Μια προσπάθεια για επιτροπή αγώνα καθηγητών Δυτικής Αττικής

Κόκκινος Δεκέμβρης και το διακύβευμα της επαναστατικής διαδικασίας* του Μανόλη Αρκολάκη Ι Έχει ειπωθεί ότι τα δύο γεγονότα που καθόρισαν και διαμόρφωσαν τις πολιτικές εξελίξεις στην Ελλάδα στον 20ο αιώνα ήταν η Μικρασιατική Καταστροφή το 1922 και ο πολύμορφος αγώνας για εθνική ανεξαρτησία και λαϊκή κυριαρχία στη δεκαετία του 1940. Η ήττα της ελληνικής αστικής τάξης το 1922 έθεσε τα όρια και το πλαίσιο στο οποίο μπορούσε να διαρθρωθεί η ανάπτυξη του ελληνικού καπιταλισμού σύμφωνα με τα χαρακτηριστικά της ελληνικής αστικής τάξης και των σχέσεών της με τα διεθνή ιμπεριαλιστικά κέντρα. Από τη μία πλευρά, ο ελληνικός αστισμός υποχρεώθηκε να αποδεχθεί τα περιορισμένα όρια δράσης και πρωτοβουλιών στην ευρύτερη περιοχή των Βαλκανίων αλλά κυρίως να εμπεδώσει τα χαρακτηριστικά εξάρτησης και πλήρους υποταγής στα ιμπεριαλιστικά κέντρα, αφού πλέον στα ήδη σοβαρά προβλήματα διάρθρωσης που είχε από την εποχή κιόλας συγκρότησης του νεοελληνικού κράτους προστέθηκε ακόμα ένας παράγοντας που ...

ΤΗΝ ΠΕΜΠΤΗ 3 ΔΕΚΕΜΒΡΗ ΑΠΕΡΓΟΥΜΕ ΓΙΑ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΑ ΝΕΑ ΑΝΤΙ-ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΑ  ΜΕΤΡΑ Μόνιμη σταθερή δουλειά με δικαιώματα,  με ανθρώπινους μισθούς,  με ασφάλιση – περίθαλψη για όλους! ΟΛΟΙ ΚΑΙ ΟΛΕΣ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑΚΗ   ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ   ΚΑΙ  ΠΟΡΕΙΑ ΣΤΙΣ 10:30π.μ. Πατησίων  και  Χαλκοκονδύλη,Αθήνα

Και τα σύννεφα του πολέμου γίνονται όλο και πιο πυκνά.Πριν μέρες η Παλαιστίνη,προχθές η Συρία,χθες η Γαλλία,σήμερα το ρωσικό αεροσκάφος.Οι ιμπεριαλιστές τη γη ξαναμοιράζουν,με των λαών το αίμα τα σύνορα χαράζουν. Οι λαοί πολιτικά και οργανωτικά αφοπλισμένοι παρακολουθούν αμήχανοι τις δολοφονίες χιλιάδων αθώων.Και από την άλλη η θάλασσα μας κάθε μέρα να γίνεται υγρός τάφος δεκάδων προσφύγων που βρέθηκαν σε ένα ταξίδι χωρίς προορισμό.Φθάνει να μην κοιτάξουν πίσω,Εκεί,που ο εκκωφαντικός ήχος των βομβών τρομάζει τα παιδιά που ζουν εφιαλτικές μέρες και νύχτες.. Είμαστε εμείς ο λαός,Εμείς που βλέπουμε την τάξη μας να σφαγιάζεται στο βωμό της βαρβαρότητας τους.Κι είμαστε εμείς που καλούμαστε να σταθούμε απέναντι στις επιλογές τους,Να φτιάξουμε τις δικές μας αντιστάσεις απέναντι στο σφαγιασμό που ετοιμάζουν.Να δώσουμε τη δική μας απάντηση στα σχέδια που εξυφαίνονται χωρίς το λαό ,ενάντια στο λαό. Ο κλοιός σφίγγει και οι συναντήσεις του ΝΑΤΟ έχουν τους δικούς τους σχεδιασμούς.Εμείς δε ...

Δικαιώματα και σχολεία στο κρεβάτι του Προκρούστη Νέες μειώσεις μισθών  με το νέο μισθολόγιο από1-1-2016 Πετσόκομμα μέχρι  κατάργηση των συντάξεων  φέρνει το νέο ασφαλιστικό Περίθαλψη ανύπαρκτη Επερχόμενη κινητικότητα -αξιολόγηση με κριτήριο –ανάμεσα στα άλλα- το ποιοι δουλεύουν τσάμπα Σχολεία μισοδιαλυμένα , με κενά εκπαιδευτικών και συμπτύξεις τμημάτων, με καθηγητές λάστιχο σε 2-3 και 4 σχολεία. Ξαναμπήκε στο τραπέζι (του «διαλόγου» μην ξεχνάμε και τα «δημοκρατικά» κόλπα) και η αύξηση του ωραρίου. Εργασιακή γαλέρα για τους αναπληρωτές  που αναζητούν μέχρι και το πώς θα σιτιστούν Δίκες-καταδίκες, σωματείων και αγωνιστών  και στα σκαριά νέος αντισυνδικαλιστικός νόμος. Φοροληστεία και κατασχέσεις σπιτιών … οι τελευταίες επιτυχίες της διαπραγμάτευσης. «Ανήκουμε» …στη βαρβαρότητα! Με δύο λόγια η πολιτική των Μνημονίων, η ισοπέδωση της δημόσιας δωρεάν παιδείας και κάθε κοινωνικής κατάκτησης, η εργασιακή βαρ...

Ενα χιλιόμετρο μακριά... Ενα χιλιόμετρο μακριά... Συντάκτης:  Νίκος Παπαβασιλείου* Ένα χιλιόμετρο μακριά από το σπίτι μας με τα στεγνά ρούχα -που ακόμα μπορούμε να έχουμε. Ένα χιλιόμετρο μακριά από την «κανονική» μας ζωή που ακόμα συνεχίζεται.  Ένα χιλιόμετρο μακριά από το σπίτι μας, στο οποίο ζούμε και καταφεύγουμε ακόμα, κάθε μέρα. Τόση είναι η απόσταση από τα τσιμέντα του λιμανιού, όπου πάλι απόψε θα κοιμηθούν οι πρόσφυγες. Τόσο μακριά είναι που πάλι απόψε τα κλάματα των προσφυγόπουλων θα συνοδεύουν όλη τη νύχτα το βουητό του αέρα και της θάλασσας. Ακούμε τα κλάματα των παιδιών, καθώς πλησιάζουμε το λιμάνι. Βλέπουμε τους πατεράδες τους που πάνε κι έρχονται γύρω από τις κουβέρτες που στρώσανε στα τσιμέντα, για να κοιμηθούν τα παιδιά τους. Και τις μανάδες τους που -αποκαμωμένες- προσπαθούν να κάνουν την αγκαλιά τους σπιτικό, για να κοιμήσουν τα παιδιά τους. Τα κλάματα είναι επίμονα, όλα τα παιδιά του κόσμου είναι επίμονα. Αλλά αυτά τα κλάματα...

Οι πόλεμοί τους είναι οι νεκροί μας Πρώτη καταχώρηση: 16/11/2015 - 09:00 Τελευταία δημοσίευση: 16/11/2015 17:00 Ο Νίκος Μπογιόπουλος στον eniko    Ορισμένες  επισημάνσεις πριν πάμε στην φωτογραφία:      Πρώτο:  Σύμφωνα με την Υπηρεσία Πληροφοριών του Ιράκ αλλά και  τούρκικες επιθεωρήσεις, τα έσοδα των τζιχαντιστών από τις πετρελαιοπηγές που βρίσκονται στην κατοχή τους ανέρχονται σε  5 εκατομμύρια δολάρια την ημέρα.      Αλήθεια,  σε ποιους πουλάνε οι τζιχαντιστές; Σε ανεξάρτητους… βενζινοπώλες; Να ισχύει ότι το πετρέλαιο αυτό φτάνει, όπως έχει γραφτεί, σε Τουρκία, Ισραήλ, ΗΠΑ;…      Δεύτερο:  Τον Απρίλιο του 2013 αποφασίστηκε να τερματιστεί το εμπάργκο στην εισαγωγή του συριακού πετρελαίου στην Ευρώπη. Το αποτέλεσμα ήταν οι ομάδες που βρίσκονταν στο βορειο-ανατολικό τμήμα της Συρίας να ενισχυθούν οικονομικά από τις πετρελαιοπηγές που έλεγχαν. Ανάμεσά τους και οι ...

Το χθεσινοβραδινό μακελειό στη γαλλική πρωτεύουσα, με περισσότερους από 120 νεκρούς (που ολοένα και αυξάνονται) και δεκάδες τραυματίες, αποτελεί μια δραματική και επικίνδυνη εξέλιξη στο εύφλεκτο σκηνικό που διαμορφώνει τα τελευταία χρόνια η παρόξυνση των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών και της ενεργοποίησης των πιο αντιδραστικών και σκοτεινών μεθόδων και μηχανισμών για την εξυπηρέτηση των ανταγωνισμών αυτών. Είτε αποκαλυφθούν οι φυσικοί αυτουργοί αυτής της πράξης είτε όχι, το βέβαιο είναι ότι οι πραγματικοί ένοχοι αυτής της θηριωδίας δεν είναι αυτοί που με ευκολία υποδεικνύονται από τα συστημικά κέντρα και τα συστημικά ΜΜΕ: οι μετανάστες, οι πρόσφυγες και το «μίσος» που τρέφουν για την «πολιτισμένη» Δύση. Οι πραγματικοί ένοχοι αυτής της θηριωδίας, αλλά και των δεκάδων που έχουν προηγηθεί (από την επίθεση του Γενάρη στο γνωστό γαλλικό περιοδικό, μέχρι τη σφαγή στο Εργατικό Κέντρο της Οδησσού, το μακελειό στην Άγκυρα και τους καθημερινούς βομβαρδισμούς στη Μέση Ανατολή, τη Συρία κα...