγκών μας για μισθούς, συντάξεις που να μπορεί να ζει κανείς, για δωρεάν υγεία-περίθαλψη, για δωρεάν–δημόσια εκπαίδευση ενάντια στο κλείσιμο - συγχωνεύσεις σχολικών μονάδων και για την ελευθερία στη σκέψη, έκφραση και δράση μέσα στο σχολείο (κατάργηση όλου του πειθαρχικού-τρομοκρατικού πλαισίου των τελευταίων χρόνων).
3.Οι δυνάμεις της αριστεράς οφείλουν να αφήσουν πίσω τα όνειρα συνδιοίκησης , της συνδιαμόρφωσης αναλυτικών προγραμμάτων, του μπλοκαρίσματος –αλήθεια σε ποιο όνειρο έγινε κάτι τέτοιο;- των οργάνων διοίκησης , να αναγνωρίσουν τον περιορισμένο ρόλο των συλλόγων διδασκόντων και να δουλέψουν στα εργασιακά σωματεία και στα σχολεία. Να συγκροτηθούν με ή χωρίς τη συγκατάθεση των ΔΣ των συλλόγων επιτροπές αγώνα, δίκτυα συντονισμού, πρωτοβουλίες δράσης. Το κίνημα δεν μπορεί να περιμένει τις πολιτικές εξελίξεις. Με την πάλη του μπορεί και να τις διαμορφώνει. Εξ άλλου υπάρχουν κι άλλοι ανοιχτοί λογαριασμοί του συστήματος με τους εκπαιδευτικούς.
Όπως δοκιμάστηκε η γραμμή της ανυπακοής και απέτυχε, έτσι και το σύνθημα «κανείς αξιολογητής στην τάξη» (καλά ο σχολικός σύμβουλος, θα ζητήσουμε να καταργηθεί και ο διευθυντής που θα είναι στα πόδια μας κάθε μέρα; τόσο μεγάλωσαν οι αυταπάτες μας;) σύνθημα που διατυπώνονταν πολύ εύκολα σε άλλους –πιο εύκολους- καιρούς θα δοκιμαστεί πολύ σκληρά και θα οδηγήσει σε ίδια και χειρότερα αποτελέσματα από αυτά της «ακυρωμένης στην πράξη αυτοαξιολόγησης» που τελικά έγινε! Αν φυσικά πάμε μόνο με αυτό στο μέτωπο και στη μάχη ως μπούσουλα… Επίσης η νέα –Λοβέρδος- ηγεσία με την διατύπωση της ανάγκης ενός «αποτελεσματικού σχεδίου συγχωνεύσεων σχολικών μονάδων που να καλύπτει τα εκπαιδευτικά κενά» δείχνει από νωρίς σε ποια κατεύθυνση θα κινηθεί. Στο κάτω κάτω, όσοι ελπίζουν σε μετριασμό της επίθεσης, ας έχουν κατά νου, ότι τα πάντα τα κρίνει ο συσχετισμός δύναμης, που παραμένει αρνητικός.
Ξεκαθαρίζοντας αυταπάτες και συγχύσεις. Να πάρουμε την υπόθεση της υπεράσπισης της ζωής και της δουλειάς μας στα χέρια μας! ΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΝΙΚΗΣΟΥΝ!
ΟΧΙ στις εκλογικές αυταπάτες και τη νέα εκλογική αναμονή – Συγκρότηση κινήματος αντίστασης στην πολιτική κυβέρνησης – ΕΕ – κεφαλαίου και διεκδίκησης των βασικών δικαιωμάτων της ζωής μας.
  • Να ανατραπούν οι διαθεσιμότητες – απολύσεις - κινητικότητα. ΟΛΟΙ πίσω στις δουλειές τους.
  • Ανατροπή του θεσμικού πλαισίου αυτοαξιολόγησης – αξιολόγησης. ΜΟΝΙΜΗ, ΣΤΑΘΕΡΗ και με πλήρη δικαιώματα ΔΟΥΛΕΙΑ για όλους.
  • Ανατροπή του «νέου» Λυκείου και της Τράπεζας Θεμάτων. Ενάντια στους ταξικούς φραγμούς- ΜΟΡΦΩΤΙΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ για όλα τα παιδιά
deltioake.blogspot.com 20/6/2014

Αγωνιστικές Κινήσεις Εκπαιδευτικών

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου